Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Spider Man #1 από Nick Spencer,Ryan Ottley&Cliff Rathburn


Σε προηγούμενο άρθρο μου σχετικά με το Amazing Spider Man #800(θα το βρείτε εδώ)είχα εκφράσει την ευχή μου ο Nick Spencer να βαδίσει στα βήματα που χάραξε ο Dan Slott στη δεκάχρονη παρουσία του στις ιστορίες του Spidey.Διαβάζοντας το πρώτο τεύχος του Amazing Spider Man νομίζω ότι αυτή η ευχή μου(όπως και όλων όσων απόλαυσαν τις ιστορίες του Slott στον τίτλο)πρέπει να εισακούστηκε με τον καλύτερο τρόπο..Και γενικά από όλα τα #1 που έχω διαβάσει της fresh Marvel(Immortal Hulk,Tony Stark Iron Man,Avengers,και περιμένω Captain America του Coates&Fantastic Four του Slott)δεν έχω απογοητευτεί καθόλου και βλέπω ότι η Marvel όντως κάνει μια νέα αρχή στους τίτλους της και όχι μόνο στο numbering(βέβαια κρατάμε και το legacy number μην ξεχνιόμαστε)και δείχνει να έχει μάθει από τα λάθη του παρελθόντος,και όλοι οι συγγραφείς στους τίτλους δείχνουν διαβασμένοι,και χωρίς να γράφουν για αγγαρεία ή επειδή πληρώνονται να το κάνουν....




Aν και ο Nick Spencer έρχεται στον τίτλο κουβαλώντας ένα βαρύ φορτίο αυτό του Hydra Cap(που πολλοί το κατέκριναν αρνητικά και ορισμένες φορές υπερβολικά σκληρά)η πιo δύσκολη αποστολή που αναλαμβάνει,είναι να καλύψει το κενό που αφήνει πίσω του ένας συγγραφέας που έγραφε τον Spidey για τόσα χρόνια ,δίνοντας πολύ καλές ή και μη καλές,αλλά σίγουρα επικές ιστορίες στον τίτλο.Διαβάζοντας το πρώτο τεύχος,μπορώ με σιγουριά να πω ότι ο Spencer θα πετύχει σε αυτήν την αποστολή του.




Έχουμε να κάνουμε με ένα back to basics(και ΟΧΙ πισωγύρισμα όπως ίσως θελήσουν βιαστικά να πουν κάποιοι)ο Spencer δεν μοιάζει να δυσκολεύεται στο να γράψει το νέο χαρακτήρα που αναλαμβάνει,κάνει αρκετές αναφορές τόσο στο run του Slott,όσο και σε παλαιότερα run(P.David στο Friendly Neighborhood Spider-Man)αλλά δοσμένες με τέτοιο τρόπο που να μην θυμίζουν απλές επαναλήψεις, και να βοηθάνε στην εξέλιξη της ιστορίας.Επίσης οι αναφορές αυτές δίνονται με τέτοιο τρόπο που και το run του Slott ή τα παλαιότερα τεύχη να μην είχες διαβάσει,μπαίνεις αμέσως στο νόημα και δεν νιώθεις ότι ''έχεις χάσει πολλά επεισόδια" ότι καλύτερο λοιπόν για τους νέους αναγνώστες που θα αγοράσουν τον τίτλο(ένα "jumping point" που σέβεται τον εαυτό του λοιπόν,και τους αναγνώστες του.)


Ο Spencer κατορθώνει να ικανοποιήσει τόσο τους νέους αναγνώστες του τίτλου,όσο και τους παλαιότερους με το να μην ξεγράφει τα γεγονότα των προηγούμενων 10 χρόνων,αλλά να χρησιμοποιεί το υλικό που άφησε ο Slott,για να εξιστορήσει τις δικές του ιδέες και ιστορίες στον τίτλο.Και από ότι φαίνεται ο Spencer έχει να διηγηθεί πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα.Επίσης η επιστροφή ενός χαρακτήρα στη ζωή του Peter(δεν κάνω spoiler αλλά κάποιοι ήδη καταλάβατε)θα ικανοποιήσει όλους όσους το ζήταγαν εδώ και πάρα πολύ καιρό...Το που ακριβώς θα οδηγήσει όλο αυτό μονάχα ο Spencer μπορεί να το ξέρει και να μας διηγηθεί στα επόμενα τεύχη....




Πολλές εκπλήξεις και ανατροπές,καλογραμμένοι διάλογοι,χιούμορ που δεν επιβάλλεται με το ζόρι στον αναγνώστη,σεβασμός στο παρελθόν του ήρωα με πολλές υποσχέσεις για ένα συναρπαστικό παρόν και ακόμα συναρπαστικότερο μέλλον,κάνουν αυτό τον τίτλο μία ακόμα επιλογή στους νέους fresh titles της Marvel που επαναλαμβάνω δεν έχει απογοητέψει ως τώρα.

Για το art work του Ryan Ottley δεν μπορείς να πεις αρνητικά πράγματα ειδικά στο σχεδιασμό των υπερηρώων,μετά από 14 χρόνια παρουσίας στο Invincible του Robert Kirkman,μονάχα που στον Spidey δεν έχει την "ελευθερία" που μπορεί να είχε στην Image στο να ζωγραφίσει πιο brutal ή gore σκηνές.Αυτό δεν σημαίνει ότι η δουλειά του δεν είναι καλή τώρα που δεν έχει αυτή την ελευθερία...Κάθε άλλο!!Ειδικά στα splash pages είναι αρκετά δυνατός,με λεπτομερέστατα lay outs και εντυπωσιακές σκηνές δράσης(οι σκηνές με τους Avengers και την "εξωγήινη εισβολή" θα σας καταπλήξουν)αν και οι εκφράσεις των προσώπων θέλουν λίγη περισσότερη δουλειά για να μην επαναλαμβάνεται από ένα σημείο και μετά.Επίσης τα σχέδια του δένουν αρμονικά με τα χρώματα της Martin που κάνει μία πραγματικά αξιόλογη δουλειά με φωτεινά,έντονα χρώματα που όμως δεν προκαλούν κούραση στα μάτια.Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό το creative team στο περιοδικό αλλά τα μέλη του φαίνεται να έχουν δέσει καλά μεταξύ τους.Tέλος τα μελάνια του Rathburn δεν "πλακώνουν" τα σχέδια του Ottley,ούτε αλλάζουν τη βασική τους δομή ιδιαίτερα...


Έμεινα ευχαριστημένος από το πρώτο τεύχος,ελπίζω να συνεχίσουν το ίδιο δυναμικά και στα επόμενα,όποιες ανασφάλειες είχα για το πια θα ήταν η πορεία του Spidey στη μετά-Slott εποχή δείχνουν να έχουν εξαφανιστεί και περιμένω να διαβάσω και τα επόμενα τεύχη να τα ευχαριστηθώ εξ' ίσου, αν όχι καλύτερα με το πρώτο!!


Σπύρος Ανδριανός

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Topolino e il Bip Bip -15 (Mίκυ Μάους Μπίπ Μπίπ 15)από Romano Scarpa


Επιτέλους μετά από αναμονή 1 περίπου χρόνου το ετήσιο ραντεβού μας με τους τόμους της Καθημερινής συνεχίζεται.Την Κυριακή 15 Ιουλίου η εφημερίδα μας έδωσε τον 8ο τόμο με 3 απολαυστικές ιστορίες,και με τις δύο πρώτες(Ο Ντόναλντ πράκτορας του FBI,Mπίπ Μπίπ 15)να είναι αδημοσίευτες στην Ελλάδα.Ενώ η τρίτη(οι Φακές της Βαβυλώνας)να έχει δημοσιευτεί και άλλες φορές(Μίκυ Μάους #77,Κλασικά # 36 και ΚΟΜΙΞ # 139)




Το άρθρο μου αφορά την δεύτερη ιστορία του τόμου αυτή του Μίκυ Μάους.Η ιστορία Μπίπ Μπίπ 15 σε σενάριο και σχέδιο από Romano Scarpa(με μελάνι στα σκίτσα από Rodolfo Cimino)δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ιταλικό Τopolino #257 στις 30 Οκτωβρίου 1960.Έχει 63 σελίδες ενώ δημοσιεύτηκε σε 2 μέρη(με το δεύτερο στο επόμενο τεύχος του περιοδικού στις 6 Νοεμβρίου 1960 #258) Έκτοτε αναδημοσιεύτηκε πολλές φορές,ενώ στους ιταλικούς τόμους με τα άπαντα του Scarpa ο τόμος που την φιλοξενεί είναι ο 5ος(ο δικός μας ο 8ος)Τέλος να πούμε ότι ο χρωματισμός της ιστορίας στον τόμο ακολουθεί την αυθεντική έκδοση της ιστορίας,στην οποία όμως από λάθος ο Μπίπ Μπίπ(Αtominus στα ιταλικά)έχει ροζ χρώμα και όχι γαλάζιο όπως είναι το κανονικό του...

Το τεύχος του Topolino που δημοσιεύτηκε η ιστορία


H ιστορία όπως μας πληροφορεί και το εισαγωγικό σημείωμα του τόμου,δημιουργημένη στις αρχές της δεκαετίας του '60 και ένα χρόνο πριν ο πρώτος άνθρωπος ταξιδέψει στο διάστημα,αντικατοπτρίζει όλη αυτή τη φρενίτιδα και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ηνωμένες πολιτείες και τη Ρωσία,τη περίοδο του ψυχρού πολέμου,να ξεπεράσουν η μία την άλλη...
Υπόθεση: O Mπίπ Μπίπ στα διάφορα παιχνίδια που δημιουργεί για το μικρό ανιψιό του Μίκυ κατασκευάζει και ένα μικρό πύραυλο φωτονίων που εξουδετερώνει τη βαρύτητα των αντικειμένων με τα οποία έρχονται σε επαφή μαζί του.Το ονομάζουν Μπίπ Μπίπ 15 προς τιμήν του,ενώ την εφεύρεση την παρακολουθούν και στα κρυφά κατάσκοποι για λογαριασμό κάποιου...
Η original Ιταλική έκδοση της ιστορίας


Με ένα τυχαίο περιστατικό,η εφεύρεση αυτή γίνεται γνωστή σε όλους.Και φυσικά όλοι(από κυβερνήσεις,εφευρέτες και υπουργία τεχνολογίας μέχρι και κάθε λογής απατεώνες)θέλουν να την αποκτήσουν...Η ζωή των δύο φίλων γίνεται μέσα σε λίγες ώρες εφιάλτης...
Ο Mαύρος Πήτ(για λογαριασμό του οποίου κατασκόπευαν την εφεύρεση του Μπίπ Μπίπ)έχει ήδη τις πληροφορίες του και βάζει τους ανθρώπους του να απαγάγουν τον Μπίπ(ενώ εκείνος με τον Μίκυ έχουν φύγει από το Μίκυ Σίτυ για να γλυτώσουν από όλη αυτή την τρελή κατάσταση)με την απειλή να τον εξαφανίσει με ένα ακτινοτρόνιο που διαθέτει...(το μόνο που μπορεί να του κάνει κακό και να τον εξαφανίσει)..Ο Μίκυ νομίζοντας ότι ο Μπίπ Μπίπ έφυγε για τη τέταρτη διάσταση,κατηγορεί όλους όσους τις τελευταίες μέρες γέμισαν το σπίτι του με την παρουσία τους,ζητώντας την αποκλειστικότητα δικαιωμάτων του πυραύλου...

Ο Μαύρος Πήτ για να είναι σίγουρος ότι ο Μπίπ Μπίπ θα δουλέψει για εκείνον στέλνει και έναν καρατέκα,τον Κιμούρα(παρωδία του γνωστού)να γίνει η σκιά του Μίκυ..Όσο ο Μίκυ θα είναι καλά στην υγεία του,ο Μπίπ Μπίπ θα δουλέυει για τον Πήτ...Ο Κιμούρα κάνει τα πάντα για να διαφυλάξει την καλή κατάσταση του λίγο απρόσεκτου Μίκυ,αλλά κατά βάθος θέλει να παρακούσει ο Μπίπ Μπίπ τον Πήτ,για να μπορέσει να ξεπαστρέψει τον Μίκυ,άλλωστε είναι πιο εύκολο έτσι...
Ο Μίκυ ανακαλύπτει ότι ο Μπίπ Μπίπ έχει πέσει θύμα  απαγωγής,και απαγάγεται και ο ίδιος από τον Κιμούρα...Τον οδηγούν στο υποβρύχιο του Μαύρυ Πήτ(που θυμίζει άλλη μία κατασκευή του Μπίπ Μπίπ για τον Φέρντυ τον ανηψιό του Μίκυ)και εκεί με τρόμο ο Μίκυ θα ανακαλύψει ότι ο Μαύρος Πήτ έχει στήσει ολόκληρη μαζική παραγωγή πυραύλων Μπίπ Μπίπ 15 με σκοπό να τους πουλήσει σε όποια κυβέρνηση ή ιδιώτη του δώσει τα περισσότερα,οδηγώντας έτσι τον κόσμο στην καταστροφή άμα οι πύραυλοι πέσουν σε λάθος χέρια...Θα καταφέρει ο Μίκυ να σταματήσει έγκαιρα τα σατανικά του σχέδια;;;
H Αμερικάνικη έκδοση της ιστορίας


Ακόμα μία κλασική ιστορία του Romano Scarpa άξια αντιπροσωπευτική της ιταλικής σχολής των Disney.Καθαρόαιμη περιπέτεια με υπόθεση βγαλμένη μέσα από τις κατασκοπευτικές ταινίες δράσης του James Bond(όλη η σκηνή με το υποβρύχιο του Μαύρου Πήτ έχει μία Dr.No-esque ατμόσφαιρα)και αναφορές σε παλαιότερες ιστορίες του μεγάλου δάσκαλου Floyd Gottfredson όσο ν' αφορά το φόβο του να πέσει μια επικίνδυνη εφεύρεση στα λάθος χέρια...Σχεδιαστικά ο Scarpa ακόμα βρίσκεται στη πρώιμη περίοδο του,φανερά επηρεασμένος από αυτό του Gottfredson,αλλά με ένα δικό του στυλ το οποίο εξέλιξε ακόμα περισσότερο στο πέρασμα των χρόνων και δημιούργησε δική του σχολή...Οι ιστορίες με τον Μπίπ Μπίπ(δημιούργημα του ίδιου του Scarpa)θυμίζουν επίσης έντονα εκείνες του Μίκυ με τον Ήτα Βήτα και πάντα έχουν περισσότερο έντονο και το sci-fi στοιχείο.To τέλος αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση στους αναγνώστες,κυρίως με τη σκέψη του τι μπορεί να προκληθεί όταν η (πέρα από την ανθρώπινη γνώση)δύναμη της τεχνολογίας χρησιμοποιηθεί από τα πιο ακατάλληλα πρόσωπα,καθώς επίσης  και η ατέρμονη δίψα του ανθρώπου για δύναμη,εξουσία,και το γεγονός ότι μπορεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να την αποκτήσει με κάθε τρόπο...Επίσης βλέπουμε για μια ακόμα φορά την ηρωική πλευρά του Μίκυ ο οποίος αν και υστερεί σε μέγεθος και δύναμη από τον μεγαλύτερο σε όγκο Μαύρο Πήτ,τον χτυπάει με όλες του τις δυνάμεις με σκοπό να τον σταματήσει ακόμα και αν ο Πήτ δεν νοιώθει τα χτυπήματά του..Επίσης τον έξυπνο τρόπο που ο Μίκυ χρησιμοποιεί για να αντιμετωπίσει και τον Κιμούρα,ο οποίος όμως θα βρει τον δάσκαλό του στο πρόσωπο του Μπίπ Μπίπ...


Μία κλασσική ιστορία που για χρόνια ήταν αδημοσίευτη στη χώρα μας,όπως άλλωστε και στους Αμερικανούς αναγνώστες(οι οποίοι την διάβασαν φέτος και αυτοί στους τόμους της Fantagraphics Disney Masters )και τώρα δίνεται η δυνατότητα να την διαβάσουμε και να απολαύσουμε για μια ακόμα φορά το τεράστιο ταλέντο ενός μεγάλου δημιουργού.


( Τα Disney-κά άρθρα μου τα βρίσκετε   και στο https://disneymastersgr.blogspot.com/ )



Σπύρος Ανδριανός


Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

THE VISION από Tom King,Gabriel Hernadez Walta&Jordie Bellaire

THE VISION

“To assert as truth that which has no meaning is the core mission of humanity.” - The Vision

Ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel το (όχι τόσο)μακρινό 2015(για να μην πω η καλύτερη της σειρά)σε ένα ακόμα reboot των τίτλων της με την επωνυμία All new All different Marvel,ήταν και το the Vision από τον Tom King.




Η σειρά κυκλοφόρησε σε 12 τεύχη(ως maxi series)από τον Νοέμβριο του 2015 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2016 και αποτέλεσε όχι μόνο τη μεγαλύτερη έκπληξη του All new All different Reboot αλλά και μία από τις καλύτερες σειρές που παρουσίασε η Marvel εδώ και χρόνια...
Η σειρά ξεκινά με την αφήγηση ενός μυστηριώδους αφηγητή που ο αναγνώστης δεν γνωρίζει μέχρι το τελευταίο τεύχος της σειράς..




Ο Vision αποφασίζει να αποκτήσει τη δική του οικογένεια ξανά.Υπήρξε παντρεμένος με τη Scarlet Witch στο παρελθόν,είχαν και δύο παιδιά(δημιουργήματα των δυνάμεων της Witch)αλλά όλα χάθηκαν...Εδώ παρουσιάζεται μία δεύτερη ευκαιρία να δημιουργήσει μία οικογένεια "κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν" του.Πηγαίνει στο εργαστήριο που είχε δημιουργηθεί κάποτε και ο ίδιος από τον Ultron,το υπέρτατο ανδροειδές και εχθρό των Avengers με σκοπό να τους καταστρέψει στην πορεία έγινε βασικό τους μέλος(σώζοντας τον κόσμο υπολογισμένες 37 φορές σύμφωνα με τον ίδιο).Εκεί θα δημιουργήσει τη γυναίκα του Virginia και τα δύο παιδιά τους,ένα συνθετικό αγόρι τον Vin και μία συνθετική κόρη την Viv.Θα μετακομίσουν στην Alexandria της Virginia και θα προσπαθήσουν να ζήσουν μία κανονική ζωή...Τους επισκέπτονται ένα ζευγάρι μεσήλικων γειτόνων(τους φέρνουν και μπισκότα τα οποία οι Visions φυσικά δεν μπορούν να φάνε..),τα παιδιά πηγαίνουν στο τοπικό Γυμνάσιο(όπου φυσικά τους αντιμετωπίζουν σαν κάτι το αλλόκοτο και παράξενο)ο Vision φεύγει σαν καλός σύζυγος το πρωί για τη δουλειά(σώζοντας τον κόσμο με τους Avengers)και το βράδυ γυρίζει να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο με την οικογένειά του...Όλα δείχνουν να είναι "φυσιολογικά" όσο φυσιολογική μπορεί να είναι η καθημερινότητα του Vision και της οικογένειας του...




΄Ολα μέχρι τη στιγμή που στο σπίτι επιτίθεται (σε στιγμή απουσίας του Vision) ένας παλαιός εχθρός των Avengers και ειδικά δικός του, o Grim Reapper (αδερφός του Wonder Man του οποίου ο Vision μοιράζεται τα εγκεφαλικά κύτταρα από την δημιουργία του)και φέρνει την καταστροφή...Η Virginia για να προστατέψει την χτυπημένη σοβαρά κόρη της και το γιο της,πάνω σε άμυνα τον σκοτώνει...Αποφασίζει να θάψει το πτώμα και πείθει τον γιο της να μην αποκαλύψουν την αλήθεια στον σύζυγό της...Θα δώσουν μία διαφορετική εκδοχή των συμβάντων στον άντρα της...Εκείνος θα την δεχτεί,και μαζί με τη Virginia θα υπερασπιστούν το γιο τους σε ένα ατυχές συμβάν στο σχολείο με ένα συμμαθητή της αδελφής του...


Όλα δείχνουν ότι μπορούν να γυρίσουν πίσω στο φυσιολογικό(ακόμα και αν οι σκελετοί παραμένουν στη ντουλάπα,ή μάλλον θαμμένοι στο κήπο του σπιτιού..) μέχρι που η Virginia λαμβάνει ένα πακέτο στο οποίο ένα κινητό δείχνει το βίντεο που η ίδια ξεφορτώνεται το πτώμα...Κάποιος ξέρει,κάποιος εκβιάζει τη γαλήνη του σπιτιού της,και η Virginia δεν θα το επιτρέψει αυτό...Και θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει αυτή τη γαλήνη στο σπιτικό της...




Σίγουρα όχι το τυπικό super hero κόμικ που θα διαβάσει ο αναγνώστης.Αν και ο King μέσα από τη γραφή του δείχνει να σέβεται την ιστορία του χαρακτήρα και να ακολουθεί πιστά το continuity,η ιστορία που γράφει κάθε άλλο παρά για σούπερ ήρωα είναι...Ο αναγνώστης από την αρχή έχει αυτή την αίσθηση ότι κάτι δεν θα πάει καλά στο όλο "εγχείρημα",υπάρχει ένας  φόβος και ένας εσωτερικός τρόμος που υποβόσκει για το που θα οδηγηθούν τα πράγματα καθώς το ένα γεγονός φέρνει το άλλο και όλα γίνονται μία χιονοστιβάδα που θα καταπλακώσει τους πρωταγωνιστές αυτής της "μοντέρνας" τραγωδίας...

Σκοτεινό και μελαγχολικό το Vision δεν είναι μόνο η ιστορία ενός άντρα(έστω και συνθετικού)που απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο,προσπάθησε να δημιουργήσει το δικό του..Μέσα από τις ζωές τόσο του ίδιου όσο και των μελών της οικογένειά του που απλά θέλουν να ζήσουν σαν "φυσιολογικοί" άνθρωποι βλέπουμε τις δικές μας επιθυμίες,απογοητεύσεις και σκληρές αλήθειες της ζωής μας...Μπορεί να μην είναι τέλειοι(όπως και εμείς και κανένας μας άλλωστε)αλλά προσπαθούν να είναι μαζί,ενωμένοι σαν οικογένεια όπως πρέπει να είμαστε όλοι μας...Ο Κing δημιουργεί μία αριστουργηματική σειρά θέτοντας ερωτήματα για το τι είναι φυσιολογικό και τι όχι,για το πώς αντιδρά η κοινωνία στη διαφορετικότητα,ενώ μέσα από ένα σατυρικό και γλυκόπικρο πρίσμα ασκεί μία κριτική για τις αξίες,την ανθρωπότητα,το ρατσισμό,τη ζωή και το θάνατο...Ίσως το πιο Vertigo meets Image κόμικ που έβγαλε η Marvel τα τελευταία χρόνια...Ο Κing ανανεώνει το μύθο του Vision όπως ακριβώς έκαναν ο Gaiman ή ο Moore με την Black Orchid&Swamp Thing αντίστοιχα..




Τα σχέδια του Garbiel Hernandez Walta λιτά,με απλή γραμμή,ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος της ιστορίας και υπέροχα εξώφυλλα έξυπνα στη σύλληψη παίζουν έξυπνα στο μάτι του αναγνώστη.Υπέροχη δουλειά όμως έχει γίνει και στα χρώματα από την Jordie Bellaire που νομίζω ότι είναι από τις καλύτερες colorist που έχει αυτή τη στιγμή η βιομηχανία των κόμικ.Τα χρώματα αλλάζουν ανάλογα με τη σκηνή,τα συναισθήματα,την τροπή των γεγονότων από φωτεινά και έντονα(στην αρχή)σε σκοτεινούς τόνους και περισσότερο μουντά όσο η ιστορία εξελίσσεται...Το αποτέλεσμα όμως για αυτή την υπέροχη δουλειά είναι φυσικά ομαδικό.

Το Vision δεν είναι μόνο η πολύ καλή δουλειά ενός ανθρώπου και μόνο.Δεν είναι μόνο η εξαιρετική γραφή του King ή τα καταπληκτικά χρώματα της Bellaire στα υπέροχα σχέδια του Walta.Όλοι τους προσφέρουν το ίδιο στο να δημιουργηθεί αυτό το εικονογραφημένο διαμαντάκι όπως ακριβώς δουλεύουν/συνεργάζονται μία ενωμένη οικογένεια στη καθημερινή της ζωή.




H σειρά βγήκε και σε director's cut με τα original εξώφυλλα(και αυτά που δεν χρησιμοποιήθηκαν+variants) καθώς και τα προσχέδια του Walta και το original script του King.Μία εκπληκτική σειρά που δεν θα πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.Ο Κing δείχνει ότι ακόμα και ένα κόμικ στις μέρες μας με πρωταγωνιστή έναν ήρωα των mainstream super hero comics μπορεί να είναι πραγματικά ενδιαφέρον και εξαιρετικό όταν γραφτεί σωστά,και όταν έχει μία ανθρώπινη ιστορία να πει.
Σπύρος Ανδριανός

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Tomie (富江) του Junji Ito

Tomie (富江) 

O μεγάλος μαιτρ του τρόμου και σπουδαίος horror mangaka Junji Ito(Uzumaki,Gyo) γεννήθηκε το 1963 στη νομαρχία Gifu της περιοχής Chubu της κεντρικής Ιαπωνίας.Έχει επηρεαστεί από μεγάλους horror δημιουργούς(είτε mangaka είτε συγγραφείς) όπως οι Hideshi Hino(άρθρο μου μπορείτε να βρείτε εδώ)Kazuo Umezu,H.P.Lovecraft και άλλους.Πρωταρχική του όμως έμπνευση ήταν τα σχέδια της αδερφής του όταν ήταν παιδί.


Μία από τις πιο γνωστές αλλά και εφιαλτικές δουλειές του είναι και το περίφημο Tomie.To manga(το οποίο ήταν από τις πρώτες δουλειές του) επικεντρώνεται στην ύπαρξη της Tomie Kawakami,μιας μυστηριώδους πανέμορφης νεαρής κοπέλας η οποία χρησιμοποιώντας ψυχολογική και συναισθηματική βία,κάνει τους θαυμαστές της(κυρίως άντρες)να την ερωτεύονται τρελά,να χάνουν το μυαλό τους,αναγκάζοντας τους στο τέλος να την σκοτώνουν με τους πιο κτηνώδους τρόπους(κυρίως στο να την κόβουν σε κομμάτια τις περισσότερες φορές για να εξαφανίσουν το πτώμα).Σαν μία σειρήνα που οδηγεί τα πλοία των ναυτικών(θυμάτων της) στα βράχια και την καταστροφή,μονάχα που συναντά (και) το δικό της τέλος...Μία προσωποποίηση των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων που όμως όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας άλλοι περισσότερο,άλλοι λιγότερο...



Η Τοmie όμως έχει τη δύναμη της αναδημιουργίας από οποιοδήποτε μέρος του κορμιού της κοπεί(είτε άκρο,είτε όργανο,είτε ακόμα και από το αίμα της),και έτσι μπορεί πάντα να αναγεννιέται και να συνεχίζει την εκδίκηση της σε αυτούς που την δολοφόνησαν...Κάθε κομμάτι επίσης της Tomie μπορεί να μεγαλώνει και να γίνεται ανεξάρτητη οντότητα η οποία θέλει να σκοτώσει την προηγούμενη(αρχική)Τomie.. Ακόμα και αν δεν πληγωθεί θανάσιμα ή κοπεί,το κορμί της μπορεί να μεγαλώνει όγκους οι οποίοι θα εξελιχθούν σε νέα Tomie και να εξαπλωθούν στο κόσμο...


Η ιστορία της Tomie εξελίσσεται σε κεφάλαια με χαρακτήρες ή plots που συνδέονται τις περισσότερες φορές μεταξύ τους...Ποτέ δεν δίνεται καμία εξήγηση για το τι είναι τελικά η Tomie ή αν ποτέ μπορεί να καταστραφεί...Δεν υπάρχει εξέλιξη της ιστορίας στα κεφάλαια που ακολουθούν.Απλά ο όλεθρος και ο τρόμος που σκορπίζει στο πέρασμά της η Tomie,και η ολοκληρωτική καταστροφή των θυμάτων της...Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ιστορία δεν είναι καλά δοσμένη για το είδος που υπηρετεί..Μακάβρια,αλλόκοτη,διεστραμμένη με αρκετές gore δώσεις και κλειστοφοβική/σκοτεινή ατμόσφαιρα με έντονο το στοιχείο του ψυχολογικού φόβου το Tomie δεν είναι μόνο ένα horror manga..


Είναι μία ματιά μέσα στους εσωτερικούς δαίμονες όχι των θυμάτων της,αλλά και μιας κοινωνίας που θεωρεί πάντα υποδεέστερη τη γυναίκα(γιατί η κοινωνία μας την θεωρεί έτσι και όχι ο δημιουργός που κάποιοι προσπαθούν λανθασμένα να του χρεώσουν σεξιστικά στερεότυπα ή μισογυνισμό σε αυτή τη δημιουργία του).... Και φυσικά τα σχέδια του Ito άκρως παράξενα,εφιαλτικά,παρανοϊκά,σκοτεινά και βουτηγμένα στη απόλυτη τρέλα της φρίκης αποζημιώνουν και με το παραπάνω τον αναγνώστη που σίγουρα θα θυμάται για καιρό την ιστορία που διάβασε...Μια μοναδική εμπειρία τρόμου....


Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα καταργούνται ολοκληρωτικά σε αυτή την ιστορία...Δεν υπάρχουν ήρωες,καλοί ή κακοί...Οι ρόλοι αντιστρέφονται σε κάθε γύρισμα των σελίδων...Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις συμπάθεια για τα θύματα της Tomie και το πώς τους φέρεται,την επόμενη στιγμή με τις πράξεις τους μπορείς να νιώσεις συμπάθεια και για την ίδια την Tomie..Στα κόμικς του Junji Ito τα πάντα είναι σκοτεινά,τρομακτικά και φρικιαστικά για όσους πρωταγωνιστούν σε αυτά...


Το 1998 μετά την επιτυχία των ταινιών Ringu(βασισμένες στα βιβλία του Koiji Suzuki άρθρο μου θα βρείτε εδώ)η Tomie μεταφέρθηκε με επιτυχία και στον κινηματογράφο.Μέχρι το 2011 είχαν βγεί 8 live action ταινίες σε σκηνοθεσία των Ataru Oikawa,Fujiro Mitsuishi,Takashi Shimizu,Noburu Iguchi κ.α.


Στην Ιαπωνία η σειρά εκδόθηκε από τη Asahi Sonorama στο manga περιοδικό Monthly Halloween από το 1989 μέχρι το 2000.Εκδόθηκε σε 2 volumes τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1997.Ένας τρίτος τόμος εκδόθηκε το Μάρτιο του 2001(Τomie Again)που με καινούργιο υλικό αποτελούσε και επανέκδοση των δύο παλαιότερων σε 1 volume.Έκτοτε έχει επανεκδοθεί πολλές φορές.
Στην Αμερική η σειρά κυκλοφόρησε σε 2 τόμους από τη βραχύβια Comics one(Μάρτιο και Μάιο του 2001)καθώς και από τη Dark Horse(Tomie Again)και πρόσφατα τη Viz(σε έναν τόμο)το 2016.Ένα αριστούργημα σκοτεινής και εφιαλτικής φρίκης που θα αποζημιώσει κάθε φανατικό του είδους.

Σπύρος Ανδριανός

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Mίκυ Μάους Ο ερημίτης της αβύσσου(Topolino e l'eremita degli abissi)από Casty&Giorgio Cavazzano


Εν όψει της κυκλοφορίας την ερχόμενη Κυριακή των τόμων του Romano Scarpa από την Καθημερινή, ας δούμε και έναν μεγάλο νεότερο όμως δημιουργό που βαδίζει στα δικά του χνάρια..

Προσωπικά θεωρώ τον Andrea ”Casty” Castellan σαν τον τρίτο μεγάλο "ποντικάνθρωπο" μετά τους Floyd Gottfredson και Paul Murry(o μεγάλος μαέστρος Romano Scarpa είναι μία κατηγορία μόνος του και έχει διαπρέψει και στον Mickey και στους Duck)
Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις πρώτες του ιστορίες με ήρωα τον Μίκυ στην οποία όμως(αν και δεν φτάνει το επίπεδο των μεταγενέστερων ιστοριών του)έχει την τύχη και την τιμή να συνεργάζεται στο σχέδιο με τον θρυλικό βετεράνο σχεδιαστή της Disney Giorgio Cavazzano!!




To "Topolino e l'eremita degli abissi" δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Topolino # 2577 το 2005.Στη χώρα μας δημοσιεύτηκε στο Μίκυ Μάους (Α' περιόδου) του Τερζόπουλου στο τεύχος # 2141 στις 27 Ιουλίου του 2007.

Μία ακόμα "καθαρόαιμη"περιπέτεια του Μίκυ,μακριά από αστυνομικούς γρίφους και υποθέσεις επιστημονικής φαντασίας και ταξιδιών στο χρόνο,στο στυλ που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια ο εξαιρετικός Casty.


Ένα γιγαντιαίο χταπόδι τρομοκρατεί τους κατοίκους και παραθεριστές στο Πόρτο Ξάπλα,όπου κάνουν διακοπές και ο Μίκυ με τον Γκούφυ. Εντελώς τυχαία συναντάνε τη Ρίτσα Πεσκαντρίτσα (Estrella Marina στο πρωτότυπο)την ωκεανολόγο που είχαν γνωρίσει και σε παλαιότερη περιπέτεια τους (πάλι από τους ίδιους δημιουργούς Το Μυστικό της μαύρης φάλαινας - Μίκυ Μάους #2055/Τοpolino e il segreto della balena nera - Top #2523)και αποφασίζουν να ερευνήσουν το μυστήριο του τεράστιου χταποδιού,με το βαθυσκάφος της Ρίτσας τον "Καβουρίνο".Οι πληροφορίες που παίρνουν από τον λιμενάρχη Χοσέ είναι συγκεκριμένες.Το χταπόδι χτυπά μεγάλα πλοία με φορτίο(όπως και αυτό του Μαύρου Πήτ στην αρχή της ιστορίας,με το οποίο έκανε λαθρεμπόριο στη περιοχή)και πριν από κάθε επίθεση ακούγεται το τραγούδι του πειρατή Μαυρογένη που δρούσε στη περιοχή πριν πολλά χρόνια,και όλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για την εκδίκηση του φαντάσματος του σύμφωνα πάντα με τους θρύλους...


Οι φίλοι αρχίσουν την εξερεύνηση στη περιοχή των επιθέσεων,αρχίζοντας μέσα στο βυθό της θάλασσας.Εκεί όμως δέχονται και οι ίδιοι επίθεση από το χταπόδι αλλά και από ένα μυστήριο υποβρύχιο όταν προσπαθούν να ξεφύγουν...Γκρεμίζονται σε μία άβυσσο και όταν συνέρχονται βρίσκονται μέσα σε ένα υποβρύχιο μεγάλο κάστρο...Εκεί θα γνωρίσουν τον ερημίτη της αβύσσου που θα τους κατηγορήσει ότι η φυλή τους μολύνει τους ωκεανούς με τα σκουπίδια τους...Ποιος όμως βρίσκεται πραγματικά πίσω από τον ερημίτη και κινεί τα νήματα της υπόθεσης;;;

Έξυπνο σενάριο με καταιγιστική δράση και όμορφα σχεδιασμένα υποβρύχια τοπία από τον μεγάλο Cavazzano,θυμίζει πολύ τις μετέπειτα ιστορίες του Μίκυ με μία άλλη χαρακτήρα που δημιούργησε ο Casty την Κλάρα Λόφτ(Eurasia Tost/Toft)και σίγουρα ο επηρεασμός του δημιουργού από τις κλασσικές ιστορίες τoυ Gottfredson είναι εμφανής.


Ο Casty ακολουθεί μία "αμερικάνικη"προσέγγιση στις ιστορίες του παρά αυτήν της "ιταλικής" σχολής(την οποία εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο και ο Cavazzano)στο στυλ του Gottfredson,Murry και Barks και εδώ αν και δεν έχει εξελιχθεί στον Casty που γνωρίζουμε σήμερα με ιστορίες υπερπαραγωγές,άξια δομημένες σεναριακά και σχεδιαστικά(ειδικά και όταν τις σχεδιάζει ο ίδιος)παρόλα αυτά υπάρχουν οι σπόροι της μετέπειτα εξέλιξής του και έχουμε να κάνουμε με μία πολύ καλή καθαρόαιμη περιπέτεια, άξια της ιστορίας και του στυλ του Μίκυ που αγαπάμε.Πολύ καλή επίσης η δουλειά στα μελάνια από τον Sandro Zemolin στα εκπληκτικά(πάντα)σκίτσα του Cavazzano,κλείνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την συνεργασία η οποία φυσικά έχει συνεχιστεί και σε άλλες ιστορίες που έχουμε απολαύσει στο Μίκυ Μάους.

(Ευχαριστώ το Ιnducks.org για τη βοήθεια του)


Σπύρος Ανδριανός

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Warlock από Jim Starlin

Warlock 

''These are Events I have experienced, yet which never happened. Such a Concept is truly maddening! Am I a Madman, Killer and Soul Thief? Or am I yet the simple Fool I was mere Days ago? ''  

- Αdam Warlock




Ο Αdam Warlock(ή HIM όπως ήταν η πρώτη ονομασία του)ήταν ένας χαρακτήρας που έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στα Fantastic Four #66 - #67 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1967)και ήταν δημιουργία του χρυσού διδύμου των Stan Lee&Jack Kirby.Μία προσπάθεια κάποιων επιστημόνων να δημιουργήσουν τον τέλειο άνθρωπο,το επόμενο βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη,για τους δικούς τους διαβολικούς σκοπούς και στο τέλος το δημιούργημά του στρέφεται εναντίων τους(αναφορά στο Frankenstein της Mary Shelley και στη τιμωρία του ανθρώπου που θέλει να εξισωθεί με το Θεό).

O Warlock σαν ΗΙΜ


Ακολούθησε μία ακόμα εμφάνιση στα Thor #165 και #166 (Iούνιος/Ιούλιος 1969)στα οποία ο μπερδεμένος HIM έρχεται αντιμέτωπος με τον Θεό του κεραυνού,όταν στη προσπάθεια του να βρει ταίρι "απαγάγει" την Jane Foster...Μέχρι εκεί όλα έδειχναν ότι ο χαρακτήρας θα ξεχνιόταν γρήγορα και απλά δημιουργήθηκε για 2-3 ιστορίες...Δεν έγινε τελικά ακριβώς έτσι..

Ο Nέος Warlock στο Marvel Premiere Απρίλιος 1972


H πρώτη μεγάλη αλλαγή στο χαρακτήρα όμως έρχεται αρχές της δεκαετίας του '70 όταν ο τότε editor in chief της Marvel Roy Thomas μαζί με το βετεράνο σχεδιαστή Gil Kane ξαναπαρουσιάζουν το χαρακτήρα ανανεωμένο(με στολή επηρεασμένη από τον Captain Marvel της Fawcett/DC με τον κίτρινο κεραυνό στο στήθος)και με νέο όνομα (ως Adam Warlock)στο νέο τίτλο Marvel Premiere #1(Απρίλιος 1972).Ο Τhomas επηρεασμένος εκείνη την εποχή από το soundtrack του μιούζικαλ Jesus Christ Superstar,παίρνει το ρίσκο να μετατρέψει τον Warlock σε "σουπερηρωικό' Μεσσία,δημιουργώντας μία παράλληλη Γη(δηλ.ο Ηigh Evolutionary το κάνει δίνοντας στον Αdam και ένα soul Gem) στην οποία ο Warlock θα έχει αυτό τον ρόλο.
Μετά από μία εμφάνιση σε αυτόν τον τίτλο(και αφού αποκτάει και έναν archvillain στο πρόσωπο του Man Beast μία εκδοχή ας πούμε του σατανά εφόσον ο Adam ήταν Μεσσίας)o Warlock αποκτά το δικό του τίτλο(The Power of Warlock (Αύγουστος 1972)ο οποίος όμως δεν θα έχει καλές πωλήσεις και θα σταματήσει στο τεύχος #8(Οκτώβριος 1973).Η ιστορία μάλιστα ολοκληρώνονταν σε 2 τεύχη του Hulk τα #176- #178 (Ιούνιος-Αύγουστος 1974)όπου ο Warlock Όλα έδειχναν για δεύτερη φορά ότι ο Warlock θα πέρναγε στη λήθη όμως για μια ακόμα φορά ο χαρακτήρας τους διέψευσε όλους..Ή μάλλον ο ερχομός του πολυτάλαντου Jim Starlin έδινε ακόμα μία ευκαιρία στον ήρωα να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο!!

Και έρχεται ο Jim Starlin!!Strange Tales #178 Φλεβάρης 1975


Μετά το εκπληκτικό και κλασσικότατο run του στο Captain Marvel(τεύχη #25- #34  Μάρτιος 1973 - Σεπτέμβριος 1974)o Jim Starlin ήταν έτοιμος να εκφράσει ακόμα περισσότερο τους προβληματισμούς και τα υπαρξιακά του θέματα και ανησυχίες μέσα από τις σελίδες του Warlock.Έτσι λοιπόν κάνει ένα ακόμα revamp του χαρακτήρα σε πιο κοσμικά μονοπάτια αρχικά μέσα από τον παλαιότερο τίτλο Strange Tales #178- #181 (Φεβρουάριος 1975 - Αύγουστος 1975)και Warlock #9- #15 (Οκτώβριος 1975-Νοέμβριος 1976)...O Starlin είχε ήδη μετατρέψει έναν ήρωα σε Μεσσία/μάρτυρα(Captain Marvel)και εδώ έβρισκε ήδη έναν έτοιμο.Επόμενο βήμα του λοιπόν ήταν να τον μετατρέψει από Μεσσία σε παρανοϊκό...

Ο Starlin συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει ο τίτλος


Και αυτό θα γίνει με την ανακάλυψη ότι πίσω από μία θρησκευτική αίρεση στο γαλαξία με το όνομα Universal church(που με σιδερένια γροθιά προσαρτίζει ολόκληρους κόσμους και οποιοδήποτε θελήσει να γίνει ή να μην γίνει μέλος της με τη βία)βρίσκεται ουσιαστικά μία σκοτεινή,διαβολική πλευρά του ίδιου του του εαυτού με το όνομα Magus...


Στην πορεία ο Adam θα βρει και τους δύο πιστούς συντρόφους του Gamora και Pip the Troll(που ειδικά ο δεύτερος θα δώσει νέα ώθηση και στιγμές χιούμορ στη σειρά)αλλά και έναν απρόσμενο σύμμαχο στο πλευρό του τιτάνα Thanos ο οποίος θέλει να εξοντώσει τον Magus,χρησιμοποιώντας τον Adam για τους δικούς του σκοπούς...Επίσης πρέπει να επισημάνω ότι μέσα από το στόμα του Magus o Starlin παρουσίαζε τα δικά του πιστεύω για την κοινωνία,τη πολιτική,και τη θρησκεία και τη δύναμη της...Ο Μagus δημιούργησε μία θρησκεία που όπως και οι περισσότερες βασίστηκε στο φόβο της αμαρτίας,και διαδόθηκε πολλές φορές με τη βία σε άλλους κόσμους του γαλαξία...


Η υπαρχηγός της universal Church μία σατανική γυναίκα με το όνομα Matriarch,πρώην πόρνη θα γίνει ο Ιούδας του,γιατί κάθε Θεός χρειάζεται και έναν...Aργότερα ο Warlock θα αντιμετωπίσει τον υπερεγκέφαλο ενός κοινού θνήτου σε κώμα,τον Star Thief που θέλει να καταστρέψει ολόκληρη την ζωή στην ύπαρξη..Ο τίτλος τελικά ολοκληρώθηκε στο τεύχος #15 το Νοέμβριο του '76 (αν και η ιστορία του Warlock συνεχίστηκε και στα Avengers Annual #7 - Αύγουστος 1977 και Marvel Two in One annual #2 - Δεκέμβριος 1977 που ολοκλήρωναν το Warlock saga μέχρι την επανεμφάνιση του ήρωα χρόνια ξανά αργότερα στο Infinity Gauntlet #1 - #6 Ιούλιος-Δεκέμβριος 1991 ).




Σενάρια πολύ προχωρημένα για την εποχή τους(η απόλυτη ψυχεδελική δημιουργία των 70's στα καλύτερα της με εκπροσώπoυς τον Starlin και τον Gerber)και φυσικά ο Starlin σε ένα απόλυτο one man show τόσο σαν συγγραφέας όσο και σχεδιαστής στον τίτλο(με μία βοήθεια από τον Steve Leialoha).Σχεδιαστικά ο Starlin απέδιδε δουλειά η ποιότητα της οποίας ήταν δύσκολο να σταθεί ακόμα και σε δι-μηνιάια βάση(που κυκλοφορούσε ο τίτλος)αλλά φυσικά το αποτέλεσμα ικανοποιούσε και τον πιο δύσκολο και απαιτητικό αναγνώστη με τον τέλειο ανατομικό σχεδιασμό,τους μύες στα σώματα των ηρώων που σφίζουν από ζωντάνια και δύναμη,τα τρελά,ψυχεδελικά και άκρως λεπτομερειακά layouts με αφύσικα και απόλυτα Ditko-ικά τοπία και τα ζωντανά χρώματα,ο Starlin δημιούργησε μία από τις πιο απόλυτες soap opera της δεκαετίας του '70 και όχι μόνο..


Ο Starlin πήρε δύο όχι και τόσο δημοφιλής χαρακτήρες(Captain Marvel&Warlock)και κυριολεκτικά τους απογείωσε δημιουργώντας δύο cult σειρές και ένα φανατικό fan base που πίνει νερό στο όνομα του μέχρι σήμερα.Μαζί με τα Omega the Unkwown και Man Thing του Steve Gerber(άλλος μεγάλος δημιουργός που διέπρεψε στη Marvel τη δεκαετία του '70 και άρθρο μου για το Man Thing θα βρείτε εδώ)  νομίζω ότι τα συγκεκριμένα τεύχη είναι ότι πιο διαφορετικό είχε εκδώσει μέχρι τότε η Marvel...

Σίγουρα και οι δύο δημιουργοί - αλλά περισσότερο ο Starlin- αντιμετώπιζε τους δικούς του υπαρξιακούς δαίμονες όταν έγραφε αυτές τις ιστορίες και σε συνδυασμό με το υπέροχο σχέδιο του δημιουργούν ένα από τα καλύτερα κόμικ της Marvel όλων των εποχών...


Στην Ελλάδα ο Warlock δεν είχε τη τύχη του Captain Marvel(που δημοσιεύτηκε κυρίως σε δύο περιοδικά τους Εκδικητές του Καμπανά και το Μπλέκ του Ανεμοδουρά καθώς αργότερα και σε ειδική έκδοση της Μαμούθ) να δημοσιευτεί σε κάποιο έντυπο αλλά υπάρχει το Warlock by Jim Starlin:The Complete Edition που συγκεντρώνει όλη τη δουλειά του Starlin στον ήρωα.Must αγορά για όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι πολύ καλό και να δουν τι διαμάντια έβγαζε η Marvel τη δεκαετία του '70.Αξίζει να υπάρχει στη συλλογή σας και τις βιβλιοθήκες σας.

Το άρθρο αφιερώνεται στο καλό φίλο και αδελφό Stone Nick(Γιάννη Βουτσινά)


Σπύρος Ανδριανός

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Αντίο σε έναν μεγάλο...Steve Ditko 1927- 2018

Δυστυχώς είναι από αυτές τις ειδήσεις που τις ακούς και δεν μπορείς να το πιστέψεις...Ο Steve Ditko θρυλικός σχεδιαστής και συν-δημιουργός του Spider Man και του Doctor Strange(μαζί με τον Stan Lee)δυστυχώς δεν υπάρχει κοντά μας....




Ο σχεδιαστής που απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών βρέθηκε σύμφωνα με την αστυνομία νεκρός στο διαμέρισμά του στις 29 Ιουνίου...Ο Ditko που ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1953
δουλεύοντας στο studio των Jack Kirby&Joe Simon,δούλεψε σε όλες τις μεγάλες και σημαντικές εταιρείες των κόμικ(Atlas/Marvel,DC,Charlton comics)δημιουργώντας σημαντικούς ήρωες όπως Spiderman,Doctor Strange,Hawk and Dove,Mr.A,Question,Captain Atom,Blue Beetle(τη silver age εκδοχή του),Creeper κ.α. ενώ ασχολήθηκε με διάφορα genres όπως Science Fiction,Horror,mystery κ.τ.λ.




Η πρώτη του δουλειά για τη Marvel που τότε ονομαζόταν Atlas,ήταν η τετρασέλιδη ιστορία "There'll Be Some Changes Made" στον τίτλο Journey into Mystery #33 τον Απρίλιο του 1956.Οι ιστορίες που σχεδίασε για άλλους τίτλους της Atlas τη δεκαετία του '50(γνωστή και ως Atom Age)σε τίτλους όπως "Strange Tales" "Tales to Astonish" "Tales of Suspence" έχουν αφήσει εποχή...

Η πρώτη δουλειά του Ditko στο Journey Into Mystery #33


Αυτό οδήγησε τον editor της Marvel Stan Lee στο να συνεργαστεί αποκλειστικά μαζί του σε έναν τίτλο το "Αmazing Adventures" ξεκινώντας από το τεύχος #7  τον Δεκέμβριο του 1961.Ο τίτλος μετονομάστηκε σε "Amazing Adult Fantasy" αλλά δεν είχε μεγάλη επιτυχία παρά τις έξυπνα σεναριακά ιστορίες και τα υπέροχα σχέδια του Ditko.Στο τελευταίο τεύχος της σειράς το #15 όμως τον Αύγουστο του 1962 οι Lee και Ditko παρουσίασαν τη μεγαλύτερη ίσως δημιουργία τους που έμελλε να γίνει και ένας από τους διασημότερους χαρακτήρες στο χώρο του υπερηρωικού κόμικ τον Spiderman.Mε προτροπή του τότε εκδότη Martin Goodman,για τη δημιουργία ενός teenager ήρωα ο Stan Lee προσέγγισε τον Jack Kirby ο οποίος (ξανά)σχεδίασε μία παλαιότερη δημιουργία του(που ονομάζονταν Silver Spider)αλλά το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Lee,o οποίος απευθύνθηκε στον Ditko...Tα υπόλοιπα απλά είναι ιστορία...


Ο Ditko επίσης σχεδίασε και το τελευταίο τεύχος του Hulk το #6 (ενώ είχε κάνει μελάνι στα προηγούμενα στα σχέδια του Kirby)τον Μάρτιο του 1963 ενώ πάλι με τον Lee συν-δημιούργησε τον Doctor Strange για το #110 του περιοδικού Strange Tales τον Ιούλιο του 1963.
Πολλοί θεωρούν τη δουλειά του στον Doctor Strange ως την καλύτερή του(αν και επισκιάστηκε από εκείνην στο Amazing Spiderman).Συνέχισε επίσης να σχεδιάζει ιστορίες με τον Hulk όταν ο χαρακτήρας μετακόμισε στον τίτλο "Tales to Astonish" στο τεύχος #60 τον Οκτώβριο του 1964.

H επιστροφή του Hulk δια χειρός Ditko στο Tales to Astonish #60


Στον Αmazing Spider Man o Ditko έμεινε μέχρι και το τεύχος #38 τον Ιούλιο του 1966 έχοντας δώσει χαρακτήρες όπως Doctor Octopus,Green Goblin(που λέγεται ότι ήταν και η αφορμή για την αποχώρηση του από τον τίτλο όταν διαφώνησε με τον Lee για το άν έπρεπε να αποκαλύψουν ή όχι την ταυτότητά του)Vulture,Mysterio κ.α.Oι πραγματικοί λόγοι της διαφωνίας και αποχώρησής του δεν έγιναν ποτέ γνωστοί...

Το τελευταίο τεύχος του Ditko στον Spiderman


Στη συνέχεια ο Ditko συνέχισε σε εταιρείες όπως η Charlton δημιουργώντας χαρακτήρες όπως ο Blue Beetle(1967-1968 silver age εποχή του χαρακτήρα)Question(1967-1968)και Captain Atom(1965-1967)ενώ σε independent έντυπο(του Wally Wood)δημιούργησε τον χαρακτήρα Mr.A στο Witzend#3 το 1967.


Mr.A


Στην DC Ο Ditko έδωσε επίσης σημαντικούς χαρακτήρες όπως τον Creeper που εμφανίστηκε στο Showcase #3 τον Απρίλιο του 1968,Ηawk&Dove(Showcase #75 Iούνιος 1968)Shade the Changing Man(στο δεύτερο πέρασμά του από την εταιρεία)το 1977-78,Stalker(1975-76) ενώ είχε δημιουργήσει αρκετούς χαρακτήρες και για independent εταιρείες.

Ένα ακόμα δημιούργημα του Ditko o Creeper



Στο δεύτερο επίσης πέρασμά του από τη Marvel το 1979 εργάστηκε στο Machine Man,Micronauts,Captain Universe και έκανε και τα τελευταία τεύχη του Rom Space Knight.Συνέχισε να εργάζεται επίσης και για άλλες εταιρείες όπως Pacific,Eclipse,Archie comics,Dark Horse ενώ το 1992 δημιούργησε έναν από τους τελευταίους του χαρακτήρες την Sqirrel Girl για λογαριασμό της Marvel(εμφανίστηκε τον Γενάρη του '92 στο Marvel Super Heroes winter special)...To 1998 αποσύρθηκε οριστικά( ; ) από τον χώρο των mainstream comics αλλά οι δουλειές του συνέχιζαν να εκδίδονται σε συγκεντρωτικές εκδόσεις.



Δεν παντρεύτηκε ποτέ,ήταν μοναχικός χαρακτήρας και σπάνια έδινε συνεντεύξεις.Διατηρούσε ένα στούντιο στο Midtown West του Manhattan μέχρι και το θάνατο του....


Η προσφορά του ανεκτίμητη θα τον θυμόμαστε πάντα από τις αθάνατες δημιουργίες του και από την τεράστια προσφορά του στο χώρο της 9ης τέχνης...Καλό σου ταξίδι Δάσκαλε....


Σπύρος Ανδριανός