Dylan Dog - Το Μοναστήρι του Κενού(Il Convento Del Vuoto)από Giovanni Barbieri&Giovanni Freghieri

Εκδόσεις Μικρός Ήρως https://www.mikrosiros.gr/
Μετάφραση:Γεωργία Σώζου

"I can read the Bible, Homer, or Dylan Dog for several days without being bored."- Umberto Eco
("Μπορώ να διαβάσω τη Βίβλο,τον Όμηρο ή τον Ντύλαν Ντόγκ για μέρες χωρίς να βαρεθώ"- Ουμπέρτο Έκο)

Υπάρχουν κόμικ που θέλεις το χρόνο σου για να καταλάβεις αν σου κάνουν ή όχι.Υπάρχουν και αυτά που τα ερωτεύεσαι με την πρώτη ανάγνωση.Το Dylan Dog ευτυχώς ανήκει στη δεύτερη κατηγορία αφού είναι love at first sight!!Προσωπικά για εμένα το καλύτερο και πιο αγαπημένο μου fumetti όχι μόνο των εκδόσεων Sergio Bonelli Editore,αλλά όλων των ιταλικών κόμικ,όσο υπερβολικό και αν ακούγεται αυτό.Ένα κόμικ που συνδυάζει τον τρόμο και την ποίηση,το σαρκασμό και τη θλίψη,με ιστορίες σκληρές αλλά και συνάμα βαθιά ανθρώπινες,γεμάτες μαύρο χιούμορ αλλά και με μια τάση μελαγχολικής μοναξιάς...

Δημιούργημα του συγγραφέα Tiziano Sclavi,ο ερευνητής του παραφυσικού(όπως αυτοπαρουσιάζεται)Dylan Dog έκανε το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 1986 με το πρώτο άλμπουμ του που είχε τον τίτλο "L'alba dei morti viventi"(ελλ. "Η αυγή των ζωντανών νεκρών"-Μαμούθ Κόμιξ Δεκέμβριος 1999)σε σκίτσα του Angelo Stano.Δανειζόμενος το όνομα του από τον Άγγλο ποιητή Dylan Thomas και έχοντας ως πρότυπο για το παρουσιαστικό του τον ηθοποιό Rupert Everett,o Ντύλαν Ντόγκ είναι ένας ερευνητής του παραφυσικού(l'indagatore dell'incubo)πρώην ντετέκτιβ της Σκότλαντ Γιάρντ και αλκοολικός,που μαζί με το βοηθό του Groucho(πρώην ηθοποιό που μοιάζει απόλυτα με τον Groucho Marx)αναλαμβάνει τις πιο πιθανές και απίθανες υποθέσεις που μπορούν να του τύχουν.Και πάντα του τυγχάνουν οι πιο απίθανες....

Φοράει πάντα τα ίδια ρούχα(τζην,μαύρο σακάκι,κόκκινο πουκάμισο)ερωτεύεται εύκολα(συχνά με τραγικά αποτελέσματα) και πάσχει από πολλές φοβίες(μεταξύ αυτών η κλειστοφοβία, ακροφοβία και σιχαίνεται τις νυχτερίδες).Ζει μαζί με τον Groucho σε ένα διαμέρισμα στην οδό Craven(αναφορά στο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου Wes Craven)  αριθμό 7,που περιλαμβάνει ένα κουδούνι που κραυγάζει.Στα χόμπι του περιλαμβάνονται το παίξιμο του κλαρίνου(γνωρίζει μόνο να παίζει τη Devil's Trill σονάτα για βιολί) και η κατασκευή ενός μοντέλου πλοίου που ποτέ δεν καταφέρνει να τελειώσει(τουλάχιστον μέχρι το Dylan Dog #100 που είδαμε και στο προηγούμενο πρώτο άλμπουμ των εκδόσεων Μικρός Ήρως ''Η ιστορία του Ντύλαν Ντόγκ").Βοηθός στις περιπέτειες του επίσης ο επιθεωρητής Bloch πρώην διοικητής στου στην Σκότλαντ Γυάρντ.

Η σειρά του Dylan Dog θεωρείται η πιο πετυχημένη στην Ιταλία μετά το κλασικό ήρωα της Bonelli,τον Τέξ(ΤΕΧ) και πουλάει πάνω από 120 χιλιάδες αντίτυπα κάθε μήνα.Στη χώρα μας ο Ντύλαν πρωτοεκδόθηκε σε 8 άλμπουμ από τις εκδόσεις Μαμούθ κόμιξ (1999-2000),συνέχισαν σε άλλα 7 άλμπουμ από τη Jemma Press(2007-2013) και τώρα οι εκδόσεις Μικρός Ήρως μετά τη παρουσία του ήρωα τόσο στα περιοδικά Μίστερ ΝΟ και Νέο Μπλεκ,συνεχίζουν τη δημοσίευση του σε αυτόνομα graphic novel άριστα σε εμφάνιση και ποιότητα.Τον Οκτώβριο του 2018 είχε κυκλοφορήσει το πρώτο novel.

Το δεύτερο graphic Novel του Ντύλαν Ντόγκ,από τις πολύ δυνατές εκδόσεις Μικρός Ήρως κυκλοφόρησε την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2019.Μαζί με τα υπόλοιπα novels των Ζαγκόρ,Μίστερ Νο και Τεξ αποτελεί ακόμα μία τέλεια προσθήκη στη βιβλιοθήκη μας και ένα κόσμημα για τις συλλογές μας.Νομίζω ότι μετά την άτυχη επιλογή ιστορίας για το πρώτο άλμπουμ(που δεν βοηθούσε ιδιαίτερα όσους ήταν αρχάριοι στον χαρακτήρα του Dylan ή δεν είχαν διαβάσει τις προηγούμενες ελληνικές εκδόσεις)αυτή τη φορά το δεύτερο novel αποτελεί τη καλύτερη ίσως δυνατή επιλογή,και νομίζω ότι είναι το πιο δυνατό άλμπουμ σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Η ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Dylan Dog Color Fest#23 το Νοέμβριο του 2017(με τίτλο Ιl Convento Del Vuoto).Σχετικά πρόσφατη παραγωγή,αλλά την υπογράφει ένα δημιουργικό δίδυμο που μόνο πρόσφατο στο χώρο του κόμικ δεν μπορείς να το πεις!!Στο σχέδιο ο βετεράνος σχεδιαστής Giovanni Freghieri(Bella&Bronco,Martin Mystere),ένας από τους βασικούς σχεδιαστές της σειράς Dylan Dog ήδη από το 1989,που μας έχει χαρίσει αριστουργηματικές δουλειές,και σεναριογράφο τον πολυτάλαντο και άκρως δημιουργικό Giovanni Barbieri( με σημαντικές δημιουργίες και συνεργασίες στο χώρο της 9ης τέχνης.)

Μολονότι αποτελεί μία ιστορία όπου δεν κυριαρχεί το μεταφυσικό/υπερφυσικό στοιχείο ή το αλλόκοτο,μπορώ να πω ότι αποτελεί μία από τις πιο εφιαλτικές που έχω διαβάσει στον Dylan Dog...

Μια κρύα  χειμωνιάτικη νύχτα όπου το χιόνι πέφτει πυκνό,ο Ντύλαν τραυματισμένος βαριά φτάνει σε ένα κοινόβιο μοναχών,στη μέση του πουθενά.οι οποίοι και τον περιμαζεύουν.Όταν εκείνος συνέρχεται προσπαθεί να βάλει τα πράγματα με τη σειρά στο θολωμένο του μυαλό,και να θυμηθεί πώς έφτασε εκεί αλλά προπάντων ποιος ήθελε να τον σκοτώσει...Στο νου του έρχονται τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας,η κοπέλα που συνόδευε η Άριελ,το τραίνο που εκείνη πήρε για να φύγει,ο "περίεργος" άνθρωπος μέσα σε αυτό,που έκανε τον Ντύλαν να πάρει αμέσως το επόμενο και να τους ακολουθήσει,το μακάβριο θέαμα που βρήκε στην επόμενη στάση.....

Ο υπεύθυνος των μοναχών,αδελφός Λούσιους,τον ρωτάει για όσα μπορεί να απαντήσει ο ακόμα αδύναμος και ζαλισμένος Ντύλαν.Το επόμενο πρωί τον δέχονται στο τραπέζι τους,όπου ο Ντύλαν παρατηρεί μία περίεργη συμπεριφορά στους υπόλοιπους μοναχούς που μοιάζουν βασανισμένοι και χαμένοι άνθρωποι κάτω από τη πυγμή του Λούσιους,που έχει τον τρόπο να τους επιβάλλεται...

Μετά από ένα flashback που βλέπουμε εμείς οι αναγνώστες,ο Ντύλαν εκμυστηρεύεται στο Λούσιους ότι ήρθε μέχρι εκεί κυνηγώντας το δολοφόνο της Άριελ,ο οποίος είχε πάρει το λεωφορείο για το Τσένταρ..Εκείνο όμως που δεν γνωρίζει ο Ντύλαν είναι ότι και ο δολοφόνος έχει βρει καταφύγιο στο μοναστήρι,και έχει ήδη σκοτώσει έναν μοναχό.....Όταν γίνει αυτή η μακάβρια ανακάλυψη τότε είναι που η κατάσταση θα οδηγηθεί εκτός ελέγχου με τους μοναχούς εκτός εαυτού ο καθένας να "αντιδρά" με το δικό του παράξενο τρόπο..Ενώ στη προσπάθεια του να εντοπίσει το δολοφόνο ο Ντύλαν θα έρθει αντιμέτωπος με μία εφιαλτική αποκάλυψη που θα τον οδηγήσει στα βάθη της ίδιας της κόλασης.....

O Εdgar Alan Poe συναντά τον Alfred Hitchcock σε αυτή τη εφιαλτική ιστορία,που βασίζεται περισσότερο στο ψυχολογικό φόβο παρά στο τρόμο του υπερφυσικού.Έιναι από αυτά τα θρίλερ που από την αρχή νιώθεις(όπως και ο Ντύλαν άλλωστε)ότι κάτι "δεν πάει καλά" και ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.Κάτι άλλο υπάρχει πίσω από την εικόνα που βλέπεις...Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα,το αίσθημα της απομόνωσης από τον έξω κόσμο,οι ατελείωτοι σκοτεινοί διάδρομοι,όλα δημιουργούν ένα εφιαλτικό ντεκόρ όπου ο Barbieri με μεγάλη μαεστρία,στήνει περίτεχνα το ψυχολογικό(και γεμάτο σασπένς) του θρίλερ καθηλώνοντας τον αναγνώστη παγωμένο και μουδιασμένο στη θέση του.Αγωνία,ατέλειωτη αναζήτηση,σασπένς και δράση είναι επίσης τα συστατικά εκείνα που καθιστούν την ιστορία αυτή ως μία από τις καλύτερες αλλά και πιο εφιαλτικές που έχω διαβάσει στον Ντύλαν Ντογκ.

Ο βετεράνος Freghieri για μια ακόμα φορά,δείχνει μέσα από το σχέδιο του,ότι μεγάλος καλλιτέχνης γεννιέσαι δεν γίνεσαι(μόνο).Σχέδιο δυναμικό,γραμμή κοφτή αλλά καθαρή,με έντονη εκφραστικότητα στα πρόσωπα,και έμφαση στη λεπτομέρεια τόσο του χώρου όσο και του background.Έντονες εναλλαγές μαύρου και άσπρου,παιχνίδι με τις φωτοσκιάσεις και χρησιμοποίηση χρωματικής παλέτας που ταιριάζει απόλυτα με τις σκηνές που παρουσιάζονται.Σκοτεινά χρώματα κυριαρχούν στους διαδρόμους του μοναστηριού και έντονα(κυρίως κόκκινο)στις σκηνές των flashbacs και των εγκλημάτων...O αναγνώστης μπαίνει κατ'ευθείαν στην ατμόσφαιρα της ιστορίας,νιώθοντας τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα να τον πνίγει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το νιώθει και ο πρωταγωνιστής...Άψογη συνεργασία σεναριογράφου και σχεδιαστή σε μία ακόμα συγκλονιστική ιστορία του αγαπημένου μας ερευνητή του υπερφυσικού,εδώ σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιπλανήσεις του στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής...

Ακόμα μία προσεγμένη και άρτια ποιοτικά έκδοση των εκδόσεων Μικρός Ήρως που συνεχίζει  δυναμικά να προσφέρει πάντα το καλύτερο στους αναγνώστες της.Το εκδοτικό τοπίο στη χώρα μας φαίνεται να έχει αποκτήσει τα λαμπρότερα χρώματα,και σίγουρα οι εκδόσεις Μικρός Ήρως έχουν βοηθήσει μέγιστα σε αυτό και εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσουν να μας προσφέρουν ποιοτικές και τέλειες (τόσο αισθητικά όσο και σε περιεχόμενο) εκδόσεις.

Σπύρος Ανδριανός

Skits@kia Spy's Edition #6 - Red Hood Unbound #2

Red Hood Unbound #2

Μία άλλη όψη στο γνωστό μύθο της κοκκινοσκουφίτσας που επιστρέφει δριμύτερη σε σενάριο και σχέδιο δικό μου και χρωματισμό από την γυναίκα μου Ελοντύ Κόλερ-Ανδριανού.

Black Hammer από Jeff Lemire&Dean Ormston

Black Hammer 

"Strange doesn't even begin to cover this place..It's downright bizzare...Like I'm trapped in a dream..." - Lucy Weber/Black Hammer

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κόμικ που διαβάζω τον τελευταίο καιρό είναι το Black Hammer της Dark Horse.Το οποίο αν και ανήκει στην κατηγορία του υπερηρωικού,που κάποιοι αποφεύγουν σαν τη πανούκλα τα τελευταία χρόνια(μολονότι τρέχουν να δουν τις αντίστοιχες ταινίες στα σινεμά..)περισσότερο κλίνει το μάτι προς την κατηγορία των indie...Ή τέλος πάντων δεν μπορείς να το πείς και mainstream super hero comic όπως εκείνα που βγάζει η Marvel και η DC(οι οποίες για να κάνω και λίγο το δικηγόρο του διαβόλου για αυτό που ανέφερα παραπάνω,κούρασαν με τα απανωτά restart,rebirth&reboot τους).

O Jeff Lemire(Essex County Trilogy,Sweet Tooth,Animal Man)παραπάνω από μια δεκαετία πριν είχε συλλάβει την ιδέα και είχε δημιουργήσει τους χαρακτήρες αλλά οι ανειλημμένες υποχρεώσεις του σε τίτλους που έκανε στη Vertigo,καθώς και το αποκλειστικό του συμβόλαιο στη DC για μιά 5ετία τουλάχιστον(2010-14)καθιστούσε την ολοκλήρωση του έργου αδύνατη.Ειδικά και στο να την σχεδιάσει ο ίδιος όπως σκεφτόταν να κάνει αρχικά.Τελικά η σειρά κυκλοφόρησε το 2016 σε σχέδιο του Dean Ormston(Judge Dredd,Lucifer,Harke&Burr)και το πρώτο της μέρος ολοκληρώθηκε σε 13 τεύχη από τον Ιούλιο του 2016 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2017.

Η ιστορία απλή μεν στη σύλληψη αλλά άκρως συναρπαστική στο ξεδιπλωμα της!Δέκα χρόνια πριν οι μεγαλύτεροι ήρωες της πόλης Spiral(Black Hammer,Abraham Slam,Golden Gail,Barbalien,Colonel Weird&Dragonfly)πολέμησαν εναντίων της μεγάλης απειλής που άκουγε στο όνομα Anti-God,θυσιάζοντας όμως τους εαυτούς τους στη προσπάθεια...Ή έτσι πιστεύει ο κόσμος και όσοι θυμούνται εκείνη την αποφράδα ημέρα...

...Γιατί στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι ήρωες επέζησαν αλλά μεταφέρθηκαν σε μία άλλη διάσταση,στην επαρχιακή(;) πολιτεία του Rockwood όπου οι εναπομείναντες ήρωες ζούνε όλοι μαζί σε μια φάρμα,αποκομμένοι σχεδόν από την υπόλοιπη πραγματικότητα(περιορισμένος χώρος μετακίνησης)μη μπορώντας να φύγουν όμως από εκεί...Ο Black Hammer που το προσπάθησε από τη πρώτη κιόλας στιγμή της άφιξης τους έχασε τη ζωή του...Παγιδευμένοι για δέκα χρόνια στα μικρά όρια της πολιτείας αυτής,προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως μπορούν.Άλλοι έχουν προσαρμοστεί στο κλίμα(Abraham Slam,Barbalien)άλλοι φυσικά όχι(Golden Gail)...O Slam προσπαθει να κρατήσει την ομάδα ενωμένη όσο μπορεί ακόμα και με τη μορφή μιας δυσλειτουργικής οικογένειας προς τον έξω κόσμο...

Αυτό όμως δεν θα είναι καθόλου εύκολο και τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο μπερδεμένα για την ομάδα όταν στο Rockwood καταφτάσει η κόρη του original Black Hammer,Lucy Webber.Η μοναδική από τον "έξω κόσμο" που μπόρεσε να το κάνει αυτό(ψάχνοντας απαντήσεις σχετικά με την εξαφάνιση του πατέρα της)χωρίς όμως να μπορεί και αυτή να φύγει τώρα από εκεί...Ή χωρίς να θυμάται ούτε πώς έφτασε...Αργότερα ψάχνοντας στοιχεία στη βιβλιοθήκη του Rockwood,για την ιστορία του τόπου στα βιβλία οι σελίδες είναι κενές...

Το κόμικ είναι ένα γράμμα αγάπης στα υπερηρωικά κόμικ και τους χαρακτήρες που μεγαλώσαμε(όπως και ο ίδιος ο Lemire).Οι πρωταγωνιστές αποτελούν διαφορετικές εκδόσεις ήδη κλασικών χαρακτήρων.O Black Hammer αποτελεί μία παραλλαγή του Thor(το σφυρί,οι Lightriders/Θεοί της Asgard,Starlok/Odin)με στοιχεία και από New Gods.Το πώς αποκτά τις δυνάμεις του επίσης θυμίζει το origin των Hal Jordan&Kyle Rayner όταν έγιναν Green Lanterns.Ο Abraham Slam θυμίζει Captain America και είναι ο μόνος που έχει προσαρμοστεί "καλύτερα" στη νέα ζωή τους...Ο Barbalien ουσιαστικά είναι ο Martian Manhunter της DC,ήρθε από άλλο πλανήτη,πήρε την ταυτότητα νεκρού αστυνομικού και παλεύει όχι μόνο να κρατήσει την εξωγήινη ταυτότητα του κρυφή,αλλά και την ομοφυλοφιλία του....Η Golden Gail είναι η θυληκή και reverse έκδοση του Billy Batson/Captain Marvel αλλά ίσως ο πιο τραγικός χαρακτήρας της ομάδας καθώς έχει παγιδευτεί στο σώμα μιας δωδεκάχρονης με υπερδυνάμεις,όντας η ίδια περισσότερο από 50 χρονών γυναίκα...

Τρέφει επίσης δυνατά συναισθήματα για τον Barbalien,ο οποίος φυσικά την απορρίπτει λόγο εμφάνισης μικρού κοριτσιού,χωρίς φυσικά να της αποκαλύπτει και την αλήθεια...Ο Colonel Weird φυσικά πρόκειται για μία έκδοση του Adam Strange της DC αλλά στην τωρινή του μορφή θυμίζει λιγάκι και τον Alan Moore!Σίγουρα όμως κρατά κρυφή τη δική του agenda,χαμένος στις παράλληλες διαστάσεις...O Anti-God είναι ο γνωστός σε όλους μας Darkseid με ολίγον από Thanos.Τέλος η Madame Dragonfly αποτίει φόρο τιμής στα pre code horror comics της δεκαετίας του '50 σαν αυτά που έβγαζε η E.C. του Max Gaines.Και φυσικά θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα να βρίσκω στοιχεία στο κόμικ που αποτελούν αναφορά σε αγαπημένες υπερηρωικές σειρές...

Η διαφορά όμως του Black Hammer,μολονότι μοιάζει να αποτελεί το όνειρο καθε super hero geek,είναι ότι ο Lemire έχει δημιουργήσει περισσότερο ένα ψυχολογικό δράμα χαρακτήρων,παρά το παραδοσιακό κόμικ με υπερήρωες γεμάτο δράση και spread pages με γεμάτες σκηνές με μάχες.Με καταπληκτική ανάπτυξη χαρακτήρων έτσι όπως μόνο ο Lemire ξέρει να γράφει.Κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του ιστορία(πονεμένη η μη) στην οποία ο Lemire παρουσιάζει με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης να τον συμπονά και να το νοιάζεται,χωρίς να τον κουράζει καθόλου με λεπτομέρειες.Αντιθέτως θέλεις να τους γνωρίσεις όσο γίνεται καλύτερα..Αυτό εγώ το συναίσθημα είχα τουλάχιστον  να το νιώσω από την εποχή που διάβαζα το Watchmen(κριτική μου θα βρείτε εδώ).Μαζί με λίγο από Astro City(Kurt Busiek) και η συνταγή δένει απόλυτα!!Πίσω από έναν παντοδύναμο υπερήρωα κρύβεται ένας απλός,καθημερινός άνθρωπος όπως όλοι μας.Με τις έγνοιες και τα προβλήματα του..Η πλοκή της ιστορίας όσο παιρνούν τα τεύχη γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη και το μυστήριο μεγαλώνει όλο και περισσότερο...

Το σχέδιο του Dean Ormston εδώ μου θυμίζει έντονα αυτό του Mike Mignola και του Guy Davis.Αλλά ταιριάζει απόλυτα με την ατμόσφαιρα του κόμικ.Απλό,λιτό,χωρίς υπερβολικές μυώδεις μορφές και λεπτομεριακά background που ίσως να κουράσουν το μάτι του αναγνώστη,παραδίδει μία από τις καλύτερες δουλειές του.Mε αυτό το συναίσθημα ότι διαβάζεις υπερηρωικό κόμικ της Golden age εποχής αλλά προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της εποχής μας.Πολύ καλή χρωματική παλέτα χρησιμοποιεί ο David Stewart κάνοντας εξαιρετική δουλειά,αναδυκνύοντας ακόμα περισσότερο το σχέδιο του Ormston,με τις σωστές εναλλαγές έντονων και σκοτεινών χρωμάτων ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκονται οι πρωταγωνιστές της σειράς.

Το Black Hammer από τα πρώτα τεύχη του ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.Η επιτυχία της σειράς έχει οδηγήσει στο να κυκλοφορήσουν και πολλά spin off με πρωταγωνιστές εκτός από τους κύριους χαρακτήρες και αρκετούς δευτερεύοντες(Doctor Star) ακόμα και villains(Sherlock Frankenstein)δημιουργώντας το λεγόμενο Hammerverse κάτι σαν το αντίστοιχο Mignolaverse(με χαρακτήρες που δημιούργησε Mike Mignola) με τίτλους όπως Hellboy,B.P.R.D.και Abe Sapien πάλι για την Dark Horse.Και σαν καλό κόμικ με υπερηρωικό υπόβαθρο που σέβεται τον εαυτό του,μετά της ολοκλήρωση των πρώτων 13 τευχών,η σειρά ξεκινά πάλι από το #1 το δεύτερο κύκλο της με την ονομασία Black Hammer:Age of Doom η οποία μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο έχει φτάσει στα 7 τεύχη.Και υπόσχεται να δώσει κάποιες πρώτες απαντήσεις σε όλα τα αναπάντητα ερωτήματα που άφησε η πρώτη...

Μία από τις καλύτερες σειρές που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό,ελπίζω να σας κίνησα τη περιέργεια να κάνετε και εσείς(όσοι δεν την έχετε ακόμα διαβάσει)το ίδιο!!

Σπύρος Ανδριανός

ΜΠΛΕΚ #2 - Η αναγέννηση του ξανθού γίγα

Πριν λίγες μέρες(Τρίτη 5 Φεβρουαρίου)κυκλοφόρησε και το δεύτερο (υπέρ)τεύχος του Μπλεκ και για μία ακόμα φορά συναρπάζει με την τελειότητα και αρτιότητα της έκδοσης του!

Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς και οι εκδόσεις Μικρός Ήρως,χωρίς να λογαριάσουν κόπο και έξοδα,δημιούργησαν πραγματικά ένα περιοδικό κόσμημα στο χώρο των έντυπων εκδόσεων και των περιοδικών κόμικς.

Όπως ακριβώς έκανε και ο παππούς του,ο αείμνηστος Στέλιος Ανεμοδουράς,έτσι και ο σημερινός εκδότης ανανεώνει και προσαρμόζει τον ξανθό γίγα στις ανάγκες και απαιτήσεις της εποχής του,αφουγκράζεται και σέβεται τη γνώμη του (αυστηρού)αναγνωστικού κοινού που πάντα αποζητά την τελειότητα στις εκδόσεις που δίνει χρήματα για να αγοράσει(και καλά κάνει φυσικά!)

Παράλληλα η έκδοση αυτή δεν ικανοποιεί μόνο το πυρήνα των παλαιών και φανατικών αναγνωστών του περιοδικού(που έτσι και αλλιώς στηρίζουν με νύχια και με δόντια την έκδοση σε όλες τις μορφές της)αλλά ανοίγει την αγκαλιά της και στη νέα γενιά,γεμίζοντας το χορταστικό αυτό τεύχος(164 σελίδων!!)με νέους ήρωες,συνεντεύξεις με δημιουργούς(πολύ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη του πολυτάλαντου Θάνου Κόλλια που μιλά για τα μελλοντικά του σχέδια και μας χαρίζει έναν υπέροχο Υπεράνθρωπο)νέα γύρω από την 9η τέχνη και pop κουλτούρα,ελληνικές και ξένες εκδόσεις κ.α.

Πολύχρωμες σελίδες,γυαλιστερό χαρτί,υπέροχες ιστορίες!Τι άλλο να ζητήσει κανείς;;

Ένα περιοδικό που κυριολεκτικά φέρνει την επανάσταση στο χώρο των εκδόσεων,ένα περιοδικό μοναδικό στο είδος του σε ποιότητα,αριθμό σελίδων και τιμή(μόνο το Storm να έβγαινε μόνο του θα άξιζε τόσο)που δείχνει ότι ο Μπλεκ ήταν,είναι και θα είναι πάντα ο απόλυτος αρχηγός των εικονογραφημένων στην Ελλάδα.Πολυθεματικό(στο δεύτερο τεύχος οι ήρωες μειώνονται σε 9 από 12 που ήταν στο πρώτο)πολύχρωμο,γεμάτο ενδιαφέροντα και υπέροχα κόμικ από τους καλύτερους δημιουργούς του χώρου,το Μπλεκ είναι το απόλυτο περιοδικό κάθε λάτρη(και όχι μόνο)της 9ης τέχνης.Και το πρώτο του δείγμα του όπως μας πληροφορεί στο εισαγωγικό του σημείωμα και ο εκδότης ήταν θετικό,γεμίζοντάς μας αισιοδοξία για το μέλλον τέτοιων εκδόσεων στην Ελλάδα.

Αν και δεν συμφωνώ να υπάρχουν ιστορίες σε συνέχειες(όσο και αν αυτό δεν είναι πάντα εφικτό)στα επόμενα τεύχη γιατί 2 μήνες είναι μακρύς χρόνος για να διαβάζει κανείς τις συνέχειες ειδικά όταν ιστορίες θα συνεχίζονται σε περισσότερα από 2 τεύχη.Ίσως αυτό να είναι καλύτερα να γίνει αν το περιοδικό γίνει μηνιαίο κάποια στιγμή.Αυτό εξαρτάται από εμάς τους αναγνώστες και μόνο!!Στο καταπληκτικό εξώφυλλο του 2ου τεύχους βλέπουμε τον Phantom(από το Phantom annual #1 Γενάρης 2007)σε σχέδιο των Bret Blevins(artist) και Terry Austen(inker).

Ας περάσουμε όμως στην ύλη του περιοδικού παρουσιάζοντας πρώτα τις ιστορίες.Αρχίζουμε με το Μα τα χίλια.. του Βαγγέλη Σαίτη που πάντα δίνει μία χιουμοριστική νότα στο περιοδικό και που δείχνει τη διαχρονική αξία του δημιουργού,που καταφέρνει πάντα να μας κάνει να γελάσουμε χωρίς να καταφέυγει σε υπερβολές για να το πετύχει.

1.Mπλεκ - Οι κλέφτες του Βορρά: Σχέδιο&Σενάριο EsseGesse(Pietro Sartoris-Dario Guzzon-Giovanni Sinchetto)Α΄ δημοσίευση ''Collana Freccia'' -1958(Ελλάδα:Μεγάλος Μπλεκ #77 Φεβρουάριος 1975.)Mία ιστορία της ομάδας των EsseGesse ανοίγει την αυλαία ιστοριών του περιοδικού.Σε αντίθεση με το πρώτο τεύχος εδώ έχουμε κλασικό Μπλεκ.Στην ιστορία αυτή ο Μπλεκ έρχεται αντιμέτωπος με δύο εχθρούς.Τον ύπουλο Τετραγωνοκέφαλο και τον πρώην διοικητή του αγγλικού στρατού που τον θεωρεί υπεύθυνο και θέλει να τον εκδικηθεί για το θάνατο του αδερφού του.Κλασικό σχέδιο της θρυλικής ομάδας,η ιστορία θα ικανοποιήσει περισσότερο την παλιά φρουρά των αναγνωστών του περιοδικού.Που τις περισσότερες φορές δεν βλέπουν με καλό μάτι,τις νεότερες εκδόσεις του χαρακτήρα και τους νεοτερισμούς στο σχέδιο,καθώς και τα σενάρια των ιστοριών που πολλές φορές είναι λίγο αφελή και μοιάζουν παιδικά.καθώς παρουσιάζουν το Μπλεκ σχεδόν εξωπραγματικό υπερήρωα,κάτι που δεν ταιριάζει με το ύφος και την ιστορία του χαρακτήρα...

2.Mάντυ Ρίλλευ:(To πρώτο δάκρυ) Σενάριο: Ray Collins Σχέδιο:Ernesto Garcia Seijas.Πρώτη δημοσίευση Skorpio#113 1985. Το μοναδικό Αργεντίνικο κόμικ του δεύτερου τεύχους(αφού δεν υπάρχει ο Γιόρ και κάποια ιστορία του Pratt όπως στο πρώτο)το για μια ακόμη φορά εξαίρετο Μάντυ Ρίλευ κατορθώνει και πάλι να κλέψει τις καρδιές μας με την ευαισθησία και την αφέλεια του νεαρού πρωταγωνιστή,που εδώ θα καταλάβει ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο αλλά και απόλυτο!Και ότι δεν πρέπει να είμαστε εγωιστές στην αγάπη που μας δίνουν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι...Λιγότερες σελίδες από την ιστορία του πρώτου τεύχους ,αλλά την απόλαυσα το ίδιο τόσο σεναριακά(ποίηση και λογοτεχνία μαζί) όσο και σχεδιαστικά αφού ο Seijas(Leon Loco,El Negro Blanco,Tex) είναι ένας μεγάλος μάστορας του σχεδίου,εκπληκτικός στο να σχεδιάζει πανέμορφους γυναικείους χαρακτήρες,με σωστές ανατομίες σωμάτων και λεπτομερή σχεδιασμό στις φιγούρες και τα background.Από τις αγαπημένες μου επιλογές του περιοδικού.

3.Λ-Ο Πήγασος 4-Ω : Σενάριο-Σχέδιο: Σπύρος Ορνεράκης.'Α δημοσίευση περιοδικό Ρόδι 1981.
Το ότι είναι ένα από τα "καλλιτεχνικά" μου είδωλα ο Σπύρος Ορνεράκης είναι σε όσους με γνωρίζουν προσωπικά γνωστό.Μικρός έκοβα τις γελοιογραφίες και προσωπογραφίες που έκανε σε γνωστή εφημερίδα και τα κρατούσα αρχείο.Ο άνθρωπος που με έκανε να ασχοληθώ και εγώ με το σκίτσο,εδώ στην scifi δουλειά του,μας ταξιδεύει με τον Πήγασο 4-Ω αυτή τη φορά στις 23 Απριλίου του 1821 στη μάχη της Αλαμάνας και τον άδικο-τραγικό θάνατο του Αθανάσιου Διάκου.Σπουδαίο σχέδιο από έναν σπουδαίο σχεδιαστή,προσωπικά τον θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους δημιουργούς στην Ελλάδα.Ελπίζω να συνεχιστεί το ταξίδι του Λ-Ο και στα επόμενα τεύχη.

4.Φάντομ - Οι 5 ημέρες του Δράκου(μέρος Β'): Σενάριο Tony Berard Σχέδιο Allan Goldman.Πρώτη δημοσίευση Phantom(5th series) Annual #1 Γενάρης 2007. 5 ιστορίες 5 διαφορετικές γενιές Φάντομ.Αυτή τη φορά μεταφερόμαστε στο 1782 και ο 11ος κατά σειρά Φάντομ αναζητά το μυστηριώδες αντικείμενο που προέρχεται από τη φεουδαρχική Κίνα,πρωτού πέσει στα χέρια της αδελφότητας των Σίνγχ.Εισχωρεί σε μία Βρετανική φρεγάτα που έχει μετατραπεί σε φυλακή για να βρεί και να σώσει τον άνθρωπο που έχει το κομμάτι για εκείνον.Η κάθοδος στη κόλαση οδηγεί τον Φάντομ ακόμα πιο μακριά από το φως,και χάνεται στο έρεβος του σκοταδιού που κρύβει μέσα της η ανθρώπινη ψυχή με κίνδυνο να χάσει και εκείνος τη δική του λίγο λίγο ώσπου στο τέλος να είναι μόνο το "φάντασμα που περπατά" στη κυριολεξία...Ο Berard ξέρει τον τρόπο να χειριστεί σωστά και με σεβασμό την ιστορία και την παράδοση τον εμβληματικό χαρακτήρα του Lee Falk,και παράλληλα τον βάζει σε σύγκρουση με τον εαυτό του αφού χωρίς να θέτει ερωτήματα για την αποστολή του,τα θέτει για τον ίδιο... Και προειδοποιεί τους επόμενους Φάντομ που θα συνεχίσουν το έργο του,να μην χάσουν την ανθρώπινη υπόσταση τους όπως την έχασε και ο ίδιος....Το σχέδιο του Αllan Goldman(Action Comics,Wonder Woman,Nox)δυναμικό,λεπτομερές,γεμάτο ένταση και ενέργεια συμπληρώνει άψογα τα κείμενα του Berard(Exiles,R.E.B.E.L.S).Ελπίζω ο ήρωας να συνεχίσει και με άλλες ιστορίες εκτός του annual 1 που είχε εκδώσει η Μoonstone ή ας βάλουν και αυτές από το δεύτερο annual που κυκλοφόρησε το 2009.

5.Δικαστής Ντρέντ - Όλα βρίσκονται στο κήπο: Σενάριο John Wagner Σχέδιο Arthur Ranson.Πρώτη δημοσίευση 2000 AD #1465 Νοέμβριος 2005.Ο δημιουργός(μαζί με τον Carlos Ezquerra)του Δικαστή Ντρέντ John Wagner(Ace Trucking,Strontium Dog)γράφει την ιστορία αυτή που με μία δόση ειρωνείας μας δείχνει ότι το μέλλον ανήκει(δυστυχώς)στην εικονική πραγματικότητα όπου ακόμα και οι δολιοφθορές των αντιπάλων σου θα είναι και αυτές εικονικές...Έξυπνη ιδέα αλλά αναπτύσσεται βιαστικά στις λίγες σελίδες της ιστορίας.Συμπαθητικό το σχέδιο του Arthur Ranson(Judge Anderson,Sapphire) με επιμονή στη λεπτομέρεια.O Δικαστής Ντρέντ αποτελούσε κάποτε τη ναυαρχίδα(μαζί με τον Slaine) του αντίπαλου δέους περιοδικού του Μπλεκ,Αγόρι των Μπαζαίου-Δελληγιώργη.Πανέξυπνη κίνηση του εκδότη να τον εντάξει στο δυναμικό του Μπλεκ,και εύχομαι να παραμείνει για όλα τα επόμενα τεύχη,αφού έχει πολλούς φίλους στην Ελλάδα.

6.Yπεράνθρωπος : Σε σχέδιο και σενάριο από τον Θάνο Κόλλια.Ο ταλαντούχος Κόλλιας(Ύψιλον)παίρνει τον εμβληματικό χαρακτήρα που δημιούργησε το 1951 ο αείμνηστος Στέλιος Ανεμοδουράς,και τον προσαρμόζει στη δική μας εποχή.Δύο teenagers ο Λευτέρης και ο ορφανός Νικόλας,ψάχνουν σε ένα βιβλιοπωλείο να βρούνε πηγές για την εργασία τους,όταν ο Νικόλας σε ένα συρτάρι ανακαλύπτει ένα μικρό μηχάνημα που τους μεταφέρει σε ένα μέρος όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει γίνει συνολύθεμα διαφορετικών εποχών...Δεινόσαυροι,Βίκινγκ πολεμιστές και άρματα του 2ου Παγκοσμίου πολέμου όλα μαζί καταδιώκουν τα παιδιά μέχρι τη στιγμή που θα πέσει στη Γη ως άλλος έκπτωτος άγγελος,ο Υπεράνθρωπος....Λάτρης των υπερηρωικών κόμικ(σαν εμένα)ο εκπληκτικός Κόλλιας,κερδίζει αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τον κάνει να διψά για τη συνέχεια της ιστορίας.Σχεδιαστικά επηρεασμένος από τον John Byrne,ο Κόλλιας(που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να κάνει καριέρα και στο εξωτερικό)μας παραδίδει μαθήματα τόσο σχεδίου όσο και σεναρίου.Ο λίγο "γκρινιάρης" Νικόλας,ο πάντα πιστός φίλος Λευτέρης που όλοι θα θέλαμε να έχουμε,καθώς και το μυστήριο του τι μπορεί να συμβαίνει.Ζείς την ένταση και την αγωνία σε κάθε panel και όλα αυτά εντυπωσιακά σχεδιασμένα από τον Θάνο που ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει στις δουλειές του.Καθαρή γραμμή,σωστές ανατομίες,δυναμικό και κοφτερό σχέδιο,εντυπωσιακές σκηνές δράσης και ένα από τα καλύτερα re designs στολής που έχω δει ποτέ σε χαρακτήρα,με κάνει να διψάω τρελά για τη συνέχεια της ιστορίας.Μπράβο Θάνο!!!

7.Ταρζάν - Παγωμένη Ζούγκλα: Σχέδιο-Σενάριο Joe Kubert.A' Δημοσίευση Tarzan#227 Ιανουάριος 1974.Ο Ταρζάν ακολουθεί έναν πολεμιστή της φυλής Μ'Μπουτος(που είναι γιος του αρχηγού της φυλής),μέχρι τα παγωμένα βουνά,που θέλει να αποδείξει στη φυλή του ότι μπορεί να είναι ικανός άντρας για να γίνει κάποτε και αυτός αρχηγός.Στο βουνό φτάνει και ένας άλλος άντρας ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ικανός στο δικό του πατέρα...Μέχρι που εμφανίζεται ο πραγματικός κίνδυνος και τώρα θα πρέπει και οι δυο τους να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι είναι ικανοί να επιβιώσουν...Ακόμα μία κλασική ιστορία του μεγάλου δάσκαλου του σχεδίου Joe Kubert που έγραφε και το σενάριο εκτός από τα εκπληκτικά του σχέδια.Βετεράνος της αμερικάνικης σκηνής των κόμικ,άφησε εποχή και σε αυτόν τον τίτλο,που αποτελούσε έναν από τους καλύτερους της DC την εποχή που κυκλοφορούσε από εκείνην(αργότερα πέρασε στα χέρια της Marvel με τον big John Buscema στο σχέδιο).Την ιστορία την είχα διαβάσει και μικρός στα Ταρζάν του Δραγούνη και με είχε συνεπάρει η σκοτεινή ατμόσφαιρά της.Με το κρύο να διαπερνά τη σάρκα των ηρώων στην προσπάθεια τους να επιζήσουν από τα νύχια των Λευκών Γορίλων...Μεγάλος δημιουργός που έφτιαξε ολόκληρη "σχολή" στο σχέδιο(αλλά και κανονική σχολή σχεδίου που θεωρείται από τις καλύτερες στο είδος της)με τις τέλειες σωματικές ανατομίες του(μόνο με εκείνες του Hogarth μπορώ να τις συγκρίνω)τη δυναμικότητα στη κίνηση και την "απαράμιλλη"ελαστικότητά τους.Σταθερή αξία στο περιοδικό ο Ταρζάν και από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Λεωκράτη Ανεμοδουρά η ένταξη του στο Μπλεκ.

8.Στορμ - Τα κυνηγόσκυλα του Μαρντούκ:Σενάριο Martin Lodewijk Σχέδιο Don Lawrence.Το πέμπτο άλμπουμ των χρονικών της Παντάρβε(Chronicles of Pantarve)και το 14ο ολόκληρης της σειράς.Η μεγαλύτερη επιτυχία της νέας εποχής του περιοδικού Μπλεκ ήταν η δημοσίευση ολόκληρων τον άλμπουμ του Στόρμ!Ξεκινώντας από εκεί που είχαν μείνει την προηγούμενη φορά(στον εβδομαδιαίο τότε Μπλεκ της δεκαετίας του '90).Και μόνο για τις ιστορίες του Στόρμ θα έπρεπε το περιοδικό να πωλείται στα 5.90 ευρώ.Όπως πολύ σωστά παρατήρησε φίλος μου στο FB οι υπόλοιπες ιστορίες του περιοδικού ουσιαστικά είναι δώρο!!Και μαζί μας προσφέρει άλλες 9 με αγαπημένους χαρακτήρες σύν άρθρα και συνεντεύξεις...Τι άλλο να ζητήσει κανείς!!Σε αυτή τη περιπέτεια ο Storm καταδιώκεται από τον Μαρντούκ,τον αρχιερέα και Θεοκράτη της Παντάρβε,που τον θεωρεί "ανωμαλία"γιατί με το να ταξιδεύει στο χρόνο επηρεάζει το πολυσύμπαν που εκείνος θέλει να ελέγξει...Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο όταν η Ρέντχερ πέφτει στα χέρια επαναστατών που θέλουν την ανατροπή του Μαρντούκ..Σενάριο γεμάτο έντονη αγωνία,περιπέτεια,καταδίωξη και ανατροπές.Για το σχέδιο του Lawrence τι να πρωτοπεί κανείς...Ο άνθρωπος δεν ήταν απλά κομίστας,αλλά ζωγράφος,αφού κάθε panel του κόμικ είναι και ένας μικρός πίνακας ζωγραφικής,που μπορείς να θαυμάζεις και να χάνεσαι μέσα σου για αρκετά λεπτά..Περισσότερο από όσο θα διάβαζες κάποιο άλλο κόμικ(συμβαίνει και με δουλειές καλλιτεχνών όπως π.χ. Alex Ross&Joe Jusko)Αυτή η ποιότητα δουλειάς απαιτεί πολύ χρόνο και κόπο από τον καλλιτέχνη για να γίνει,αλλά όταν τελικά παρουσιάζεται στον αναγνώστη είναι κάτι το αριστουργηματικό,όμορφο και υπέροχο.Μία χορταστική εμπειρία και τέρψη των οφθαλμών..Δεν είναι τυχαίο ότι τόσα χρόνια μετά τη κυκλοφορία του το Στορμ συνεχίζει να έχει ακόμα φανατικούς φίλου σε όποια χώρα και αν δημοσιεύτηκε..Μακάρι οι εκδόσεις Μικρός Ήρως να τα έβγαζαν και σε έκδοση βιβλιοπωλείου σαν αυτόνομα άλμπουμ αλλά και έτσι ικανοποιημένος είμαι!!!

9.Παιδί Πάνθηρας: Σενάριο Tom Tully Σχέδιο Mike Western&Eric Bradbury.Πρώτη δημοσίευση Buster 1976.To εκπληκτικό τεύχος του Μπλεκ κλείνει με το παιδί πάνθηρας,κλασική σειρά και σταθερή αξία στο περιοδικό ήδη από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του σε δεκαετία του '80 και '90.Η Βρετανική απάντηση στον SpiderMan της Marvel,κυκλοφόρησε για μια δεκαετία περίπου(1976-1985)στο περιοδικό Buster της Fleetway,και αργότερα της Egmont.Εδώ ο Μπίλυ έρχεται αντιμέτωπος με έναν σωσία του( ντυμένο Πάνθηρα) που κάνει ληστείες,αλλά φαίνεται να έχει την ίδια ευλυγισία με τον ίδιο....

Για μία ακόμα φορά τα συγχαρητήρια μου σε όλο το δημιουργικό επιτελείο του περιοδικού(Λευτέρη Ταρλαντέζο,Γιάννη Μπεβεράτο,Ντίνα Φατούρου)για τον πραγματικό άθλο που κάνουν με το να ετοιμάζουν μια τέτοια υπέροχη έκδοση-δώρο προς όλους τους αναγνώστες του περιοδικού.Πολύ καλή δουλειά γίνεται επίσης στις στήλες του περιοδικού,που πάντα είναι ενημερωμένες για τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το χώρο της 9ης και 7ης τέχνης και όχι μόνο.

Για μια ακόμα φορά ένα τέλειο τεύχος!!

Στα επίσης σύν του νέου τεύχους το καταπληκτικό αφιέρωμα στον Υπεράνθρωπο από τον Λευτέρη Ταρλαντέζο(φίλε τα συγχαρητήρια μου είσαι καταπληκτικός)η συνέντευξη του Θάνου Κόλλια που μιλάει για τα μελλοντικά του σχέδια καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο χώρος, και το για μιά ακόμα φορά πολύ καλό ρετρό αφιέρωμα του Νίκου Νικολαίδη στο αθλητικό περιοδικό Φίλαθλος που έβγαζε ο Καμπανάς.

Ένα περιοδικό που απλά ΔΕΝ γίνεται να το χάσει κανείς και για κανέναν λόγο!!Ο Μπλεκ θα συνεχίσει να γαλουχεύει γενιές και γενιές αναγνωστών για πολλά χρόνια ακόμα!!

Φωτογραφίες για το άρθρο πάρθηκαν και από τη σελίδα του περιοδικού Mπλεκ στο Facebook.

Σπύρος Ανδριανός

PUNISHER MAX από Jason Aaron&Steve Dillon

PUNISHER MAX 

''Cheers Frank...Only about 40 years to late,but your war's finally over..." - Nick Fury

Ποια άραγε θα μπορούσε να είναι η τελευταία ιστορία του Frank Castle;Πώς θα έκλεινε ο κύκλος βίας και αίματος που είχε ανοίξει σχεδόν 40 χρόνια πριν όταν έχασε ότι αγαπούσε περισσότερο στη ζωή του;;Την απάντηση μας την δίνουν οι Jason Aaron(Wolverine,Thor,Conan)και Steve Dillon(Preacher,Judge Dredd,Animal Man)μέσα σε 22(Ιανουάριος 2010-Φεβρουάριος 2012) τεύχη της σειράς Punisher Max.

Οι δύο δημιουργοί είχαν ένα δύσκολο έργο να εκπληρώσουν. Καθώς οι όποιες συγκρίσεις με την προηγούμενη σειρά του Punisher στη θυγατρική MAX της Marvel,την οποία έγραφε ο Garth Ennis(Preacher,Hellblazer,The Boys) θα ήταν αναπόφευκτες...Για 4 χρόνια ο Ennis έδωσε τη δική του definitive έκδοση του γνωστού αντί-ήρωα της Marvel,με τον απομακρύνει εντελώς από την super hero community,να μεγαλώνει σε κανονικό χρόνο(από τη δεκαετία του '60 που πολέμησε στο Βιετνάμ μέχρι το 2010)και να ασχοληθεί με ποιο ενήλικα και κοινωνικά θέματα όπως τη Μαφία, των ιρλανδικών τρομοκρατικών οργανώσεων,του εμπορίου λευκής σαρκός γυναικών της ανατολικής Ευρώπης, των εταιρικών μεγιστάνων και των πολέμων της πραγματικής ζωής....Σε εκείνον επίσης τον τίτλο μετά τον Ennis,έγραψαν επίσης σπουδαίοι συγγραφείς όπως οι Gregg Hurwitz, Duane Swierczynski, και Victor Gischler ακολουθώντας τη συνταγή του Ennis,όχι όμως με την ίδια επιτυχία στο "μαγείρεμα"...

Στο δικό τους run οι Aaron&Dillon επικεντρώνονται όμως περισσότερο τόσο στον χαρακτήρα του Frank Castle,όσο και σε εκείνων των αντιπάλων του(Fisk,Bullseye σε διαφορετικές όμως εκδοχές τους)καθώς και τα κίνητρα στα οποία τους οδηγούν,τον καθένα από αυτούς,να πάρει το δρόμο που επέλεξαν να διαβούν.Και κατορθώνουν όχι μόνο να ξεφύγουν από τη σκιά του προκατόχου τους στον τίτλο,αλλά να δημιουργήσουν και έναν σκοτεινό,σκληρό,ωμό και άκρως αιματηρό επίλογο στην τραγική ιστορία του Frank Castle...

Όταν όλες οι μεγάλες μαφιόζικες οικογένειες αποφασίζουν να "αποσπάσουν" την προσοχή του Castle από πάνω τους,αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν έναν ψεύτικο Kingpin,αρχηγό των αρχηγών...

Για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να έρθει ένας ικανός εκτελεστής να τον βγάλει από τη μέση...Αυτός ο "χάρτινος" Kingpin δεν θα είναι άλλος από τον σωματοφύλακα ενός από τους νονούς(Don Rigoletto)ένας οικογενειάρχης με το όνομα Wilson Fisk(εδώ στη πρώτη MAX εμφάνιση του)...Μονάχα που ο Wilson Fisk είναι όπως φαίνεται ο πραγματικός εγκέφαλος του σχεδίου και σίγουρα έχει βλέψεις για μεγαλύτερα πράγματα από τον Castle..Mε εντολή του αφεντικού του ο Fisk αγοράζει γραφεία και υπαλλήλους(οι οποίοι φανερά θα ειδοποιήσουν τον Castle)έτσι ώστε ο Τιμωρός να "τσιμπήσει" το δόλωμα...Το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή,αλλά ο Fisk στη πορεία θα εξοντώσει όλα τα μεγάλα κεφάλια για να γίνει ο πραγματικός Kingpin του εγκλήματος,ακόμα και αν αυτό του κοστίσει περισσότερα από όσο φαντάζονταν...

Έχοντας γίνει ο απόλυτος Kingpin του εγκλήματος,θα δεχτεί και την επίσκεψη του εκτελεστή εκείνου που ο Rigoletto θα χρησιμοποιούσε ενάντια στον Frank Castle(o οποίος εξουδετέρωσε ακόμα έναν,τον περίεργο Μennonite/Μεμονίτη Άμις, στον οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του John στη 2η season του Punisher...)Tου Bullseye(στη MAX εκδοχή του επίσης)που στρέφει όλη του την προσοχή στον επικείμενο στόχο του,τον Castle.Για να τον καταλάβει όμως καλύτερα θα πρέπει να γίνει και ο ίδιος Castle,να μπει στο πετσί του ρόλου του,να ζήσει και να επισκεφτεί στα μέρη που εκείνος είχε πάει...Μετά την αιματηρή τους αναμέτρηση ο Castle θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στη φυλακή.Εκεί καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου,θα κάνει έναν απολογισμό της ζωής του,ουσιαστικά βλέποντας ότι ο Τιμωρός πάντα υπήρχε μέσα του,από την εποχή του Βιετνάμ...Και όλα αυτά όταν οι μισοί τρόφιμοι θέλουν να τον σκοτώσουν...Όταν ο Castle κατορθώνει να δραπετεύσει από τη φυλακή,η τελική αναμέτρηση με τον Fisk(που στο μεταξύ έχει και μια καινούργια εκτελέστρια/δολοφόνο στη διάθεση του την Elektra)θα μπει σε εφαρμογή...Μονάχα που έχει έρθει η στιγμή να μπει ένα τέλος στο μοναχικό και άκρως αιματηρό αγώνα του Frank,εναντίων του εγκλήματος,και το μόνο σίγουρο είναι πως εκείνος θα πέσει με το χέρι στη σκανδάλη του όπλου του...

Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε συγγραφέας που γράφει τις ιστορίες του Frank Castle είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να επαναλαμβάνεται.Κάτι από το οποίο δεν ξέφυγε και ο Ennis στο δικό του run,όσο και αν αναμόρφωσε τον χαρακτήρα,και όσα καινούργια στοιχεία και χαρακτήρες και αν πρόσθεσε.

Ο Frank Castle δεν είναι υπέρ ήρωας,δεν έχει ολόκληρη gallery από arch vilains σαν τον Spider Man ή τον Bat Man.Έιναι ένας ανθρώπινος "Εξολοθρευτής" μαφιόζων και άλλων κακοποιών στοιχείων.Και αυτό σε έναν χαρακτήρα 40 + χρόνων,μπορεί να κουράζει τόσο τον ίδιο τον χαρακτήρα ή τον συγγραφέα που τον έχει αναλάβει,όσο και τους αναγνώστες...

Και στην προσπάθεια τους να γράψουν τον χαρακτήρα πολλοί συγγραφείς ετοιμάζουν κάτι καινούργιο,που μπορεί να δώσει μία "ανάσα" αλλαγής ή απλά να θεωρηθεί προσβολή για τον αντι-ήρωα(θυμηθείτε το απλά αστείο Frankencastle...που βέβαια δεν άνηκε στο MAX imprint αλλά το θεωρώ απαράδεκτο για την ιστορία του χαρακτήρα).Ο Αaron όμως όχι μόνο κατόρθωσε να εξελίξει ακόμα περισσότερο το χαρακτήρα του Castle,αλλά και των δευτερευόντων που τον περιβάλλουν...

Ο Κingpin/Fisk του Aaron είναι ο άνθρωπος εκείνος που ξεκίνησε από το μηδέν,έπιασε τον απόλυτο πάτο και εξευτελισμό στη ζωή του,αλλά κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει,αλλά αργά και μεθοδικά να φτάσει από τον πάτο την κορυφή,έστω και με το τραγικό αντίτιμο που θα πληρώσει όπως ανέφερα και προηγουμένως...

Από την άλλη ο Bullseye είναι ο ψυχωτικός εκείνος δολοφόνος,που για να εξοντώσει τον εχθρό του,θα πρέπει πρώτα να φορέσει το πετσί του,να μεταμορφώσει τον εαυτό του σε Castle,να πάει στα μέρη που πήγε εκείνος,να δει το χώρο που ζει και καταστρώνει τα σχέδια του,να κοιμηθεί επάνω στο κρεβάτι που κοιμόταν με τη γυναίκα του...Ή ακόμα και να αποκτήσει(με τη βία) μία "εικονική" οικογένεια για να νιώσει πώς ήταν σαν οικογενειάρχης ο Castle...Και δεν χρησιμοποιεί κάθε αντικείμενο σαν θανατηφόρο όπλο στα χέρια του,θα χρησιμοποιήσει το ίδιο του το σώμα σαν όπλο στη προσπάθεια να νικήσει τον αντίπαλό του...Ίσως η καλύτερη(και πιο αρρωστημένη) εκδοχή του χαρακτήρα που έχω διαβάσει ποτέ.

Τέλος ο ίδιος ο Frank Castle στα χέρια του Aaron,μετατρέπεται σε έναν άνθρωπο κουρασμένο σωματικά και ψυχολογικά,κάποιας ηλικίας(αφού πολεμάει το έγκλημα για 40 χρόνια ασταμάτητα,έχοντας φτάσει πάνω από 60 χρονών)ο οποίος δεν διστάζει να περάσει τα όποια όρια είχε κάποτε βάλει τον εαυτό του(αφού σκοτώνει κάποια στιγμή και έναν βρώμικο αστυνομικό,αν και θα μπορούσε να τον αφήσει να φύγει).Ο Αaron θα τον τοποθετήσει στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του,για να τον δει να ξαναγυρνά στην επιφάνεια με νύχια και με δόντια,ώστε να αντιμετωπίσει έναν από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς που είχε ποτέ συναντήσει...Mόνος εναντίων όλων,εναντίων αντιπάλων που έχουν τη μισή ηλικία του,και που δεν τον φοβούνται,όπως τον φοβόντουσαν παλιά στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του...

Παράλληλα με κάποια flash backs βλέπουμε και στοιχεία της ανθρώπινης πλευράς του Castle και πώς εκείνη σταδιακά χάνεται μέσα στο πόλεμο του Βιετνάμ,και σε κάθε πόλεμο στο οποίο πήγαινε σαν μισθοφόρος στρατιώτης(χάνοντας κάθε φορά και ένα κομμάτι του εαυτού του και της ανθρωπιάς του),με σκοπό να ζήσει τη γυναίκα του και τα μωρά παιδιά του....Και την τραγική συνειδητοποίηση ότι ο Τιμωρός πάντα υπήρχε  στη ψυχή του Frank,κρυμμένος κάπου βαθιά μέσα της,και απλά η δολοφονία της οικογένειας του ήταν η αφορμή(ή η δικαιολογία αν προτιμάτε) να ξαναβγεί στην επιφάνεια...

Η σειρά αυτή σίγουρα δεν είναι your dad's Punisher.Σκοτεινή,σοκαριστική,βίαια και άκρως αιματηρή(στα όρια του gore)αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλειές του Aaron και σίγουρα την πιο διαφορετική και "ενήλικη" έκδοση που διαβάσαμε ποτέ για τον Frank Castle.Απαλλαγμένος από τον κώδικα και δημιουργώντας κάτω από την ομπρέλα του ενήλικου imprint της Marvel,τη MAX,o Aaron μπορεί να γράψει μία από τις καλύτερες σειρές που γράφτηκαν ποτέ για τον Punisher.

Kαι σίγουρα τον καλύτερο επίλογο σε αυτόν τον αιματηρό one man war που είχε αναλάβει ο χαρακτήρας από τη στιγμή που είδε την οικογένεια του να σκοτώνεται από τις σφαίρες μαφιόζων τόσο ξαφνικά και άδικα....Αν και ίσως ο πόλεμος να υπήρχε πάντα μέσα του και να ήταν τελικά μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό....

Το έργο του όμως θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εκείνον...Και αυτό ίσως να είναι και η μεγαλύτερη νίκη του Frank Castle τελικά...

Για το artwork του Steve Dillon που το 2016 έφυγε από κοντά μας,είτε το αγαπάς,είτε το μισείς.Κάποιοι το θεωρούν στατικό,σχεδιαστικά βαρετό,με ίδιες εκφράσεις στα πρόσωπα...

Κάποιοι τον έχουν λατρέψει από τις δουλειές του ειδικά στον Preacher και στα βρετανικά κόμικ όπως στον Judge Dredd και τον Rogue Trooper.Σε άλλες ίσως καλύτερος,σε άλλες όχι.Στον Punisher o Dillon πάντα έβγαζε τον καλύτερο σχεδιαστικά εαυτό του.Πραγματικά εδώ στο Punisher MAX ο σχεδιαστής βρίσκεται σε μεγάλα κέφια,αποδίδοντας το σενάριο του Αaron με τόση λεπτομέρεια και ένταση,που οι σκηνές(ειδικά των σκληρών μαχών)ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη,και το αίμα πιτσιλάει καυτό το πρόσωπό του...

Υπέροχο art σε κάθε σελίδα,καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες με σωστές ανατομίες αλλά και-για τους επικριτές του-τις σωστές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων,που αποτυπώνουν απόλυτα τη συναισθηματική τους κατάσταση στην οποία βρίσκονται..Όλα αυτά σε ένα πανδαιμόνιο βίας και αίματος,όπως ακριβώς ταιριάζει σε ένα κόμικ που βασικός του ήρωας είναι ένας εκτελεστής που αγωνίζεται να επιβιώσει στο δικό του πόλεμο...Πολύ καλή δουλειά και στα μοναδικά εξώφυλλα του Dave Johnson,που καθένα από αυτά αποτελεί και ένα μικρό έργο τέχνης(θα ήθελα πολύ να τα δω όλα μαζί συγκεντρωμένα σε ένα art book).

Μία από τις σημαντικότερες αλλά και πιο σκοτεινές και διεστραμμένες σειρές που γράφτηκαν ποτέ για τον Punisher με θαυμάσιο artwork που πραγματικά αξίζει να τις δώσετε την απαιτούμενη προσοχή που τις χρειάζεται.

Σπύρος Ανδριανός