Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

O Tεν Τεν και οι Πικάρος( Tin Tin et Les Picaros) - Το κύκνειο Άσμα του Hergé

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


 Ο Τεν Τεν και οι Πικάρος ήταν το 23ο και τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ που δημιούργησε ο Hergé. Η ιστορία δημοσιεύτηκε από τις 16 Σεπτεμβρίου 1975 ώς την 13 Απριλίου 1976 στις σελίδες του περιοδικού Journal de Tintin , πριν εκδοθεί ως αυτόνομο άλμπουμ από τις εκδόσεις Casterman το1976.




O Tεν Τεν μαζί με τον Χάντοκ και τον καθηγητή Τουρνεσόλ,μαθαίνουν ότι η φίλη τους,η διάσημη υψίφωνος Κασταφιόρε, συνελήφθει μαζί με τους φίλους και συναδέλφους της, στη μη υπαρκτή χώρα του San Theodoros(που ο Τεν Τεν είχε επισκεφτεί και στην ιστορία το Σπασμένο Αυτί το 1937) όπου επρόκειτο να δώσει συναυλία, κατηγορούμενοι για συνομωσία εναντίων του στρατηγού(και δικτάτορα) Ταπιόκα. 





 Επηρεασμένος από τη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στη Λατινική Αμερική, τον Φιντέλ Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα, καθώς και από τη κουλτούρα και αρχιτεκτονική χωρών όπως της Βραζιλίας και του Περού, ως και του αρχαίου πολιτισμού των Μάγια(όπως άλλωστε και στο Ναό του ήλιου το άλμπουμ του 1949) ο Herge παρουσιάζει τη πιο ''ώριμη'' ιστορία του με ήρωα το δημοσιογράφο Τεν Τεν, καθώς και πολλούς νεοτερισμούς τόσο σχεδιαστικά όσο και στη μορφή των χαρακτήρων του ειδικά στον Tεν Τεν που μετά από πολλές δεκαετίες εγκαταλείπει το παντελόνι του γκόλφ για κανονικά μακριά μπατζάκια(αν και αυτή η εμφάνιση είχε προηγηθεί στην ταινία κινουμένων σχεδίων Tintin et le Temple du Soleil/Ο Ναός του Ήλιου το 1969 όπως και στην επόμενη που ακολούθησε το Tintin et le Lac aux requins/Η Λίμνη με τους Καρχαρίες το 1972) , καθώς επίσης που εμφανίζεται με ένα γνωστό λογότυπο στο κράνος του – το σήμα CND (Campaign for Nuclear Disarmament) – το οποίο κατά τη δεκαετία του 60 άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως ως σύμβολο ειρήνης και αγάπης....Καθόλου άσχημα για έναν δημιουργό που κρίθηκε- άδικα για εμένα- σαν συντηρητικός(σύμφωνα με τον κριτικό λογοτεχνίας Tom McCarthy φάνηκε ότι "η αριστερή τάση του Hergé είχε κερδίσει τις δεξιές προοπτικές που κυριαρχούσαν στην πρώιμη δουλειά του.." 





 Επίσης ο καπετάνιος Χάντοκ δεν πίνει πλέον ούτε είναι αθυρόστομος!!Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Λούκυ Λούκ δεν είχε κόψει ακόμα τότε το τσιγάρο...Ίσως κάποιοι επικριτές του έργου-καθώς και του ίδιου- του Herge θεωρήσουν ότι σε αυτό το άλμπουμ τόσο ο δημιουργός, όσο και οι χαρακτήρες του, παρουσιάζονται κουρασμένοι, έχουν "βαρύνει" καθώς στην ιστορία δεν γίνεται κάτι το επαναστατικό που θα αλλάξει τη ζωή των κατοίκων του τόπου, που απλά βλέπουν την εξουσία να αλλάζει χέρια από στρατηγό σε στρατηγό...Άλλοι πάλι παραπονιούνται γιατί το σχέδιο δεν είναι στα καλά επίπεδα που τους είχε συνηθήσει ο δημιουργός στις προηγούμενες δουλειές του, και αυτό ίσως γιατί ο Hergé, σύμφωνα με τις κακές γλώσσες εμπιστεύτηκε το μελάνωμα των σχεδίων του σε βοηθούς του στα studio Hergé (κυρίως στον Bob De Moor)με αποτέλεσμα ολόκληρο το κόμικ σχεδιαστικά σε ορισμένα σημεία του να παρουσιάζει μία ανισότητα, στις πιο οξυδερκείς ματιές των πιστών αναγνωστών του Tin Tin.Άλλες φορές πάλι ειδικά στα background(βλέπε σκηνές καρναβαλιού)εμφανίζεται αρκετά φορτωμένο, μακριά από το πιο λιτό και ώρες ώρες αφαιρετικό στυλ του δημιουργού.




Με τον Tεν Τεν και τους φίλους του να είναι περισσότερο παθητικοί στα γεγονότα που συμβαίνουν, παρά επαναστατικοί όπως ίσως στα προηγούμενα άλμπουμ, προσπαθώντας ίσως να τα αλλάξουν...




Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει, και όσο μεγαλώνει ο Herge, τόσο ίσως μεγάλωνε και η δημιουργία του, η οποία ακολούθησε το δημιουργό της λίγα χρόνια αργότερα, στο αναπόφευκτο τέλος του.. Πάντως και από συναισθηματικής άποψης, το γεγονός ότι είναι η τελευταία ολοκληρωμένη ιστορία που έγραψε και σχεδίασε ο Herge,δίνει στο άλμπουμ μία ρομαντική χροιά. Το άλμπουμ αυτό θα ήταν το κύκνειο άσμα του μεγάλου δημιουργού μέχρι το θάνατο του το 1983, όπου έφυγε προτού ολοκληρώσει ακόμα μία περιπέτεια του εικονογραφημένου παιδιού του το L'Alph Art σημειώσεις και προσχέδια του οποίου κυκλοφόρησαν τρία χρόνια μετά το θάνατο του Hergé.

Ένα ακόμα κείμενο μου για τη ζωή και το έργο του Hergé θα βρείτε εδώ, εδώ και επίσης και εδώ

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022

Elzie Crisler Segar - Ο μεγάλος οραματιστής

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Γεννημένος στο Τσέστερ του Ιλινόις τον Δεκέμβριο του 1894, ο Elzie Crisler Segar ανήσυχο πνεύμα, έζησε μια ταραχώδη νεανική ηλικία στην οποία ακολούθησε ένα σωρό δουλειές μέχρι να αρχίσει να ασχολείται με το σχεδιασμό κόμικς. Η οικογένεια ζούσε σε ένα σπίτι στην οδό Harrison, κοντά στα απότομα City Steps του Chester. Ο πατέρας του ζούσε ζωγραφίζοντας σπίτια και κρεμώντας ταπετσαρίες, μια επιχείρηση που ήθελε πολύ να συμμετάσχει ο μικρότερος γιος του. 




Αλλά παρόλο που βοήθησε τον πατέρα του στις εσωτερικές του δουλειές, ο Elzie είχε ήδη προσελκύσει άλλα είδη καλλιτεχνικής έκφρασης. Εργάστηκε τοπικά ως φωτογράφος, ακόμη και μουσικός. Πέρα από όλα αυτά, εργάστηκε στην τοπική κινηματογραφική αίθουσα, την Opera House του Bill Schuchert . Σαν μηχανικός προβολής είχε δει πολλές από τις πρώτες μικρού μήκος ταινίες του Charlie Chaplin, οι οποίες τον επηρέασαν στο να αποτυπώσει παρόμοιες τρελές καταστάσεις στο χαρτί. Όταν οι πρώτες του δουλειές απορρίφθηκαν, αποφάσισε να παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα σχεδίου δι' αλληλογραφίας και να δοκιμάσει την τύχη του στο Σικάγο.



Εκεί θα τον πάρει υπό την προστασία του ένας άλλος μεγάλος δημιουργός ο Richard F. Outcault (πατέρας του Yellow boy και του Buster Brown) που είχε εξελίξει τα κόμικς με τη μορφή που έχουν σχεδόν μέχρι σήμερα. Ο Outcault τον συστήνει αμέσως στον διευθυντή της Chicago Evening Post, όπου εκεί θα αρχίσει το πρώτο του κόμικς στριπ, Charlie Chaplin's Comic Caper, εμπνευσμένο φυσικά από τις ταινίες του Chaplin που έβλεπε. Οι δύο επόμενες δουλειές του θα είναι τα strip And They Get Away With It (Μάιος-Σεπτέμβριος 1917) και Barry the Boob (Σεπτέμβριος 1917-Απρίλιος 1918). Σύντομα το ταλέντο του θα τραβήξει τη προσοχή των υπεύθυνων  της King Feature Syndicate που είχε ιδρυθεί το 1916 από τον Randplh Hearst. O Segar αρχίζει να δουλεύει για αυτούς, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και δημιουργεί τo strip Looping the Loop το 1919 ενώ στις αρχές του 1920 ένα ακόμα νέο στριπάκι το 5.15 ή Sappo.

Promotional εικόνα για τα strip του Segar Thimble Theater και 5.15


Η σχετική επιτυχία του strip κάνει τα αφεντικά του να του ζητήσουν τη δημιουργία ενός δεύτερου strip και έτσι τον Δεκέμβριο του 1919 ξεκινά το Thimble Theater του οποίου οι πρωταγωνιστές (Olive Oyl, ο αρραβωνιαστικός της Harold Hamgravy και ο κακός της υπόθεσης Willie Wormwood ) μέσα σε μονοσέλιδα panels αναλαμβάνουν σε κάθε ιστορία και έναν διαφορετικό ρόλο. Σταδιακά προστίθενται νέα πρόσωπα όπως ο αδελφός της Olive o Castor, οι γονείς της Cole & Nana Oyl κα και κάπως έτσι το στριπ συνεχίζει για τα επόμενα 10 χρόνια...


O Segar με το..παιδί του!


Στο strip της 17ης Ιανουαρίου του 1928 στη New York Evening Standard και ενώ ο Castor ψάχνει στο λιμάνι για κάποιο ναυτικό που θα τον πάει στο νησί Dice στις ακτές της Αφρικής, συναντά έναν άσχημο και μονόφθαλμο ναύτη με μία πίπα στο στόμα, τον οποίο ρωτάει αν είναι ναυτικός για να πάρει τη πληρωμένη απάντηση από εκείνον «Ja Think I'm a cowboy?» και ο Castor τον προσλαμβάνει... Κάπως έτσι ξαφνικά ο Popeye, εισέβαλε στις ζωές των πρωταγωνιστών του Thimble Theater όσο και των αναγνωστών...

Ο Segar δεν είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει το νέο αυτό χαρακτήρα περισσότερο από ένα story arc, αλλά τα γράμματα που έπαιρναν από τους αναγνώστες, καθώς και το πώς η παρουσία του ναυτικού άλλαξε ολόκληρη τη φιλοσοφία του στριπ (οι ιστορίες έγιναν ακόμα πιο χιουμοριστικές, απέκτησαν τσαγανό και εκρηκτικό «μπρίο») τον έκαναν να τον κρατήσει σαν μόνιμο χαρακτήρα. Η δημοτικότητα του ναύτη ξεπέρασε αυτή των εδώ και χρόνια πρωταγωνιστών του strip ,με αποτέλεσμα ο Popeye να παραμερίσει τους περισσότερους και να γίνει η κεντρική φιγούρα ολόκληρου του θιάσου...



O Segar μαζί με το σχέδιο του εξέλιξε συνεχώς τον χαρακτήρα του ναυτικού με το πέρασμα του χρόνου. O Popeye έγινε πολυδιάστατος σαν χαρακτήρας, παρότι όπως και οι υπόλοιποι ήρωες της σειράς ήταν περιορισμένης νοημοσύνης... Σίγουρα όμως το θάρρος, και η δύναμη του καθώς και διάθεση του να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη περισσεύουν! Ο θίασος συμπληρώνεται και με άλλους χαρακτήρες (που δυστυχώς δεν επιβίωσαν οι περισσότεροι από τους συνεχιστές του Segar) όπως ο J.Wellington Wimpy (τον γνωρίσαμε σαν Πόλντο στα ελληνικά Ποπάϋ του Δραγούνη ακολουθώντας τη ιταλική μετάφραση)και ο Sweepy (Ρεβυθούλης) που πρωτοεμφανίζεται στις 28 Ιουλίου του 1933 και γίνεται η μεγάλη αδυναμία του Popeye που τον υιοθετεί αμέσως, και ο πατέρας του Popeye τον οποίο ο ναυτικός μας πάντα τον αναζητούσε και τελικά τον βρίσκει το καλοκαίρι του 1937.

Oλόκληρος ο θίασος του Thimble Theater


Ο Segar για πρώτη φορά παρουσιάζει έναν θίασο που κερδίζει τη συμπάθεια του αναγνωστικού κοινού, με το να μην αποτελείται από όμορφους ή έστω ευπαρουσίαστους χαρακτήρες, όπου όλοι τους είναι περιορισμένης διανοητικής ικανότητας, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ονομάζουμε όμορφος... Ούτε καν συμπαθητικό δεν μπορούσες να τον πεις στην πρώτη του εμφάνιση... Οι χαρακτήρες του strip δεν είναι τέλειοι άνθρωποι, και αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που τους κάνει συμπαθητικούς στον αναγνώστη, και περισσότερο αληθινούς! Κάποτε ο συνεχιστής του Popeye και μαθητής του, O Bud Sagendorf είχε δηλώσει ότι ο Segar έμοιαζε πολύ με το δημιούργημα του, με την έννοια ότι και αυτός είχε μια πολύ απλή ιδέα για το "καλό και κακό, σωστό και λάθος"...



Άλλωστε ο Segar βασίστηκε στην εμφάνιση και τις προσωπικότητες των χαρακτήρων του σε άτομα που θυμόταν από τη γενέτειρά του, φίλους, συγγενείς ή/και συναδέλφους. Μερικές φορές συνδύαζε ορισμένα χαρακτηριστικά από διαφορετικά άτομα σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Θα μπορούσε αυτό το γεγονός και μόνο να εξηγήσει γιατί οι χαρακτήρες του, παρά το κωμικό/γελοιογραφικό χαρακτηριστικό τους ,εξακολουθούν να είναι ακόμα και σήμερα τόσο ζωντανοί και αξέχαστοι.

Ο Elzie Crisler Segar δεν μπόρεσε να δει το δημιούργημα του να μεγαλώνει μαζί του (μολονότι πρόλαβε και τον είδε στις κινηματογραφικές αίθουσες από τα κλασσικά cartoon των studio Fleischer) Πέθανε νεότατος από λευχαιμία στις 13 Οκτωβρίου του 1938... Φυσικά το strip το συνέχισαν άλλοι δημιουργοί όπως οι Doc Winner, Tom Sims και Bill Zaboly, ενώ ο βοηθός και γαμπρός του Segar, Bud Sagendrof ανέλαβε από το 1948 το κόμικς του Popeye και το Κυριακάτικο στριπ μέχρι το δικό του θάνατο το 1994. Αν και πολύ ταλαντούχος σχεδιαστικά ο Sagendorf, με τις ιστορίες του θα απευθυνθεί σε περισσότερο παιδικό κοινό. Επιπλέον, θα είναι ο σχεδιαστής εκείνος που θα σχεδιάζει τις περιπέτειες του Popeye για το δικό του πλέον περιοδικό που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 1948.



Γιατί αλήθεια είναι μεγάλη η προσφορά του Segar στην 9η τέχνη;;Μα φυσικά γιατί πέρα από τις αναμφισβήτητα σχεδιαστικές του ικανότητες ο Segar μέσα από τους ήρωες του Thimble Theatre, και ειδικά του βασικού πρωταγωνιστή(μετά το 1929)Popeye, παρουσίαζε (και συχνά ασκούσε κριτική)την Αμερική και τα ιδανικά της, της εποχής του μεγάλου κραχ, τις δυσκολίες της ζωής, τον πουριτανισμό της κοινωνίας απέναντι σε έναν ανύπαντρο, σχεδόν παραμορφωμένο ναυτικό που μεγάλωνε μόνος του ένα παιδάκι που κάποιοι εγκατέλειψαν(όπως άλλωστε είχε συμβεί και στον ίδιο) μαζί με την κακομαθημένη και προβληματική αρραβωνιαστικιά του...



Μέσα από ένα "παιδικό"(όπως τα θεωρούσαν ειδικά εκείνη την εποχή)ανάγνωσμα ο Segar παρουσίαζε την ζωή όπως ήταν και όχι όπως ο κόσμος θα ήθελε να τη "διαβάζει"...Λίγα comic strip είχαν μπορέσει να δείξουν αυτά τα στοιχεία μέχρι τότε...Και μάλιστα με χαρακτήρες τόσο αληθινούς που "μίλαγαν" κατευθείαν στις καρδιές των αναγνωστών...Ο Segar τόλμησε να τα βάλει με το συντηρητισμό τον οποίον οι περισσότεροι δημιουργοί κόμικ της εποχής του απλά δέχονταν ή προσπαθούσαν να τον αγνοήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων...Η επιτυχία του strip Thimble Theater και ειδικά μετά την είσοδο του Popeye στη σειρά, ήταν ότι οι χαρακτήρες του μπορούσαν να κάνουν ότι ακριβώς ήταν απαγορευμένο στη λογικοκρατούμενη και συντηρητική κοινωνία(και του κόσμου των κόμικ) της εποχής εκείνης..



Μπορούσαν να είναι άσχημοι, να είναι χαμηλής νοημοσύνης, να μην είναι τέλειοι το αντίθετο μάλιστα, να μεγαλώνουν παιδί εκτός γάμου, να φέρονται άσχημα στους ενοχλητικούς γονείς τους, να ενεργούν σύμφωνα με το ατομικό τους συμφέρων αδιαφορώντας για τον διπλανό τους και τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης κ.α. Κανένας από τα μεγάλα ταλέντα που διαδέχτηκαν τον μεγάλο δάσκαλο στο comic του Popeye(Sagendorf,Sims&Zaboly,Wildman και οι Ιταλοί δημιουργοί Sangali, Dossi κ.α.)δεν μπόρεσαν να φτάσουν το επίπεδο και την ωριμότητα του Segar...



Το «Thimble Theatre» είναι η τέταρτη μακροβιότερη σειρά κόμικς όλων των εποχών, πίσω από τη σειρά του Rudolph Dirks «Katzenjammer Kids» (1897-2006), το «Benley Alley» του Frank King (1918-) και το Barney Google και Snuffy Smith του Billy DeBeck (1919-). Είναι η τρίτη στη σειρά ως η μακροβιότερη σειρά κόμικς εφημερίδων χωρίς διακοπή ενώ σίγουρα ο Popeye είχε το μεγαλύτερο πολιτισμικό αντίκτυπο από όλα σχεδόν τα προαναφερθέντα αυτά strip καθώς και τα παιδιά έκανε να τρώνε όλο το σπανάκι τους, και οι χαρακτήρες του strip δάνεισαν το όνομα τους σε εκατοντάδες προιώντα ανά το κόσμο(ο Wimpy/Πόλντο σε αλυσίδα fast food, ο Eugene the Jeep στα γνωστά στρατιωτικά οχήματα,Popeye&Brutus σε περιοδικά μόδας στην Ιαπωνία κ.α.)




Ο Segar μέσα από το έργο του επηρέασε τους Jules Feiffer , Carl Barks ,  Basil Wolverton , Charles M. Schulz , Mort Drucker , Jack Davis , Don Martin ,  Jack Kirby , Robert Crumb , Bobby London ,  Kaz , Matt Groening , Stephen Hillenburg , Jeff Smith , Martin Lodewijk και Piet Wijn , Zep , Albert Uderzo , Jean-Emmanuel Vermot Desroches και Florence Cestac ενώ στο Βέλγιο τους Willy Vandersteen , Marc Sleen , Morris ,  André Franquin ,  Jean Roba ,  Dupa , Berck και πολλούς άλλους ενώ οι δημιουργοί του Superman Joe Shuster & Jerry Siegel θεωρούν ότι ο Popeye υπήρξε πηγή έμπνευσης για το δικό τους δημιούργημα το 1938.




Το όνομα του Segar ενέπνευσε το βραβείο Elzie Segar, το οποίο απονέμεται κάθε χρόνο από την Εθνική Εταιρεία Γελοιογράφων μεταξύ 1971 και 1999. Στη γενέτειρα του Segar, Chester Illinois, ένα πάρκο ονομάστηκε προς τιμήν του, όπου μπορεί επίσης να βρεθεί ένα μεγάλο χάλκινο άγαλμα του Popeye όπως άλλωστε και στη Crysrtal City του Τέξας.

Για τον Elzie Crisler Segar, o Popeye και όλοι οι χαρακτήρες του Thimble Theater ήταν αγαπημένοι φίλοι του, όπως ακριβώς και αυτοί που έχουμε στην αληθινή μας ζωή. Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες ζούσε και ο ίδιος, και όπως ακριβώς και οι ηθοποιοί ενός θιάσου, έτσι και στα δημιουργήματα του, έδινε τη καλλιτεχνική ελευθερία να αυτοσχεδιάζουν, και να προσφέρουν το γέλιο σε όλο το κόσμο μέχρι και σήμερα.Και πάνω απ΄’όλα να παραμείνουν αθάνατοι όπως άλλωστε και ο ίδιος μέσα στο κόσμο της 9ης τέχνης.

Το παραπάνω κείμενο θα το βρείτε και στο έκτο τεύχος του περιοδικού Epifany Comics (στη στήλη the True Masters) που κυκλοφορεί.

Ένα ακόμα άρθρο μου για τη προσφορά του Segar στην 9η τέχνη θα βρείτε και εδώ


Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2022

Hawkeye από Matt Fraction&David Aja

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"Κλίντ Μπάρτον...Σε τι είδους κόλαση μας έμπλεξες;'' - Kate Bishop

Συνεπής όπως πάντα στις ποιοτικές της εκδόσεις και σε συνδυασμό με τη νέα τηλεοπτική σειρά του Disney + (με πρωταγωνιστές τους Jeremy Renner&Hailee Steinfeld) ΟΙ εκδόσεις ΟΞΥ κυκλοφορούν σε μία καλαίσθητη έκδοση το εκπληκτικό run των Fraction&Aja στον Hawkeye.Mε τίτλο Η Ζωή μου ως όπλο(My Life as a Weapon)το κόμικ ακολουθεί τις περιπέτειες του γνωστού σε όλου μας Clint Barton(Hawkeye)στις οποίες όμως συμμετέχει και η σύντροφός του στη περιπέτεια Kate Bishop(Η θηλυκή έκδοση του Hawkeye).



H έκδοση περιλαμβάνει τα τεύχη # 1-5 της σειράς(vol.4 - Aύγουστος με Δεκέμβριος 2012)  καθώς και το τεύχος # 6 του τίτλου Young Avengers Presents που δείχνει πώς γνωρίστηκαν ο αρχικός Hawkeye μαζί με την αντικαταστάτρια του στα βέλη και το όνομα Kate Bishop.



Η σειρά είναι από εκείνα τα runs που από τη πρώτη στιγμή που θα αρχίσεις να διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι 1. Ο συγγραφέας γράφει σαν fan boy (ή τουλάχιστον γνωρίζει και σέβεται το χαρακτήρα τον οποίο του έδωσαν να γράψει) και 2. Ότι σίγουρα αυτό που διαβάζεις είναι καλό και σύντομα θα συγκαταλέγεται στο κατάλογο με τις definitive stories του ήρωα.

Και πραγματικά και τα δύο αυτά πράγματα τα ένιωσα με το που άρχισα να διαβάζω τις ιστορίες του Fraction στον Hawkeye.Θέλεις ο αέρας φρεσκάδας που αποπνέει το κόμικ από τα πρώτα του καρέ (σχεδιαστικά και σεναριακά), θέλεις η καινοτόμος αφήγηση που σε κάνει να νομίζεις ότι ζεις εκείνη τη στιγμή αυτό που διαβάζεις,θέλεις ότι ο Fraction βρίσκεται σε μεγάλα κέφια,και αναμιγνύει το noir με τη καθαρόαιμη υπερηρωική περιπέτεια(χωρίς όμως να βλέπεις πουθενά χαρακτήρες με υπερδυνάμεις!)αλλά παράλληλα συνδυάζει τέλεια το συναίσθημα, το χιούμορ και το δράμα σε ένα κόμικ που οι χαρακτήρες του φαίνονται πιο ανθρώπινοι και αληθινοί από ποτέ!Η εκπληκτική χημεία των Clint&Kate,το πόσο ίδιοι μπορεί να είναι ακόμα και με τις αντιθέσεις τους(σκέφτονται εκ διαμέτρου αντίθετα αλλά κάπου στη μέση συμφωνούν!), η άτυπη σχέση μεγάλου αδερφού/μικρής αδελφής(στην οποία όμως οι ρόλοι συχνά αντιστρέφονται!!)κάνουν τον αναγνώστη να αγαπήσει τους χαρακτήρες αυτούς με τις ατέλειες τους, και να τους νιώθει οικείους ακόμα και αν δεν είχε διαβάσει πριν ούτε ένα κόμικ με αυτούς.




Και αυτή είναι η επιτυχία του Fraction,το γεγονός ότι το κόμικ απευθύνεται τόσο σε παλαιούς αναγνώστες που έχουν διαβάσει εκατοντάδες ιστορίες με τον Hawkeye, όσο και σε εκείνους που ποτέ δεν είχαν διαβάσει κόμικ και ήξεραν το χαρακτήρα μόνο από της ταινίες των Avengers...Σίγουρα όμως τόσο οι νέοι αναγνώστες , όσο και οι παλιοί θα δούνε έναν Hawkeye έτσι όπως δεν τον είχαν ξαναδιαβάσει ποτέ τους!!



To σχέδιο του David Aja ένας εκπληκτικός συνδυασμός από David Mazzucchelli και Marcos Martin απογειώνει (ειδικά στις σκηνές δράσεις) το δυναμικό σενάριο του Fraction, και μαζί με την υπέροχη χρωματική παλέτα με τα μινιμαλιστικά layouts συνιστούν σε μία ατελείωτη οπτική απόλαυση και μία δουλειά που θέλεις να διαβάσεις περισσότερο από μία φορά για να την ευχαριστηθείς!!Στα τεύχη 4-5 το art του Javier Pulido προσπαθεί-και εν μέρει το πετυχαίνει- να μείνει μέσα στο ύφος του κόμικ των προηγούμενων τευχών.

Είναι από εκείνα τα κόμικ που θα περάσεις ωραία την ώρα σου διαβάζοντας το, όπως ακριβώς πέρασαν ωραία και οι άνθρωποι που το δημιούργησαν!!Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΟΞΥ (όπως προαναφέραμε) σε μετάφραση του κ.Σάββα Αργυρού και σε πολύ καλή τιμή.Αναζητήστε το!!


Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022

Ayako από Osamu Tezuka

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Ποτέ δεν έκρυψα τον τεράστιο θαυμασμό και αδυναμία που έχω σε όλες τις δουλειές του Tezuka και στον ίδιο προσωπικά. Ο άνθρωπος είχε γεννηθεί για να σχεδιάζει, δημιούργησε ολόκληρη σχολή με τα κόμικς του και έδωσε μεταπολεμικά στα manga τη μορφή που τα ξέρουμε όπως σήμερα. Στα manga του ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη.Aπο shonen&shojo(που ουσιαστικά αυτός δημιούργησε αυτή τη κατηγορία για κορίτσια με το Princess Knight)μέχρι και seinen με έντονο πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο.




Σε αυτήν τη κατηγορία "ενήλικων" manga ανήκει και το Ayako που θεωρείται ένα από τα πιο πολιτικά αλλά και "περίεργα" έργα του Tezuka και το οποίο δημοσιεύτηκε το Γενάρη του 1972 μέχρι και τον Ιούνιο του 1973.Εστιάζοντας στην  πλούσια αγροτική οικογένεια των Tenge,το έργο παρουσιάζει μια αίσθηση στασιμότητας στην κατεχόμενη Ιαπωνία και μια αίσθηση αγωνίας μεταξύ των Ιαπώνων που αναγκάστηκαν να αλλάξουν τις υπάρχουσες αξίες τους ως πολίτες του ηττημένου έθνους.Το manga ξεκινά λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά τελειώνει το 1973. 



Ο πόλεμος και οι επακόλουθες συνέπειες(η βαριά ήττα των Ιαπώνων) έχουν επηρεάσει βαθιά την οικογένεια των Tenge. Αγωνίζονται να προσαρμοστούν στις προοδευτικές αλλαγές που επιβάλλουν οι δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ και η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο  από τα σκοτεινά μυστικά που η ίδια η οικογένεια κρύβει εδώ και χρόνια.Σε αυτό το έργο ο Tezuka ανέδειξε τέτοια εποχή απεικονίζοντας τη ζωή ενός κοριτσιού κλεισμένου στην αποθήκη...

Η Ayako, το παιδί μιας αιμομικτικής συμφωνίας μεταξύ του πατριάρχη και αρχηγού της οικογένειας και της συζύγου του μεγαλύτερου γιου του, γίνεται το επίκεντρο της οργής και της ανάγκης της οικογένειας να σώσει το γόητρο της, αφού γίνεται μάρτυρας των επακόλουθων ενός φόνου.



Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του δημιουργού(από τον τρίτο τόμο των εκδόσεων Kodansha) :  ''Το Ayako κυκλοφόρησε στο Big Comic για ενάμιση χρόνο. Αρχικά είχε προγραμματιστεί ως μια μεγαλύτερη ιστορία, ωστόσο, αναγκάστηκα να την τελειώσω στη μέση για αναπόφευκτους λόγους. Δεν είχε να κάνει με την κατάσταση της υγείας μου ή με το να ξεμείνω από ιδέες. Παρόλο που το σειριακό μέρος υποτίθεται ότι ήταν απλώς ο πρόλογος, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το ολοκληρώσω αρκετά καλά. Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να γράψω για περίπλοκες σχέσεις μέσα σε μια οικογένεια, όπως το Αδελφοί Καραμάζοφ, που αναπτύχθηκε στην Ιαπωνική μεταπολεμική ιστορία. Αλλά αν είχα επικεντρωθεί πολύ στην ιστορία, το έργο θα είχε γίνει ένας κατάλογος ιστορικών γεγονότων. 



Αντίθετα, εκμεταλλεύτηκα την οικογένεια Tenge για να απεικονίσω τους Ιάπωνες να ζουν δυναμικά ακόμη και στη μέση της σύγχυσης και των συγκρούσεων που προκλήθηκαν από την ανελέητη εισβολή της μεταπολεμικής ιδεολογίας. Τελείωσα το έργο αρκετά σύντομα ώστε να περιέχεται σε τρεις τόμους. Αλλά θέλω να γράψω την υπόλοιπη ιστορία, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Ayako που γεννήθηκε με ένα παράξενο πεπρωμένο. Είμαι πρόθυμος να το γράψω. Κάποτε θα ήθελα να το δημοσιεύσω με διαφορετικό τίτλο...''



Ήρωες βγαλμένοι μέσα από τις σελίδες αρχαίας τραγωδίας, όπου κάθε ένα από αυτά έχει το δικό του μυστικό, πρωταγωνιστούν σε ένα οικογενειακό δράμα που εκτυλίσσεται τα τελευταία τριάντα χρόνια. Απο τις πιο σκοτεινές, περίεργες και βίαιες δουλειές του δημιουργού. Στην ιστορία μιας προβληματικής οικογένειας, ο Tezuka εικονογραφεί μια σειρά από την ιαπωνική ιστορία και την εμπλουτίζει με μια ισχυρή αλληγορία της θυσιασμένης αθωότητας. Ένα πραγματικά πολυεπίπεδο, μνημειώδες έργο.To manga έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Vertical.