Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

ΑΙΩΝΙΟΣ από Βασίλη Χειλά και Θάνο Κόλλια

Ένας ήρωας από το παρελθόν,χαμένος για πάνω από 5 δεκαετίες...Μία τετράδα τολμηρών εξερευνητών αναζητά τα ίχνη του στην απέραντη Ανταρκτική....Μία παγκόσμια,θανάσιμη απειλή στοιχειώνει το οβάλ γραφείο...Ένα τελεσίγραφο έχει παραδοθεί,μία διορία έχει δοθεί...Ο Αιώνιος πρέπει να επιστρέψει..!!

Η δεύτερη εκδοτική προσπάθεια της Phase Productions μέσα σε λίγους μήνες είναι γεγονός!!Μετά το εκπληκτικό Λήσταρχοι που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο(σε σχέδιο του Π.Τσαούση)ο Βασίλης Χειλάς μας παρουσιάζει το "δεύτερο" παιδί του τον Αιώνιο με σχέδια του ταλαντούχου Θάνου Κόλλια με τον οποίο είχε συνεργαστεί άψογα και στο ύψιλον,ένα κόμικ της ίδιας θεματολογίας.




Μάλιστα ο Αιώνιος αποτελεί ένα είδος spin-off του Ύψιλον,το οποίο ο συγγραφέας πολύ έξυπνα,από όσο γνωρίζω,θα ενσωματώσει στο σύμπαν τους στα επόμενα τεύχη.Δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτε το λιγότερο από τη συγγραφική πένα του Βασίλη Χειλά.Έχοντας ήδη δοκιμαστεί και σε άλλα είδη(π.χ. ιστορικό κόμικ/Λήσταρχοι,Κωμικό/Μίλτος Περσίδης κ.α.)με μεγάλη επιτυχία,δεν θα μπορούσε να μην ικανοποιήσει απόλυτα,τοποθετημένος στο στοιχείο του,το υπερηρωικό κόμικ.





Αλλά όπως και στο Ύψιλον,έτσι και στον Αιώνιο δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό κόμικ με υπερήρωες,που ρίχνουν σφαλιάρες στους κακούς...Το μυστήριο που περιβάλλει την ιστορία,σε συνδυασμό με την αίσθηση που νιώθει ο αναγνώστης ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από όλη την ιστορία ενός ήρωα που μεγαλούργησε πριν από 50 χρόνια,κάνουν αυτό το κόμικ εξαιρετικά δύσκολο να μην αγωνιάς για τη συνέχεια του.

Μία καλαίσθητη έκδοση σε πολυτελές χαρτί,και ένα δημιουργικό δίδυμο στα καλύτερα του!!


Όλο αυτό το "τριπάκι"που μας βάζει έξυπνα ο Χειλάς,για το αν ο Αιώνιος υπήρχε αληθινά ή απλά ήταν ένα δημιούργημα της αμερικάνικης κυβέρνησης την εποχή του Ψυχρού πολέμου(μου θύμισε εδώ αρκετά και το σενάριο του Doomsday Clock της DC αν και ο Βασίλης το έχει γράψει καιρό πριν)και ο τρόπος που το παρουσιάζει ο συγγραφέας,θέτουν τις βάσεις για ένα αρκετά φιλόδοξο project ,και τη δημιουργία μιας πραγματικής επικής ιστορίας που θα ικανοποιήσει κάθε φίλο των υπερηρωικών(και όχι μόνο)κόμικ.



Σενάριο στιβαρό,με έντονο το στοιχείο του μυστηρίου και συνεχείς ανατροπές,ο Αιώνιος αποτελεί ένα μείγμα από Superman και Υπεράνθρωπο του Ανεμοδουρά στην πιο σκοτεινή όμως εκδοχή τους...To κόμικ είναι ένα μείγμα από superhero/sci-fi/mystery όλα σε μια αρμονία μεταξύ τους,Ο Χειλάς σαν άριστος σεφ έχει προσθέσει όλα τα συστατικά σε πλήρη ισορροπία...


Σχέδιο από τον ταλαντούχο Θάνο Κόλλια που μεγαλουργεί για μία ακόμα φορά!!

Για τον Θάνο Κόλλια τα έχω ξαναγράψει και στη κριτική μου για τον Υπεράνθρωπο που κάνει για το Μπλέκ,ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχει βγάλει η χώρα μας και παρακολουθώ τη πορεία του από τότε που σχεδίαζε το Υψιλον(του οποίου μάλιστα η επιστροφή ανακοινώνεται στο τεύχος του Αιώνιου).Γνήσιο τέκνο των υπερηρωικών κόμικ της Marvel&DC και θυμίζοντας σχεδιαστικά τον John Byrne,ο οποίος αποτελεί έναν από τους αγαπημένους του σχεδιαστές,ο Κόλλιας παραδίδει μαθήματα σωματικής ανατομίας,με καλοσχεδιασμένες φιγούρες που σφύζουν από δυναμισμό και ενέργεια.Εντυπωσιακές σκηνές δράσης,λεπτομερέστατα panel μαζί με τη πολύ καλή δουλειά στα χρώματα από τον ίδιο τον Θάνο με τη βοήθεια των Κατσή και Κωνσταντίνου συμπληρώνουν μοναδικά όλη αυτή τη προσπάθεια που ελπίζω να έχει την επιτυχία που της αξίζει.


Η ανακοίνωση που μας εξέπληξε ευχάριστα!!!Η επιστροφή του Ύψιλον!!


Μία καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση στη τιμή των 2.95 ευρώ σε πολυτελές χαρτί και με γυαλιστερό εξώφυλλο και με μία καταπληκτική δουλειά από όλους τους συντελεστές του κόμικ,που σίγουρα πρέπει όλοι να στηρίξουμε,αν μη τι άλλο και για το ελληνικό κόμικ και για το ρομαντισμό που διέπει τις ποιοτικές εκδόσεις της Phase Productions,στο να κυκλοφορούν περιοδικά στα περίπτερα και να μην εξαφανιστούν από τις ψηφιακές εκδόσεις....Ακόμα κάθεστε;;Ο Αιώνιος σας περιμένει!!Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του περιοδικού στο FaceBook 


Σπύρος Ανδριανός


Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Punisher season 2 - Ένα δύσκολο Αντίο...

Punisher season 2

Συνήθως στο blog δεν γράφω για σειρές και ταινίες,αφού ο πρωταρχικός μου έρωτας ήταν,είναι και πάντα θα είναι τα κόμικς.Παρ'όλα αυτά αν κάτι με εντυπωσιάσει ή μου αρέσει αρκετά(Avengers Infinity War ή Agent Carter) θα γράψω τις απόψεις μου και θα κάνω post.Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου για τη δεύτερη season του Punisher,ειδικά μετά το cancelation της σειράς από το Net Flix(μετά από αυτές των Daredevil,Jessica Jones κ.τ.λ.)Μακάρι φυσικά να συνεχίσουν κάπου αλλού,σίγουρα δεν θα ήθελα όπως και εσείς πιστεύω να εξαφανιστούν οριστικά...




Μετά από μία απολαυστική πρώτη season πάντα έχεις να την πω μία αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί η δεύτερη...Τις περισσότερες φορές είναι η αλήθεια ότι υπάρχει μία απογοήτευση σε σχέση με αυτό που είδες στην πρώτη(Agent Carter),και νομίζεις ότι θα επαναληφθεί και στη δεύτερη.Έτσι όμως μία σειρά δεν εξελίσσεται απλά επαναλαμβάνεται και κουράζει.H αλλαγή βοηθάει στην εξέλιξη,οπότε το ρίσκο αξίζει να παρθεί,από το να μείνει στάσιμη για να διατηρήσει ίσως τα views της προηγούμενης..Ευτυχώς η δεύτερη season του Punisher,επιλέγει να κρατήσει μεν τα καλά συστατικά της πρώτης,αλλά να κινηθεί σε διαφορετικά μονοπάτια...Με θαυμαστά για μία ακόμα φορά αποτελέσματα,και με πολλές υποσχέσεις για ακόμα καλύτερη συνέχεια.



H σειρά ξεκίνησε στο Netflix στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε σε 13 επεισόδια.Σε αυτά βλέπουμε έναν ήρεμο Frank Castle,να προσπαθήσει να ζήσει μία "φυσιολογική ζωή" μέχρι τη στιγμή που εντελώς άθελα του,στη προσπάθεια να σώσει μία κοπέλα από τους διώκτες της,μπλέκει και ο ίδιος σε μία μυστήρια υπόθεση συνωμοσίας,ένοχων μυστικών,και ατελείωτης καταδίωξης που θα τον κάνουν να αναθεωρήσει ότι πίστευε για τη ζωή του.Και να "αγκαλιάσει" ξανά το ρόλο του Τιμωρού,που τόσο πολύ ήθελε να αφήσει πίσω του θαμμένο....Και σαν να μην έφτανε αυτό ο κάποτε φίλος και νυν εχθρός του Bill Russo,ο δραπετεύει από το νοσοκομείο και αναζητά εκδίκηση,με τη βοήθεια της ψυχολόγους του...O John Bernthal για μία ακόμα φορά επαναλαμβάνει το ρόλο του Castle,πλαισιωμένος από ένα πολύ καλό cast ηθοποιών που πραγματικά δίνουν υπέροχες ερμηνείες.Ουσιαστικά σε αυτή τη σειρά δεν υπάρχει μόνο ο πρωταγωνιστής,αλλά όλοι οι ρόλοι (πρώτοι ή δεύτεροι)ξεχωρίζουν και ο καθένας δίνει και το δικό του χρώμα στη παλέτα της σειράς..Αν και λιγότερο σκοτεινή σε σχέση με την πρώτη,η βία κυριαρχεί και στη δεύτερη season και μοιάζει να ακολουθεί τον Castle σαν σκιά σε κάθε του βήμα...



Η πλοκή είναι γρήγορη από το πρώτο κιόλας επεισόδιο,δεν κάνει ούτε μία στιγμή"κοιλιά" ούτε πλαταγίζει,το σενάριο δεν έχει έντονες αδυναμίες παρότι ουσιαστικά έχουμε και sub plotts,οι χαρακτήρες έχουν όλοι ενδιαφέρον και ο καθένας θα βάλει το δικό του κομμάτι στο παζλ αυτής της ιστορίας.Οι διάλογοι είναι έξυπνοι και άμεσοι με έντονο το κομμάτι του σαρκασμού αλλά και του χιούμορ(κάτι που έλειπε από την πρώτη season)γενικά όλα προχωρούν δυναμικά και ομαλά και στα 13 επεισόδια της σειράς,που δεν με κούρασε ούτε ένα από αυτά(σε αντίθεση με τον Luke Cage της πρώτης season, που από το 8ο και μετά παρακάλαγα να τελειώσει...)



Σενάριο στιβαρό,άριστη σκηνοθεσία,δυνατές ερμηνείες(ειδικά η μικρή Giorgia Whigham/Αmy που έχει πολύ μέλλον μπροστά της σαν ηθοποιός και θα προσφέρει πολλά ακόμη)αγωνία να χτυπάει στο κατακόρυφο,απολαυστικές(αν και ιδιαίτερα βίαιες) σκηνές μάχης,καταδιώξεως και αναμετρήσεων καθιστούν τη σειρά αυτή MUST όχι μόνο για κάθε Marvelμανιακό ή fan του Punisher,αλλά για όλους όσους θέλουν να δουν μία χορταστική σειρά στην οθόνη τους.Παράλληλα μας παρουσιάζει τον πιο ανθρώπινο και "ευαίσθητο" Castle που έχουμε δει ως τώρα(χωρίς αυτό προσωπικά να το θεωρώ κακό,όπως κατηγόρησαν κάποιοι viewers,sorry αλλά ο χαρακτήρας δεν είναι ο Terminator...)καθώς και villains που αν δεν τους "συμπαθήσεις" τουλάχιστον νιώθεις πως και αυτοί είναι άνθρωποι με τις λάθος επιλογές τους,τα πάθη τους,και τις αδυναμίες τους που προσπαθούν,όπως άλλωστε και ο Frank,να βρουν το δικό τους δρόμο(ο χαρακτήρας του θρησκόληπτου εκτελεστή John Pilgrim που ερμηνεύει εξαιρετικά ο Josh Stewart, που βασίζεται σε εκείνον του Μennonite/Μεμονίτη Άμις που είχε εμφανιστεί στο Punisher MAX των Aaron&Dillon)...Να ξεφύγουν ίσως από τη μοίρα τους(άλλοι θα το κάνουν άλλοι όχι)...




Το Netflix με σειρές όπως το Punisher & Daredevil ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη,και κάποιες άλλες (τύπου CW) συγκρινόμενες μαζί τους μοιάζουν με παραμυθάκια για μικρά παιδιά....Ότι καλύτερο είδαμε μετά τη τρίτη season του Daredevil.Ελπίζω κάπου να ανταμώσουμε ξανά με τον Frank,γιατί πολύ απλά ο Castle αν μη τι άλλο αν έχει κάτι αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια της "σταυροφορίας" του,είναι το γεγονός ότι είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει...

Το άρθρο μπορείτε να το βρείτε και στο δεύτερο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura εδώ.


Σπύρος Ανδριανός

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Ένα Αντίο για τη Χίλαρυ - Διήγημα του Μηνά Τσαμπάνη

Σήμερα σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα το prequel του νέου κόμικ-μυθιστορήματος του φίλου Μηνά Τσαμπάνη.

Ήταν δεκαέξι χρονών… 
Η μικρή Χίλαρυ ήταν δεκαέξι χρονών. 
Πολλοί λένε πολλά για αυτή την ηλικία.  Οι περισσότεροι λένε ότι ο άνθρωπος σε αυτή την ηλικία είναι ένα μικρό μπουμπούκι που σιγά- σιγά μετατρέπεται σε ένα άνθος, ικανό να σαγηνέψει και να κλέψει τις εντυπώσεις. Άλλοι λένε ότι αυτή η ηλικία είναι μια αφετηρία και πάλι άλλοι λένε ότι είναι ένα σταυροδρόμι. Για εκείνη, όλα αυτά ίσχυαν και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό. Ήταν στην αρχή της, στην ακμή της. Είχε όλα τα προσόντα να ανθίσει και να σαγηνέψει όλα τα βλέμματα. Είχε την ευχέρεια να επιλέξει τον δρόμο της και να φτάσει στην δική της Ιθάκη με το μέσο που είχε επιλέξει. Η ζωή της χαμογελούσε και ήταν διατεθειμένη να της προσφέρει το καλύτερο που διέθετε. Όλα αυτά, σίγουρα, ίσχυαν για εκείνη μέχρι πριν από δύο ημέρες…  Πριν από εκείνη την νύχτα που άλλαξε τη ζωή της. 
Τώρα… Τώρα, ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Μέσα της ένιωθε λες και είχαν περάσει από πάνω της πέντε μαρτυρικές δεκαετίες. Ένιωθε τόσο κουρασμένη, ένιωθε τόσο  μουδιασμένη. Έβλεπε επίσης και ένα τεράστιο ογκόλιθο που είχε θρονιαστεί ακριβώς μπροστά από το σταυροδρόμι της και της απέκοπτε κάθε είδους πρόσβαση για την Ιθάκη της. Είχε κλάψει, είχε ουρλιάξει τόσο πολύ όντας  δέσμια του πένθους της. Θεωρούσε ότι είχε ήδη καταφέρει να ξεπεράσει το πρώτο στάδιο, αυτό της άρνησης καθώς είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι οι γονείς της… δεν θα ήταν πια κοντά της. Τώρα ήταν δέσμια του θυμού της. Θυμό για τον εαυτό της γιατί μόνο εκείνος ευθυνόταν για αυτό που συνέβη.
Ένας χείμαρρος από σκέψεις άσχετες η μια από την άλλη, διάβαιναν τους διαδρόμους του μυαλού της καθώς βρισκόταν κουλουριασμένη στην άκρη του κρεβατιού του ξενώνα. Εκεί κοντά υπήρχε ένα παράθυρο που της επέτρεπε να χάνεται στον ορίζοντα και να νερώσει μια ιδέα το φαρμάκι των πρόσφατων αναμνήσεων. 


1.
Ο καιρός δεν θύμιζε καθόλου ότι ο Αύγουστος ήταν ακόμη εδώ. Μια γκρίζα νεφελώδη  αέρια μάζα έκρυβε τον καλοκαιρινό Ήλιο και ένα παγωμένο μελτέμι  κουνούσε τα λευκά άνθη της βουμκαβίλιας που είχαν τυλίξει το παράθυρο εξωτερικά, δεξιά και αριστερά. Καμιά φορά τα πηγαινοέφερνε και πάνω κάτω ανάλογα με τη φορά. Φαίνεται ότι το τοπίο αντανακλούσε τη λύπη που όργωνε το μυαλό της.
Μια σειρά από διαδοχικά χτυπήματα στην πόρτα έκλεψαν για λίγο τη προσοχή της. Εστίασε τη προσοχή της στη πόρτα.
‘’Παρακαλώ, περάστε.’’ Είπε με τη ραγισμένη της φωνή.
Η πόρτα αποκάλυψε τη φιγούρα της Ντοριάνα Μέλπονς να διαβαίνει διστακτικά το κεφάλι της από το άνοιγμα. Θύμιζε μαθήτρια που την είχαν στείλει στο διευθυντή για να της τα πει ένα χεράκι.
‘’Χιλ; Καλή μου;’’ Της είπε τρυφερά.
‘’Κυρία Μέλπονς… Σας παρακαλώ, περάστε!’’ αποκρίθηκε το κορίτσι σκουπίζοντας βιαστικά τα μάτια και τα μάγουλά της. ’’ Μπορώ… Μπορώ να κάνω κάτι για σας;’’
‘’Ήρθα να σε δω… Να δω αν είσαι καλά.’’
Η Χιλ κούνησε μηχανικά το κεφάλι της και προσπάθησε να χαμογελάσει.
‘’Είμαι καλά.’’
Η μεσήλικη γυναίκα επιχείρησε να βγάλει έξω το κεφάλι της όταν ξαφνικά σταμάτησε, άνοιξε τη πόρτα διάπλατα και μπήκε μέσα ολόκληρο το σώμα της.
‘’Βασικά…’’
‘’Πείτε μου, κ Μέλπονς. ‘’ διέκοψε σε ήρεμους τόνους η κοπέλα. ‘’Προφανώς θέλετε κάτι να μου πείτε γιατί με ρωτήσατε αν είμαι καλά πριν από μία ώρα και πριν από αυτό, με ξαναρωτήσατε άλλες τρεις.’’
Η Ντοριάνα χασκογέλασε αμήχανα. Πάντα εντυπωσιαζόταν με τη κοφτερή αντίληψη της μικρής. Ακόμα και τώρα… Σε αυτή τη κατάσταση, είχε καταλάβει ότι κάτι ήθελε να της αναγγείλει.
‘’Ξέρεις…’’ δίστασε για ένα λεπτό.
‘’Συμβαίνει κάτι;’’
‘’Ξέρεις… μας πήρε τηλέφωνο η αδελφή της Λίζας. Η θεία σου.’’
Για πρώτη φορά,  κατά τη διάρκεια αυτού του γκρίζου τριημέρου, η Χίλαρυ κατάφερε να σπάσει τη θλίψη στο πρόσωπό της και να φορέσει ένα προσωπείο έκπληξης. 
Η αδελφή της μητέρας της… 
‘’Η θεία Τεοτόρα;’’ Ρώτησε. ‘’Πήρε τηλέφωνο η θεία Τεοτόρα;’’
‘’Ναι, καρδούλα μου.’’ Τη διαβεβαίωσε. ‘’Έμαθε τα νέα από το Διαδίκτυο. ‘’
‘’Πως ήξερε ότι είμαι εδώ;’’
‘’Οι ειδήσεις στη Κεντρική Ενημερωτική Σελίδα της Αγγλίας, ανέφεραν ότι σε πήραμε στο σπίτι μας για να σε φιλοξενήσουμε. Η Τεοτόρα ξέρει το τηλέφωνό μας μιας και όπως θα θυμάσαι και εσύ η ίδια, είχα πολύ καλές φιλικές σχέσεις μαζί της από τον καιρό που βρισκόταν ακόμα στο Λονδίνο.’’ 
Η Χιλ έκλεισε τα μάτια της και με το χέρι της, έτριψε τη κορυφή της μύτης της όσο πιο ελαφρά μπορούσε.  Μετά άρχισε να βάζει σε μια σειρά τους συνειρμούς της.  
Ήταν λογικό να πάρει τηλέφωνο η θεία της στην οικεία των Μέλπονς. Η αδελφή της χάθηκε οπότε ήταν το μόνο λογικό επακόλουθο η άμεση επικοινωνία. Και στην περίπτωση της παράλειψης της αναφοράς της φιλοξενίας, και πάλι θα ήταν λογικό να τηλεφωνήσει στη φίλη της για να μάθει όσες λεπτομέρειες μπορούσε. 
‘’Ρ… Ρώτησε για μένα;’’
‘’Αν ρώτησε;’’ Χασκογέλασε αμυδρά η Ντοριάνα. ‘’Χιλ… Μας έστειλε χρήματα στο τραπεζικό μας λογαριασμό.’’ 
Την πλησίασε και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού. Σε μια σχετικά κοντινή απόσταση από το κορίτσι που εξακολουθούσε να βρίσκεται κουλουριασμένο κοντά στο παράθυρο. ‘’Είναι για σένα!’’
Για μια ακόμα φορά, η Χιλ ένιωσε έκπληξη.
‘’Για μένα;’’
‘’Η Τεοτόρα έμαθε ότι το σπίτι των γονιών σου καθώς και οι τραπεζικοί λογαριασμοί σας έχουν σφραγιστεί από τις αστυνομικές αρχές για ένα αβέβαια μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι να ξεκαθαριστεί η υπόθεση.’’
Η κοπέλα ξεφύσησε. Όλη της η ζωή ήταν πια κλειδωμένη. Το ήξερε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν αλλά και πάλι, δεν μπορούσε να μην αισθανθεί ότι την απομόνωναν.
‘’Το ξέρω.’’ Απάντησε.
‘’Για αυτό η θεία σου έστειλε ένα έμβασμα για να αγοράσεις ρούχα, οτιδήποτε χρειαστείς καθώς και ένα… ένα εισιτήριο αεροπλάνου.’’ 
‘’Ένα εισιτήριο;’’
‘’Ναι. Η θεία σου επικοινώνησε με τις αρχές. Με τη βοήθεια της παιδοψυχολόγου που σε ανέλαβε, έπεισαν τον δικαστή ότι θα ήταν καλύτερο… Θα ήταν καλύτερο να φύγεις από την Αγγλία και πας μαζί της να ζήσεις… Στην Νέα Ελλάδα.’’
Η Χίλαρυ γούρλωσε και κοίταξε τη Ντοριάνα κατάματα.
‘’Στη Νέα Ελλάδα;’’ Τη ρώτησε. 
Έκλεισε το στόμα με τη παγωμένη της χούφτα και ξαναγύρισε το βλέμμα στο παράθυρο.
‘’Ναι.. εκεί. Είχα την εντύπωση ότι… σου άρεσε αυτή η χώρα. Έτσι δεν είναι;’’
Το κορίτσι κατένευσε. Ναι. Πραγματικά της άρεσε αυτή η χώρα. Ίσως να έβρισκε τη συμπεριφορά κάποιων από τους κατοίκους λίγο … ως πολύ τραχιά, αλλά σίγουρα… Το αγαπούσε αυτό το μέρος. 
Η αντίδρασή της ίσως να εξέπληττε μερικούς. Αλλά περισσότερο από όλους εξέπληττε την ίδια τη Χίλαρυ. Ναι… Στο παρελθόν, ήθελε… Ήθελε να πάει εκεί. Κάποιες φορές είχε πιάσει τον εαυτό της να ονειρεύεται μια ζωή εκεί. Αλλά τώρα…
‘’Μα… Πως είναι δυνατόν να πάω εκεί; Πως είναι δυνατόν να μου δίνουν το ελεύθερο να φύγω; Είμαι… Είμαι μάρτυρας δολ…’’
Η μεσήλικη γυναίκα διέκοψε τη φράση της τοποθετώντας την άκρη του δείκτη της στο πάνω χείλος της κοπέλας.
‘’Ακριβώς επειδή είσαι μάρτυρας σε… αυτή την φρικτή ιστορία, ο δικαστής έκρινε σωστό να μεταφερθείς εκεί με άκρα μυστικότητα τόσο στα πλαίσια της προστασίας σου όσο και για να μπορέσεις… να μπορέσεις να ορθοποδήσεις και να συνεχίσεις τη ζωή σου. Δεν θα σου έκανε καλό να μείνεις εδώ… Μετά από αυτό που συνέβη’’ Αναστέναξε. ‘’Εξάλλου… Εδώ δεν έχεις πια τίποτα. Κανένα συγγενή.’’
‘’Ναι… Δεν έχω κανένα…’’
‘’Μόνο η Τεοτόρα!’’ 
Η κοπέλα κοίταξε τα παπλώματα του κρεβατιού της και μετά ξανακοίταξε τη Ντοριάνα κατάματα.
‘’Κ Μέλπονς…’’
‘’Ντοριάνα, καλό μου. Καιρός να παρακάμψουμε αυτές τις τυπικότητες.’’
‘’Ντοριάνα..Ήξερες τη μητέρα μου επίσης καλά. Σίγουρα δεν είχατε τόσο φιλικές σχέσεις όσο με τη θεία μου και σίγουρα, δεν είχατε και τις καλύτερες σχέσεις με τον πατέρα μου αλλά…’’
‘’Δεν μπορώ να σε υιοθετήσω, καλό μου. Όπως ξέρεις, ο σύζυγός μου υποφέρει από μια νευρολογική ασθένεια. Σύντομα θα είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστώ τη κατάστασή του.’’ Αναστέναξε ξανά.  ‘’Και να μπορούσα… Δεν το επιτρέπει ο δικαστής μιας και θα μπορούσες άθελά σου να βάλεις και εμάς σε κίνδυνο. Οι αρχές θα φροντίσουν να επιτρέψουν στον τύπο να κυκλοφορήσει το νέο ότι θα απομακρυνθείς μακριά από το Λονδίνο, σε κάποιο άγνωστο προορισμό και να κρύψουν τους συγγενικούς δεσμούς σου με τη Τεοτόρα.’’  Ακολούθησε μια μικρή παύση.
 ‘’Όλα τα έχουν σκεφτεί, από ότι βλέπω…’’
‘’Χιλ, δεν θέλεις να πας;’’
‘’Μέχρι πριν δύο ημέρες θα έδινα τα πάντα για να πάω στη γενέτειρα του πατέρα μου.’’ Απάντησε χωρίς υπεκφυγές. ‘’Τώρα όμως…’’ άρχισε να κομπιάζει. ‘’Τώρα όμως νιώθω ότι πάω σε μια άγνωστη χώρα’’
Η γυναίκα πλησίασε και την αγκάλιασε. Η Χιλ δε προέβαλε τη παραμικρή αντίσταση.
‘’ Ίσως να μπορεί να γίνει κάτι αλλά θα πρέπει να μιλήσω και με τις Αρχές και τη Τεοτόρα.’’ Αναστέναξε. ‘’Βέβαια, θα πάει στράφι όλα αυτά τα σχέδια που έκαναν.’’
Το κορίτσι δεν απάντησε. Ήταν βυθισμένη στις νέες αυτές εξελίξεις.
Η Νέα Ελλάδα. Η πατρίδα του πατέρα της.
Μια άγνωστη χώρα… Πόσο δίκιο είχε… Από αρκετές σκοπιές.

2.

Το απόγευμα είχε φορέσει ένα πιο ήπιο προσωπείο από αυτό που φορούσε το πρωινό. Η Χιλ βρήκε την ευκαιρία να βγει έξω από το σπίτι και να περπατήσει έξω. Σκεφτόταν αυτά που της είχε πει η Ντοριάνα. Σκεφτόταν ότι είχε απόλυτο δίκιο σε αυτό που είχε πει σχετικά με την μετακίνησή της μακριά από την Αγγλία. Καταρχήν, αυτό το κτήνος βρισκόταν ακόμα εκεί έξω… Κάλλιστα θα μπορούσε μάλιστα να τη παρακολουθεί και αυτή τη στιγμή. Αυτή η σκέψη δημιούργησε ένα κύμα ανατριχίλας. 
Γύρισε και κοίταξε πίσω της. Ακριβώς πίσω της, σε απόσταση μερικών μέτρων στεκόταν ένας άντρας που φορούσε μια καπαρντίνα που ήταν ξεκούμπωτη στη περιοχή του στήθους. Φαινομενικά, κοίταζε τις βιτρίνες των καταστημάτων τριγύρω. Η Χιλ εστίασε στον ώμο και πρόσεξε το διακριτικό σημάδι που βρισκόταν στο πέτο του. Ήταν ο αστυνομικός που την πρόσεχε. Ένιωσε την ανακούφιση να μετριάζει την προηγούμενη ανατριχίλα αλλά το δέρμα της εξακολουθούσε να είναι παγωμένο.
Γύρισε το βλέμμα της ίσια μπροστά και συνέχισε να περπατάει και να ζυγίζει τις σκέψεις της. Πρόσεξε το γκρίζο του πεζοδρομίου. Της θύμισε κομματάκι το γκρίζο των ελληνικών πεζοδρομίων με τη μόνη διαφορά ότι το πεζοδρόμιο που στεκόταν τώρα ήταν πολύ πιο καθαρό. Η Ελλάδα, η Νέα Ελλάδα τώρα μετά την οικονομική της ανάκαμψη, ήταν όντως μια ξένη χώρα παρότι εξακολουθούσε να ήταν η γενέτειρα του πατέρα της. Δεν ήξερε σε τι κατάσταση θα ήταν τώρα  που η χώρα ήταν δεσμευμένη να αλλάξει σε πολλά σημεία. Σίγουρα θα πρέπει να είναι προς το καλύτερο και ήταν σίγουρη ότι η θεία της θα ήταν ένα σημαντικό λιθαράκι σε αυτή τη πορεία. Η Τεοτόρα ήταν μια από τις εκπαιδευτικούς που ανέλαβαν τη διεύθυνση ενός από τα εκπαιδευτικά ινστιτούτα που ιδρύθηκαν στην Νέα Ελλάδα όταν η συνεργασία Ευρώπης Ελλάδας με στόχο την βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, κάτι που προέβλεπε ο υποστηρικτικός μηχανισμός για τις χώρες που ανέκαμψαν από τη πρόσφατη Οικονομική Κρίση, άρχισε να τίθεται σε ισχύ. Πριν από δύο χρόνια αναχώρησε για να αναλάβει τη διεύθυνση του Κολεγίου του Κήπου του Ρόδου. Την ημέρα που αναχώρησε, η Τεοτόρα είδε την αδελφή της Λίζα για τελευταία φορά και ο αποχαιρετισμός τους δεν ήταν τόσο εγκάρδιος και ζεστός. Δεν ήταν και οι πιο δεμένες αδελφές παρόλο που ανάμεσά τους υπήρχε αγάπη, απλά δεν υπήρχε αυτό το δέσιμο που παρατηρείται σε άλλες οικογένειες.
Πολύ γρήγορα, έφτασε στο Νεκροταφείο. Εκεί βρισκόταν ο οικογενειακός τάφος. 
Τρείς μέρες τώρα, πάντα πήγαινε και άφηνε δύο άνθη στο τάφο τους, ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη Λίζα και ένα λευκό γαρίφαλο για τον Κωνσταντίνο. Πάντα καθόταν στην άκρη και κοίταζε το λευκό μάρμαρο και τις φωτογραφίες τους. Σήμερα όμως είχε έναν ακόμη λόγο για να πάει.

Το μελτεμάκι χάιδευε τα φύλλα των δέντρων που κύκλωναν το Αναπαυτήριο της Αγίας Μαρίας. Τα μνήματα έμοιαζαν μοναχικά καθώς οι σωροί από τα έκπτωτα φύλλα τα προσπερνούσαν απαλά. 
Το χέρι της ακούμπησε τα δύο άνθη πάνω στην επιφάνεια της λευκής ταφόπλακας και μετά την άγγιξε δειλά και ενοχικά. Τα μάτια της ήταν καρφωμένα στις φωτογραφίες των γονιών της και γεμάτη ντροπή για τον εαυτό της συνειδητοποιούσε ότι δεν είχε περάσει το πρώτο στάδιο του πένθους. Ακόμη δεν το πίστευε ότι δεν θα ήταν πια κοντά της… Ακόμη νόμιζε ότι θα γυρνούσε στο σπίτι της και ότι θα έβρισκε τη Λίζα να τη καλωσορίζει με το συνηθισμένο της λεπτεπίλεπτο χαμόγελο και τον Κωνσταντίνο να κάθεται στη πολυθρόνα του καθιστικού, απέναντι από την τηλεόραση η οποία ήταν ανοιχτή τις περισσότερες φορές,  δειλά-δειλά να παραμερίζει την εφημερίδα του για να προσέξει τη κόρη του και να διαπιστώσει ότι ήρθε σώα και αβλαβής. 
‘’ Άργησες, τσαπερδόνα!’’ της έλεγε δήθεν αυστηρά. Εκείνη πάντα του απαντούσε βγάζοντας του τη γλώσσα παιχνιδιάρικά και χαμογελαστή.
 Μικρές λεπτομέρειες που στόλιζαν τη ζωή της και της έδιναν ταυτότητα και χρώμα. Τώρα πια ήταν καταδικασμένες να γίνουν αναμνήσεις και να γεμίζουν το λογισμό της με ενοχές. Το αποτέλεσμα αυτού του στοιχειώματος ήταν ένα ποτάμι από ζεστά δάκρυα και αμέτρητα αναφιλητά. Ήθελε να έρθει εκεί για να τους πει τα νέα… Ήθελε να πει στη μητέρα της για την επικείμενη αλλαγή σκηνικού, για την θεία Τεοτόρα. Για να πάρει με κάποιο τρόπο την ευχή τους για αυτή την απόφαση που καλούταν να πάρει… Ο πόνος της όμως ήθελε και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο.
‘’Μητέρα… Πατέρα!’’ έλεγε και ξαναέλεγε και σε κάθε επανάληψη, το αναφιλητό γινόταν πιο έντονο. 
Το σφύριγμα του ανέμου άρχιζε να παραμερίζεται.  Ένας νέος ήχος άρχισε να αποκτά υπόσταση μέσα στα αυτιά της. Τα βλέφαρά της άνοιξαν έκπληκτα καθώς μαγευόταν από το κέφι αυτού του νέου ήχου… Δεν ήταν όμως μόνο κέφι. Ήταν και μια δόση θλίψης που μπερδευόταν με το κέφι . 
Κέφι και θλίψη… Τι περίεργος συνδυασμός!
Άρχισε να διαπιστώνει ότι ο πόνος της μαλάκωνε κάπως. Τόσο που αισθάνθηκε ικανή να σηκώσει το χέρι της και να σκουπίσει τα δάκρυα από τα μάτια της.
Απομάκρυνε το βλέμμα της από τη ταφόπλακα και κοίταξε το διάδρομο που σχηματιζόταν από τις παράλληλες σειρές των μνημάτων. Εκεί στο βάθος, ήταν δεν ήταν κάνα δύο με τρία μέτρα μακριά, ένας ψηλός άντρας με μακριά μαλλιά. Καφέ στο χρώμα. Ανέμιζαν υπάκουα στη φορά του ανέμου μαζί με τον μανδύα που έκρυβε τη πλάτη του. Το βάδισμά του ήταν ιδιαίτερο… Ήταν αρχοντικό και αποφασιστικό, έμοιαζε να ανήκει σε έναν άντρα που ήξερε τι ζητούσε από τη ζωή του. Το περπάτημά του τον οδηγούσε σε έναν ασαφές προορισμό. Το μόνο βέβαιο ήταν ότι η απόσταση μεταξύ τους μεγάλωνε με γοργούς ρυθμούς και πολύ σύντομα θα εξαφανιζόταν από το οπτικό αλλά και ακουστικό της πεδίο όπως μαρτυρούσε και η ένταση του αέρα που σιγά- σιγά επανακτούσε τα πρωτεία. 
Η Χιλ απομάκρυνε το βλέμμα της και το εστίασε και πάλι στις φωτογραφίες των γονιών της. Ένιωσε ντροπή για τον εαυτό της που τόλμησε να αναρωτηθεί για την ταυτότητά του αγνώστου. Ποιος θα μπορούσε να ήταν πέρα από κάποιον δυστυχισμένο άνθρωπο που ήρθε να επισκεφθεί το μνήμα κάποιου αγαπημένου του προσώπου; Πόση ντροπή ένιωσε για τον εαυτό της…
 Έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να εστιάσει την ακοή της στον ήχο για μια τελευταία φορά πριν εξαφανιστεί μέσα στη λύσσα του αέρα που ξαφνικά έμοιαζε σαν να επέστρεφε κομματάκι πιο θυμωμένος από πριν.
 Ήταν… Ήταν σφύριγμά. Ήταν το σφύριγμα κάποιας μουσικής. Μια μελωδία που μεταπήδαγε από τη θλίψη στο ελπιδοφόρο κέφι.
Πόσο όμορφη θα πρέπει να ήταν αυτή η μουσική… Άραγε τι να ήταν; Να ήταν κάποιο τραγούδι ή κάποια ορχηστρική μελωδία όπως αυτές που συνέθεταν οι αγαπημένοι μουσικοσυνθέτες της μητέρας της;

Βγαίνοντας από τη πύλη του Νεκροταφείου, η Χιλ πρόσεξε τον αστυνομικό που την ακολουθούσε από τη στιγμή που είχε βγει έξω από το σπίτι. Διστακτικά, άρχισε να τον πλησιάζει. Σύντομα βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής και του σκούντηξε ελαφρώς τη πλάτη.
‘’ Με συγχωρείτε αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι. ‘’ ρώτησε σε ήπιους τόνους.
‘’Δεν μπορώ να σας μιλήσω, δίδα Κέην. Θα καταστραφεί η  κάλυψή μου.’’ Απάντησε παγερά εκείνος.
‘’ Είναι σημαντικό αυτό που θέλω να σας ρωτήσω.’’
Ο αστυνομικός ξεφύσησε με μια ιδέα αγανάκτησης αλλά αμέσως μετά, ανασήκωσε τους ώμους του.
‘’Καλώς! Κάντε γρήγορα όμως.’’
‘’Όλη αυτή την ώρα που βρισκόμουν στο τάφο των γονιών μου, προσέξατε αν μπήκε κάποιος κύριος;’’
‘’Κύριος;’’
‘’Ναι! Θα πρέπει να ήταν γύρω στα σαράντα, αν κρίνω από το ύψος του. Είχε μακριά καστανά μαλλιά και φορούσε μια μπλε κάπα.’’
Ο άντρας τη κοίταξε με περίεργο τρόπο αλλά όσο πιο διακριτικά μπορούσε. Ήταν σαν να είχε παραξενευτεί  με αυτή την ερώτηση. 
‘’Όχι.’’ Απάντησε μονολεκτικά. Γρήγορα όμως άρχισε να μιλάει και πάλι.
‘’Αν κάποιος είχε μπει μέσα, τότε θα είχα μπει και εγώ για να τον παρακολουθήσω και να βεβαιωθώ για την ασφάλειά σας. Μήπως είχε μπει πριν έρθετε εσείς;’’
‘’Πιθανόν! Μεσολάβησε μια ώρα από τη στιγμή που το απογευματινό επισκεπτήριο ξεκίνησε μέχρι την ώρα που έφτασα εγώ. Γιατί όμως σας φάνηκε περίεργη η ερώτηση; Πρόσεξα ότι εντυπωσιαστήκατε όταν σας ρώτησα.’’
Την κοίταξε φευγαλέα αλλά με μια ιδέα εντυπωσιασμού. Η κοπέλα σίγουρα έπιανε κάποια πουλιά στον αέρα.
‘’Μου έκανε εντύπωση η αναφορά σας στη κάπα.’’ Απάντησε βιαστικά.
‘’Και γιατί αυτό;’’
‘’Γιατί δεν έχω δει κανέναν λονδρέζο να κυκλοφορεί με κάπα στα τόσα χρόνια μου ως αστυνομικός περιπολίας. Και δεν είναι και λίγα, δεσποινίς.’’

3.

Το βράδυ που ακολούθησε, η Χιλ ξάπλωσε στο κρεβάτι αλλά ο ύπνος της είχε γυρίσει επιδεικτικά τη πλάτη. Η φιγούρα του Νεκροταφείου είχε αποτυπωθεί στη μνήμη της. Ήταν ένα μικρό πάζλ, με λίγα κομμάτια και στη πρώτη ματιά, εύκολο να το συναρμολογήσει κάποιος. Αν φυσικά είχε στη διάθεσή του όλα τα κομμάτια. 
Ένα κομμάτι έλειπε. Και η απουσία αυτού του κομματιού της δημιουργούσε μια σφοδρή επιθυμία.
Σηκώθηκε και πέταξε απότομα τα κλινοσκεπάσματα. Κοίταξε το ρολόι που βρισκόταν στο κομοδίνο, δίπλα από το κρεβάτι. Είχε στη διάθεσή της μόλις δεκαπέντε λεπτά. Τόσος ήταν ο χρόνος που μεσολαβούσε ανάμεσα στις αλλαγές των βαρδιών. Φόρεσε γρήγορα την αθλητική της φόρμα και τα σπορτέξ παπούτσια της και άνοιξε το παράθυρο. Άρπαξε το αυτοσχέδιο σχοινί που είχε φτιάξει από τα σεντόνια που είχε αγοράσει μαζί με τη Ντοριάνα, έδεσε τη μια άκρη στη ξύλινη προεξοχή του κρεβατιού και την άλλη άκρη τη πέταξε στο δρόμο. Ευτυχώς η απόσταση που χώριζε το παράθυρο από τη λιθόστρωτη επιφάνεια του πεζοδρομίου δεν ήταν και τόσο μεγάλη. Αυτή η ευτυχής συγκυρία της επέτρεψε να γραπωθεί από το σχοινί και να φτάσει γρήγορα στο πεζοδρόμιο. Με το που τα πόδια της άγγιξαν την απότομη επιφάνεια του πεζοδρόμου, σάρωσε το δρόμο και αφού βεβαιώθηκε ότι η βραδινή βάρδια δεν είχε αναλάβει ακόμη, έτρεξε σα δαιμονισμένη.

Η νύχτα στο Κοιμητήριο είχε αποκτήσει μια γοτθική χροιά. Έμοιαζε σαν να ήταν βγαλμένη από τις σελίδες του μυθιστορήματος της Μαίρη Σέλλευ, του Μοντέρνου Προμηθέα, εκεί που η συγγραφέας με τη μακάβρια φαντασία οραματιζόταν τον ήρωα της να παραβιάζει τους τάφους σε μια ύστατη, απεγνωσμένη πράξη ιεροσυλίας για να διαλέξει το ακατέργαστο υλικό που χρειαζόταν για το ανίερο του πείραμα. 
Η Χιλ, εύκολα σκαρφάλωσε το τοίχο  και με ένα εντυπωσιακό πήδο βρέθηκε στο κεντρικό διάδρομο που ξεκινούσε από την πύλη και χωνόταν μέσα στις συστάδες από τα μνήματα. Το δέρμα της βρισκόταν σε στενή πολιορκία από το μανιασμένο ψύχος και ένιωθε την ελαφρά τριχοφυΐα της στα χέρια της να καγκελώνονται. Παρόλα αυτά όμως συνέχισε το ασυνήθιστα γενναίο της βηματισμό.
Καθώς χωνόταν ανάμεσα στα μνήματα και η όρασή της βομβαρδιζόταν από τα αγάλματα που στόλιζαν τα μνήματα και έκλεβαν μια ιδέα από το γοτθισμό της νύχτας, ο φόβος άρχιζε να έρπεται μέσα της. Η αναπνοή της άρχισε και εκείνη να αυξάνεται ακολουθούμενη από το καρδιακό της ρυθμό. Το μυαλό της στοίχειωνε από τις αναμνήσεις των γεγονότων που αναγκάστηκε να βιώσει στα χέρια εκείνου του κτήνους.
Μια σκέψη την τράνταξε… Και αν ήταν και αυτός εκεί; Αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας εκείνης της νύχτας που άλλαξε η ροπή της ζωής της; Αν καραδοκούσε κάπου πίσω από κάποιο τάφο και περίμενε την ιδανική στιγμή για να αποτελειώσει αυτό που είχε αφήσει στη μέση; 
Μήπως είχε πέσει σε μια καλοστημένη παγίδα, για μια ακόμη φορά;
Ξαφνικά, το σφύριγμα που σχημάτιζε εκείνη την ιδιαίτερη μελωδία, γαργάλησε ξανά την ακοή της. Αυτή τη φορά όμως έμοιαζε να προερχόταν από μια συγκεκριμένη τοποθεσία, σταθερή και ακλόνητη. Η μελωδία είχε μια υπνωτιστική επίδραση επάνω της. Την καλούσε κοντά της. Η κοπέλα, παρόλο που εξακολουθούσε να είναι αιχμάλωτη του φόβου της, έστρεψε τη προσοχή της προς τη κατεύθυνση της μελωδίας. Τα βήματα της, υπάκουα και εκείνα σε έναν παντοδύναμο αυτοματισμό, την πήγαιναν σταθερά προς τα εκεί.
Καθώς η μελωδία γινόταν ολοένα και πιο δυνατή, μια αλλαγή είχε ξεκινήσει μέσα της. Ο φόβος που ατσάλωνε όλους τους μυς της είχε ξεθυμάνει και ένιωθε την αναπνοή της να επανέρχεται στο φυσιολογικό της ρυθμό. Θα ορκιζόταν ότι αυτή η μελωδία ήταν η αιτία για αυτή την καλοδεχούμενη ευμάρεια που άρχιζε σιγά-σιγά να ανθίζει.
Πολύ σύντομα στάθηκε ακίνητη. Είχε φτάσει στο προορισμό της. Μπροστά της ορθωνόταν περήφανος ένας οικογενειακός τάφος, σχετικά απομονωμένος από όλους τους υπόλοιπους. Έμοιαζε σαν μια είσοδο σε κάποια υπόγεια εγκατάσταση μόνο που ήταν στολισμένη με πέτρινες απομιμήσεις ανθέων λουλουδιών, ρόδων για την ακρίβεια. Δεν υπήρχε κάποιο άγαλμα αγγέλου ή κάποιας άλλης ανθρώπινης μορφής προσαρτημένη πάνω στο κτίσμα. Μόνο πέτρινα ρόδα. Δεν μπορούσε να διακρίνει το όνομα της οικογένειας στην οποία άνηκε ο τάφος και ο λόγος ήταν απλός. Βρισκόταν στη πίσω μεριά του κτίσματος.
Η Χίλαρυ προσέγγισε την εντυπωσιακή κατασκευή κομματάκι κορδωμένη. Η μελωδία είχε σταματήσει λίγα λεπτά νωρίτερα πριν το κτίσμα γίνει ορατό σε τέτοιο βαθμό ώστε να φαίνονται οι λεπτομέρειές του και ένιωθε και πάλι το μούδιασμα να εξαπλώνεται και μέσα της αλλά και πάνω στο δέρμα της. Μόλις έφτασε σε απόσταση που θα μπορούσε να αγγίξει την επιφάνεια του κτίσματος, ξεκίνησε να περπατάει και πάλι αλλά αυτή τη φορά προχωρούσε κυκλικά έτσι ώστε να φτάσει στη μπροστινή μεριά.
Την ίδια ώρα που αργά και σταθερά βάδιζε, τα μάτια της ατένιζαν την αρχιτεκτονική του κτίσματος. Ήταν τόσο όμορφος αυτό το μνήμα. Δεν υπήρχε κάτι το τρομακτικό επάνω του, κάτι που θα μπορούσε να κλέψει από τη σκοτεινή αύρα της νύχτας. Μόνο τριαντάφυλλά, πέτρινα ανθισμένα τριαντάφυλλα. Η όρασή της αιχμαλωτίστηκε από τη επιβλητική αλλά και γοητευτική τους παρουσία. 
Ξαφνικά, μια βαριά, αντρική φωνή καμπάνισε μέσα στα αυτιά της.
‘’Τσαπ! Σε τσάκωσα μικρή μου!’’
Αμέσως μετά, μια φιγούρα ξεπετάχτηκε μπροστά της, προερχόμενη από τη γωνία που χώριζε τον αριστερό τοίχο κατά μήκος του οποίου πορευόταν, από το μπροστινό προφίλ του κτίσματος.
Η Χίλαρυ αφού εκφώνησε την έκπληξή της,  έκανε ένα απότομο βήμα προς τα πίσω. Έχασε την ισορροπία της και σωριάστηκε με τη λεκάνη της στο έδαφος. Ευτυχώς, το σημείο που έπεσε ήταν γεμάτο από ξερόφυλλα και έτσι η σύγκρουση ήταν σχετικώς ανώδυνη. 
Σήκωσε το κεφάλι της και αντίκρισε τον υπαίτιο της ξαφνικής τρομάρας της καθώς και της πτώσης της. Το φως που προερχόταν από  τη λάμπα μια κοντινής κολώνας αποκάλυπτε αρκετά εύκολα τα χαρακτηριστικά της παρουσίας.
Ένας νεαρός άντρας, κάπου γύρω στα 27 με 28 του χρόνια, όχι σαραντάρης όπως νόμιζε, με μακριά πλούσια και καστανή κόμη. Τα μάτια του, παρότι ήταν μαύρα ακτινοβολούσαν από ένα περίεργο αίσθημα. Έμοιαζε με αντρική τιμή. Μαρτυρούσαν ότι ο κάτοχος των ματιών αυτών ήταν κάποιος που όχι μόνο δεν θα σου έκανε κακό αλλά θα μπορούσες και να στηριχθείς επάνω του στη δύσκολη στιγμή σου. Το μόνο που φαινόταν κάπως περίεργο ήταν το παλιομοδίτικο του ντύσιμο, ειδικά αυτή η κάπα. Έδιναν την εντύπωση ενός ευγενή.  Ίσως να ήταν και η αιτία που έδινε την εντύπωση ενός άντρα στο σαραντακοστό του έτος.
Το χαμόγελο του όμως… Ίσως να ήταν το πιο όμορφο χαμόγελο που είχε αντικρίσει ποτέ στη μέχρι τώρα ζωή της.
Η κοπέλα έμεινε ακίνητη στο σημείο που είχε πέσει.
‘’Είσαι καλά, μικρό ποντικάκι;’’ Της χαχάνισε εύθυμα.
‘’Ο… Ορίστε;’’ Απάντησε εκείνη εντελώς αποσυντονισμένη.
‘’Σε ρώτησα αν είσαι καλά.’’
‘’Καλά… Καλά είμαι!’’ είπε  ελαφρώς εκνευρισμένη κάνοντας κάποιες αδέξιες προσπάθειες για να σηκωθεί.
Η άκρη του ματιού της πρόσεξε το χέρι που είχε απλώσει το αγόρι προς το μέρος της. Ο δείκτης του χεριού του της έκανε νόημα για να το πιάσει. 
Η Χίλαρυ υπάκουσε στο κάλεσμα και το άρπαξε γερά. Το αγόρι έδωσε μια γερή ώθηση και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το κορίτσι ήταν και πάλι όρθιο στα δύο πόδια.
Αμέσως αντιλήφθηκε ότι το χέρι που είχε πιάσει ήταν παγωμένο. Παγωμένο σαν το μάρμαρο κάποιου από τους γειτονικούς τάφους.  Διακριτικά το άφησε. Το κοίταζε επίμονα αλλά όσο πιο διακριτικά μπορούσε.
‘’Είσαι καλά;’’ Ξαναρώτησε ο νεαρός άντρας.
Εκείνη εστίασε το βλέμμα της στο πρόσωπό του. Ένιωθε το ξόρκι της γοητείας των μαύρων ματιών που τη κοίταζαν εύθυμα. Προσπαθούσε να τους αντισταθεί, να μη βυθιστεί μέσα σε αυτό το μαύρο.
‘’Ναι.’’ Είπε ξερά. ‘’Αν και με ξαναρωτήσατε, σας λέω ότι είμαι καλά. Παρόλο…’’
‘’Παρόλο;’’
‘’Παρόλο που μου κόψατε τα ήπατα!’’
Ο άντρας χαχάνισε.
‘’Με κοροϊδεύετε;’’ 
‘’Όχι απαραίτητα, μικρό μου ποντικάκι!’’
‘’Και θα ‘ήμουν ιδιαίτερα ευγνώμων αν σταματούσατε να με αποκαλείτε ποντικάκι!’’
Τα δύο μαύρα μάτια ευθύμησαν ακόμα περισσότερο.
‘’Ξέρεις… Ξέρεις μου θυμίζεις κάποια.’’
Η Χίλαρυ χτύπησε ελαφρώς τους μηρούς της για να απομακρύνει τα χώματα και κάποια ξερόφυλλα που είχαν κολλήσει πάνω της.
‘’Γιατί το χέρι σας είναι παγωμένο;’’ Τον ρώτησε.
Το αγόρι σοβαρεύτηκε μια ιδέα.
‘’Κάνει κρύο. Κάνει κρύο και έξω και μέσα’’
Η κοπέλα αντιλήφθηκε ότι μάλλον ρώτησε κάτι που δεν έπρεπε να ρωτήσει. ‘Έκλεισε τα μάτια της και μετά τα άνοιξε όσο πιο σιγά μπορούσε.
‘’Με.. Με συγχωρείτε!’’ του είπε απολογητικά. 
Ένα χαχανητό όμως πυροδότησε πάλι κάποια ανάμεικτα συναισθήματα.
‘’Συγχωρεμένη!’’
Ο άντρας γύρισε τη πλάτη. Η κάπα ανέμιζε στο αεράκι που πότε ησύχαζε πότε πατούσε τα γκάζια. Του χάριζε μια ιδιαίτερη αύρα. Σαν να είχε ξεπηδήσει από κάποιο παραμύθι των αδελφών Γκρίμ. Γύρισε το κεφάλι του και τη κοίταξε.
‘’Εδώ κοντά είναι ένα παγκάκι. Θα ήθελες να πάμε εκεί;’’
Η κοπέλα βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι. Δεν ήξερε που θα οδηγούσε ο ένας δρόμος. Θα μπορούσε κάλλιστα να πάει σε  κάποια επικίνδυνη στροφή η οποία με τη σειρά της θα την οδηγούσε στο κενό. Και ήδη μια φορά είχε γλυτώσει από την άκρη ενός τρομακτικού γκρεμού, ενός γκρεμού που είχε στοιχίσει τις ζωές των γονιών της.
Έκανε κάποια βήματα προς τα πίσω.
‘’Θέλεις να μείνουμε εδώ; Θέλεις να μείνεις όρθια μετά από αυτό το παρολίγο επώδυνο πέσιμο;’’
‘’Εγώ… εγώ…’’ τραύλισε η κοπέλα.
‘’Άκου τι θα κάνουμε. Πάμε στο παγκάκι και θα κάτσεις μόνο εσύ.’’ Της πρότεινε.
Η Χιλ τον κοίταξε ξαφνιασμένη. Μετά έγειρε τη ματιά της προς τη μεριά που της έδειχνε ο άντρας. Δεν ήτα πολύ μακριά το παγκάκι και βρισκόταν πάνω σε ένα μικρό λοφάκι λουσμένο από δύο φώτα νυκτός.
‘’Λοιπόν; Πως σου φαίνεται;’’
‘’Εντάξει… Υποθέτω!’’


4.

Η κοπέλα έφτασε στο παγκάκι πρώτη. Γύρισε και κοίταξε τον άντρα που πλησίαζε και κείνος με έναν πιο αργό ρυθμό.  Μια σπίθα άναψε μέσα της καλμάροντας κομματάκι το μούδιασμα που τη ταλαιπωρούσε. 
Χαμογέλασε ισχνά και όταν εκείνος έφτασε στο παγκάκι και έμεινε ακίνητος αποπειράθηκε να καθίσει. Η φωνή του άντρα όμως της έκοψε τη φόρα.
‘’Ένα λεπτό, βιαστικό μου ποντικάκι!’’
Η Χίλαρυ στράβωσε.
‘’Μα σας παρακαλώ… Επιδεικνύετε μεγάλες εξάρσεις αγένειας.’’
Ο άντρας δεν απάντησε, μόνο χαμογέλασε. Έβγαλε τη κάπα του και την άπλωσε στην επιφάνεια του παγκακίου. 
‘’Ορίστε… Τώρα μπορείτε να καθίσετε, νεαρή μου δεσποσύνη!’’
Η κοπέλα μάγκωσε. Έμεινε στήλη άλατος για κάποια λεπτά αλλά μετά ανταποκρίθηκε στο έναυσμα του και κάθισε επάνω στη κάπα. Εκείνος βάδισε για λίγε εκατοστά μακριά από το παγκάκι και έμεινε εκεί.
Με το που κατάφερε να πάρει πάλι τα πάνω της, η Χίλαρυ άρχισε πάλι να μιλάει. Κάπως μουδιασμένα βέβαια.
‘’Νομίζω ότι πρέπει να συστηθούμε…’’
‘’Πολύ καλή ιδέα!’’
Η κοπέλα σηκώθηκε και άπλωσε το χέρι της.
 ‘’Χίλαρυ. Χίλαρυ Έλενα Κέην.’’
Ο άντρας πλησίασε πάλι. Άγγιξε το χέρι της, έσκυψε και το φίλησε απαλά και τρυφερά. Ακόμα και τα χείλη του ήταν τόσο παγωμένα. Και παρόλο που το ψύχος που ανέδυε ήταν έντονο, εκείνη δεν ανατρίχιασε.
‘’Τέρυ.’’ απάντησε.   ‘’Καθηλωτικά γοητευμένος, μικρή μου Χίλαρυ!’’
‘’Τέρυ; Σκέτο Τέρυ;’’ Ρώτησε ξαφνιασμένη.
‘’Θα το μάθεις το επώνυμό μου. Και μάλιστα λίαν συντόμως!’’
Αν έλεγε στον εαυτό της, έστω και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, ότι  είχε καταλάβει τι ακριβώς εννοούσε ο Τέρυ με αυτή τη περίεργη δήλωση θα έλεγε  ψέματα στον εαυτό της. Βέβαια, για κάποια λεπτά, ένα φτερούγισμα προς τη μεριά του οικογενειακού τάφου, εκεί όπου έλαβε χώρα αυτή η επεισοδιακή γνωριμία, της χάρισε μια μικρή υποψία.
‘’Λοιπόν;’’ Πήρε δεξιοτεχνικά τη σκυτάλη ο νεαρός . ‘’ Ποιος είναι ο λόγος που σε φέρνει σε αυτά τα… ιδιαίτερα μέρη;’’
Η Χιλ μόλις πήγε να ανοίξει το στόμα της για να δώσει την απάντηση αλλά ακόμα ένα πέταγμα του Τέρυ τη σταμάτησε.
‘’Πριν απαντήσεις, θα πρέπει να σου διευκρινίσω κάτι. Η ερώτησή μου αφορούσε τη παρουσία σου εδώ το απόγευμα.’’ Της τόνισε. ‘’Είναι φως φανάρι για ποιο λόγο ήρθες εδώ τώρα.’’
Η κοπέλα αναστέναξε και χαμήλωσε το βλέμμα της στο έδαφος ενώ τα χέρια της τσιμπούσα τις πρόσθιες μεριές των μηρών, στα ύψη των ορθών μηριαίων μυών. Μετά σήκωσε το ένα της χέρι και έδειξε προς τη μεριά του οικογενειακού τάφου των γονιών της.
Ο Τέρυ κοίταξε σοβαρός προς τη μεριά του μνήματος. Κάτι άρχισε να ψυλλιάζεται.
‘’Ήρθα να… ήρθα να κάνω μια συζήτηση με… με τους γονείς μου.’’ Νιαούρισε μισοβαλαντωμένη. ‘’Σε παρακαλώ… Μη με κοροϊδέψεις!’’
‘’Δεν θα κορόιδευα κανέναν για ένα τέτοιο τόσο όμορφο λόγο.’’
Η Χιλ γούρλωσε τα μάτια της αλλά δε αποπειράθηκε να σηκώσει το κεφάλι της για να τον κοιτάξει. Ήξερε ότι εννοούσε αυτά που μόλις είχε προφέρει.
‘’Οι γονείς μου… Οι γονείς μου… πέθαναν εξαιτίας μου.’’ Ράγισε η φωνή της.
Ο Τέρυ τη πλησίασε. Άπλωσε το χέρι του και με τον δείκτη του, ακούμπησε το πηγούνι της κοπέλας. Σήκωσε το κεφάλι της και οι δύο τους ήρθαν κατάματα. 
‘’Θα ήθελες να μου πεις τι ακριβώς συνέβη;’’ Τη ρώτησε με μια τόσο διαπεραστική ζεστασιά, σχεδόν πατρική.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν αρκετά φορτισμένη συναισθηματικά. Η Χιλ εξιστορούσε τη φρικτή εμπειρία που πέρασε και είχε σαν αποτέλεσμα τη φρικτή κατάληξη των γονιών της. Ανέφερε λεπτομερώς την αλυσίδα των γεγονότων που έλαβε χώρα εξαιτίας των δικών της απερίσκεπτων ενεργειών.
 Έλεγε ξανά και ξανά τόσες πολλές βρισιές που στόχο είχαν τον εαυτό της. Κάποιες φορές ευχόταν να ήταν και εκείνη νεκρή. Αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας να μπορούσε να της είχε πάρει και τη δική της τη ζωή. Μόνο σε αυτό το σημείο, παρενέβη ο Τέρυ.
‘’Σε παρακαλώ να μην το ξαναπείς αυτό.’’ Είπε σε αυστηρό τόνο.
Η κοπέλα σκούπισε βιαστικά τα δάκρυά της και τον κοίταξε παραξενεμένη, ίσως και λίγο ενοχλημένη.
‘’Μα καλά… Δεν άκουσες τι σου έλεγα;’’
‘’Άκουσα και μάλιστα πολύ προσεκτικά.’’ 
‘’Και μου λες ότι δεν πρέπει να λέω ότι θα έπρεπε να πεθάνω και εγώ; Να πληρώσω και το δικό μου τίμημα;’’
‘’Έχω την εντύπωση ότι το πλήρωσες. Και μάλιστα πολύ πιο ακριβά από όσο θα έπρεπε.’’
Το κορίτσι έμεινε βουβό. Μόνο το ρύγχος της αναπνοής της ακουγόταν.
‘’Δεν θα σε κρίνω εγώ για την οποιαδήποτε ευθύνη φέρεις σε αυτή την αλλόκοτη και μακάβρια υπόθεση. Άλλωστε ο δικός μου ο καιρός δεν ήταν τόσο… Τόσο πολύπλοκος.’’ Άρχισε να εξηγεί.  Πήρε μια βαθιά αναπνοή και μετά ξανάρχισε να μιλάει.
‘’Όλοι κάνουμε λάθη και φυσικά πρέπει να πληρώσουμε για αυτά. Σίγουρα όμως ο θάνατος δεν είναι η πληρωμή γα αυτά τα λάθη.’’
‘’Εσείς δεν κάνατε τα δικά μου λάθη!’’ του πέταξε σε μια προσπάθεια να τον καπελώσει.
‘’Εγώ έκανα χειρότερα λάθη, μικρή μου.’’ Την καπέλωσε αυτός. ‘’Εσύ, ενδεχομένως  και βάσει της ηλικίας σου, δεν ήξερες τη βαρύτητα των πράξεών σου. Σωστά;’’
‘’Ε… Μπορεί!’’
‘’Εγώ ήξερα πολύ καλά τι έκανα.’’
Σιωπή επικράτησε ανάμεσά τους. Ο  Τέρυ έκανε λίγα βήματα μακριά από το παγκάκι. Αναστέναξε και μετά ξαναπλησίασε.
‘’Και τι σκοπεύεις να κάνεις τώρα;’’ Τη ρώτησε.
‘’Η θεία μου, η αδελφή της μητέρας μου, πρότεινε να έρθω στη Νέα Ελλάδα για να φοιτήσω στο εκπαιδευτικό ινστιτούτο που διευθύνει. Μου είπε ότι είναι μια ευκαιρία για να ξεκινήσω από την αρχή.’’
Ο Τέρυ χασκογέλασε ελαφρά. Η αναφορά της Χίλαρυ στο εκπαιδευτικό ινστιτούτο της Τεοτόρα του φάνηκε ιδιαίτερη.
‘’Μάλιστα.’’ Είπε κοφτά.
‘’Τι θα με συμβουλεύατε να κάνω;’’
Ο Τέρυ κοίταξε σκεφτικός τον ουρανό. Ήταν γεμάτος αστέρια απόψε και μερικές συννεφένιες πινελιές εδώ και εκεί. Όπως τον παλιό καλό καιρό. Έκλεισε τα μάτια του. Χαμογέλασε.
‘’Κ. Τέρυ;’’ Ρώτησε θορυβημένη η κοπέλα.
‘’Θέλεις τη γνώμη μου;’’
‘’Ε, μια μικρή σύσταση θα ήταν καλοδεχούμενη.’’
‘’Κοίταξε… η ζωή είναι δική σου.’’ Της είπε.
 ‘’ Δεν θα σου υποδείξω εγώ τι θα κάνεις και τι όχι…’’ Ακολούθησε μια μικρή παύση. ‘’Προφανώς βρίσκεσαι σε ένα αρκετά σημαντικό δίλημμα.’’
‘’Ναι, σωστά το θέτετε.’’
‘’Ξέρεις… Βρέθηκα και εγώ σε ένα δίλλημα. Ήταν οι όροι κάπως διαφορετικοί μεν αλλά η βαρύτητα του ήταν ίδια με του δικού σου.’’
Η Χίλαρυ εστίασε τη προσοχή της επάνω του.
‘’Αντιμετωπίζεις ένα ρίσκο. Ή μένεις εδώ και αντιμετωπίζεις ένα αβέβαιο μέλλον, χωρίς κάποιους πόρους ή κάποια βοήθεια.’’
‘’Θα μπορούσα να μείνω στο σπίτι της κυρίας Ντοριάνα. Αν της υποσχεθώ ότι θα είμαι το δεξί της χέρι στα προβλήματά της τότε ίσως…’’
Ο Τέρυ της έκανε νόημα να τον αφήσει να συνεχίσει το σκεπτικό του.
‘’Από την άλλη, ταξιδεύεις σε μια σχετικά άγνωστη χώρα, καλείσαι να ξεχάσεις το παλιό σου τρόπο ζωής και να υποχρεωθείς να μπεις σε κάποια καλούπια και να ακολουθήσεις ένα κατεβατό από κανόνες και περιορισμούς και φυσικά δεν αναφέρομαι και τα σχόλια και τις κακεντρέχειες που θα αντιμετωπίσεις από το ενδεχομένως νέο περιβάλλον σου όταν μάθουν τη κατάστασή σου.’’
‘’Ναι… Δυστυχώς, λεπτομέρειες σαν τις δικές μου ταξιδεύουν αστραπιαία σε ολόκληρο τον κόσμο, το θέλω δεν το θέλω.’’
‘’Εγώ θα σου πρότεινα… Να το τολμήσεις.’’
‘’Να το τολμήσω;’’ Αναρωτήθηκε η Χίλαρυ. ‘’Να πάω στην Νέα Ελλάδα;’’
‘’Ναι. Να πας στη Νέα Ελλάδα.’’ Της είπε εκείνος σχεδόν με παιδικό ενθουσιασμό.  ‘’ Συμφωνώ ότι είναι ένα ρίσκο. Είναι ένα δίκοπο ρίσκο. Αλλά αν δεν προσπαθήσουμε να επιχειρήσουμε κάτι, αν δεν δοκιμάσουμε νέα πράγματα στη ζωή τότε είμαστε κάτι χειρότερο από νεκροί. Είμαστε ζωντανοί νεκροί.’’
‘’Ναι… Έχετε ένα δίκιο. Αλλά… αν αποτύχω;’’
‘’Αν επιτύχεις;’’
‘’Αν βρω κάτι κακό εκεί;’’
‘’Αν βρεις κάτι καλό εκεί;’’
Η Χίλαρυ στένεψε το βλέμμα της. Θα ορκιζόταν ότι ο Τέρυ κάτι ήξερε και δεν της το έλεγε.
‘’Εσείς στο δικό σας δίλλημα τι διαλέξατε;’’
‘’Διάλεξα τη επιφανή σιγουριά. ‘’ απάντησε χάνοντας σιγά-σιγά τον ενθουσιασμό του. ‘’Δεν πήρα το ρίσκο, προτίμησα να ακολουθήσω την βολευτική σιγουριά.’’
‘’Και το μετανιώσατε;’’
‘’Τόσο πικρά όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Και ξέρεις γιατί;’’
‘’Γιατί;’’
‘’Γιατί έχασα εκείνη που μου θυμίζεις τόσο πολύ.’’
‘’Αυτή που… Δεν… Δεν καταλαβαίνω.’’
‘’Καλύτερα. Άκου… Είναι η ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας.’’
‘’Πρέπει να φύγετε;’’ Τον ρώτησε παραπονιάρικα.
‘’Πρέπει να φύγεις και εσύ.’’ Της υπενθύμισε. 
Πόσο δίκιο είχε ο νεαρός άντρας. Σε λίγα λεπτά, θα γινόταν η αλλαγή των βαρδιών και μόνο κατά τη διάρκεια του διαστήματος που μεσολαβούσε ανάμεσα στις βάρδιες θα μπορούσε να μπει στο σπίτι χρησιμοποιώντας το κλειδί που είχε στη τσέπη της χωρίς να την πάρει κανείς τους είδηση. 
Υπήρχαν όμως ακόμα τόσα πολλά σύννεφα στο λογισμό της.
‘’Κ. Τέρυ. Δε καταλαβαίνω… δεν ξέρω…’’
Ο Τέρυ της έδειξε τον οικογενειακό τάφο στον οποίο συναντήθηκαν.
‘’Εκεί θα βρεις το στοιχείο που χρειάζεσαι.’’ Είπε και έκλεισε το μάτι του.
Η Χιλ κοίταξε φευγαλέα το επιβλητικό χτίσμα. Σηκώθηκε και άρπαξε τη κάπα που μέχρι πρότινος καθόταν επάνω. Την ταχτοποίησε και την έδωσε στα χέρια του. Εκείνος απάντησε με ένα μειδίαμα. 
‘’Κ. Τέρυ… Να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση;’’
‘’Και βέβαια, μικρό μου ποντικάκι.’’
‘’Αυτή η μελωδία που σφυρίζατε το απόγευμα… Είναι από κάποιο τραγούδι;’’
‘’Ω, ναι! Έχεις δίκιο. Είναι κάτι που είχα γράψει πριν από χρόνια. Κατά τη διάρκεια της μοναξιάς που βίωνα έτσι ακριβώς όπως μου άξιζε.’’
‘’Μήπως…’’
‘’Ναι, μικρό ποντικάκι! Ναι!’’ της έκλεισε και πάλι το μάτι.
Φόρεσε τη κάπα και γύρισε τη πλάτη του και άρχισε να απομακρύνεται. Καθώς όμως απομακρυνόταν, σιγοτραγουδούσε. Ερμήνευε το τραγούδι του οποίου η μελωδία σχημάτιζε αυτό το υπνωτιστικό σφύριγμα. Απλοί και λιτοί ήταν οι στίχοι του. Ήταν όμως και τόσο όμορφοι.
Άνοιξε πάλι τα φτερά, με ελπίδα στη καρδιά. 
Ζήσε όμορφα στη ζωή σου, η αγάπη… κυβερνά!


5.

Ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Το ζεστό πρωινό φως του Ηλίου ξεγλίστρησε από το μισανοιγμένο παράθυρο.
Η Χίλαρυ ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι από τις 5.30 πμ, την ώρα που κατάφερε και γλίστρησε μέσα στο σπίτι την ώρα που οι βάρδιες άλλαζαν και η Ντοριάνα κοιμόταν στο υπνοδωμάτιό της, δίπλα από το νοσοκομειακό κρεβάτι όπου βρισκόταν ο σύζυγός της, κουρασμένη από τις απαιτήσεις της καθημερινής φροντίδας του συζύγου της. 
Ξαπλωμένη μεν, κοιμισμένη ή έστω νυσταγμένη, δε.
Η μικρή βραδινή περιπέτειά της την είχε στοιχειώσει με ένα μεγάλο ερωτηματικό το οποίο παραλληλιζόταν με το ήδη υπάρχον δίλλημα της. Θυμόταν που πήγε να κοιτάξει το όνομα του οικογενειακού τάφου λίγο μετά την αποχώρηση του Τέρυ. Οι όποιες ελπίδες και να είχε ότι το επώνυμο της οικογένειας θα τις έδινε κάποια μικρά στοιχεία που θα μπορούσαν να την βοηθήσουν στο να αποφασίσει αν θα πάει στη Νέα Ελλάδα ή όχι μετατράπηκαν σε έναν καλοστημένο Γόρδιο Δεσμό.  
Γκράτσενστερ. Το όνομα του οικογενειακού τάφου ήταν Οικογένεια Γκράτσενστερ.
Γιατί αυτό το επώνυμο θα τη βοηθούσε στο να πάρει την απόφασή της; Και γιατί της ήταν κάπως οικείο; Θα ορκιζόταν ότι ήταν γνωστό, κάπου το είχε ακούσει πριν από κάποια χρόνια αλλά η πελαγωμένη της μνήμη δεν τη βοηθούσε.
Μόνο ένα άτομο θα μπορούσε να τη βοηθήσει στο να λύσει έστω αυτό το αίνιγμα. Και για αυτό το λόγο ήταν ακόμα ξύπνια.
Το γνωστό χτύπημα της πόρτας προμήνυε την άφιξη αυτού του προσώπου.
‘’Περάστε!’’ είπε κάπως ζωηρά.
Η πόρτα άνοιξε αποκαλύπτοντάς την μορφή της Ντοριάνα.
‘’Καλημέρα, χρυσό μου.’’
‘’Καλημέρα, κ Ντοριάνα. 
Η μεσήλικη γυναίκα αναπτερώθηκε κάπως από το ζωντανό καλωσόρισμα και μπήκε μέσα στο δωμάτιο πιο εύθυμη από ότι ήταν πριν χτυπήσει τη πόρτα.
‘’Σαν να σε βλέπω καλύτερα σήμερα.’’ Της χαχάνισε.  ‘’Μήπως είναι η ιδέα μου;’’
‘’Όχι.’’  Απάντησε η μικρή κοπέλα.  ‘’Νιώθω λίιιιγο καλύτερα!’’
‘’Πόσο χαρούμενη με κάνεις, μικρή μου.’’
‘’Κ Ντοριάνα… Να σας ζητήσω κάτι;’’
‘’Ότι θέλεις καλό μου κοριτσάκι!’’
Η Χίλαρυ πέταξε τα κλινοσκεπάσματά της και κάθισε οκλαδόν στο πάπλωμα.
‘’Θα ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Θα ήθελα να αναζητήσω κάτι στο Google Gen-2!’’
Η Ντοριάνα μαζεύτηκε για μια στιγμή. Ήξερε ότι το Διαδίκτυο ήταν ο θεμέλιος λίθος για το δράμα που έζησε η Χίλαρυ αλλά σχεδόν αστραπιαία, θυμήθηκε ότι ο δικός της υπολογιστής διέθετε ειδικό φίλτρο προστασίας που θα την εμπόδιζε να εισέλθει σε οποιαδήποτε σελίδα με αρνητικό χαρακτήρα. Και αυτό το φίλτρο ήταν αρκετά ισχυρό και δεν θα μπορούσε η Χίλαρυ να το παρακάμψει, τουλάχιστον όχι όσο η γνώση της περί ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν περιορισμένη μόνο στο να κάνει κάποιες εργασίες για το σχολείο  ή να κατεβάζει ταινίες για να βλέπει.
‘’Εντάξει καλή μου.’’ Της είπε κουνώντας το κεφάλι καταφατικά.
Η Χιλ χαμογέλασε.
‘’Δεν θα κάνω πολύ ώρα. Απλά θέλω να ψάξω για ένα στοιχείο το οποίο θα με βοηθήσει στο να πάρω τη σωστή απόφαση.’’
‘’Σου έχω εμπιστοσύνη καλή μου.’’ Χαχάνισε. ‘’Εύχομαι να βρεις αυτό που θα σε βοηθήσει.’’

Δέκα λεπτά αργότερα, η Χίλαρυ βρισκόταν στρογγυλοκαθισμένη μπροστά από το λαπ τοπ της Ντοριάνα. Βρισκόταν στη σελίδα της μηχανής αναζήτησης Google Gen-2. Ακόμα και τώρα, μια δεκαετία αργότερα μετά την έγερση της Google Gen-2 και της αντικατάστασής της απλής Google, η Χιλ εντυπωσιαζόταν με το πόσο γρήγορα είχε καταφέρει να βρει ακριβώς το αποτέλεσμα που ήθελε σε μηδενικό χρόνο.
Για κάποιο λόγο, πληκτρολόγησε ‘’Τέρυ Γκράτσενστερ’’ στην υποδοχή εισαγωγής και αφού πάτησε το enter, η μηχανή της έβγαλε τη καταχώρηση του Τέρυ στην Γενική Τράπεζα Ταυτότητας.
Η Χιλ έμεινε στήλη άλατος μπροστά στην οθόνη. Το γκριζοπράσινο της βλέμμα με τις κόρες της σχεδόν σε πλήρη μύση ήταν κολλημένο στη φωτογραφία που ήταν προσαρτημένη στη σελίδα καταχώρησης. Παρότι δεν ήταν και η καλύτερη ποιότητα, η ασπρόμαυρη, σχεδόν θαμπή φωτογραφία απεικόνιζε το πρόσωπο του Τέρυ, του ίδιου Τέρυ που είχε συναντήσει εχθές στο Κοιμητήριο. Η καταχώρηση έγραφε ότι ο Τέρενς ‘’Τέρυ’’ Γκράτσενστερ ήταν γόνος του Δούκα του Γκράτσενστερ, ότι είχε φοιτήσει στο παλιό Κολέγιο του Άγιου Παύλου το οποίο είχε καταστραφεί ολοσχερώς κάποια χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Εργάστηκε σαν ηθοποιός στο Σικάγο αλλά αργότερα μαζί με τη σύζυγό του Σουζάννα Μάρλοου Γκράτσενστερ μετακόμισε μόνιμα στο Λονδίνο, μετά το πέρας του Πολέμου, όπου συνέχισε να ερμηνεύει ρόλους σε σημαντικές παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο.
Η Χιλ έτριψε τα μάτια της και μετά συνέχισε την ανάγνωση.
Το άρθρο έγραφε ότι ο Τέρυ απεβίωσε σε ηλικία 56 χρονών μετά από κάποια ασθένεια που φημολογείται ότι ήταν Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, μια ασθένεια που ήταν θανατηφόρα και ιδιαίτερα επώδυνη εκείνα τα χρόνια, αφήνοντας τη Σουζάννα χήρα. Εκείνη επέστρεψε πίσω στην Αμερική.
Και πάλι, δεν υπήρχε κάτι που θα την βοηθούσε στο να πάρει κάποια απόφαση. Άρχισε να ψαχουλεύει  και άλλες προσαρτήσεις. Κοίταξε τις σχέσεις, τίποτα πέρα από τη καταχώρηση αυτής της Σουζάννα. Μετά κοίταξε τις Ανεπίσημες Δραστηριότητες. Κλίκαρε τη καταχώρηση ‘’ Δραστηριότητα ως Μουσικοσυνθέτης- Ερμηνευτής’’.
Εκεί βρισκόταν η απάντηση!
Το άρθρο έγραφε ότι ο Τέρυ είχε γράψει τέσσερα τραγούδια όλα και όλα. Τρία από αυτά τα είχε χαρίσει σε έναν καλό του φίλο τραγουδιστή. Η επιτυχία τους ήταν αισθητή. Υπήρχε και ένα τέταρτο το οποίο είχε γράψει και είχε ενορχηστρώσει ιδιωτικά και δεν το έδινε σε κανέναν. Αυτό το τραγούδι ονομαζόταν  ‘’Γλυκιά Κάντυ’’. Στο άρθρο αναφερόταν ότι υπήρχε η φήμη ότι το είχε γράψει προς τιμήν μιας κοπέλας που είχε γνωρίσει κάποια στιγμή πριν την έναρξη της καριέρας του ως θεατρικός ηθοποιός.
Η Χιλ απομάκρυνε το βλέμμα της από την οθόνη του υπολογιστή.
 Άρχιζε να βάζει τα πράγματα στη σειρά τους. Το μυαλό της έπλασε ένα υποθετικό σενάριο που θα μπορούσε να έχει κάποια βάση: Ο Τέρυ γνώρισε τη πρώτη του αγάπη, αυτή τη κοπέλα με το όνομα Κάντυ, όπως ακριβώς και στο τραγούδι. Πρέπει να ήταν ένας δυνατός έρωτας μέχρι τη στιγμή που μπήκε στη μέση εκείνη η Σουζάννα. Το άρθρο αναφέρει ότι η Σουζάννα εμπλάκηκε σε ένα φοβερό ατύχημα με αποτέλεσμα να χάσει το ένα της πόδι. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι στο ατύχημα ήταν παρών και ο Τέρυ. Μήπως ο Τέρυ ήταν υπεύθυνος κατά κάποιο τρόπο για τον ακρωτηριασμό της Σουζάννα; Μήπως ο Τέρυ βρέθηκε ανάμεσα στη Σουζάννα και στη Κάντυ; Αυτό φαινόταν πιο προσιτό στη πραγματικότητα μιας η καταχώρηση καταστούσε σαφές ποια ήταν η επιλογή του.  Η νύξη του κατά τη διάρκεια της χθεσινοβραδινής συζήτησης καταστούσε σαφές ποιά ήταν αυτή η επιλογή που τον στοίχειωσε όλα αυτά τα χρόνια, που τον έκανε να στοιχειώσει αυτό τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. 
Ένιωθε κρύο και μέσα και έξω, η αναφορά του ότι διάλεξε την επιφανή σιγουριά, η πικρή του μετάνοια… Ναι! Όλα έμπαιναν στη σειρά και έβγαζαν κάποιο νόημα.
Όλα εκτός από ένα…
Τι σχέση είχε η επιλογή του με τη δική της περίπτωση;
Ξεφύσησε. Γύρισε πλευρό και κοίταξε το χώρο που τη περιέβαλε. Και τότε η απάντησή της εμφανίστηκε.
Στο σπίτι της Ντοριάνα, με την υπόσχεση ότι θα τη βοηθούσε στη φροντίδα του συζύγου της,  θα είχε μια επιφανή σιγουριά. Θα είχε μια στέγη, θα είχε ένα κρεβάτι για να κοιμηθεί, θα είχε και ένα πιάτο φαγητό και σίγουρα θα βρισκόταν ανάμεσα σε πρόσωπα που ένιωθαν κάποια θετικά αισθήματα για εκείνη.
Θα έμενε όμως στάσιμη. Θα έχανε την όποια ευκαιρία και αν υπήρχε στη Νέα Ελλάδα για να εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Θα έχανε τις νέες γνωριμίες, θα έχανε τις νέες εμπειρίες… Μπορεί να έχανε την δυστυχία αλά ίσως να έχανε και την ευτυχία που ίσως την περίμενε εκεί…
Όπως ακριβώς έχασε ο Τέρυ τη πιθανότητα να ζήσει ευτυχισμένος στο πλάι της Κάντυ. Μπορεί να ζούσε και δυστυχισμένος κοντά της, ήταν και αυτή μια πιθανότητα αλλά αυτό ήταν κάτι που ο Τέρυ δεν θα το μάθαινε ποτέ. Είχε ήδη χάσει το παιχνίδι γιατί αποφάσισε να μη το ζήσει ποτέ.
Δύστυχε Τέρυ…
Αυτό ήθελε για τον εαυτό της η Χίλαρυ;
 Αυτό;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ντοριάνα ετοίμαζε στο μούλτι τον χυλό που θα αποτελούσε το μεσημεριανό γεύμα του Τζωρτζ. Η προσοχή της όμως αιχμαλωτίστηκε από το ελαφρύ τρίξιμο από το άνοιγμά της πόρτας της κουζίνας.
Ήταν η φιγούρα της Χίλαρυ που έμπαινε μέσα στη κουζίνα. Η κοπέλα κοίταξε φευγαλέα την οθόνη της μικρής τηλεόρασης που βρισκόταν στη γωνία του πάγκου που ακουμπούσε στο τοίχο. Εκείνη την ώρα προβαλλόταν ένα τοκ σώου, το αγαπημένο της μητέρας της. Να ήταν ένας ακόμη οιωνός; Σε αυτή τη χρονική συγκυρία, δεν μπορούσε να απαντήσει. Και δεν ήξερε αν ήθελε καν να απαντήσει.
Η Ντοριάνα πάτησε το κουμπί απενεργοποίησης του μούλτι και γύρισε προς τη μεριά της Χίλαρυ.
‘’Λοιπόν;’’ Τη ρώτησε χαμογελαστή. ‘’Βρήκες αυτό που ζητούσες;’’
Η κοπέλα κατεύνασε. 
‘’Ναι. Κ .Ντοριάνα.’’ ψέλλισε προσπαθώντας να μαζέψει όσο περισσότερο θάρρος μπορούσε γιατί μόνο ο Θεός ήξερε πόσο θα το χρειαζόταν.
Πήρε μια ανάσα. Σήκωσε το κεφάλι της και τη κοίταξε κατάματα.
‘’Νομίζω ότι… Ότι ήρθε η ώρα!’’
‘’Η ώρα για ποιό πράγμα;’’
‘’Η ώρα για να πω… Αντίο!’’



Η ιστορία της Χίλαρυ συνεχίζεται στις σελίδες του βιβλίου Ο Κόκκινος Μαχητής της Γης που κυκλοφορεί σύντομα από τις Εκδόσεις Ανάτυπο.

Οι Ελληνικοι στίχοι του τραγουδιού για τους τίτλους τέλους της σειράς Κάντυ-Κάντυ ανήκουν στους πνευματικούς δημιουργούς. Το τραγούδι στα ελληνικά ερμηνεύτηκε από τον κ Ανδρέα Διαμαντίδη.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Skits@kia Spy's Edition#7 - Πριν και Μετά το Γάμο #3

Το Comic strip που αγαπήσατε!!Το πριν και το μετά του γάμου σε δικό μου σχέδιο/σενάριο και χρωματισμό από τη γυναίκα μου Έλοντυ Κόλερ-Ανδριανού.Θα το βρείτε και στο δεύτερο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura εδώ


Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Comic Cultura issue #2 Η Ψηφιακή Ένατη Τέχνη..στα καλύτερα της!!

Το δεύτερο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura είναι γεγονός!!Το εγχείρημα που ξεκίνησε δειλά δειλά με το πρώτο του πειραματικό τεύχος τον περασμένο Δεκέμβρη,μεγάλωσε,άλλαξε και ανανεώθηκε ριζικά για το δεύτερο του τεύχος.Όπως ακριβώς το θέλατε!!


Με μία ομάδα άξιων συνεργατών(από γνωστά sites&blogs)και τη συμμετοχή ταλαντούχων και καταξιωμένων καλλιτεχνών,το δεύτερο τεύχος του Comic Cultura συνεχίζει να προσφέρει στους αναγνώστες του ενημέρωση και ψυχαγωγία με κύριο γνώμονα πάντα την λατρεία και αγάπη για την 9η τέχνη.Γιατί τα κόμικς δεν είναι μόνο έρωτας αλλά και τρόπος ζωής!!

Το δεύτερο τεύχος με εξώφυλλο του Λέανδρου

Ένα τεύχος γεμάτο με άρθρα,κριτικές,συνεντεύξεις,πληροφορίες για όλες τις εξελίξεις στο κόσμο των κόμικς,νέες εκδόσεις και φυσικά πολλά πολλά κόμικς,το Comic Cultura είναι αποτελεί μία άρτια περιοδική έκδοση για τον κόσμο της 9ης τέχνης και geek κουλτούρας δημιουργημένο από ανθρώπους με μεράκι,αγάπη και σεβασμό επάνω στο αντικείμενο και τους αναγνώστες του.Μεγάλη μου τιμή και χαρά που αποτελώ μέλος αυτής της ομάδας(και σαν αρθρογράφος και σαν σχεδιαστής μαζί με τη γυναίκα μου)και υποσχόμαστε πώς τεύχος με τεύχος θα μεγαλώνουμε,θα γινόμαστε καλύτεροι και θα συνεχίζουμε ακόμα πιο δυναμικά το ταξίδι μας στον υπέροχο κόσμο της 9ης τέχνης,πάντα με στόχο και τη δική σας διασκέδαση και ενημέρωση.

Το νέο τεύχος του περιοδικού το βρίσκετε εντελώς δωρεάν στο issuu εδώ

LanFeust Mag - Tέλος εποχής


Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός 
Επιμέλεια:Elodie Kohler Ανδριανού

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα πριν από μερικές εβδομάδες...Το περιοδικό LanFeust,ένα έντυπο που προωθούσε τα κόμικς και τους νέους δημιουργούς, δυστυχώς δεν θα συνεχίσει άλλο το ταξίδι του στους κόσμους της 9ης τέχνης..Αναστέλλει την κυκλοφορία του με το τεύχος #227 να είναι και το τελευταίο του.



Δημιουργημένο το 1998 από τους Christophe Arleston,Dominique Latil και Mourad Boudjellal το περιοδικό δημοσίευε ιστορίες κόμικ σχεδόν από όλα τα είδη(science fiction,fantasy,humor)και κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Soleil Presse.Παρουσίαζε τη δουλειά τόσο από ερασιτέχνες όσο και από επαγγελματίες δημιουργούς με πλούσια θεματολογία.Ένα περιοδικό που δημιούργησε μία ολόκληρη σχολή και αποτέλεσε φυτώριο νέων καλλιτεχνών δεν υπάρχει πια...


Το πρώτο τεύχος του περιοδικού τον Μάιο του 1998

Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του Arleston "Ο έντυπος τύπος δεν πηγαίνει και τόσο καλά,οπότε ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος σε μία υπέροχη εμπειρία που διάρκεσε 20 χρόνια".
Με περίπου 3000 σταθερούς συνδρομητές,οι πωλήσεις του περιοδικού ήταν ένα συνεχόμενο "σκαμπανέβασμα"...Τον Ιούνιο του 2011 οι εκδόσεις Delcourt αγόρασαν τις εκδόσεις Soleil.Μολονότι το περιοδικό δημοσίευε ποιοτικές δουλειές που δεν τις έβρισκες εύκολα αλλού,με την έλευση του internet τα πράγματα άλλαξαν ριζικά...Οι πωλήσεις έπεφταν,οι νέοι "ιδιοκτήτες" έδωσαν 1 χρόνο διορία να διορθωθεί η κατάσταση,μέσα στον οποίο σκέφτηκαν να μετατρέψουν το έντυπο σε ψηφιακή μορφή.Ο Arleston σαν δημοσιογράφος ήταν ανοικτός σε αυτή την ιδέα και δεν το είδε σαν "θάνατο" των έντυπων περιοδικών...Είναι όμως πράγματι έτσι;;;Το site του περιοδικού όμως σταμάτησε να τροφοδοτείται ήδη από το Νοέμβριο του 2016....




Η όλη ιστορία μου θυμίζει επίσης εκείνη του περιοδικού Wizard,το οποίο δεν μπόρεσε να αντέξει τον ανταγωνισμό των sites και έκλεισε και εκείνο με τη σειρά του(μολονότι υπήρχε η ιδέα να γίνει και αυτό site).Ακόμα μία απώλεια για τον έντυπο τύπο και για την 9η τέχνη...Και κάθε αναστολή έκδοσης είναι και μία μαχαιριά στη καρδιά των παραδοσιακών κόμικ εκδόσεων...Μήπως στο τέλος τα πάντα θα αντικατασταθούν από τη ψηφιακή εκδοχή τους;;

Πολλοί θεωρούν ότι η ψηφιακή μορφή είναι το μέλλον.Κάποιοι από εμάς παραμένουν όμως παραδοσιακοί και επιμένουν να αγοράζουν περιοδικά,να τα ξεφυλλίζουν,να τα κρατάνε στις βιβλιοθήκες τους...

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού #227 Φεβρουάριος 2019


Όπως δηλαδή κάναμε από τότε που ήμασταν παιδιά και περιμέναμε κάθε βδομάδα ή κάθε μήνα να κυκλοφορήσουν τα αγαπημένα μας περιοδικά στα περίπτερα..Σε κάθε περίπτωση η έντυπη έκδοση δεν θα σβήσει ποτέ παρά τις μεγάλες(ή και άνισες)μάχες που καλείται να δώσει...

Ευχαριστώ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για τη πολύτιμη βοήθεια της στη συγγραφή του άρθρου.Το οποίο μπορείτε να το βρείτε και στο 2ο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura δωρεάν στο issuu. 


Σπύρος Ανδριανός

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Bat Man - White Knight από Sean Murphy και Matt Hollingsworth

Bat Man - White Knight

"Sometimes I'm not sure why I wear the mask...Is it to scare them?Or is it because I scare myself?.." - Bat Man

Σε προηγούμενο άρθρο μου σχετικά με τη κυκλοφορία του Bat Man:Damned μιλήσαμε για το νέο imprint της DC το Black Label.Που ουσιαστικά αποτελεί μία πιο ενήλικη εκδοχή του All Star Imprint της(δηλαδή μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας αναλαμβάνουν έναν γνωστό ήρωα και δίνουν τη δική τους εκδοχή).Αλλά και ίσως μία αναβίωση του παλαιότερου Elseworlds όπου μακρυά από τους περιορισμούς του continuity,μπορούν να διηγηθούν τις δικές τους ιστορίες με μεγαλύτερη ελευθερία και με μια νέα προοπτική για τους χαρακτήρες που αναλαμβάνουν να γράψουν.Το Bat Man : Damned λοιπόν ενώ επίσημα ήταν η πρώτη κυκλοφορία του νέου αυτού imprint,τελικά ήταν το Bat Man : White Knight του Sean Murphy(Tokyo Ghost,Joe the Barbarian,Hellblazer) αυτό που με την επιτυχία του(και τη πρόσφατη κυκλοφορία του σε trade)βαπτίστηκε σαν τη "πρώτη" κυκλοφορία του Black Label.





Το Bat Man : White Knight κυκλοφόρησε σε 8 τεύχη από τον Οκτώβριο του 2017 μέχρι και τον Μάιο του 2018,σε σενάριο και σε σχέδιο του Sean Murphy,και τον Matt Holingsworth στα χρώματα.Στο White Knight o Murphy απλά αντιστρέφει τους ρόλους και ο Joker είναι ο καλός της ιστορίας,ενώ ο ρόλος του Bat Man θα αμφισβητηθεί έντονα τόσο από τους οικείους του και τον περίγυρό του,όσο και από τους ίδιους τους αναγνώστες.Ουσιαστικά η ιστορία του White Knight δεν είναι αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε και πρωτότυπη καθώς το θέμα αντιστροφής ρόλων το έχουμε ξαναδεί και άλλες φορές όπως και στο Superman:Red Son του Mark Millar(κριτική μου εδώ)ή στο πώς ο Joker μπορεί να χειραγωγήσει τη κοινή γνώμη υπέρ του στο Bat Man : Secrets του Sam Kieth(επίσης παρουσίαση μου εδώ).Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ο Murphy προχωράει το concept μερικά βήματα παραπέρα...




Όταν ο Bat Man στριμώχνει τον Joker σε μία φαρμακευτική αποθήκη,ενώ εκείνος υποτίθεται ότι έψαχνε θεραπεία,τον χτυπάει άσχημα και τον αναγκάζει να καταπιεί τα χάπια που θα τον ηρεμούσαν μπροστά στα έντρομα μάτια των συνεργατών του(Nightwing&Bat girl)καθώς και του Gordon και των αστυνομικών...O Joker βαριά χτυπημένος μεν τη σκαπουλάρει αλλά μέσα από αυτή την εμπειρία θα γιατρευτεί τελείως από τη ψυχωτική personna του Joker,και θα ξαναγίνει ένας φυσιολογικός(;)πάλι άνθρωπος,με το κανονικό του όνομα αυτό του Jack Napier...



Τότε είναι που θα βάλει σε εφαρμογή το μεγάλο του σχέδιο...Να σώσει τη πόλη που κάποτε αποτελούσε απειλή για εκείνη,αλλά πρώτα θα πρέπει να δυσφημίσει στα μάτια του κόσμου και να αποκαθηλώσει από το βάθρο του ήρωα τον σκοτεινό ιππότη...Έχοντας για βοηθό του την παλιά(και θα δείτε όταν διαβάσετε το κόμικ γιατί την ονομάζω έτσι)αγαπημένη του Harley Quinn,και ανακαλύπτοντας στοιχεία διαφθοράς μεταξύ του αστυνομικού τμήματος του Gotham city και της σχέσης του με τον Bat Man,ο Jack Napier θα γίνει ο λευκός ιππότης για τη κοινή γνώμη,ο νέος σταυροφόρος,ο αγωνιστής ακτιβιστής που θα θελήσει να πατάξει με το δικό του "ορθόδοξο" τρόπο κάθε τι που αποτελεί για εκείνον απειλή για τη πόλη του...Είναι όμως τα πράγματα έτσι ακριβώς;;



Όταν μία νέα απειλή εμφανίζεται στο Gotham με τη μορφή του Neo Joker(που δεν θα σας αποκαλύψω τη ταυτότητα)ο Napier θα καταλάβει ότι μόνο ο πλέον εκπεσών Bat Man(που βρίσκεται πλέον κλεισμένος στη φυλακή) μπορεί να βοηθήσει πραγματικά,αλλά ίσως και ο Joker που δεν μπορούσε να μείνει θαμμένος μέσα του για πολύ καιρό....




Η ιστορία του White Knight είναι εκτός του κανονικού continuity(pre or post new 52)του Bat Man αν και ορισμένα στοιχεία της δεν αλλάζουν σημαντικά.Ο Jason Todd/Robin φαινομενικά έχει πεθάνει από τα χέρια του Joker και εδώ,αλλά υπήρξε και o πρώτος Robin(με δεύτερο τον Dick Grayson).Υπάρχουν και κάποιες αναφορές στο παρελθόν του Joker σαν αποτυχημένου κωμικού(όπως εμφανίζεται και στο Bat Man the Killing Joke των Moore&Bolland).Επίσης ο Murphy ουσιαστικά αποδίδει το δικό του homage στην πρώτη ταινία Bat Man του Tim Burton,δίνοντας στον Joker το κανονικό του όνομα Jack Napier.



O Sean Murphy περισσότερο σε αυτό το κόμικ σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών,προσπαθώντας παράλληλα να παρουσιάσει νέες τους πτυχές με την ελευθερία κινήσεων που του παραχωρεί το γεγονός ότι γράφει εκτός continuity.Oι αλλαγές σε βασικούς χαρακτήρες είναι ενδιαφέρουσες και σε ορισμένες περιπτώσεις ανανεώνουν το βασικό τους concept ή το παρουσιάζουν και καλύτερο από όσο το έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα...




Ο Joker/Jack Napier παρουσιάζεται σαν ένας καλός άνθρωπος που εξαιτίας της παράνοιας του έκανε άσχημα πράγματα,ο Bat Man σαν καλός μεν άνθρωπος,που στον αγώνα του για την πάταξη του εγκλήματος έκανε μεν άσχημα πράγματα αλλά για καλό σκοπό(σε κάποιο σημείο στην ιστορία παραδέχεται μάλιστα πως του αρέσει το να χρησιμοποιεί βία...Μία σαδιστική πλευρά του σκοτεινού ιππότη που δεν την έχουμε συνηθίσει τόσο(ίσως μόνο στο Dark Knight Returns του Miller που πρώτος την παρουσίασε σε τέτοια έκταση)ο Murphy τη παρουσιάζει σαν κάτι το φυσιολογικό στο χαρακτήρα του Bat Man.


Ο οποίος με την πάροδο των χρόνων,και σε συνδυασμό με τις παράδοξες μεθόδους που αρχίζει να χρησιμοποιεί,έχει αποξενώσει τον εαυτό του τόσο από τους συνεργάτες του,όσο και από τον ίδιο...Ο πόλεμος του ενάντια στο έγκλημα και κάθε λογής απειλή θα προκαλέσει όμως υλικές και οικονομικές ζημιές στη πόλη που ορκίστηκε να προστατεύσει και εκεί πάνω θα στηριχτεί ο Napier,για να τον παρουσιάσει σαν τη πραγματική απειλή για το Gotham και τον εαυτό του σαν νέο σωτήρα του.Ακόμα και αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει και "βρώμικα" μέσα για να το πετύχει...

Ο ίδιος καθημερινά δίνει το δικό του αγώνα για να σιγάσει τη φωνή της τρέλας που ακούγεται μέσα του.Γιατί ο Joker βρίσκεται απλά θαμμένος μέσα του και όχι απόλυτα εξαφανισμένος...Ο Μurphy επίσης παρουσιάζει τον villain να είναι παθιασμένος με τον εχθρό του σε σημείο απόλυτης εξάρτησης.Και αυτό το concept το έχουμε δει και άλλες φορές τόσο στο Going Sane που ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου,όσο και στα Bat Man των Snyder/Capullo ειδικά στο "Death of the Family"story arc.Ουσιαστικά ο Joker δεν μπορεί να υπάρξει,χωρίς την ύπαρξη του σκοτεινού ιππότη.Αυτή η εμμονή ήταν που έκανε τη Harley Quinn να τον εγκαταλείψει κάποια στιγμή,αφού ακόμα και η ίδια δεν μπορούσε πλέον να τον αντέξει...




Και εδώ ο Murphy μας παρουσιάζει μία από την πιο ενδιαφέρουσα,αλλά και βαθιά ανθρώπινη,εκδοχή της Harley,μία γυναίκα που στηρίζει και αγαπά τον ψυχωτικό σύντροφό της και θα κάνει τα πάντα για να τον σώσει.Όχι από τα χέρια του νόμου ή την βία που θα ασκήσει επάνω του ο Bat Man,αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό...Δεν μπορώ να μιλήσω περισσότερο για την παρουσία της Harley στη συγκεκριμένη ιστορία χωρίς να κάνω ίσως το πιο βασικό spoiler..Η Harley του Sean Murphy(και αυτό το κάνει από την αρχή της ιστορίας του γνωστό) είναι η Harley εκείνη του Bruce Timm και της animated σειράς.Όχι η Harley της Suicide Squad και των τελευταίων χρόνων,και όταν διαβάσετε το συγκεκριμένο κόμικ θα καταλάβετε τι εννοώ.Σίγουρα όμως αυτή η έκδοση του χαρακτήρα έτσι όπως την παρουσιάζει ο δημιουργός κλέβει τις εντυπώσεις,αν όχι και την παράσταση στη συγκεκριμένη ιστορία,και κερδίζει αμέσως τη συμπάθεια του αναγνώστη,περισσότερο και από έναν θεραπευμένο Joker...




Το μόνο πρόβλημα της σειράς που εντόπισα είναι το γεγονός ότι ενώ ο Murphy προσπαθεί να περάσει κάποια πολιτικά πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα(για τη βία,το φεμινισμό κ.τ.λ.),εν τούτης ο χρόνος του είναι περιορισμένος και δεν του αφήνει χρόνο για περισσότερη ανάλυση χωρίς να ξεφύγει από το βασικό πυρήνα της ιστορίας του.Επίσης ένιωσα ότι στα δύο τελευταία τεύχη η ιστορία εξελίχθηκε και τελείωσε "γρηγορότερα" από ότι ίσως ήθελε ο δημιουργός,πράγμα που μου δίνει την εντύπωση ότι το sequel(που έχει ανακοινωθεί ήδη)δεν θα αργήσει να έρθει αν και δεν νομίζω ότι για το συγκεκριμένο κόμικ,όσο πολύ καλό και αν ήταν,δεν είναι όμως απαραίτητο...Οι διάλογοι πάντως είναι αρκετά έξυπνοι,αποφεύγοντας γνωστά κλισέ και βαρύγδουπες δηλώσεις και οι χαρακτήρες πιο ζωντανοί από ποτέ.Επίσης οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη,κρατώντας πάντα σε εγρήγορση τον αναγνώστη,παραδίδοντας μία ιστορία που μπορεί να είναι σκοτεινή,ελκυστική,τραγική και βαθιά ανθρώπινη...



Σχεδιαστικά ο Murphy πιστεύω ότι γεννήθηκε για να σχεδιάζει το σκοτεινό ιππότη.Με σχεδιαστικές αναφορές τόσο στο Bat Man the animated series(στη πιο σκοτεινή του εκδοχή),όσο και στους Rafael Albuquerque και Jock,o Murphy με το δικό του,τόσο προσωπικό και γοητευτικό του στυλ,μας δίνει τον Dark Knight εκείνον που μας έλειπε από την εποχή του Miller.Μπορεί κανείς να πει ότι το κόμικ αυτό είναι ίσως το Dark Knight της γενιάς του,ή σίγουρα θα θεωρείται σε λίγο καιρό το ίδιο κλασικό σαν και εκείνο.Με δυναμικές,κοφτές γραμμές,έντονη πλαστικότητα στις κινήσεις των χαρακτήρων και βαριά μελάνια ο Murphy δίνει τη δική του σκοτεινή εκδοχή στο Bat Man universe και το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό και μαγευτικό...Τέλεια η συνεργασία επίσης με τον Matt Hollingsworth στα χρώματα.Mε τη συνεχή χρησιμοποίηση του κόκκινου,του λευκού και του μαύρου στα σχέδια του Murphy δένει απόλυτα και αποτελούν την τέλεια αρμονία.Ένα δημιουργικό δίδυμο(στο στυλ των Allred,Miller-Varley κ.α.) που θα ήθελα είναι η αλήθεια να δω και σε άλλες συνεργασίες.




Το κόμικ κυκλοφόρησε πρόσφατα και στα ελληνικά πάντα από τις άριστα προσεγμένες και ποιοτικές εκδόσεις Οξύ σε πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού. Απαραίτητο για κάθε fan του σκοτεινού ιππότη και όποιον θέλει να διαβάσει ένα πραγματικά καλό κόμικ.


Σπύρος Ανδριανός