Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ - Μπελάδες στις Φυτείες(Un Cow - Boy Dans Le Coton)των Achde και Jul

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Εκδόσεις : Μαμούθ Comix

Μετάφραση : Bασίλης Πουλάκος Τιμή : 5.30 euro

ISBN : 978-960-321-577-6

"Εγώ ξέρετε..ποτέ δεν ξεχώριζα χρώματα..." - Λούκυ Λουκ

Αρχές Νοεμβρίου και μέσα στη πρώτη εβδομάδα της καραντίνας(για την Αθήνα)κυκλοφόρησε επιτέλους και η νέα περιπέτεια του Λούκυ Λούκ με τίτλο "Μπελάδες στις Φυτείες".Αν και ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά μεταφράζεται σαν "Ένας Κάου-Μπόυ μέσα στο βαμβάκι" προφανώς όμως για να μη θυμίζει το τίτλο του προηγούμενου άλμπουμ(που σας παρουσίασα εδώ )ο μεταφραστής έδωσε έναν ωραίο τίτλο που ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία και τα γεγονότα που εξελίσσονται μέσα σε αυτήν.




Στο καινούργιο λοιπόν άλμπουμ(το ένατο για τον Acdhe στον κύριο τίτλο του Λούκυ Λούκ και το τρίτο που συνεργάζεται με τον σεναριογράφο Jul)o Λούκυ μαθαίνει ότι κληρονομεί μία μεγάλη φυτεία βαμβακιού στη Λουιζιάνα, από μία πάμπλουτη κυρία, την Πινκγουότερ, που τύχαινε να ήταν μεγάλη του θαυμάστρια(τα κάδρα στο σαλόνι του μεγάλου σπιτιού της αποτίουν φόρο τιμής στην σχεδιαστική εξέλιξη του ήρωα μέσα στις δεκαετίες).Μπροστά στο συμβάν θα είναι και οι Ντάλτον που αυτή τη φορά έχουν συλληφθεί από έναν άλλο εκπρόσωπο του νόμου,τον Μπάς Ριβς, τον πρώτο μαύρο Μάρσαλ του Φαρ Ουέστ.




Αποφασίζει να δεχτεί τη κληρονομιά για να μην μείνουν οι εργάτες της φυτείας χωρίς δουλειά, ενώ στην άκρη του μυαλού του έχει ως σκέψη να χαρίσει το μερίδιο του στους εργάτες, που ειδικά στις χώρες του νότου, και μολονότι ο εμφύλιος είχε τελειώσει, και η δουλεία επίσημα έχει καταργηθεί , εξακολουθούν να φέρονται στους μαύρους εργάτες με το χειρότερο τρόπο και τους αναγκάζουν να ζουν σε συνθήκες σκλαβιάς...




Φτάνοντας εκεί ο Λούκυ θα δει με τα ίδια του τα μάτια το πόσο βάναυσα φέρονται οι άνθρωποι του νότου στους μαύρους εργάτες, θα ακούσει τα παράπονα της νεαρής δασκάλας Άντζελα(φυσικά χαρακτήρας επηρεασμένος από την πολιτική ακτιβίστρια και συγγραφέα Άντζελα Ντέιβις)αλλά θα έρθει και σε σύγκρουση με τον πλούσιο ιδιοκτήτη της γειτονικής φυτείας, Κουίνσι Κουορτερχάουζ, και όλο το συνάφι του, όταν μαθαίνει πως και σε ποιους ακριβώς σκέφτεται να διαθέσει την φυτεία του...Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά οι Ντάλτον δραπετεύουν και πάνε στη Λουιζιάνα να βρούνε τον "πλούσιο" Λούκυ...




Ακόμα μία συνεργασία των Acdhe και Jul μας δίνει μία ακόμα ωραία ιστορία για τον φτωχό και μόνο κάου-μπόυ. Σε αυτό το άλμπουμ όμως περισσότερο από ποτέ θίγεται το θέμα του ρατσισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Των οποίων δικαιωμάτων κάποιοι συνεχίζουν να καταπατούν ακόμα και μετά το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου που τους βρήκε χαμένους για τις απόψεις που πρέσβευαν και πολεμούσαν κιόλας , λίγο πριν την αυγή του εικοστού αιώνα...Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να καταπατούν για πάρα πολλές δεκαετίες ακόμη μέχρι τις μέρες μας(εικοστό πρώτο αιώνα πλέον) και τη δολοφονία του George Floyd από το όπλο λευκού αστυνομικού.. 

Νύξεις για το ρατσισμό έχουν γίνει σχεδόν στα περισσότερα άλμπουμ του Λούκυ Λουκ ακόμα και από τον ίδιο τον Morris, τον Goscinny και όσους τους διαδέχτηκαν σεναριακά ,έστω και με χιουμοριστικό τρόπο(άλλωστε το κόμικ τις περισσότερες φορές διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις της Άγιας Δύσης) εδώ όμως είναι η πρώτη φορά που σεναριογράφος και σχεδιαστής παίρνουν τόσο ανοικτά θέση, εκφράζοντας με απόλυτη σοβαρότητα και ευαισθητοποιημένη ευθύνη τον αποτροπιασμό τους πάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις...Άλλωστε ακόμα και στο Λούκυ Κίντ (που επιμελείται μόνος του ο Achde σε σχέδιο και σενάριο) υπάρχει ο ρατσιστής χαρακτήρας ο οποίος πάντα στο τέλος την παθαίνει βγάζοντας γέλιο, στο κανονικό/κεντρικό τίτλο όμως το θέμα δεν χωράει γέλιο. Γιατί ο αναγνώστης συνειδητοποιεί με τρόμο ότι σχεδόν από τότε μέχρι σήμερα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει...Άνθρωποι εξακολουθούν όπως και τότε να ζουν μέσα στο φόβο, να θέλουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και να μην τους το επιτρέπουν.. Να θεωρούνται κατώτεροι μόνο από το χρώμα του δέρματός τους...




Παράλληλα παρουσιάζεται και η γέννηση της ακροδεξιάς οργάνωσης  Κου - Κλουξ -Κλαν που την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται πέρα από τη Λουιζιάνα και στις άλλες περιοχές του Τένεσι, από την οποία θα κινδυνέψουν τόσο η Άντζελα όσο και ο ίδιος ο Λούκυ Λούκ(''Οι απόκριες έχουν περάσει εδώ και τρείς μήνες.." θα τους πεί όταν τους δει με τις στολές τους..)...



Ποτέ άλλοτε μία ιστορία του Λούκυ Λουκ δε παρουσιάστηκε τόσο αληθινή αλλά και τόσο επίκαιρη όσο το "Μπελάδες στις Φυτείες" που μας δείχνει ότι το δίδυμο Acdhe&Jul "έδεσε" απόλυτα όπως ακριβώς είχε γίνει και με τους Morris/Goscinny όταν ο δεύτερος ανέλαβε τα σενάρια ουσιαστικά εκτοξεύοντας το κόμικ στη χρυσή του περίοδο για περισσότερο από μία εικοσαετία. Μου άρεσε επίσης η αναφορά σε προηγούμενες ιστορίες του Λούκυ Λουκ(easter eggs)-πράγμα που συνέβει και στο προηγούμενο άλμπουμ-με τον Άβερελ να θυμάται τις ξένες γλώσσες του(Κουακουακομεκικι/Τηγανήτες για τους Ντάλτον ΛΛ# 16)ή τον Λούκυ να θυμάται ότι είχε κάνει μία κούρσα στο Μισισιπί πριν από καιρό(Η κούρσα του Μισισιπί ΛΛ #30)καθώς και ο εντυπωσιακά σχεδιασμένος τυφώνας στο τέλος, που αποδίδεται με μεγάλη αληθοφάνεια χωρίς στη στατικότητα που ακόμα και ο ίδιος ο Μorris πιθανών να σκίτσαρε αφού επέμενε να τον αποδώσει πιο κωμικά...




Παράλληλα όπως και σε κάθε σχεδόν άλμπουμ του Λούκυ Λουκ δίνεται βαρύτητα για μία ακόμα φορά και στο ιστορικό στοιχείο της σειράς με τον Λούκυ να συναντά μεν σπουδαίες προσωπικότητες του (προ)περασμένου αιώνα, αλλά και σπουδαίους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες της αμερικανικής λογοτεχνίας(Τομ Σόγιερ, Χακ Φυν)καθώς και προσωπικότητες που θα λάμψουν με το έργο τους τον.. επόμενο αιώνα(Άντζελα Ντέιβις, Μπάρακ Ομπάμα, Όπρα Γουίνφρει).



Για μια ακόμα φορά η Μαμούθ Κόμιξ προσφέρει στους αναγνώστες της μία καλαίσθητη έκδοση, με πολύ καλό χαρτί και γυαλιστερό εξώφυλλο, σε οικονομική για τα δεδομένα της έκδοσης τιμή. Σε πολύ καλή μετάφραση από τον κύριο Πουλάκο. Άξιζε η αναμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ και ελπίζω να βγει κάποια στιγμή και η νέα περιπέτεια του Aστερίξ η οποία έχει καθυστερήσει πολύ. Σε δύσκολους καιρούς - ειδικά εκδοτικά - η Μαμούθ συνεχίζει να δηλώνει τη παρουσία της στα εκδοτικά δρόμενα αν και πλέον έχει περιοριστεί κυρίως στις εκδόσεις εκείνες που έχουν απήχηση στο κοινό και γνωρίζει ότι θα πουλήσουν περισσότερα αντίτυπα(τουτέστιν Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και οι επανεκδώσεις του Τεν Τεν).Δυστυχώς οι δύσκολες οικονομικά εποχές, και το περιορισμένο ελληνικό κοινό δεν της επιτρέπουν να διευρύνει το εύρος των εκδόσεων της ή να συνεχίσει σπουδαίες σειρές που κατέχουν ξεχωριστή θέση στα γαλλοβελγικά BD κόμικ και που κάποτε απολαμβάναμε και είχαμε την τιμή να διαβάζουμε και εμείς..

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2020

H Γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα από την Αλεξία Οθωναίου

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


"Το Χειμώνα του 2008 ήμουνα στα χαρακώματα...Έτοιμος για την επόμενη κίνηση της, καλοδιαβασμένος, υποψιασμένος και οπλισμένος...Δεν ένιωθα απλώς ότι την πλησίαζα, ένιωθα ότι η ανάσα μου ήταν στο σβέρκο της..."




Οι δύσκολες εποχές που όλοι μας ζούμε το τελευταίο καιρό με την έλευση του Covid 19 στις ζωές μας, έχουν αποτελέσει τροχοπέδη όχι μόνο στη καθημερινότητα μας, αλλά και σε οποιαδήποτε δραστηριότητα. Τόσο επαγγελματική, όσο και καλλιτεχνική και εκδοτική. Οπότε είναι εξαιρετικά παρήγορο σε αυτές τις ζόρικες πραγματικά συνθήκες, να βρίσκουν το δρόμο για έκδοση(αν αναλογιστεί κανείς ότι δε γίνονται φεστιβάλ και εκθέσεις και τα βιβλιοπωλεία είναι κλειστά)δουλειές Ελλήνων δημιουργών που πραγματικά έχουν κάτι το αξιόλογο να πουν.




Οι εκδόσεις Jemma Press που δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς Έλληνες δημιουργούς να εκδώσουν τις δουλειές τους, και λίγο πριν τη δεύτερη καραντίνα που μας ξαναεπισκέφτηκε, παρουσιάζουν το κόμικ της ταλαντούχας δημιουργού Αλεξίας Οθωναίου "Η Γυναίκα με τα Τραπουλόχαρτα" που βασίζεται σε ένα αδημοσίευτο διήγημα του Ratchet,και είχε πρωτοδημοσιευτεί σαν web comic στο site του So Comic.Gr

Πρωταγωνιστές ένας αστυνομικός που ζει μαζί με τη κοπέλα του, τη Ξένια, στην Αθήνα του 2008.Μία σειρά από αποτρόπαιους φόνους στις οποίες τα θύματα βρίσκονται άγρια δολοφονημένα, με ανατομικά μέλη ή όργανά τους να λείπουν και έχουν πάντα κάποιο τραπουλόχαρτο πάνω(ή και μέσα τους!)πράγμα που έχει οδηγήσει την αστυνομία να ονομάζουν(σύμφωνα με τα στοιχεία που βρίσκουν / πατημασιές, τρίχες κ.τ.λ.)το δολοφόνο "Γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα"...




To πρώτο θύμα ο μεγαλοδικηγόρος Μαρίνος Ταχτσίδης, Βρίσκεται με το 10 κούπα μέσα στο στόμα του.. Το δεύτερο ο καθηγητής καλών τεχνών Σταύρος Καλιάτης, θα βρεθεί με το βαλέ σπαθί εκεί όπου έπρεπε να υπάρχει η..καρδιά του!Και το επόμενο θύμα ένας πρέσβης θα ακολουθήσει 18 μήνες αργότερα εξαιτίας του αναβρασμού που έχει δημιουργηθεί με τη δολοφονία ενός 15 χρονου παιδιού, Του Αλέξη Γρηγορόπουλου από σφαίρες αστυνομικού...Η γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα φαίνεται να "σταματάει" το δολοφονικό της καρέ για μήνες...Μήνες οι οποίες ήταν εφιαλτικοί για τον αστυνομικό μας καθώς το να πιάσει τη δολοφόνο αρχίζει να γίνεται αυτοσκοπός και παράλληλα εμμονή...Μία εμμονή που τον οδηγεί όλο και περισσότερο στο σκοτάδι αντί για το φως....




Βγαλμένο μέσα από τις καλύτερες στιγμές ταινιών των Hitchcock και Takashi, αλλά συνάμα περιέχοντας τα νουάρ εκείνα υλικά που συναντάμε και σε βιβλία των Mosley,Chadler αλλά και Nesbo η Γυναίκα με τα Τραπουλόχαρτα είναι ένα καλογραμμένο και καλοσχεδιασμένο αστυνομικό θρίλερ που σε κρατάει κολλημένο στις (λιγοστές είναι η αλήθεια) σελίδες του και μένει καιρό στο μυαλό σου αφότου το διαβάσεις. Πρόκειται για το "καταραμένο" ταξίδι του ήρωα μας μέσα στη τρέλα που προκαλεί η απώλεια και η μοναξιά...Ο αναγνώστης "μπαίνει" ο ίδιος μέσα στο σώμα του κεντρικού χαρακτήρα και ζει όλη την ένταση, την αγωνία αλλά και τη φρίκη που φαίνεται να έχει ποτίσει πλέον τη ζωή του πρωταγωνιστή...Παράλληλα αποτελεί και μία εικονογραφημένη αναφορά στα γεγονότα εκείνα που οδήγησαν στη δολοφονία ενός παιδιού και των αναταραχών που ακολούθησαν με μία Αθήνα παραδομένη στις φλόγες..

Αν και όπως ανέφερα η ιστορία εξελίσσεται μέσα σε λίγες ιστορίες(άλλωστε βασίζεται σε μικρό διήγημα όχι βιβλίο)αλλά αυτό δεν εμποδίζει το να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες του κόμικ και ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή. Προσπαθώντας να εξισορροπήσει ανάμεσα στη "περίεργη" σχέση του με τη κοπέλα του Ξένια(που τον αποκαλεί "μπαμπά" σε μία προσπάθεια να απαλύνει την απώλεια του δικού της πατέρα),και στο καθήκον του ως αστυνομικός και την ατομική του ευθύνη να πιάσει το δολοφόνο περισσότερο για να εξιλεώσει τη δική του ψυχή παρά για να σώσει άλλες αθώες..Οι προσωπικοί του δαίμονες τον κατατρέχουν σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας και το μόνο σίγουρο είναι ότι δε πρόκειται να τον αφήσουν ήσυχο όσο καιρός και αν περάσει.




Η Αλεξία Οθωναίου , μία από τις πιο ταλαντούχες Ελληνίδες δημιουργούς, που η ποιότητα χαρακτηρίζει πάντα τις δουλειές της, κατορθώνει με ένα υλικό που σεναριακά τουλάχιστον έχει επαναληφθεί,(ο μπάτσος, η ερωμένη, η αρρωστημένα εξαρτημένη σχέση, ο μυστήριος δολοφόνος)να παρουσιάσει ένα έργο στιβαρό , μεστό και σχεδιαστικά ιδιαίτερο(όπως και κάθε δουλειά της άλλωστε)και να αποδώσει με το καλύτερα δυνατό και οπτικό τρόπο τη σκοτεινή, υποβλητικά μουντή και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της ιστορίας , δίνοντας έμφαση τόσο στο noir όσο και στο thriller στοιχείο χρησιμοποιώντας μία έντονη χρωματική παλέτα του κόκκινου, γκρίζου και καφέ.

Ένα κόμικ σκοτεινό, σκληρό , μία γροθιά στο στομάχι , που προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα οδοιπορικό στα πιό βαθιά έγκατα της ανθρώπινης ψυχής.. Ακόμα μία πολύ καλή δουλειά από την Οθωναίου που ποτέ δεν απογοητεύει με το έργο της σε μία προσεγμένη έκδοση από τη Jemma Press.Όσο γρήγορα και αν διαβάζεται, το σίγουρο είναι ότι θα σας "στοιχειώσει" για καιρό...

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2020

SAIKANO του Shin Takahashi

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Τhe Last Love Song on This Little Planet...

 ''...Every time I see you with that forced smile, it makes me want to vanish and disappear! Why did I have to become like this..?'' - Chise

Έχει ειπωθεί ότι η ''αληθινή αγάπη δεν έχει ένα ωραίο τέλος, η αληθινή αγάπη δεν έχει τέλος''...Και αυτό θα μπορούσε να εκφράσει απόλυτα την ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Shuji και την Chise,δύο παιδιά μαθητές Λυκείου που όμως η μοίρα θα παίξει άσχημο παιχνίδι στη δική τους ιστορία...



Το Saikano, συντομογραφία του Saishu Heiki Kanojo/最終兵器彼女( ή She, the Ultimate Weapon/Εκείνη ,το Απόλυτο όπλο)είναι η πιο γνωστή δουλειά του mangaka Shin Takahashi(Kimi No Kakera,Yuki ni Tsubasa)που πρωτοδημοσιεύτηκε από το 1999 μέχρι το 2001 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Big Comic Spirits της Shogakukan.Mας διηγείται την ιστορία του Shuji και της Chise από το Hokkaido,που όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας τους νιώθουν τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα(ειδικά η Chise)και αποφασίζουν να συνάψουν μεταξύ τους σχέση.




Ο Shuji λιγάκι αντικοινωνικός και απότομος, όντας πιο έμπειρος από την αθώα Chise,στην αρχή μοιάζει να μην παίρνει τη σχέση τόσο σοβαρά όσο η κοπέλα. Η Chise,λίγο αδέξια, λίγο αφελής, από την άλλη έχοντας συνάψει για πρώτη φορά σχέση στη ζωή της, μοιάζει ανήμπορη να ακολουθήσει τους ρυθμούς του Shuji,καθώς και την απότομη συμπεριφορά του με αποτέλεσμα να ζητάει συνεχώς συγνώμη και να σκέφτεται πάντα ότι δεν είναι καλή για εκείνον...Αν και γρήγορα ο Shuji ζητάει από τη κοπέλα να μείνουν τελικά μόνο φίλοι, αργότερα θα καταλάβει ότι τα αισθήματα που τρέφει για εκείνη είναι δυνατά και αληθινά και αποφασίζουν να δώσουν άλλη μία ευκαιρία στη σχέση τους.. Άλλωστε και οι φίλοι και συμμαθητές τους επιθυμούν το ίδιο...

...Τα πάντα όμως θα αλλάξουν όταν μία ημέρα και ενώ ο Shuji μαζί με τους κολλητούς του βρίσκεται στο Sapporo για βόλτα και χάζεμα στα καταστήματα, ολόκληρη η περιοχή δέχεται επίθεση και βομβαρδίζεται από άγνωστα ιπτάμενα αεροσκάφη.. Επικρατεί ένας πανικός, τα πάντα μετατρέπονται σε φλεγόμενη κόλαση, ο Shuji προσπαθεί να γλυτώσει από τα συντρίμμια μέχρι που ένα άλλο ιπτάμενο αντικείμενο θα διαλύσει εκείνα τα επιτιθέμενα σκάφη μέσα σε λίγα λεπτά...Γρήγορα, αποτελεσματικά και θανατηφόρα...




Το απόλυτο πολεμικό όπλο για τη στρατιωτική και αμυντική δύναμη της Ιαπωνίας...Η μεγαλύτερη έκπληξη του Shuji όμως θα είναι η στιγμή που θα ανακαλύψει ότι αυτό το "όπλο" είναι η ίδια η κοπέλα του η Chise!!Με το κορμί της να έχει μεταμορφωθεί σε μία μεταλλική μηχανή κυκλωμάτων και όπλων...Και από εκείνη τη στιγμή τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο στις ζωές των δύο παιδιών...Θα μπορέσει η αγάπη τους να επιβιώσει μέσα σε αυτές τις εξωπραγματικές και άκρως εφιαλτικές συνθήκες;


Η τρομερή αποκάλυψη...


Ένας συνδυασμός από σχολικό ρομάντζο και sci-fi δράματος, το Saikano αποτελεί και ένα υπαρξιακό δράμα καθώς η βασική πρωταγωνίστρια της σειράς η Chise,προσπαθεί από τη μία να διατηρήσει την ανθρωπιά της, τη στιγμή που το σώμα της μέρα με τη μέρα αλλάζει σε κάτι μηχανικό, δολοφονικό και μεταλλικά κρύο, και από την άλλη να παραμείνει το ίδιο άτομο το οποίο αγαπάει το αγόρι της και είναι έτοιμη να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του....




Eνώ το σώμα της την εγκαταλείπει και μετατρέπεται σε κάτι το ξένο, είναι διατεθειμένη να σώσει το μόνο ανθρώπινο στοιχείο που της απέμεινε και αυτό είναι η ψυχή της. Η οποία θα σωθεί μόνο με το να μείνει ζωντανή η αγάπη της για τον Shuji... Μέχρι το τέλος του κόσμου..."Αν αφαιρέσεις την αγάπη, η γη είναι ένας τάφος" έγραφε κάποτε ο μεγάλος ποιητής Robert Browning,και στη περίπτωση των δύο παιδιών, η αγάπη είναι αυτή που θα παραμείνει ακόμα και όταν όλα γύρο τους τελειώσουν.. Παραδομένα σε έναν πόλεμο για το οποίο τα ίδια δεν ζήτησαν να πάρουν μέρος, ούτε να αποτελέσουν κομμάτι του...Η αγάπη τους θα είναι τελικά το τελευταίο τραγούδι αγάπης αυτού του μικρού πλανήτη....

Ο  Takahashi εντυπωσιάζει με τη συναισθηματική ειλικρίνεια και την τρομακτική ένταση που αποτυπώνει με συγκινητική ειλικρίνεια σε κάθε panel. Mας κάνει να νοιαζόμαστε για τους άκρως αληθινούς χαρακτήρες του και τον αγώνα τους να διατηρήσουν τη σχέση τους κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Συγκίνηση και συναίσθημα εναλλάσονται με στιγμές χιούμορ και εφηβικής αφέλειας με φόντο μία τραγική μοίρα που μοιάζει να αποτελεί το υλικό πάνω στο οποίο έχουν χτιστεί οι ήρωες μας. Είναι μια καταπληκτική και συγκινητική ιστορία, που πραγματικά λέγεται εκπληκτικά καλά.Mη κάνετε το λάθος να τη δείτε μόνο σαν μία ιστορία αγάπης γιατί το Saikano δεν είναι μόνο αυτό.




Επίσης μη σας χαλάσει το απλοικό(και ενίοτε παιδικό) ίσως σχέδιο του Takahashi που μοιάζει περισσότερο με εκείνο που χρησιμοποιείται κυρίως στα Shōjo manga και ταιριάζει περισσότερο με την αισθητική τους, παρά ίσως με το θέμα της ιστορίας. Οι πυκνές γραμμές που σχεδιάζει ο Takahashi δίνουν τη θέση τους και σε λεπτότερες δίνοντας στον αναγνώστη μία αίσθηση ότι είναι σχεδιασμένες με ακουαρέλα, ενώ αρκετά λεπτομερείς είναι και η σχεδίαση των μηχανικών εξαρτημάτων της Chise, που δείχνουν όχι μόνο μεγάλη σχεδιαστική ικανότητα , αλλά και το ότι ο καλλιτέχνης θα παρουσίαζε εξαιρετικές δουλειές στα mecha manga αν είχε ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτό το είδος.




Το Saikano κυκλοφόρησε και στα αγγλικά από τη VIZ media σε 7 τόμους (Tankōbon) όσο ήταν και οι αρχικοί ιαπωνικοί, καθώς και σε πετυχημένο anime 13 επεισοδίων από τον Ιούλιο μέχρι και το Σεπτέμβριο του 2002,και σε live action ταινία το 2008.Αξέχαστο και αγαπημένο. Δώστε του μία αναγνωστική ευκαιρία.

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2020

Planet Hulk από Greg Pak,Carlo Pagulayan και Aaron Lopresti

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


''You tried to kill us with swords and spears. You tried to kill us with bombs. You tried to kill us with your stupid Spikes. But that just made us mad. So get ready, Red King. Now we're coming for you..." - Hulk



To 2006 και ενώ ο τίτλος του Hulk είχε οδηγηθεί σε ένα συγγραφικό τέλμα, με αποτέλεσμα η εταιρεία να μην ξέρει τι να κάνει με τον χαρακτήρα(πράγμα αρκετά συνηθισμένο από τότε που ο Peter David είχε εγκαταλείψει τον τίτλο)και μολονότι είχαν προηγηθεί κάποια σημαντικά run στο κόμικ(Bruce Jones,Paul Jenkins)που όμως δεν εκτιμήθηκαν όπως ίσως τους άξιζε , παρουσιάζεται ένας σχετικά νέος τότε στο χώρο σεναριογράφος και μας παρουσιάζει μία από τις πιο επικές μοντέρνες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για τον πράσινο γίγαντα. Ο Greg Pak(X-Treme X-men,Hercules,Weapon X, Action Comics) με το καλημέρα στο συγγραφικό τιμόνι του τίτλου μας χαρίζει ένα έπος 13 κεφαλαίων(η ιστορία εκτυλίσεται στα τεύχη του Incredible Hulk vol.3 # 92 – 105 από τον Aπρίλιο του 2006 μέχρι και τον Ιούνιο του 2007) και μας παρουσιάζει έναν Hulk έτσι όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί, αλλά σίγουρα θα τον θυμόμαστε για πάντα...



 Όταν οι Illuminati(Doctor Strange,Reed Richards,Black Bolt,Tony Stark κ.α.)αποφασίζουν ότι ο Hulk αποτελεί κίνδυνο για τον πλανήτη τον απομακρύνουν από αυτόν παρά τη θέληση του(θυμίζει τη περίπτωση εκείνη που ο Doctor Strange είχε στείλει έναν τότε επικίνδυνο Savage Hulk στα λεγόμενα Crossroads σε εκείνες τις κλασικές ιστορίες του Bill Mantlo). Προορισμός ένας ειρηνικός έρημος πλανήτης όπου ο Hulk θα έχει αυτό που ζητούσε. Θα είναι μόνος του!!Τα πράγματα όμως πάνε στραβά και ο Hulk θα προσγειωθεί στο πλανήτη Sakaar,όπου θα πιαστεί αιχμάλωτος από τον πολεμοχαρή βασιλιά του, θα πουληθεί σαν σκλάβος και θα γίνει μονομάχος στις αρένες αγωνιζόμενος για την ελευθερία του. Στη πορεία θα αποκτήσει αδελφικούς συντρόφους, θα ερωτευτεί, θα ελευθερωθεί, θα επαναστατήσει και θα αντιμετωπίσει τον ίδιο το διεφθαρμένο βασιλιά, αλλά η τραγωδία για μία ακόμα φορά τον παραφυλά….



Ο Pak αναπτύσσει μία ιδέα του Joe Quesada και επηρεασμένος από ταινίες σαν το Gladiator,το Spartakus αλλά και το βιβλίο του Sun Tzu η τέχνη του πολέμου, καθώς και εκείνο του Joseph Campbell The Power of Myth, μας παραδίδει μία ιστορία στην οποία ο Hulk είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής(ο Banner δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά)και ξεδιπλώνει πολλές και άγνωστες μέχρι τότε πτυχές της περίπλοκης προσωπικότητας του.O Hulk ο πολεμιστής, ο σύντροφος στη μάχη, ο σύντροφος στη ζωή, ο επαναστάτης…


Ο Hulk και οι σύντροφοι στον αγώνα...


Όλα σχεδιασμένα εντυπωσιακότατα από τους Pagulayan&Lorpesti που μεταφέρουν τον αναγνώστη στο πεδίο της μάχης και απεικονίζουν με το καλύτερο τρόπο τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση που δίνει ο Hulk και οι υπόλοιποι μονομάχοι σε έναν εχθρικό πλανήτη που πολιτισμικά θυμίζει πολύ την αρχαία Ρώμη, με τις ίδιες κοινονικο-πολιτικές κατανομές.. Διεφθαρμένοι από την εύκολη εξουσία αυτοκράτορες, αρένες στις οποίες οι αιχμάλωτοι πολεμούν σαν μονομάχοι προς τέρψη του φιλοθεάμωνος κοινού και για τη σωτηρία της δικής τους ζωής, χάνοντας όμως διαρκώς και ένα κομμάτι της ψυχής τους..




Μία από τις κλασικότερες στιγμές στην ιστορία του πράσινου γίγαντα και μία από τις καλύτερες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για χαρακτήρα της Marvel.Μαζί με το World War Hulk που ακολούθησε τοποθέτησαν τον Pak μέσα στο πάνθεον των Definitive writers για τον Hulk και μας παρουσίασαν μία διαφορετική προσέγγιση στον χαρακτήρα, που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για τον πρασινοτόμαρο Γολιάθ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ουσιαστικά στα μάτια των περισσότερων αναγνωστών, ο ήρωας της σειράς ήταν ο Bruce Banner,που πάντα προσπαθεί να τιθασεύσει το τέρας μέσα του, που αποτελεί προσωποποίηση της κρυμμένης οργής που υπήρχε πάντα μέσα του. Στο Planet Hulk για πρώτη ίσως φορά ο ήρωας είναι ο Hulk και μόνο αυτός(αφού η απουσία του Banner είναι αισθητή ειδικά στα πρώτα τεύχη)και ο συγγραφέας κατορθώνει να ξεδιπλώσει πολλές άλλες άγνωστες πτυχές, αλλά και αρετές του πολύπλοκου χαρακτήρα του, που ίσως απουσιάζουν ακόμα και από τον ίδιο τον Banner τις περισσότερες φορές, όπως εκείνες της συντροφικότητας,του να είναι ηγέτης και παράλληλα εμψυχωτής στους συντρόφους του, του να εμπνέει έναν ολόκληρο καταπιεσμένο λαό, που για πρώτη φορά δεν θα τον δει σαν τέρας, αφού τα πραγματικά τέρατα ήταν οι ηγέτες τους, και ο πρασινοτόμαρος Γολιάθ είναι ουσιαστικά στην ίδια μοίρα με εκείνους..




Mία ιστορία που τα έχει όλα, επικές αναμετρήσεις, περιπέτεια και ακατάπαυστη δράση, έναν διαρκή ύμνο στη φιλία και τη συντροφικότητα καθώς και τον αγώνα για επιβίωση, συγκίνηση και ρομαντισμό αλλά για μία ακόμα φορά και τραγωδία που αποτελεί μόνιμο συστατικό στη πάντα μοναχική και πονεμένη ύπαρξη του πράσινου γίγαντα.. 



Ένα από τα πλέον κλασικά run στην πολύχρονη εκδοτική παρουσία του χαρακτήρα και από τις καλύτερες ιστορίες του για τουλάχιστον τη τελευταία εικοσαετία τη στιγμή που κυκλοφόρησε, τοποθετεί τον Pak μέσα στο πάνθεον των definitive Hulk writers μαζί με τους Peter David,Stan Lee,Bill Mantlo και σήμερα πλέον τον Al Ewing που συνεχίζει κάθε μήνα να μας παραδίδει ένα αριστουργηματικό Immortal Hulk.Μεταφέρθηκε επίσης με επιτυχία σαν animated film(Marvel Animated Features)το 2010 και πολλά στοιχεία της υπάρχουν και στη ταινία του MCU Thor : Ragnarok του 2017 σε σκηνοθεσία Taika Waititi.Μέσα στις πέντε definitive Hulk stories που κάθε φίλος του πρασινοτόμαρου Γολιάθ(και όχι μόνο)θα πρέπει να έχει στη συλλογή του. Ακολούθησε και η συνέχεια του έπους με τίτλο World War Hulk αλλά αυτό είναι μία άλλη παρουσίαση που θα γράψω κάποια άλλη στιγμή σε μελλοντικό μου άρθρο.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020

Λέννον(LENON the New York Years)από David Foenkinos,Eric Corbeyran&Horne

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Nobody loves you when you're old and grey,nobody needs you when you're upside down....Everybody's hollerin' 'bout their own birthday,everybody loves you when you're six foot in the ground..." - John Lennon -Nobody Loves you(When you Down and Out) 1974



Life is what happens to you..while you're busy making other plans(H ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα σχέδια)τραγούδαγε ο John Lennon σε ένα τραγούδι γραμμένο για τον πεντάχρονο τότε γιό του Sean..Λίγους μήνες αργότερα θα έπεφτε νεκρός από το όπλο ενός ανισόρροπου θαυμαστή του, κάνοντας αυτούς τους στίχους να φαντάζονται πλέον ειρωνικοί κατά μία έννοια, και βυθίζοντας σε θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές του σε ολόκληρο τον κόσμο...



Και αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το graphic novel Λέννον που κυκλοφόρησαν σε 3 συνέχειες με την Εφημερίδα των Συντακτών, οι πάντα ποιοτικές εκδόσεις Μικρός Ήρως. Το graphic Novel είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Marabout το 2015 και στην Αμερική ώς Lennon(the New York Years)από την IDW το 2017.Βασισμένοι στο βιβλίο του συγγραφέα/σεναριογράφου David Foenkinos(La délicatesse)ο συγγραφέας Eric Corbeyran(Les Griffes Du Marais,Le Fond du monde,Nanami)και ο σχεδιαστής Horne παραδίδουν μία εικονογραφημένη βιογραφία του μεγάλου μουσικού και οραματιστή, μέσα από τα δικά του λόγια.

Η ιστορία τοποθετείτε το 1975.Ο Λέννον έχει γίνει δεύτερη φορά πατέρας από τη δεύτερη σύζυγο του Γιόκο Όνο. Αποφασίζει να σταματήσει κάθε μουσική του δραστηριότητα(και κάθε πολιτικό ακτιβισμό που τόσο του έχει στοιχήσει το τελευταίο καιρό)και να κάνει αυτό που δεν έκανε με το πρώτο του γιό Τζούλιαν, και να γίνει ένας καλός και αφοσιωμένος πατέρας, ή όπως ο ίδιος χαριτολογώντας έλεγε τότε ένας σύζυγος-νοικοκυρά. Η Γιόκο ασχολείται με τα οικονομικά και τις άλλες δουλειές, και ο Λέννον μεγαλώνει το μικρό γιό του, βγάζοντας τον βόλτα στο πάρκο και ψήνοντας ψωμί. Μέσα σε όλα αυτά ο Λέννον θα συναντήσει στο ασανσέρ του κτιρίου Ντακότα όπου μένει τα τελευταία χρόνια με την οικογενειά του, μία "φανταστική" ψυχολόγο και θα νιώσει την ανάγκη να ξεκινήσει μία σειρά από συνεδρίες μέσα από τις οποίες θα εξιστορήσει όλη του τη ζωή από την ημέρα της γέννησης του μέχρι εκείνη τη στιγμή που μιλάει.



Τα δύσκολα παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τους καβγάδες και το διαζύγιο των γονιών του, το αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε πάντοτε ακόμα και όταν βρήκε καταφύγιο στην αυταρχική θεία του, τη διέξοδο του στη μουσική(αφότου είδε για πρώτη φορά τον Elvis Priesley στη τηλεόραση),τη δημιουργία του πρώτου του συγκροτήματος, τη καθοριστική γνωριμία του με τους Paul McCartney και George Harrison,τη γέννηση των Beatles και το σκληρό δρόμο προς τη δόξα...Και όταν αυτή έρχεται, τη φρενίτιδα, τις ατελείωτες συναυλίες, το περιορισμένο ρόλο που επιβάλλει η επιτυχία, το να θέλουν όλοι ένα δικό σου κομμάτι,να νομίζουν ότι τους ανήκεις, ότι είσαι δικός τους, έναν κόσμο που τον κάνει να ασφυκτιά και να νιώθει περισσότερο μόνος από ποτέ.. Την αναζήτηση κάποιου που να τον πιάσει από το χέρι και να τον πάρει από όλη αυτή την τρέλα της επιτυχίας και των ναρκωτικών, είτε είναι ένας γιόγκι, είτε μία καλλιτέχνιδα με τη μορφή της μικροκαμωμένης Ιαπωνέζας Γιόκο Όνο που του αλλάζει ολόκληρη τη ζωή.. Προσθέστε μέσα σε όλα αυτά τις προδοσίες, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τραγωδίες της ζωής...αλλά και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο το οποίο όμως δυστυχώς δεν ήρθε για τον ίδιο ποτέ...



Μολονότι το κόμικ μεταφέρει το βιβλίο αυτούσιο, σε μορφή  μυθοπλασίας, για προφανείς λόγους, υπάρχουν πολλές αληθινές αναμνήσεις και γεγονότα, δοσμένα μέσα από τη φωνή του ίδιου του Λέννον ο οποίος παρουσιάζεται σαν αφηγητής της ίδια του της ζωής, παραδέχεται τα λάθη του, τις ανασφάλειες του, τη βιαιότητα του, τις εκρήξεις θυμού του, τις επιθυμίες του και τους φόβους του..."Η νύχτα που γεννήθηκα ήταν γεμάτη από τους εκκωφαντικούς ήχους του βομβαρδισμού του Λίβερπουλ από τους Γερμανούς...Δεν ήρθα στο κόσμο,ήρθα στο χάος..Και πέρασα όλη τη ζωή μου με φόβο..."  Μία ζωή όπου ένιωθε σαν τον Nowhere Man(τραγούδι του από το δίσκο Rubber Soul των Beatles)που δεν άνηκε πουθενά, που είχε ένα κενό μέσα του που τίποτα δε μπορούσε να το γεμίσει...Μία ζωή που συνεχώς ήταν ένας αγώνας ενάντια στους ίδιους τους προσωπικούς του δαίμονες που τον στοίχειωναν.. Όταν πίστεψε ότι κατάφερε να νικήσει όλα όσα τον πολεμούσαν μία ζωή: φόβους, μοναξιά, ανασφάλειες, ναρκωτικά το νήμα της ζωής του κόπηκε τόσο πρόωρα στα 40 του μόλις χρόνια...



Το σχέδιο του Horne έχει έναν απίστευτο ρεαλισμό(βασισμένος σε πολλές φωτογραφίες ως σχεδιαστικά μοντέλα),με υδατοχρώματα που παίζουν ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά καρέ, ίσως θέλοντας να δώσει κάτι το νέο με αυτή τη τεχνική αλλά ίσως η επανάληψη σχεδίου να χρησιμοποιείται λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε και συχνά εμφανίζεται και σε δύο διαδοχικά πάνελ.. Μερικές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων μοιάζουν να είναι λιγάκι υπερβολικές έως και.. αστείες κάποιες φορές(εκεί όπου ο Λέννον και η Γιόκο έχουν τελειώσει το σέξ και κάθονται στο κρεβάτι..)Επίσης υπάρχουν λάθη όσο να αφορά μορφές που δεν συμβαδίζουν με τη χρονολογική στιγμή που αναφέρονται. Βλέπουμε τον Λέννον το 1968 με τη μορφή και στυλ που είχε το 1972,ή κάπου παρουσιάζεται το πρώτο άλμπουμ του McCartney(ΜcCartney του 1970)σαν εκείνο που έβγαλε πρώτα με τους Wings το 1971 που ουσιαστικά ήταν το τρίτο του.. Αυτό όμως δεν αλλοιώνει τη συνολική σχεδιαστική εικόνα του κόμικ, στο οποίο ο καλλιτέχνης έχει κάνει μία πολύ καλή δουλειά.




Επίσης πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στη μετάφραση από τον φίλο Γαβριήλ Τομπαλίδη,ο οποίος εμπλουτίζει τα άλμπουμ με διάφορα κείμενα με άγνωστες στο ευρύ κοινό πληροφορίες της ζωής του Λέννον που φαίνονται ότι έχει κάνει σωστή αναζήτηση, και έχει ανατρέξει σε σοβαρές πηγές. Το συνολικό στήσιμο και το λέττερινγκ για μία ακόμα φορά έχει γίνει από την εξαιρετική Τίνα Χελιώτη, και στην επιμέλεια κειμένων ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς για μία ακόμα φορά δίνει το καλύτερο του εαυτό σε μία έκδοση που μόνο εκείνος μπορούσε να εκδώσει με τόσο ποιοτικό αποτέλεσμα στη χώρα μας.


“I'm not afraid of death because I don't believe in it.It's just getting out of one car,and into another..

Μου άρεσε πολύ αυτό το κόμικ αν και τελείωσε σχετικά πολύ νωρίς. Άλλωστε πόσες σελίδες μπορούν να αποτυπώσουν την τόσο χαρισματική αλλά και συνάμα αντιφατική προσωπικότητα του Τζόν Λέννον και να είναι αρκετές; Κατόρθωσε όμως να δώσει μια βαθιά εικόνα για έναν από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα. Είναι ένα από αυτά τα graphic novel που  τραβούν αμέσως και σύντομα o αναγνώστης μπορεί να χαθεί στο μυαλό και τη ζωή του Τζον Ουίνστον Λένον
.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

Lady Snowblood(Shurayuki-Hime 修羅雪姫) των Kazuo Koike & Kazuo Kamimura

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Lady Snowblood - Η κυρία της εκδίκησης.

''I am a vehicle of retribution who roams in search of my mother's sworn enemies" - Lady Snowblood



Λένε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο...Στη περίπτωση της Lady Snowblood το πιάτο δεν είναι απλά κρύο..αλλά παγωμένο όπως το χιόνι....

Η σειρά manga Lady Snowblood δημιουργήθηκε από τον Kazuo Koike(Lone Wolf & Cub,Crying Freeman,Samurai Executioner) και σχεδιάστηκε από τον Kazuo Kamimura.Δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία για πρώτη φορά το 1972 στο περιοδικό Shueisha's Weekly Playboy. 


Ιαπωνική έκδοση του manga

Η ιστορία ξεκινά με τη γέννηση της πρωταγωνίστριας μας Oyuki. Γεννήθηκε μια χιονισμένη μέρα μέσα σε φυλακή γυναικών.Προτού πεθάνει η μητέρα της Oyuki η Sayo,(λόγω επιπλοκών με τον τοκετό) , ανέθεσε σε μία συγκρατουμένη της  να φροντίσει τον Oyuki, υπενθυμίζοντας ότι έχει ένα καθήκον να εκπληρώσει - την τελευταία της επιθυμία : Nα εκδικηθεί εναντίον των εχθρών της, οι οποίοι τη σκότωσαν την οικογένειά της(τον άντρα της και τον 5χρονο γιό της) και τη βίασαν βάναυσα στο παρελθόν.Ο ένας από αυτούς μαχαιρώθηκε από την ίδια την Sayo μέχρι θανάτου,γεγονός που την οδήγησε στη φυλακή..Οι υπόλοιποι όμως δράστες παρέμειναν ελεύθεροι...Η εκδίκηση της θα ολοκληρωθεί μέσο της κόρης της...

Μετά από χρόνια βασανιστικής εκπαίδευσης υπό έναν αυστηρό ιερέα, η Oyuki μεγάλωσε για να είναι μια ωραία γυναίκα, κυνηγώντας τους εναπομείναντες εχθρούς της μητέρας της. Η Oyuki χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητα και την ελκυστικότητα της,και ένα σπαθί που κρύβεται κάτω από μια ομπρέλα ως εργαλεία θανάτου της για να κάνει τη δουλειά ως επαγγελματίας δολοφόνος.Η οποία δεν έχει ηθικούς φραγμούς και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα - θεμιτά και κυρίως αθέμιτα - για να πετύχει το σκοπό της.Το πρόσωπό της ανέκφραστο και παγωμένο σαν το χιόνι,η λεπίδα της άκρως κοφτερή και θανατηφόρα...




H ιστορία της Οyuki θυμίζει εκείνη του Ogami Itto στο Lone Wolf and Cub που είχε γράψει επίσης ο Koike.Και εδώ ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς βαδίζει στο δρόμο της εκδίκησης,και εδώ η πρωταγωνίστρια προσφέρει τις υπηρεσίες της σε όσους ζητήσουν επί πληρωμή τη βοηθειά της.Η μόνη διαφορά είναι ότι η Oyuki παίρνει εκδίκηση γιατί για αυτό γεννήθηκε να κάνει.Δεν έζησε την προδοσία και την αδικία στο αίμα της όπως ο Ogami Itto.Από την στιγμή που γεννήθηκε ήταν απλά το μόνο μέσο εκδίκησης που διέθετε η μητέρα της για εκείνους που κατέστρεψαν τη ζωή της.




Ο Ιαπωνικός τίτλος Shurayuki-Hime είναι ένα λογοπαίγνιο της λέξεως Snow White που στην ίδια γλώσσα σημαίνει "πριγκήπισσα Χιονάτη".Η λέξη Σούρα(Shura) προέρχεται από το Ασούρα(Ashura) , ημι-θεϊκά όντα που καταναλώνονται στην πράξη της βίας και της άλυτης σύγκρουσης, και υπαινίσσεται εκείνους που ζουν για πάντα με μια τέτοια μοίρα.... 


Η έκδοση της Dark Horse


Το σχέδιο του Kamimura ίσως ξενίσει κάποιους που έχουν συνηθίσει πιο μοντέρνους mangaka,και ίσως θεωρηθεί λίγο ξεπερασμένο το στυλ του και ορισμένες φορές κάπως στατικό-ειδικά σε σκηνές δράσης-χωρίς όμως να μειώνεται ο δυναμισμός,η λεπτομέρεια ή το συναίσθημα που θέλουν να αποδώσουν.Σίγουρα συγκρινόμενη με τα σημερινά δεδομένα(και ειδικά με τη συνέχεια Lady Snowblood Gaiden του Ikegami)μοιάζει να αντικατοπτρίζει το στυλ σχεδιασμού της εποχής που δημιουργήθηκε.

Το manga μεταφέρθηκε με επιτυχία και στο κινηματογράφο το 1973 από το σκηνοθέτη Toshiya Fujita με πρωταγωνίστρια τη Meiko Kaji,σημειώνοντας αξιόλογη επιτυχία,και βγάζοντας ένα ακόμα sequel.Ενώ φυσικά αποτέλεσε "έμπνευση" για τον Quentin Tarantino για τη δική του ταινία Kill Bill.Από το σενάριο,τις σκηνές μάχης,και ειδικά την ιστορία(σε στυλ anime)της O-Ren Ishii(Lucy Liu)μέχρι και την αφίσα της ταινίας...Homage θα το πουν κάποιοι ή απλή αντιγραφή άλλοι...Το 2001, το manga επαναπροσδιορίστηκε ως η ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας με τίτλο The Princess Blade,με πρωταγωνιστές τους Yumiko Shaku και Hideaki Itō .Επίσης ο ίδιος ο Koike 20 χρόνια αργότερα θα (ξανα)συνεχίσει την ιστορία της Oyuki στο Lady Snowblood Gaiden με σχεδχιαστή τον εξαιρετικό Ryoichi Ikegami(Crying Freeman,Strain,Sanctuary,Mai,)με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και στο Crying Freeman,Offered και Wounded Man.


Lady Snowblood Gaiden από Ryoichi Ikegami


Το lady Snowblood δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα Αγγλικά από το Dark Horse από τις 21 Σεπτεμβρίου 2005 έως τις 28 Ιουνίου 2006 και ολοκληρώθηκε μέσα σε 4 τόμους.Kάθε τόμος αποτελείτε από αυτοτελείς ιστορίες(αποστολές που αναλαμβάνει η Oyuki),που όμως μεταξύ τους οι περισσότερες συνδέονται και σχηματίζουν μία μεγαλύτερη.Αν σας αρέσουν τα manga με ερωτισμό,σεξ γυμνό,και σκληρές δώσεις βίας και αίματος- αλλά και εντυπωσιακών σκηνών δράσεως - τότε είναι η καλύτερη επιλογή για εσάς.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020

IRON MAN # 1 από Christopher Cantwell,CAFU&Frank D’Armata

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Tα τελευταία χρόνια είναι η αλήθεια ότι έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές (ειδικά) η Marvel έχει (ξανά)αρχίσει τους τίτλους της από το #1.Εκεί ειδικά που το έχει τερματίσει είναι στον Iron Man και τον Captain America.Ο Ιron Man την τελευταία φορά που είχε ξεκινήσει από το #1 ήταν το 2018 την εποχή του Fresh line της Marvel(πάντα αυτή η νέα αρχή...που ξεφουσκώνει μέσα σε 5 τεύχη)με συγγραφέα τον Dan Slott(σας το είχα παρουσιάσει εδώ)ενώ λίγους μήνες νωρίτερα από το τέλος του τίτλου, βγήκε ένα limited series 6 τευχών το Iron Man 2020 πάλι με σενάριο του Slott,ο οποίος κατάφερε να με απογοητεύσει οικτρά στον shell head.Όσο τον αγάπησα στον Silver Surfer και στο Run του στον Amazing Spiderman άλλο τόσο με ξενέρωσε στον Iron Man.Να υποθέσω ότι εδώ Dan δεν έγραφες σαν fan boy όπως στους προηγούμενους δύο αυτούς τίτλους.



Όπως έγραφα τότε "θέλω να είμαι θετικός και αισιόδοξος για τα επόμενα τεύχη,ο Slott δείχνει να σέβεται την ιστορία και το παρελθόν του ήρωα μαζί όμως με μία μοντέρνα ματιά στο παρόν πολλά υποσχόμενη για το μέλλον...'' Και όχι ότι δεν το έκανε..Απλά χάθηκε κάπου στη πορεία...



Έτσι λοιπόν μετά το απογοητευτικό Iron Man 2020 η Marvel ξαναρχίζει τον Shell head ξανά από το #1σε σενάριο του Christopher Cantwell(Doctor Doom,Mask)και υπέροχο σχέδιο από CAFU(Unity,Thunder Agents)(πραγματικό όνομα Carlos Alberto Fernandez Urbano!!) αυτή τη φορά όμως πραγματικά ξαναγυρίζει τον Tony Stark πίσω στις ρίζες του, χωρίς ίχνος ρετρολαγνίας και χωρίς να αφαιρεί τίποτα από τη μοντέρνα αισθητική της εποχής του. Και το σημαντικότερο (για εμένα έναν αναγνώστη που μεγάλωσε με George Tuska,Don Heck και Bob Layton στον τίτλο)αποβάλλουν τη Robert Downey jr. αισθητική που ακολουθούσε τον τίτλο από την εποχή που βγήκε η πρώτη ταινία στους κινηματογράφους. Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνείτε ίσως με αυτή μου την άποψη(ειδικά της νέας γενιάς)αλλά το έχω ξαναπεί ο χαρακτήρας παιδιά υπήρχε δεκαετίες ΠΡΙΝ τις ταινίες και το MCU.Δε χρειαζόταν να διαβάζουμε μια εικονογραφημένη εκδοχή του Downey jr.


Η νέα retro style armor και homage στο T.O.S. # 39


Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα reboot του τίτλου, αλλά περισσότερο με επιστροφή στις ρίζες του χαρακτήρα. Θέλεις από το υπέροχο εξώφυλλο του Alex Ross με τον Iron Man και σχεδόν όλους τους κλασικούς εχθρούς του(κάποιους έχουμε να δούμε δεκαετίες ολόκληρες π.χ. Melter,Unicorn/εδώ σας έχω έκπληξη,Crimson Dynamo κ.α.)που μας γυρνάει πίσω στη δεκαετία του '70 και στα Iron Man που διαβάζαμε μικροί του Καμπανά. Θέλεις από τη νέα armor του Stark που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δε θυμίζει εκείνη που σχεδίασε ο Granov για το Extremis(και) αργότερα για τις ταινίες, αλλά είναι ένα μείγμα από τη κλασική κόκκινη χρυσή armor έτσι όπως τη σχεδίασαν μεγάλοι δημιουργοί όπως ο Steve Ditko,Don Heck,George Tuska,Gene Colan,Bob Layton&John Romita jr. και τόσοι άλλοι, αλλά προσαρμοσμένη στη σημερινή εποχή. Ακόμα και το απλό - αλα Errol Flynn- μουστάκι επανήλθε στον Tony(τέλος το μουσάκι, το φάγαμε στη μάπα από το 1997 με heroes Return αν θυμάστε)ο οποίος προσπαθεί από την αρχή του τεύχους να επαναπροσδιορίσει εκ νέου τη ζωή του, και φυσικά να απλοποιήσει τεχνολογικά τη καθημερινότητα του, καθώς επίσης βλέπουμε και την αποχώρηση του από τη Stark Unlimited για να επανεπενδύσει την περιουσία του.


Shellhead&Hellcat - Τέλεια χημεία!!

Όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα, που ο αναγνώστης παρακολουθεί σαν σε real time.O Cantwell κατορθώνει να κάνει μία ίσια μοιρασιά τόσο στις σκηνές δράσεως, όσο και στη καθημερινότητα του Tony.Φυσικά μέσα σε όλη αυτή τη παράνοια εκείνης της εβδομάδας(μέχρι και σε αγώνες δρόμου θα τρέξει ο Tony με το καινούργιο του αμάξι μια Dodge Aspen του '78 - και θα χάσει)θα χωρίσει με τη Janet Van Dyne,θα (ξανα)βρει μία καλή φίλη τη Patsy Walker(Hellcat με την οποία από την αρχή έχει μία υπέροχη χημεία!!)και έναν μυστηριώδη τύπο τον Fuller Tielhard,που τον πληροφορεί ότι έχει κάτι(εφεύρεση;) που μπορεί να αλλάξει τα πάντα(πιάνει αστραπές-ναι σαν τον Thor ένα πράγμα!!).Προσθέστε επίσης και την επιστροφή του original Unicorn(η έκπληξη που σας έλεγα)που κλέβει μία βίβλο του Gutenberg και ενημερώνει ότι ο "the Other" θα εκδικηθεί σύντομα...

ΟΚ κύριε Cantwell μου ερεθίσατε το ενδιαφέρον και περιμένω να δω τι επιφυλάσσει η συνέχεια!!Πάντως κατάφερες να δώσεις μία επαναφορά στο χιλιοταλαιπωρημένο(τα τελευταία χρόνια ειδικά)franchise του ήρωα, άκρως φιλικό και για τους νέους αναγνώστες που ίσως ξεκινήσουν τον τίτλο, αφού ο συγγραφέας κατορθώνει να επανεκτιμήσει το χαρακτήρα, και να τον κάνει να συνειδητοποιήσει ποιος είναι και τι θέλει από τη ζωή του. Και το πιο σημαντικό που εμένα μου άρεσε ήταν ότι ο Cantwell δεν αναιρεί ότι έχουν γράψει οι συγγραφείς πριν από εκείνον. Ναι υπάρχει η Stark Unlimited,ναι έγινε ότι έγινε με τον Arno Stark,ναι έκανε η σχέση του με την Janet Van Dyne το κύκλο της. Πάμε για άλλα νέα πράγματα τώρα χωρίς να αγνοούμε τα παλιά. Οι συνεντεύξεις του Tony αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο που ακόμα και σήμερα αναζητά την ταυτότητα του, που δε ξέρει πως να χειριστεί τη φήμη του, αλλά επιθυμεί να προχωρήσει με το κεφάλι ψηλά στο μέλλον του. Στοιχεία που είχαμε χρόνια να δούμε στο χαρακτήρα, όταν προηγούμενοι συγγραφείς απλά τον παρουσίαζαν σαν τον κυνικό εκατομμυριούχο, με τις εξυπνακίστικες-αλά cinematic Tony Stark- ατάκες(θυμάμαι σε ένα event της Marvel συναγωνίζονταν με τον Spidey ποιός θα πετάξει τις πιο αστείες ατάκες...).Εδώ έχουμε ένα down on Earth Tony Stark που μαζεύει τα κομμάτια του και κάνει μία νέα αρχή. Από την εποχή του Denny O'Neil είχα να το διαβάσω αυτό!!




Και φυσικά το σχέδιο του CAFU που πραγματικά είναι χάρμα οφθαλμών. Αυτό το φωτορεαλιστικό στυλ με το οποίο σχεδιάζει(της σχολής Mazzucchelli)και η εκπληκτική ανατομική λεπτομέρεια τόσο των χαρακτήρων, αλλά και του περιβάλλοντος δημιουργούν μία πρώτης τάξεως εικονογράφηση που και πάλι είχα καιρό να δω στον τίτλο. Τα χρώματα του Franκ D'Armata με το σωστό τονισμό εκεί που χρειάζεται(ψυχρή παλέτα στις σκηνές που είναι βράδυ και έντονα στα χρώματα της πανοπλοίας και τα μαλλιά της Patsy)συμπληρώνουν όμορφα τα υπέροχα σχέδια του CAFU και παραδίνουν ένα αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής.


Ναι ο original Unicorn επιστρέφει!!!


Μη κλείσω λέγοντας ότι είχα πει το 2018.Κρατάω μόνο μία αισιοδοξία που νιώθω ότι ο τίτλος βρίσκεται σε καλά χέρια. Βέβαια όλα μπορούν να ανατραπούν σε 4-5 τεύχη(Marvel είναι αυτή)και να έχουμε και πάλι πισογυρίσματα...Εγώ ξέρω ότι διάβασα ένα πολύ καλό πρώτο τεύχος που με ξαναγύρισε πίσω στη παιδική μου ηλικία και στον Tony Stark που γνώριζα τότε. Όταν το Invincible στον τίτλο είχε αξία .Και ας μην υπάρχει τώρα στο όνομα του τίτλου, νιώθω όμως ότι θα συνοδεύει τον ήρωα σε κάθε του εμφάνιση από εδώ και πέρα και όσο διατηρείτε αυτή η ποιότητα,η όρεξη και το μεράκι του νέου creative team.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2020

Alack Sinner των Carlos Sampayo & José Muñoz

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


 Alack Sinner - ''Αμαρτωλός..χωρίς αιτία.."


Υπάρχουν αναρίθμητοι ντετέκτιβ στο κόσμο της 9ης τέχνης. Ίσως όμως κανένας δεν έχει κατορθώσει να κάνει περισσότερο αισθητή την παρουσία του από τον Alack Sinner.Κυνικός,μελαγχολικός,με πάντα ένα τσιγάρο στο στόμα, και με πρόσωπο σημαδεμένο από ρυτίδες, και με ένα παρελθόν περισσότερο σημαδεμένο και από το πρόσωπο του.. Άλλωστε ακόμα και το ίδιο του το όνομα(Sinner-αμαρτωλός)περιγράφει έναν άνθρωπο που οι ίδιοι οι εφιάλτες του και οι προσωπικές του Ερινύες τον κυνηγούσαν όπως ακριβώς κυνηγιέται και ένας αμαρτωλός..



Ιδιωτικός ντετέκτιβ, αφού το επαναστατικό και ανήσυχο πνεύμα του δε ταίριαζε μέσα στους στενούς και περιοριστικούς κόλπους της αστυνομίας, ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη,αλλά ο αναγνώστης δεν θα τον δει ποτέ να περπατάει στην κομψή Fifth Avenue.Αντίθετα, μεταξύ των ερευνών, είναι πιο εύκολο να τον βρεις στο μπαρ του Joe όπου μπορεί να νιώσει "σαν το σπίτι του" βρίσκοντας την με μπύρες και τσιγάρα....




Δημιούργημα των Αργεντινών  Carlos Sampayo(σενάριο) και José Muñoz(σχέδιο),οι οποίοι ήταν πολιτικοί εξόριστοι που ζούσαν στην Ιταλία(αν και οι δυο τους είχαν γνωριστεί το 1974 σε διακοπές τους στην Ισπανία),εμφανίστηκε το 1975 στο περιοδικό Linus(αργότερα στα γαλλικά στο Charlie Mensuel , à suivre) .Οι δημιουργοί χωρίς ίσως να το είχαν τότε συνειδητοποιήσει κατόρθωσαν να παρουσιάσουν μια σειρά με την οποία θα άλλαζαν τον κόσμο της 9ης τέχνης, όχι ίσως ακριβώς όπως θα το ήθελαν, αλλά παρόλα αυτά θα το άλλαζαν. Επίσης κατόρθωσαν να ανανεώσουν ριζικά τη μυθολογία του noir αφηγήματος, αποβάλλοντας κάθε στερεοτυπική μορφή που το συνόδευε μέχρι τότε(είτε και στα κόμικς, είτε και στον κινηματογράφο ή τη λογοτεχνία),και επικεντρώθηκαν στην ιδεολογική και πολιτική συνιστώσα του εγκλήματος, καθώς επίσης και στους ανθρώπους πίσω από αυτό.Ο Alack Sinner είναι άξιο τέκνο των μυθιστορημάτων του Dashiell Hammett και του Raymond Chandler, αλλά με την αίσθηση της ήττας και του κυνισμού που χαρακτηρίζουν τους δικούς τους ήρωες ο Sinner αποδεικνύεται περισσότερο κυνικός από τους Φίλιπ Μάρλου ή Σαμ Σπέιντ πρωταγωνιστές των μυθιστορημάτων τους.



Νoir ατμόσφαιρα που τσακίζει κόκκαλα, σε μία Νέα Υόρκη που εναλλάσσετε ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, ο Alack Sinner εκτός από τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες Καθώς το κόμικ εξελίσσεται παίρνει τη μορφή κοινωνικής καταγγελίας, οι ιστορίες γίνονται ολοένα και πιο κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, απομακρυνόμενες λίγο από τα αστυνομικά/εγκληματικά στοιχεία για να επικεντρωθούν περισσότερο στις σκοτεινότερες πτυχές της καθημερινής ζωής στη Νέα Υόρκη και των ανθρώπων που την απαρτίζουν σαν μέλη ενός "καταραμένου" θιάσου : πόρνες, τοξικομανείς ,διεφθαρμένους αστυνομικούς και άπληστους δικηγόρους.

Μαζί όμως με το σενάριο της σειράς(άψογη η αφηγηματική ικανότητα του Sampayo),εξελίσσεται και το σχέδιο του José Muñoz.Επιρρεασμένος από μεγάλους δημιουργούς όπως τους Milton Caniff,Hugo Pratt,και Alberto Breccia,ο Muñoz δημιουργεί ένα στυλιζαρισμένο και αφαιρετικό στυλ, πολύ ενεργητικό με έντονα μελάνια, και την εναλλαγή άσπρου και μαύρου, όπου κανένα δεν υπερέχει του άλλου, αλλά περισσότερο το "συμπληρώνει". Σημαντικά έργα όπως το Sin City του Frank Miller,το Stray Bullets του David Lapham ή το Criminal από τον Ed Brubaker και τον Sean Philips,χρωστάνε την ύπαρξη τους στον Alack Sinner των Sampayo και Muñoz.





Η σειρά έβγαλε μέχρι και το 1992 τις ιστορίες της σε 9 άλμπουμ, ενώ στα αγγλικά αρχικά κυκλοφόρησε σε 12 τεύχη από τη Fantagraphics και σε αργότερα σε δύο πολυτελή άλμπουμ από την IDW(Τhe Age of Innocence 2016 και The Age of Disenchanment το 2018).




Στη χώρα μας οι παλαιότεροι θυμόνται ιστορίες του Alack Sinner στο περιοδικό Κολούμπρα καθώς επίσης και στο αλμπουμάκι που εξέδωσε η Βαβέλ το 1990 δανειζόμενη έναν υπέροχο τίτλο από μία ιστορία της σειράς(στην οποία ο Sinner συναντά και τους ίδιους τους δημιουργούς!!)με τίτλο "η ζωή δεν είναι κόμικς μωρό μου"σε μετάφραση του Γιώργου Σιούνα και ωραίο εξώφυλλο του Σταύρου Κουλά. Από τις καλύτερες σειρές που θα κάνετε τη χάρη στον εαυτό σας να διαβάσετε.