Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021

Beetle Baily από Mort Walker

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Ένα ακόμα κλασικό comic strip των αμερικάνικων(και όχι μόνο)εφημερίδων που αρχικά ξεκίνησε(4 Σεπτεμβρίου του 1950)με θέμα τις περιπέτειες ενός φοιτητή πανεπιστημίου(ονόματι Spider ο οποίος ονομάστηκε σε Βeetle Baily)για να καταλήξει πολύ σύντομα σε κωμική παρωδία του αμερικάνικου στρατού όταν ο Beetle κλήθηκε να τον υπηρετήσει στο strip της 13ης Μαρτίου του 1951.Έκτοτε ο Beetle θα κάνει τη μεγαλύτερη θητεία που έχει γίνει ποτέ στο στρατό. Τα δύο επίσης πρώτα χρόνια του strip ο Wakler θα κάνει τα πάντα μόνος του(σενάρια, σκίτσα, μελάνωμα και lettering)ενώ αργότερα θα έχει και βοηθούς(καθώς ο Walker μαζί με τον καρτουνίστα Dik Browne θα κάνουν και τη spin-off σειρά Hi&Lois η οποία Lois μάλιστα είναι η αδερφή του Beetle)όπως τους Fred Rhoads,Jerry Dumas,Frank Johnson κ.α. Το comic strip του Beetle Baily χαρακτηρίζεται βασικά από δύο πράγματα:

Το πρώτο είναι ότι αποτελεί το μακροβιότερο strip στην ιστορία της 9ης τέχνης, που σχεδιάζονταν από τον ίδιο δημιουργό από τον Σεπτέμβριο του 1950 όταν πρωτοδημοσιεύτηκε μέχρι και τον θάνατο του δημιουργού το 2018( περισσότερο και από όσο ο Shultz σχεδίαζε τα Penuts)!!



Το δεύτερο ότι περιέχει ολοζώντανους χαρακτήρες καθένας με τη δική του προσωπικότητα αλλά και κουσούρια!!Και φυσικά χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα(περισσότερο και από εκατοντάδες κάμψεις που μπορεί να σου δώσει γαλονάς στη θητεία σου!!)Έξυπνες ατάκες, σπιρτάδα και ζωντανοί διάλογοι των χαρακτήρων που συντροφεύουν τη σειρά όλα τα χρόνια δημοσίευσης της.



Ο τεμπέλης αλλά καλόκαρδος Baily(που ποτέ δεν τον έχουμε δει χωρίς να μη φοράει καπέλο είτε το πηλίκιο του στρατού, είτε ένα απλό τζόκευ στην άδεια του),ο νευρικός Λοχίας Orville P. Snorkel που φέρεται άσχημα στον Βeetle και του φορτώνει όλο τις πιο σκληρές αγγαρείες και η μεταξύ τους σχέση είναι μία σχέση αγάπης-μίσους αλλά στη πραγματικότητα θεωρεί τον Beetle πραγματικό του φίλο,τον Ταξιαρχικό Στρατηγό Amos T. Halftrack που όσο σκληρός δείχνει άλλο τόσο υποτάσσεται στις προσταγές της γυναίκας του, τη σέξι γραμματέα Miss Βuxley που γουστάρει τον αδιάφορο Baily χωρίς ο ίδιος στην αρχή να το αντιλαμβάνεται, ο υπολοχαγός Jackson Flap ένας από τους πρώτους μαύρους χαρακτήρες σε strip που ουσιαστικά «banαρίστηκε» γιατί υπήρχε ο φόβος ότι θα προκαλούσε φυλετική ένταση μεταξύ στρατιωτών και πολλοί πολλοί άλλοι. Όλοι τους αξιαγάπητοι ο καθένας για τους δικούς του λόγους.




Μετά από δεκαετίες δημοσίευσης και άφθονου γέλιου που χάρισε στους αναγνώστες του ο Beetle Baily και ο ίδιος ο δημιουργός του, ο Mort Walker,Βραβεύτηκαν από τον ίδιο τον αμερικάνικο στρατό, παίρνοντας την «τιμητική» αναγνώριση που τους άξιζε. Το (πραγματικό) Πεντάγωνο προσκάλεσε τον Walker σε μια τελετή τον Μάιο του 2000 που τίμησε τον γελοιογράφο για το έργο του στη στήριξη του στρατού.




Ο Beetle Baily είχε καριέρα και στα κόμικς με εκδοτική διάρκεια από το 1953 μέχρι και το 1980 από διάφορες εταιρείες (όπως Dell, Gold Key, Charlton και Harvey που έβγαζαν και τον Popeye επίσης άλλον έναν χαρακτήρα της King Features Syndicate)Μετά το θάνατο του το strip συνεχίζεται από τους τρείς γιούς του δημιουργού Neil, Brian και Greg, και τους σχεδιαστές Mike Yates και Jenny Walker-Yates.

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

ENIAC #1 Review των Matt Kindt ,Doug Braithwaite&Diego Rodriguez

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

''Three days later, a second bomb was dropped on Nagasaki… Only President Truman wasn’t the one who gave order....It was ENIAC....''



Το ENIAC είναι η νέα κόμικ σειρά της BAD IDEA comics, μίας νέας εταιρείας που δίνει τα τεύχη της μόνο σε εξειδικευμένα καταστήματα κόμικ.Αυτό σημαίνει ότι σε έναν συγκεκριμένο αριθμό καταστημάτων θα δοθούν αντίτυπα του κόμικ μόνο σε μορφή τέυχους.Ούτε digital μορφή, ούτε trades,hardcovers ή οποιαδήποτε άλλη (προς το παρών;) μορφή. Στην Ελλάδα το κόμικ έρχεται αποκλειστικά στο κατάστημα Limited Edition Comics στα Πετράλωνα.Όπως είχα παρουσιάσει την ανακοίνωση τους τον περασμένο Δεκέμβριο.Το ENIAC είναι μία δημιουργία του συγγραφέα Matt Kindt(Sweet Tooth,Unity) και του σχεδιαστή Doug Braithwaite(Green Arrow,Justice).



Στο πρώτο τεύχος της σειράς που θα ολοκληρωθεί σε 4 τεύχη,από μία πρώτη ματιά ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται μεν ότι η ιστορία δεν μπορούμε να πούμε ότι ξεχωρίζει για τη πρωτοτυπία της. Καταφέρνει όμως να τον γραπώσει και να τον κολλήσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Χρησιμοποιώντας αληθινά ιστορικά γεγονότα την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο συγγραφέας διηγείται την ιστορία δημιουργίας ενός πανίσχυρου υπολογιστή, που αποκτώντας δική του νόηση, έκρινε την τύχη του πολέμου...

Σήμερα δεκαετίες μετά τη λήξη του πολέμου, και έχοντας πλέον γίνει παντοδύναμος, ετοιμάζεται για ένα νέο ολοκαύτωμα(δίνοντας εντολή να χρησιμοποιηθούν όλα τα πυρηνικά όπλα του κόσμου ταυτόχρονα) που θα οδηγήσει στο τέλος της ανθρωπότητας. Και εδώ έρχονται δύο δυναμικά μέλη ειδικών δυνάμεων, που η αποστολή τους θα είναι να εμποδίσουν και να καταστρέψουν τον πανίσχυρο αυτό υπολογιστή....Έχουν όμως δύο μόλις μέρες στη διάθεση τους για να το πετύχουν...Και η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου εύκολη...



Όπως ανέφερα και πριν, το σενάριο της ιστορίας δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί η διαβάσει.Ο ρεαλιστικός τρόπος όμως που γράφει ο Kindt, μαζί με τον αληθοφανή τρόπο που συνδυάζει πραγματικά ιστορικά γεγονότα και γεωπολιτικές τοποθεσίες(Βάσεις, υπαρκτά εργαστήρια και προγράμματα, τοποθεσίες)μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της ιστορίας(δεν κάνει κοιλιά ούτε σε μία σελίδα)και την ξέφρενη δράση(ειδικά των πρωταγωνιστριών των ειδικών δυνάμεων Olivia Fleitcher&Allison Falk)δίνουν στο κόμικ όχι μόνο μία χροιά ρεαλισμού αλλά και μία απίστευτη φρεσκάδα μολονότι το σενάριο δεν φημίζεται για τη πρωτοτυπία του. Ίσως το γεγονός ότι ο Kindt χρησιμοποιεί γυναίκες πρωταγωνίστριες στο ρόλο των κομάντο/πρακτόρων χωρίς να παρουσιάζει μία χιλιοειδωμένη εκδοχή της Lara Croft με όλα τα στερεότυπα που τη συνοδεύουν, δείχνει αν μη τι άλλο ότι παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του και την ιστορία που θέλει να πει. Ενδιαφέρουσα πλοκή, ζωντανοί χαρακτήρες, αγωνία και δράση που χτυπάνε κόκκινο, και όλα αυτά μέσα σε έναν οργασμό κατασκοπικής περιπέτειας και ιστορικού/πολεμικού δράματος, που δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους...



Στο σχέδιο ο Braithwaite παρουσιάζει μία μεστή δουλειά, χωρίς υπερβολές και σέξυ ποζεριές των πρωταγωνιστριών που αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο από τα ωραία, ολοζώντανα και φωτεινά χρώματα του Diego Rodriguez(Harbinger Wars).

To τεύχος κλείνει και με μία bonus ιστορία των Matt Kindt&David Lapham βγαλμένη μέσα από τις καλύτερες στιγμές του Twilight Zone ή τίτλων δεκαετίας του '50 όπως Strange Tales ή Tales of Suspense με μία δόση από underground αισθητική. Η ιστορία είναι πολύ διαφορετική από την κύρια, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην εμφάνιση, αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν την απόλαυσα το ίδιο με την αρχική.

Γενικά έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος με το πρώτο αυτό τεύχος και ελπίζω να συνεχίσουν στην ίδια ποιότητα και τα υπόλοιπα. Θα προσπαθήσω (αν αυτό είναι εφικτό και αν έρχονται στη χώρα μας) να ακολουθώ καινούργιους τίτλους αυτής της νέας εταιρείας, που όπως όλα δείχνουν θα αποτελέσει τη νέα εκδοτική έκπληξη των επόμενων χρόνων αν συνεχίσει να παράγει τέτοιες δουλειές που παρά τη περιορισμένη διανομή τους έχουν κάτι καινούργιο τελικά να πουν!!

Σάββατο, 3 Απριλίου 2021

Pietrolino των Alejandro Jodorowsky και Olivier Boiscommun

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς το όνομα Alejandro Jodorowsky είναι οι σουρεαλιστικές-avant garde ταινίες του Χιλιανού-Γάλλου καλλιτέχνη όπως το El topo (1970) και the Holy Mountain (1973) που κυριολεκτικά άφησαν εποχή στη μεγάλη οθόνη, δημιούργησαν ολόκληρη σχολή και ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή τους. Ή επίσης οι δουλειές του στο χώρο της 9ης τέχνης με τα science fiction αριστουργήματα όπως οι τριλογίες  L'Incal(1980-2014) The Metabarons (1992-2003)μαζί με τους 8 τόμους του The Technopriests (1992-2003).




Στο Pietrolino που κυκλοφόρησε αρχικά στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Humanoïdes Associés σε δύο άλμπουμ το 2013, ο μεγάλος δημιουργός κινείται σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που κατά καιρούς μας έχει οδηγήσει με τη φαντασία του για να μας διηγηθεί μία ιστορία βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συνάμα μελοδραματική, όπου η μελαγχολία ενός μεγάλου αρτίστα κρύβεται πίσω από ένα βαμμένο πρόσωπο και τις πολυδιάστατες, χορευτικές κινήσεις της παντομίμας.




Βρισκόμαστε στη Γαλλία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου όπου η ναζιστική λαίλαπα κυριαρχεί σε όλο το κόσμο. Αφηγητής της ιστορίας μας είναι ο Simio, συνεργάτης του μίμου Pietrolino, που λόγο του νανισμού του έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του κλόουν-διασκεδαστή στις υπαίθριες παραστάσεις τους, πριν ο μίμος αρχίσει τη δική του παράσταση για ένα κοινό που τις περισσότερες φορές αδιαφορεί για το τι βλέπει μπροστά του. Άλλωστε οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον καλλιτέχνη μας, να εκφράζει τη δική του αντιπάθεια ενάντια στον Χίτλερ και το ναζισμό, με μία παντομίμα που κάνει κυρίως με τα χέρια του..

Μέσα σε ένα μικρό μπαρ, και δίνοντας μία από τις καλύτερες παραστάσεις του, ο Pietrolino(προδομένος από την ίδια του τη σύντροφο και τον ιδιοκτήτη του μπαρ) θα γνωρίσει προσωπικά τα δεινά του ναζισμού όταν ένα τάγμα θα τον συλλάβει αφού πρώτα ο διοικητής της φρουράς του τσαλαπατήσει τα χέρια, σπάζοντας τελείως τα κόκκαλα και αχρηστεύοντας τα...Ο Pietrolino θα συλληφθεί, και μαζί με τον φίλο του θα περάσουν όλο τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι τη λήξη του πολέμου...Ακόμα όμως και μέσα στη κόλαση ο Pietrolino με τα σακατεμένα χέρια του θα συνεχίσει να ονειρεύεται για έναν καλύτερο κόσμο, θα συνεχίσει τη παντομίμα του για ένα ανύπαρκτο κοινό, θα συνεχίσει να διατηρεί ένα χαμόγελο στο πονεμένο του πρόσωπο για να μη δείξει σε κανέναν ότι κάτω από τη perfomace του κλαίει γοερά...



Η λήξη του πολέμου θα τον βρει να συνεχίζει τις παραστάσεις για μερικά ψίχουλα σε ένα ίδιο αδιάφορο κοινό όπως και την εποχή του πολέμου, μέχρι που θα δει μπροστά του μία νεαρή καλλιτέχνιδα που ειδικεύεται και εκείνη στη τέχνη της παντομίμας, την Alma, και τότε θα νιώσει ξανά και εκείνος πάλι σαν αναγεννημένος άνθρωπος, αφού ο έρωτας θα σκιρτήσει και πάλι στη καρδιά του, και θα δώσει νόημα στη ζωή του αφού θα πάρει τη νεαρή γυναίκα κάτω από τις φτερούγες του για να τη διδάξει τη τέχνη του(ο ίδιος έχει βρει έναν νέο τρόπο να χρησιμοποιεί προς όφελος του τα σακατεμένα του χέρια), όπως εκείνη τον δίδαξε ξανά πως να αγαπά...Μονάχα που τα προβλήματα δεν μοιάζουν να έχουν τελειώσει...

Ένα όμορφο, άκρως ποιητικό, μελαγχολικό αλλά και μελοδραματικό κόμικ που αποτελεί σημείο αναφοράς στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στον αγώνα για επιβίωση μέσα σε οποιαδήποτε κακουχία και αν παρουσιάζεται εμπρός μας, το Pietrolino, είναι ίσως από τις πιο αληθινές, τρυφερές και συγκινητικές ιστορίες που έχει ποτέ διηγηθεί ο μεγάλος δημιουργός Jodorowsky. 




Ένα μείγμα τραγωδίας, κωμωδίας, και ιστορικού δράματος, εικονογραφημένο με έντονη πλαστικότητα και εκφραστική ρεαλιστικότητα-κυρίως στα πρόσωπα-στους χαρακτήρες μαζί με ζωντανά και ζεστά χρώματα, από τον Olivier Boiscommun( Le Livre de Jack,Troll ) το Pietrolino είναι ένα κόμικ που σίγουρα θα κερδίσει τη καρδιά σας. 

Οι δημιουργοί αφιερώνουν το κόμικ στο μεγάλο δάσκαλο της παντομίμας  Marcel Marceau του οποίου ίσως χρησιμοποιούν και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και βιώματα μέσα στην ιστορία του. Μία υπέροχη, συγκινητική και όμορφη αναγνωστική εμπειρία. 

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2021

Wolverine Enemy of the State από Mark Millar και John Romita jr.

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

'' There's something really wrong with me right now. Something isn't right here...'' - Logan

 Πριν το αριστουργηματικό Old Man Logan(που σας παρουσίασα εδώ) ο Mark Millar έγραψε άλλη μία ιστορία για τον Logan που με τα χρόνια έχει βρει και εκείνη τη θέση της ανάμεσα στις definitive stοries που έχουν γραφτεί ποτέ για τον χαρακτήρα. Φυσικά μιλάμε για το Enemy of the State που εκτυλίσσετε στα τεύχη # 20 – 26 του Wolverine vol.3 από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Απρίλιο του 2005.




Για μία ακόμα φορά ο Wolverine ταξιδεύει στην Ιαπωνία για κάτι που φαίνεται μια απλή υπόθεση απαγωγής(ο ανιψιός της αγαπημένης του Mariko φαίνεται ότι έπεσε θύμα απαγωγής). Στην πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πως πρόκειται για μια σκοτεινή πλεκτάνη που έχει στήσει ο μεταλλαγμένος Gorgon για λογαριασμό της οργάνωσης the Hand. To θύμα της απαγωγής θα είναι ο ίδιος τελικά...Με τις ευλογίες και της εγκληματικής οργάνωσης Hydra, Ο Logan θα υποστεί πλύση εγκεφάλου και θα μετατραπεί σε εγκληματικό όπλο ερχόμενος αντιμέτωπος με φίλους και συμμάχους στην προσπάθεια τους να τον σταματήσουν και να τον επαναφέρουν.

Ότι δηλαδή φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, σε περίπτωση που θα έχανε τον έλεγχο…Οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να δουν από πρώτο χέρι τι γίνεται σε περίπτωση που ο Logan άνηκε στην «αντίπαλη ομάδα» εκείνης των κακών, ενώ ο ίδιος ο Logan κυριολεκτικά μετατρέπεται σε αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, πράξη η οποία θα τον στοιχειώνει για πολλά χρόνια ακόμη στο ήδη βεβαρημένο από σκοτωμούς παρελθόν του. Ιδέα με την οποία θα δουλέψει χρόνια αργότερα και ο Jason Aaron όταν θα στείλει τον Logan στη κόλαση, και το σώμα του θα έχει καταληφθεί από έναν δαίμονα...Επίσης ο Nick Spencer με όλο το Hydra-Cap αμφιλεγόμενο run του, μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο εμπνεύστηκε από αυτή την ιστορία, δείχνοντας μας πόσο επικίνδυνος είναι ο Captain America(όπως ακριβώς o Logan στην ιστορία του Millar), ειδικά όταν ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό των villains..





Ουσιαστικά έχουμε τον Wolverine ενάντια ολόκληρου σχεδόν του Marvel universe,καθώς εμφανίζονται φίλοι και σύμμαχοι (X-MEN,Avengers,Fantastic Four,S.H.I.E.L.D,Elektra κ.α.) που θα τον αντιμετωπίσουν με σκοπό πρώτα να τον βοηθήσουν, και μετά αν αυτό δεν είναι εφικτό να τον εξολοθρεύσουν.. Μονάχα που η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη...Κάθε τεύχος είναι γεμάτο δράση, αγωνία και ανατροπές, με  την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο και τα cliffhangers να καθιστούν την αναγνωστική αυτή εμπειρία μοναδική! Δεν μπορούμε να πούμε ότι το κόμικ παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία στο σενάριο του ή είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει το παρελθόν(ή και δε ξαναδιαβάσαμε και στο μέλλον όπως ανέφερα πριν)...




Αλλά ο Millar είναι μανούλα στο να γράφει larger than life ιστορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν μέσα αρκετούς χαρακτήρες, χωρίς όμως να θυσιάζει τη δράση για τους διαλόγους ή το αντίθετο. Υπάρχει μία σχετική ισορροπία ανάμεσα και στα δύο. Επίσης παρόλο που παρουσιάζονται τόσοι χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία, ο Millar δε γράφει σχεδόν κανέναν out of character(κοινώς δεν χάνει τη μπάλα) και ο καθένας έχει το ρόλο και τη παρουσία που του αναλογούν. Επιπλέον γνωρίζει με ποιόν χαρακτήρα δουλεύει, σέβεται την ιστορία του και το υλικό πάνω στο οποίο θα δουλέψει. Νομίζω αν μη τι άλλο αυτά τα συστατικά αρκούν για να γράψεις μία καλή ιστορία. Και ας τον θεωρούν κάποιοι ένα "κακό" αντίγραφο του J.M.Straczynski...

Στο σχέδιο ο John Romita jr. όταν ακόμα μπορούσες κάπως να τον ανεχτείς(τουλάχιστον σε αποζημιώνει στις σκηνές της μάχης) και ο Millar να παραδίνει μαθήματα Χιτσκοκικού θρίλερ με μία γεύση ξέφρενης δράσεως και χορταστικής περιπέτειας που συναντάς στις ταινίες του Tarantino ή σε μεγάλα blockbuster του Hollywood...Kαι ο κόσμος του Logan δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος!!





 
Το κόμικ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από την Anubis (Wolverine Δημόσιος Κίνδυνος) σε δύο τόμους και σε μετάφραση του Χρήστου Τσέλιου.Μια χορταστική ιστορία που θα ικανοποιήσει όλους τους fan του Wolverine και μη.

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2021

"Τα Κόμικς έχουν μεγάλη δύναμη" - Συνέντευξη με τον δημιουργό Κωνσταντίνο Πετρόχειλο

Συνέντευξη στον Σπύρο Ανδριανό


Τον Κωνσταντίνο Πετρόχειλο τον είχα φιλοξενήσει και πριν μερικά χρόνια εδώ στο blog και είχα παρουσιάσει και την πολύ καλή σειρά που γράφει και σχεδιάζει το Stilt & Metal Tim για τη Rising Sun Comics.Ταλαντούχος και συνέχεια εξελισσόμενος σαν καλλιτέχνης, αλλά και με ένα σπάνιο ήθος και ευγένεια που τον χαρακτηρίζει και σαν άνθρωπο, ο Κωνσταντίνος το τελευταίο καιρό δουλεύει και σε άλλα projects για τα οποία θα μας μιλήσει παρακάτω σε μία συνέντευξη που είχα μαζί του και τον ευχαριστώ πολύ για τη τιμή που μου έκανε.



 Kωνσταντίνε σαν ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα δε σταματάς να σχεδιάζεις κόμικ, και να ασχολείσαι με νέα πράγματα.Πώς  όμως ξεκίνησε η σχέση σου με τα κόμικς;  

Τα κόμικς ήταν μια από τις πρώτες πηγές ψυχαγωγίας  των παιδικών μου χρόνων μαζί με τα βιβλία παραμυθιών και τα κινούμενα σχέδια. Ήταν αυτές οι επαφές που δημιούργησαν μέσα μου τον ενθουσιασμό και την επιθυμία να πιάσω μολύβι και χρώματα και με όποιον τρόπο μπορούσα να αρχίσω τις πρώτες μου απόπειρες στο χαρτί. Τα πρώτα μου κόμικ είχαν να κάνουν με τίτλους της Ντίσνεϋ με ακόλουθα τα κωμικά Γαλλοβελγικά (Λούκυ Λουκ, Αστερίξ, Ιζνογκούντ, Λεονάρντο κ.ά.), στη συνέχεια τα Αμερικάνικα με υπερήρωες και από το 2003 και έπειτα, και έχοντας ήδη αρχίσει να μαθαίνω περισσότερα για την ιστορία των κόμικ και τους τίτλους τους σε διάφορες χώρες, ήρθα σε επαφή και με πιο ώριμους τίτλους και διαφορετικών ειδών ιστορίες, τόσο από την Ελλάδα όσο και από άλλα μέρη του εξωτερικού. 



Η όλη πορεία εκμάθησης της ιστορίας του χώρου και η επαφή μου με τους ποικίλους τίτλους του με οδήγησε στο σημείο να εκτιμήσω βαθιά την εξέλιξη του μέσου, πολλούς από τους δημιουργούς καθώς και την επιρροή του σε άλλους συμπορευόμενους ή μη χώρους. Και στα αισθήματά μου αυτά συνέβαλλε ακόμη περισσότερο η εντριβή μου με το χώρο και συγκεκριμένα η αρχή της δημιουργίας του πρώτου μου τεύχους με την πρόθεση να το στείλω σε αγγλόφωνους και κατά κύριο λόγο Αμερικάνικους εκδότες. Έκτοτε, από τότε που ξεκίνησα τη συνεργασία μου με τον συγκεκριμένο εκδότη, όχι μόνο η γνώση μου στο δημιουργικό κομμάτι έγινε πιο τελειοποιημένη και συνειδητή (και πάντοτε με περιθώρια επιπλέον βελτίωσης), αλλά η αγάπη μου για το αντικείμενο, για αυτού του είδους τέχνης και καλλιτεχνικής έκφρασης, έχει γίνει πιο βαθιά και έντονη.

 Ποιές είναι λοιπόν οι σειρές που δημιουργείς; 

Έχοντας ξεκινήσει επίσημη συνεργασία τον Απρίλιο του 2018 με τον εκδοτικό οίκο  Rising Sun Comics, με βάση του το Λος Άντζελες, η πρώτη σειρά που έχω αναλάβει προς υλοποίηση και έκδοση είναι το προσωπικό μου πρότζεκτ που φέρει τον τίτλο 'Stilk & Metal Tim'. Πρόκειται για ένα υπερηρωικό κόμικ με εκφάνσεις επιστημονικής φαντασίας, στοιχεία τρόμου, ενώ ταυτόχρονα αγγίζει ζητήματα μεταφυσικής και  υπαρξιακής φύσεως. Συνοπτικά, στα τέλη του 21ου αιώνα στην πόλη New Glory, η μοίρα ενώνει τα μονοπάτια των δύο παράξενων πρωταγωνιστών, το ανθρωποειδές Stilk και το cyborg Timothy Vince/Metal Tim ενάντια στην αναπτυσσόμενη απειλή των τερατόμορφων Nightmares. Ο αναγνώστης θα βρει μυστήρια που χρίζονται απαντήσεων, ανατροπές και ένα καστ χαρακτήρων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν συνεισφέρει στην ύπαρξη των ηρώων μας, των οποίων οι ζωές δοκιμάζονται σκληρά, κάνοντας αβέβαιο το αν θα αντέξουν μέχρι το τέλος και τι συνέπειες θα έχει αυτό για τον κόσμο τους.  Αυτή η σειρά θα διαρκέσει για 12 τεύχη, χωρισμένη σε 3 κύκλους των 4 τευχών έκαστος. 




Από τον Νοέμβριο του 2018 μέχρι τον Μάιο του 2019, έχουν κυκλοφορήσει τα 4 τεύχη του πρώτου κύκλου που είναι έγχρωμος (και μπορείτε να τα βρείτε στο www.risingsuncomics.com) ενώ στο μεταξύ ετοιμάζω και έχω σχεδόν ολοκληρώσει το δεύτερο κύκλο. Ο δεύτερος και ο τρίτος κύκλος θα είναι ασπρόμαυροι και υπάρχει ένα ενδεχόμενο χρωματισμού τους για μελλοντικές εκδόσεις όπου, αν έχουμε τη στήριξη του κόσμου, ο κάθε κύκλος θα έχει το δικό του τόμο. Η σειρά Stilk & Metal Tim αποτελεί την πρώτη εκ των 7 ιστοριών που έχω υπόψη μου να εκδόσω και ενώ ο κάθε τίτλος είναι κατ'ουσίαν αυτούσιος, υπάρχουν στοιχεία πλοκής και χαρακτήρες-κλειδιά των οποίων η συνεχής παρουσία και θέση στο όλο σκηνικό φέρουν αυτές τις 7 ιστορίες σε σύνδεση μεταξύ τους μέσα σε ένα (πολυ)σύμπαν το οποίο ενώ μοιράζονται από κοινού, παραμένουν την ίδια στιγμή ξέχωρες η μία από την άλλη. 

Από τον Μάρτιο του 2020 και παράλληλα με το βιβλίο μου, έχω συνάψει συνεργασία με τον διευθυντή της Rising Sun Comics Oceania, ένα εκ των 5 δημιουργικών παραρτημάτων της Rising Sun Comics, με έδρα του το Whangarei της Νέας Ζηλανδίας. Ο Άρου Σινγκχ (Aru Singh) ή Μάλφουνκσον (Malphunkson) όπως προτιμάει, εκτός από διευθυντής είναι και ο δημιουργός ποικίλων τίτλων οι οποίοι με την ολοκλήρωσή τους θα κυκλοφορήσουν σύντομα ξεκινώντας από το παρόν έτος. Δύο εξ'αυτών έχουμε αναλάβει το δημιουργικό τους κομμάτι με τον Μάλφουνκσον ως δημιουργό και συγγραφέα. 

Το πρώτο πρότζεκτ, του οποίου εκτός από εικονογράφος είμαι και συνδημιουργός,  ονομάζεται 'PJay & Sheebie-The Modern Bears', ένα ασπρόμαυρο κωμικοσατιρικό στριπ το οποίο μέσα από τη ζωή και τα παθήματα των χαρακτήρων του σχολιάζει θέματα κοινωνικής και πολιτικής φύσεως. Οι χαρακτήρες έχουν όψη ανθρωπόμορφων ζώων με ένα πιο καρτούν σχεδιαστικό στυλ. Τα στριπ αναρτώνται δωρεάν σε εβδομαδιαία βάση από την ιστοσελίδα της Oceania www.plungecomics.com και κάποια στιγμή σκοπεύουμε να τα συγκεντρώσουμε σε έναν τόμο.

 Όσον αφορά το άλλο πρότζεκτ, του οποίου είμαι απλά ο εικονογράφος, ονομάζεται Templeton: Torn (Τέμπλτον: Σκισμένος) και αφορά έναν διάσημο Νεοζηλανδό μουσικό που αναζητά το άτομο που τον δολοφόνησε. Το βιβλίο είναι μια αυτόνομη ιστορία γύρω στις 40 ασπρόμαυρες σελίδες, προορίζεται για ώριμους αναγνώστες και είναι το πρώτο της σειράς Templeton. Η σειρά φέρει το όνομα του γενικού πρωταγωνιστή, Τέμπλτον Σμιθ, ενός πρώην αστυνομικού ντετέκτιβ και Συλλέκτη Ψυχών τις οποίες οδηγεί στην Κόλαση, ένα ρόλο που ανέλαβε μετά τη δολοφονία του από έναν κατ'εξακολούθηση δολοφόνο. Αλληλεπιδρά με αγγέλους και δαίμονες που συναντά στην Κόλαση, στη Γη αλλά και με αγγέλους εκ του Παραδείσου. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα νέα σχετικά με τα δύο αυτά πρότζεκτ, έχει στη διάθεσή του την ιστοσελίδα plungecomics ή μπορεί να με ακολουθήσει στα social media όπου μοιράζομαι νέες ανακοινώσεις, τη δουλειά μου και εικόνες από τα υπο εξέλιξη βιβλία.

 Πολύ ενδιαφέροντα ακούγονται όλα αυτά!!Πές μου όμως ποιοί είναι οι δικοί σου λοιπόν αγαπημένοι σου δημιουργοί;

Δύσκολη ερώτηση μιας και πολλοί έχουν βρει μια θέση στο νου μου και την καρδιά μου και σίγουρα έχω κάτι να μάθω από τον καθένα τους. Ενδεικτικά θα αναφέρω εκείνους που αποτέλεσαν τις κύριες επιρροές μου ως προς το εικονογραφικό κομμάτι: Τζιμ Λη, Μάρκ Σιλβέστρι, Μάικλ Τέρνερ, Φρανκ Μίλλερ, Τοντ ΜακΦάρλαν, Τζακ Κίρμπυ, Κέλλεϋ Τζόουνς, Μπάρρυ Γουίνδσορ-Σμιθ, Mπέρνι Ράιτσον, Κάιλ Χοτζ, Ντέηλ Κέον, Τζόε Κεσάντα, Ίθαν Βαν Σκάιβερ, Τρεντ Κανιούγκα, Τιμ Βίτζιλ, Τιμ Τάιλερ, Τζέημς Ο'Μπαρ, Σαμ Κηθ, Μπράιαν Τάλμποτ, Γκλεν Φάμπρυ, Σάιμον Μπίσλεϋ, Χουάνχο Γκουαρνίδο, Χουάν Γκιμένεζ, Ζαν Ζιρό/Μοέμπιους, Μισέλ Μπλανκ-Ντουμόντ και Ένκι Μπίλαλ. Όσον αφορά τα στριπ και το καρτούν σχέδιο, θα ανέφερα τους Καρλ Μπαρκς, Τζόρτζιο Καβατσάνο, Τζιμ Ντέηβις, Tζεφ Σμιθ, Φιλίπ Λιεζουά/Tουρκ, Mισέλ Ρενιέρ/Γκρεγκ, Πιέρ Κουλλιφόρντ/Πέιγιο, Γκουιλέρμο Μορντίλο, Εντουάρντ Καραλί/Έντικα, Αρκάς και Γιοακίν Τεγιόν/Κουίνο. Για το συγγραφικό κομμάτι θα ανέφερα τους Άλαν Μουρ, Νηλ Γκάινμαν, Γκραντ Μόρρισον, Γουόρεν Έλις, Αλεχάνδρο Τζοντορόουσκι και σίγουρα αρκετούς εκ των προαναφερθέντων καλλιτεχνών οι οποίοι έχουν ενεργήσει και ως συγγραφείς για προσωπικά τους πρότζεκτ. Σαφώς και με το πέρασμα του χρόνου έχουν έλθει να προστεθούν περισσότεροι καλλιτέχνες και συγγραφείς και όχι μόνο από το χώρο των κόμικς. Και υπενθυμίζω πως τα παραπάνω αναφέρονται ως επιρροές και μόνο από τις οποίες παίρνω στοιχεία και εκ των οποίων με τον καιρό και την εμπειρία καταλήγω να δημιουργήσω κάτι δικό μου, όσο το δυνατόν μοναδικό, προσωπικό και αναγνωρίσιμο.

 Ζεις και εργάζεσαι στο εξωτερικό. Ποιές οι διαφορές με το να δουλεύεις στο χώρο του κόμικ εκεί με την Ελλάδα;

Τεχνικά, δεν έχει σημασία από πού παράγεις ένα βιβλίο κόμικ, είτε στον τόπο καταγωγής σου είτε κάπου στο εξωτερικό, αρκεί ο προσωπικός σου χώρος να σου προσφέρει ηρεμία, να επιτρέπει τη συγκέντρωση, όπως επίσης να είναι διακοσμημένος με τρόπο που να σε εμπνέει δημιουργικά κάθε φορά που εισέρχεσαι σε αυτόν. Επιπλέον είναι πολύ επιβοηθητικό εάν αυτό που ουσιαστικά είναι το στούντιό σου έχει αρκετό χώρο για την τοποθέτηση των υλικών σου, το χώρο σχεδίου και επιτρέπει μια οργανωμένη κατανομή της όλης μέχρι τώρα δουλειάς σου. Και ας μην ξεχνάμε πως με το Διαδίκτυο πια είναι εύκολο να συνεργαστείς με τον οποιοδήποτε χωρίς τον περιορισμό των αποστάσεων ή την ανάγκη για φυσική παρουσία της δουλειάς σου στον εκδότη.

Oι κόμικ σειρές του Κωνσταντίνου


Τώρα όσον αφορά το κομμάτι της συνεργασίας και της ανταμοιβής, αυτό έχει να κάνει τόσο με το σημείο της δημιουργικής σου πορείας, τις προσωπικές σου φιλοδοξίες όπως επίσης και με το ποιόν συνεργάζεσαι. Εγώ για παράδειγμα θεωρώ πως βρίσκομαι για την ώρα στην αρχή και άρα προτεραιότητά μου ήταν να αρχίσω από κάπου έστω και από έναν μικρό ανεξάρτητο εκδότη του εξωτερικού. Επιθυμούσα το εξωτερικό λόγω της εξοικείωσής μου με την Αγγλική γλώσσα και επειδή, εξαιτίας της αγάπης μου για τα Αμερικάνικα υπερηρωικά κόμικς, ήθελα να δω τη δική μου δουλειά ως μία από αυτές τις αγγλόφωνες εκδόσεις. Επιπλέον η συνεργασία με έναν εκδότη του εξωτερικού σου προσφέρει εμπειρία, ευκαιρίες για άλλα πρότζεκτ, επαφές και την μικρή αλλά απαραίτητη εκείνη ψυχολογική ανάταση ότι κάποιος εκεί έξω είδε κάτι στο προσωπικό σου όραμα και αποφάσισε να του δώσει μια ευκαιρία, ιδίως από ένα μέρος που θεωρείται η γενέτειρα της 9ης Τέχνης, την Αμερική. 

Σχετικά με το κομμάτι της αμοιβής, σίγουρα, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι δημιουργοί θα ήθελαν να έβγαζαν αρχετά χρήματα που να δικαιολογούσαν τη συνεχή τους ενασχόληση με το αντικείμενο και τον τεράστιο κόπο που καταβάλλουν για να δημιουργήσουν κάτι που ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει σε μισή ώρα ή παραπάνω ανάλογα με τον αριθμό των σελίδων, σίγουρα όμως σε πολύ λιγότερο χρόνο σε σχέση με το χρόνο παραγωγής. Όπως και να το κάνουμε, πέρα από την προσωπική αγάπη του δημιουργού για αυτήν την τέχνη και τη συναισθηματική αμοιβή που λαμβάνει όταν η δουλειά του χαίρει σταδιακής αποδοχής και θετικής ανταπόκρισης, το οικονομικό κομμάτι συμβάλλει με τον τρόπο του στην επιβεβαίωση της προσωπικής του αυτοπεποίθησης, στην επιβίωση και άρα στη  συνέχιση του έργου του. 

Οι περισσότεροι μικροί ανεξάρτητοι εκδότες της Αμερικής πληρώνουν με ποσοστό επί των πωλήσεων, όπου προτεραιότητα έχουν οι υπεύθυνοι εκτύπωσης, οι διανομείς και ο εκδότης ενώ για το τέλος αφήνονται ο δημιουργός ή η δημιουργική ομάδα. Κάποιος άλλος που προβαίνει σε αυτοέκδοση μέσω crowdfunding έχοντας προσλάβει ανθρώπους για την υλοποίηση του βιβλίου του, τους πληρώνει είτε από την τσέπη του πριν ξεκινήσει η καμπάνια είτε από τα κέρδη μετά την οικονομική επίτευξη του στόχου του, όλα μέσα από κοινού συμφωνίες και προσωπικά τιμολόγια. Και όσον αφορά μεγαλύτερους εκδότες, και άρα σε αυτή την περίπτωση συνήθως οι δημιουργοί είναι ήδη γνωστοί, εκεί υπάρχει πληρωμή με το λεγόμενο page rate, τη χρέωση ανά σελίδα που δηλώνεται από την πλευρά του δημιουργού ή προκύπτει μετά από κοινή συμφωνία μεταξύ των εμπλεκόμενων ατόμων.  Επίσης στους περισσότερους εκδότες υφίσταται και το λεγόμενο royalties, την πληρωμή στον δημιουργό που προκύπτει από τις πωλήσεις επιπλέον αντιτύπων της δουλειάς του μετά το χρόνο της πρώτης του έκδοσης. 

Όπως και να έχει, ακόμη και όταν ο δημιουργός κατορθώνει κάποια στιγμή να έχει σταθερό  εισοδήμα από αυτή τη δουλειά, ο χώρος εξακολουθεί να μην του προσφέρει πράγματα όπως ασφάλεια και συνταξιοδότηση. Είτε λοιπόν βγάζεις αρκετά για να τα προσφέρεις αυτά ο ίδιος στον εαυτό σου ή συνεχίζεις να δημιουργείς παράλληλα με μιαν άλλη πιο συμβατή εργασία, σχετική ή μη με το χώρο της τέχνης. Η ζωή δεν αφήνει περιθώρια, πρέπει να πάρεις τα ρίσκα σου, να δουλέψεις σκληρά για να κερδίσεις αυτά που επιθυμείς και πρέπει να σιγουρευτείς ότι, έστω για κάποια πράγματα που έχουν μεγάλη σημασία για εσένα, κατάφερες να τα υλοποιήσεις ώστε να μην υπάρχουν απωθημένα στο τέλος. Έτσι και με τα κόμικς. 

Εν τέλει, θα έλεγα πως όλα τα παραπάνω υφίστανται λίγο πολύ παντού. Τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι με τους οποίους θα συνεργαστείς και με το πόσο σεβασμό και εξοικείωση έχει ένας τόπος, και άρα η αγορά και η αντίστοιχη σκηνή του, για το κόμικ. Η Ελλάδα για παράδειγμα, έχει μεγαλύτερη σκηνή κόμικ από την Εσθονία στην οποία βρίσκομαι αλλά μικρότερη σε σχέση ας πούμε με τη Γαλλία και ακόμη πιο μικρή από την Ιαπωνία. Αυτό που μένει λοιπόν είναι η συνεχής παραγωγή από πλευράς των δημιουργών και εκπαίδευσης του κοινού για το χώρο ώστε τα κόμικς να φτάσουν σε ένα σημείο να αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη μορφή τέχνης και ναι, ως ένας ακόμη επαγγελματικός κλάδος. Διότι το κόμικ, όσον αφορά την επιχειρηματική του πλευρά, αντιμετωπίζεται από τους εκδότες ως μπίζνες και όσον αφορά το δημιουργό, βιώνεται ως μια ακόμη δουλειά πλήρους απασχόλησης με τα συμβόλαιά της, το ωράριό της, το πρόγραμμά της, τα υλικά της, τις γνώσεις της και τον απαιτούμενο κόπο της.

Και κάτι τελευταίο. Πώς βλέπεις Κωνσταντίνε το μέλλον των κόμικς; Η μορφή του όπως την ξέρουμε θα αλλάξει;

Τα κόμικς έχουν μεγάλη δύναμη. Μέσα από αυτά μπορείς όχι μόνο να μεταφέρεις μηνύματα και να αφηγηθείς διάφορα είδη ιστοριών με ποικίλους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς αλλά και να απεικονίσεις αυτές τις ιστορίες με ακόμη πιο μεγαλειώδη και οικονομικό τρόπο σε σχέση με μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή. Είναι μια γέφυρα του παλιού με του καινούργιου. Προσφέρει έναν παραδοσιακό τρόπο ψυχαγωγίας, δίνει το κίνητρο για ανάγνωση, ακόμη και για την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας και τροφοδοτεί τη φαντασία  εμπνέοντας τη δημιουργικότητα ενώ παράλληλα, υπάρχει η επιλογή σχεδιασμού και προώθησής τους με σύγχρονα ψηφιακά μέσα. Και όσο υφίστανται άλλες συγγενικές μορφές ψυχαγωγίας, όπως τα βιβλία, τα παραμύθια, το θέατρο και ο κινηματογράφος, έτσι λοιπόν και το κόμικ έχει θέση και λόγο ύπαρξης τόσο στην αγορά όσο και στην καρδιά των εν δυνάμει αναγνωστών. 

Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να αναφερθούμε στον τρόπο σκέψης και δράσης από μεριάς μεγαλοεκδοτών και επώνυμων δημιουργών τα τελευταία λίγα χρόνια, αν όχι την τελευταία δεκαετία. Και αυτό γιατί πολλοί εξ'αυτών τείνουν να επιδεικνύουν μια συμπεριφορά επιστράτευσης του μέσου για χάρην της προσωπικής τους ιδεολογίας συνεχίζοντας πεισματικά προς αυτήν την κατεύθυνση χωρίς να ενδιαφέρονται για το οποιοδήποτε διακυβευόμενο κόστος.

Όταν οι χαρακτήρες ενός μεγάλου εκδοτικού οίκου έχουν γνωστοποιηθεί με τα χρόνια ως περσόνες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και σταθερές αρχές, οι οποίες (θα έπρεπε να) παραμένουν ως έχουν ανεξαρτήτως τον αριθμό των reboot τους (με μόνη εξαίρεση ίσως τις ιστορίες με παράλληλα σύμπαντα), και έρχονται κάποιοι μια μέρα και με το έτσι θέλω τους αλλοιώνουν σε σημείο που σημαντικές στιγμές της ιστορίας τους να παραμερίζονται εντελώς, τότε υπάρχουν συνέπειες για τους αντίστοιχους τίτλους και τον εκδότη τους. Εάν ξαφνικά θεωρούν κάποιοι πως μπορούν να αλλάξουν, χωρίς καν κάποια περίοδο προετοιμασίας και προσαρμογής, τη σεξουαλικότητα των χαρακτήρων, τον τρόπο σκέψης τους και να τους χρησιμοποιούν ως φερέφωνα για τις ιδεολογίες τους, αρνούμενοι να κρατήσουν τις προηγούμενες ισορροπίες και αδιαφορώντας για την αντίδραση του κοινού, τότε πρέπει να είναι και ανοιχτοί προς την κριτική και στο ενδεχόμενο των χαμηλών πωλήσεων όπως και έχει γίνει. 



Οι υπεύθυνοι όμως δε δέχονται κριτική, αντ'αυτού κατηγορούν το κοινό τους χωρίς να επαναπροσδιορίζουν τις τακτικές τους, στέλνουν στους ιδιοκτήτες καταστημάτων κόμικς περισσότερα αντίτυπα απ'όσο μπορούν οι ίδιοι να αγοράσουν, αυτά δεν πωλούν και το αποτέλεσμα είναι το κλείσιμο πολλών μαγαζιών και οι εκδότες που μας ενέπνευσαν με τις δημιουργίες τους να παίρνουν όλο και περισσότερο τον κατήφορο. Το μέλλον τους δε φαντάζει και τόσο λαμπρό αν και λόγω της ιστορίας τους θεωρώ πως θα συνεχίσουν να ενεργούν αλλά όχι με την ίδια αίγλη και σεβασμό που είχαν παλιότερα. Από την άλλη, αυτό αφήνει περισσότερο χώρο ανάδειξης μικρών εκδοτών και δημιουργών πολλοί εκ των οποίων δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τους πιο γνωστούς συναδέλφους τους αρκεί να μη βαδίσουν στα ίδια χνάρια. 

Ναι λοιπόν στην ύπαρξη ποικίλων τίτλων και ιδεών με καλογραμμένες ιστορίες, όμορφο, εμπορικό ή αξιοπρεπές επίπεδο σχεδίου και σεβασμό προς τους αναγνώστες και πελάτες. Όχι στη λογοκρισία, όχι στη σταδιακή ομοιομορφία των ιστοριών για χάριν ιδεολογικής προπαγάνδας και όχι στην υπεροπτική αντιμετώπιση των αναγνωστών αλλά και των συναδέλφων του χώρου. Και αξιοκρατία αντί ιδεολογίας ως το πρωτεύοντα παράγοντα πρόσληψης.  Όσοι είναι δημιουργοί και/ή εκδότες και θέλουν άξιόλογες συνεργασίες και ικανοποιημένη σταθερή πελατεία καλό είναι να αποφύγουν τα προαναφερθέντα κακώς κείμενα. Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που τοποθετούνται ανοιχτά υπέρ των επιβλαβών τακτικών ενώ ορισμένοι την ίδια στιγμή προσποιούνται πως τίποτε από όλα αυτά δε συμβαίνει. Το σίγουρο είναι πως οι πιο λογικοί είναι εκείνοι που θα συνεχίσουν να τα πηγαίνουν καλύτερα και ουσιαστικά εκείνοι που θα κινούν τη μοίρα του μέσου σε ανοδική πορεία. 

Όσον αφορά τη μορφή του κόμικ, είναι γνωστό ότι εδώ και αρκετό καιρό, πέραν της έντυπης μορφής τους κυκλοφορούν και με τη μορφή ψηφιακού αρχείου, συνήθως τύπου pdf ή cbr. To θέμα έχει πολυσυζητηθεί απαριθμίζοντας κάθε φορά τα αντίστοιχα προτερήματα και μειονεκτήματα. Και είναι ακριβώς αυτά τα στοιχεία που με οδηγούν στο να θεωρώ καλό το να υφίστανται και οι δύο επιλογές. Διότι έτσι καλύπτει η μία τα κενά της άλλης και κατ'επέκταση εξυπηρετούν πλήρως τις ανάγκες των αναγνωστών. Και οι δύο εμπειρίες, παραδοσιακής και ψηφιακής, ανάγνωσης μπορούν να είναι ικανοποιητικές. 

Ακόμη περισσότερο όμως πιστεύω πως η φυσική παρουσία του προϊόντος και η επαφή μαζί του κάνει την όλη εμπειρία πιο αυθεντική, πιο βαθιά και πιο ανθρώπινη από τη στιγμή που η λήψη ενός φυσικού αντιτύπου είναι συνυφασμένη με ένα σωρό ενδιάμεσες διαδικασίες όπως η επαφή με άλλους ανθρώπους, η δημιουργία στεκιών και η έρευνα στο χώρο του καταστήματος όπως σε μια βιλιοθήκη, πράγματα και καταστάσεις δηλαδή που δε μπορούν ολοκληρωτικά να προσομοιωθούν μέσα από το πρόγραμμα μιας οθόνης. Συνεπώς είναι ως επί των πλείστον ο παλιός καλός τρόπος επαφής με το μέσο που μας κάνει να το εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο. Και έτσι δεν πιστεύω πως το έντυπο κόμικ θα εξαλειφθεί αλλά ότι για αρκετό καιρό ακόμη θα συνεχίσει να υφίσταται ως τέτοιο δίπλα στον ψηφιακό του δίδυμο.

Σε ευχαριστώ πολύ Κωνσταντίνε και σου εύχομαι καλή επιτυχία σε ότι κάνεις.

- Και εγώ σε ευχαριστώ πολύ Σπύρο!! 

kp7911@hotmail.com


https://www.instagram.com/konstantinos.petrocheilos/

https://www.facebook.com/konstantinos.petrocheilos.7

https://www.facebook.com/pg/Kostas7J7/photos/ (art page)

https://twitter.com/Kostas7911

https://www.linkedin.com/in/konstantinos-petrocheilos-849996b4/?trk=public-profile-join-page

https://www.youtube.com/channel/UCyWEW_zyynzsxi5PGJ0rYiA

https://www.patreon.com/KP77


Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2021

Justice League - Η Ολότητα(The Totality) από Scott Snyder, Jorge Jimenez,Jimmy Cheung&Doug Mahnke

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Justice League – Η Ολότητα

Εκδόσεις : ΟΞΥ

Σελ: 176 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 

ISBN: 978-960-436-791-7 - Τιμή: € 17.99

Μετάφραση : Σάββας Αργυρού


Όταν θυμάμαι διάβασα τότε στα solicitations ότι ο Scott Snyder αναλαμβάνει τη Justice League είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα…Όχι φυσικά επειδή ο Snyder δεν είναι πολύ καλός συγγραφέας. Αλλά περισσότερο γιατί είναι πολύ καλός συγγραφέας στις σκοτεινές ιστορίες του είτε πρόκειται για το θρυλικό του run στον Bat Man(Το Court of Owls παραμένει πλέον στη δεκάδα με τις definitive Bat Man stories)είτε για τα εκπληκτικά horror αριστουργήματα του όπως τα Wytches και American Vampire(για να μην ξεχνάμε επίσης το πέρασμα του από τις σελίδες του Swamp Thing).




Θα μπορούσε ο Snyder να αναλάβει έναν team τίτλο και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ήρωες-icon της εταιρείας και να μας δώσει ένα πραγματικό καλό run;; Η απάντηση δίνεται στο πρώτο τόμο Justice League- Η Ολότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και περιλαμβάνει τα 7 πρώτα τεύχη της σειράς.

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη του ενασχόληση με την ομάδα καθώς είχε προηγηθεί το Justice League:No Justice καθώς και το Dark Knights Metal στο οποίο ο Snyder είχε τη δυνατότητα να δουλέψει με πολλούς χαρακτήρες, αλλά κατα την ταπεινή μου γνώμη κάπου λιγάκι χάθηκε στη πορεία...Θα γινόταν άραγε το ίδιο και με τη νέα αυτή σειρά;;




Τα πρώτα δείγματα στα 7 αυτά τεύχη έτσι όπως απαρτίζουν το πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Η Ολότητα» δείχνουν ότι ο Snyder ξέρει με τι χαρακτήρες έχει να κάνει, σέβεται το μέγεθος και την ιστορία τους, και το σημαντικότερο όλοι τους είναι πρωταγωνιστές και κανείς δε καλύπτει τον άλλο. O Superman δεν επισκιάζει έναν John Stewart, ή η Wonder Woman την Hawkgirl.Όλοι έχουν το δικό τους δυναμικό και σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία για εμένα είναι ένα γράμμα αγάπης προς τα παλιά animated cartoons(JL -TAS)και έχει πολλά Morrison-ικά στοιχεία όσον αφορά την επικών διαστάσεων αναμέτρηση των ηρώων μας με την Λεγεώνα του Ολέθρου (Legion of Doom) που την απαρτίζουν οι Lex Luthor,Joker,Chetah και όλοι οι σημαντικότεροι και πιο διαβολικοί villains του DC universe.Και οι δυνάμεις με τις οποίες οι ήρωες μας θα έρθουν αντιμέτωποι είναι κυριολεκτικά κοσμικών διαστάσεων!! Με μια μεγάλη απειλή για τον κόσμο η οποία  βρίσκεται σε μια πορεία κατευθείαν για τη Γη. Όντας το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει τον υψηλό κίνδυνο αυτής της συγκεντρωμένης ουσίας της μυστικής πηγής όλων των πραγμάτων που ονομάζονται «Ολότητα», ο Martian Manhunter προσπαθεί να καταλάβει ποιες επιλογές απομένουν για τους ήρωες μας, για να σώσουν το σύμπαν από την εξαφάνιση… Ο Snyder από τη μία εμμένει στη προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά είτε πρόκειται για ήρωα είτε για villain, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός ή να στερεί τίποτε από τη ξέφρενη δράση που ακολουθούν τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης.




Στο σενάριο βοηθάει σε κάποιες στιγμές της ιστορίας και ο James Tynion IV ο οποίος τελευταία βρίσκεται σε μεγάλες συγγραφικές και δημιουργικές φόρμες είτε για τα υπερηρωικά στη DC είτε και για τις indie δημιουργίες του(βλέπε Something is Killing the Children για την BOOM).Παρόλα αυτά δεν θα το έλεγα και τόσο friendly reading για όσους θα ήθελαν να ξεκινήσουν από εδώ την ανάγνωση της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, γιατί περιέχει και στοιχεία που κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει έχοντας διαβάσει προηγούμενες δουλειές του Snyder όπως το Dark Knights Metal και No Justice στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως…Η αφήγηση τρίτου προσώπου που δίνει στους αναγνώστες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που ξετυλίγονται δεν είναι ένα στυλ αφήγησης ιστοριών κόμικς που είναι εύκολο να εκτιμηθεί ή να προσαρμοστεί…Πιθανών λοιπόν να νιώσει λίγο χαμένος με τα τόσα στοιχεία και καταστάσεις που θα διαβάσει ήδη από τις πρώτες σελίδες του τόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλογραμμένη η ιστορία και ότι δε θέτει τις βάσεις για όσα ακόμα μεγαλύτερα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά εκεί που όλοι θα αποζημιωθούν είναι στην εικονογράφηση. Τόσο οι Jorge Jimenez(Earth 2,Super Sons), Jim Cheung(Young Avengers,Guardians of the Galaxy,Axis)και Doug Mahnke(Final Crisis,Green Lantern)δίνουν πραγματικά τον καλύτερο εαυτό τους για να αποτυπώσουν στο χαρτί με κάθε μεγαλείο μία τέτοια επικών διαστάσεων ιστορία που μόνο σε μία μεγάλη ομάδα σαν τη Justice League Θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει.




Η πολύ αξιόλογη και προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΟΞΥ, περιλαμβάνει και όλα τα variant cover της σειράς, με υπέροχα χρώματα σε χαρτί πολυτελείας, άριστη βιβλιοδεσία(μολονότι πολλές οι σελίδες ο τόμος δεν τσακίζει στη ράχη, ούτε φεύγουν σελίδες)και πολύ καλή μετάφραση στα πυκνογραμμένα(είναι η αλήθεια)κείμενα του Snyder/Tynion, από τον Σάββα Αργυρού που πραγματικά κάνει άλλη μία τιτάνια προσπάθεια να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται. Οι εκδόσεις ΟΞΥ δεν καταφέρνουν ποτέ να μας απογοητεύσουν με τις επιλογές τους.

Λίγες ώρες πριν βγει και η Snyder Director’s Cut Version της ταινίας , αυτός ο τόμος είναι η καλύτερη ευκαιρία να διαβάσετε μία δυναμική και γεμάτη δράση ιστορία της μεγαλύτερης ομάδας υπερηρώων στο Justice League : Η Ολότητα που κυκλοφορεί και σε πολύ καλή τιμή.Αξίζει της προσοχής σας!!

Την παρουσίαση του κόμικ μπορείτε να τη βρείτε και στην ιστοσελίδα της εκδοτικής ΕΔΩ

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2021

VENOM REX από Donny Cates και Ryan Stegman

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός 

Εκδόσεις : ΟΞΥ

Σελ: 144 - Διαστάσεις: 16,5 x 25

ISBN: 978-960-436-744-3 - Τιμή: € 16.99

Μετάφραση : Σάββας Αργυρού


Μία από τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδόσεων ΟΞΥ είναι και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel(μαζί με το Immortal Hulk βεβαίως)που μπορεί να διαβάσει κανείς τον τελευταίο καιρό. Φυσικά μιλάμε για το Venom του Donny Cates που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα και δημιουργεί ένα ολόκληρο μικροσύμπαν για εκείνον.

Η ελληνική έκδοση


Ο τόμος περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη της σειράς που κυκλοφόρησε το 2018.Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για τον χαρακτήρα από την εποχή του πρώτου Limited Series που έβγαλε τη δεκαετία του ’90 το Lethal Protector(σε σενάριο David Michelinie και σχέδιο Mark Bagley/Ron Lim).Σε μία εποχή βέβαια που ο χαρακτήρας ήταν στα καλύτερα του, πολύ δημοφιλής, ο απόλυτος arch-nemesis του Spidey για τη νέα δεκαετία, ο αντιήρωας βγαλμένος μέσα από τις ιστορίες των Michelinie,McFarlane,Larsen,Bagley.. 



Απο τότε φυσικά κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι , ο (αντι)ήρωας γνώρισε πολλές αλλαγές, σίγουρα όχι προς το καλύτερο, διαφορετικοί άνθρωποι έγιναν οι «ξενιστές» του εξωγήινου συμβιωτικού(MacCargan/Scorpion, Flash Thomson), o ίδιος ο Eddie Brock μετατράπηκε σε anti-Venom,και πολλές άλλες αλλαγές που περισσότερο «κούρασνα» το χαρακτήρα αλλά πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, παρά ανανέωσαν το μύθο του. Και εδώ είναι που έρχεται ένας Cates για να μας διηγηθεί μία ιστορία- ερωτικό γράμμα στον αντι-ήρωα, που όχι μόνο ανανεώνει ριζικά στα μάτια των παλαιών αναγνωστών του, αλλά προσελκύει και πολλούς νέους που ίσως δεν είχαν προλάβει τα παλαιά κόμικς, ούτε καν είχαν δει(μη γνωρίζοντας τον χαρακτήρα) την ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy.




Η υπόθεση των πρώτων τευχών(που λειτουργούν σαν πρελούδιο των όσων αργότερα θα ακολουθήσουν για να φτάσουμε στο mega event King in Black που ίσως δούμε στο μέλλον)είναι αρκετά απλή αλλά άκρως καθηλωτική!!Όταν το συμβιωτικό του Eddie Brock αρχίζει να έχει μία αλλόκοτη συμπεριφορά, ο Eddie θα δεχτεί να βοηθήσει έναν παλαιό στρατιώτη και πρώην πράκτορα της Shield, για να βρει τι απέγιναν οι πρώην σύντροφοι του, στους οποίους είχαν γίνει πειράματα με.. συμβιωτικά!!Παράλληλα στα πρώτα αυτά τεύχη μαθαίνουμε και για τη προέλευση του  Knull, του θεού του κενού/χάους και του δημιουργού όλων των συμβιωτικών. Όταν εκείνος είχε φυλακιστεί από τους Celestials, τα παιδιά του ελεύθερα πλέον από την επίδραση του, αλώνισαν στα πέρατα του σύμπαντος. Κάποιο φτάνει στη Γη και συνδέεται με έναν δράκο. Αυτός ο δράκος υποτίθεται ότι είναι Grendel από το Beowulf. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επιτίθεται στην αίθουσα του Hrothgar για να νικηθεί από την αιώνια αστραπή του Thor…Από εκείνο το συμβιωτικό είχαν γίνει τα πειράματα και στους στρατιώτες…Αλλά τώρα ο Knull αποκτά επαφή με τα «παιδιά του και έρχεται με άγριες διαθέσεις στη Γη…Μπορεί ο Eddie Brock(με λίγη βοήθεια και από τον Miles Morales)να τον σταματήσει;;Και πως θα αντιδράσει το δικό του συμβιωτικό στην επιστροφή του..πατέρα του;;



Όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Cates θέτει στα πρώτα αυτά τεύχη τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου σύμπαντος για τον Eddie Brock και τον Venom.Μας παραδίδει μία ιστορία γεμάτη καθηλωτική δράση, περιπέτεια, ανατροπές, εντυπωσιακές σκηνές μάχης και έναν από τους πιο απειλητικούς villain για ολόκληρο το Marvel universe που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια(ήδη έχει εμφανιστεί και στο Silver Surfer Black που πάλι έγραφε ο Cates).Επίσης για πρώτη φορά ένα backstory για την προέλευση των συμβιωτικών και την αληθινή τους καταγωγή.



Επιτέλους ο Eddie Brock μπορεί να είναι ένας ήρωας αληθινός, και το συμβιωτικό του πιο ανθρώπινο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, νοιάζεται για τον άλλο, σαν αχώριστοι σύντροφοι στον αγώνα και στη μάχη όχι μόνο για επιβίωση αλλά για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και αυτή τη φορά(τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Knull στο King in Black) δεν θα έχουμε τις υπερ-ομάδες των Avengers ή των X-MEN για να αντιμετωπιστεί μία απειλή. Αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός ίσως από την αξιοπρέπεια του αν δεν αγωνιστεί ενάντια σε αυτή την απειλή…Ήρθε η ώρα για τον Eddie να αποδείξει ότι δεν είναι δολοφόνος, ούτε αντι-ήρωας. Αλλά ένας πραγματικός ήρωας…με τους δικούς του όμως όρους. Αν πρέπει να πολεμήσει βρώμικα θα το κάνει αν είναι να σώσει ζωές. Το υπέροχο σχέδιο του Ryan Stegman πραγματικά απολαυστικό, θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των McFarlane-Larsen-Bagley αλλά είναι πιο σκοτεινό, τραχύ και  μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από την ένωση των ταινιών Alien(ειδικά του Cameron) με το the Thing του Carpenter.Αποδίδει τον απαιτούμενο τρόμο που ταιριάζει στο κόμικ αλλά είναι γεμάτο δύναμη και ενεργητικότητα εκεί που χρειάζεται(σκηνές μάχης).




Για μία ακόμα φορά οι εκδόσεις ΟΞΥ κάνουν μία πολύ καλή επιλογή σειράς για να εκδώσουν και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Υπέροχη ποιότητα χαρτιού, τέλεια εκτύπωση, σε έναν καλαίσθητο τόμο, με γερή ράχη που δεν φοβάσαι όσο και αν ανοίξεις μη τσακίσει ή σκιστούν οι σελίδες. Άψογος συνδυασμός ποιότητας ιστορίας και εκδόσεως και σε πολύ καλή τιμή(μόλις 17 ευρώ) και άριστη μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, κάνει και αυτήν την έκδοση να αποτελέσει ένα κόσμημα στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω να ακολουθήσει και η συνέχεια αυτής της πολύ καλής σειράς. Θα το βρείτε στα γνωστά μας κομιξάδικα, στα Public και στο brainfood.gr

Το κείμενο μου υπάρχει και στο site της εκδοτικής


Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Arkham Asylum από Grant Morrison και Dave McKean

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man




Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδώσεις.


Η πρώτη έκδοση του 1989



Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί..




H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων.




Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς..


Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα.

Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με  παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφιλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε  ιστορίες του Miller ή του Snyder...


''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being..  Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter


Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον  Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man;




Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται.  Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν  πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison.



''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....''


Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και  και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα.



Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2021

Lydie από Zidrou και Jordi LaFebre

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


"It's true a mother is nothing without her child..." 



Και ενώ τα lockdown συνεχίζονται αμείωτα(κοντεύουμε να χάσουμε τον αριθμό πια) ευτυχώς που πάντα έχουμε τα αγαπημένα μας κόμικ να μας κρατάνε συντροφιά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα κόμικ ΓαλλοΒελγικής σχολής που με συγκίνησε και άγγιξε τη ψυχή μου ιδιαίτερα. Έιναι το Lydie γραμμένη από τον  Zidrou(A Hell of an Innocence,Shi,Protecto) και εικονογραφημένη από τον Jordi LaFerbe(La Mondaine,Vice Squad).



 Η ιστορία της Lydie (με αφηγητή το άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει σε ένα κεντρικό κτίριο της πόλης) είναι μία συγκινητική ωδή για την απώλεια αλλά και ένας ύμνος στη φιλία και την ελπίδα. Τη συμπόνια και την αλληλεγγύη..



 Όταν η νεαρή Camille φέρνει στο κόσμο το νεκρό μωρό της, όλοι στη μικρή κωμόπολη του Παρισιού όπου εκείνη ζει, νιώθουν μία συμπάθεια και συγκίνηση για το χαμό της νεαρής μητέρας...Δύο μήνες αργότερα όμως η Camille επιμένει ότι το μωρό της γύρισε κοντά της από τον ουρανό, και έτσι μία ολόκληρη γειτονιά, για να δώσει μία στιγμή ευτυχίας στη πονεμένη μάνα, θα αναγκαστεί να προσποιηθεί ότι το παιδί της υπάρχει ακόμα και αν κανείς φυσικά δε το βλέπει, ενώ η Camille οδηγεί με τα χρόνια τη Lydie στην ενηλικίωση.... Μιλώντας σε ένα αόρατο παιδί που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, οι γείτονες βοηθούν την Camille να αντιμετωπίσει τη θλίψη της για το νεκρό της παιδί...Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;

“After all, why bring somebody pain when it's so easy to bring joy instead?”




Mέσα από αυτή την τόσο απλή αλλά συνάμα ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία της Camille και της "φανταστικής" κόρης της Lydie, ο Zidrou (που όπως έχω επαναλάβει τείνει να γίνει μέσα στους πιο αγαπημένους μου ευρωπαίους σεναριογράφους)μας δίνει μία μικρογραφία μιας συνοικίας του Παρισιού της δεκαετίας του '30, με τους χαρακτηριστικούς της τύπους ανθρώπων αλλά και καταστάσεων, που συναντά κανείς ακόμα και σήμερα στις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας κυρίως. Τα κουτσομπολιά σχετικά με το γεγονός πως η Camille ήταν ανύπαντρη μητέρα, η σκληρότητα των μικρών κυρίως παιδιών που την αντιμετωπίζουν σαν τη τρελή της γειτονιάς.. Οι ιδιοτροπίες και οι καθημερινές ζωές των απλών ανθρώπων, τα άτακτα παιδιά, ο σοβαρός γιατρός, τα παιχνιδιάρικα κορίτσια, τα κουτσομπολιά των ηλικιωμένων. Μία μικρή γειτονιά με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, και όμως ενώνονται όλοι μαζί μέσα από μία τραγωδία για να παίξουν ο καθένας τους και έναν ρόλο. Όλοι τους τόσο αληθινά δοσμένοι που αμέσως γίνονται οικείοι στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ήδη έχει ταυτιστεί με τη τραγωδία της Camille από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόμικ, και συνεχίζει να είναι στο πλευρό της ακόμα και όταν εκείνη πιστεύει ότι το παιδί της ξαναγύρισε ζωντανό κοντά της.




Και ο συγγραφέας έρχεται να δώσει το ερώτημα-τροφή για σκέψη στον αναγνώστη ''πόσο αληθινή είναι η Lydie;; Και αν είναι πραγματική, πώς έγινε αληθινή; Μέσα σε λίγες σελίδες ο Zidrou καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και να μαγέψει τον αναγνώστη εμπνευσμένος από την απώλεια του δικού του πατέρα και να μας δώσει ένα μάθημα ψυχής ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και αν ο πόνος που προκαλεί αυτή είναι δυσβάσταχτος και η πληγή μοιάζει να μην κλείνει ποτέ...Το σχέδιο του LaFebre λεπτομερές, με έντονη πλαστικότητα και μία καρτουνίστικη διάθεση που σε καμία περίπτωση δε μειώνει τη σοβαρότητα ή τη συγκίνηση της ιστορίας αλλά δίνει μία πιο κωμική χροιά στο θλιβερό θέμα της.

Το κόμικ κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τo Dargaud και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τη Europe comics το 2018.

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2021

Spider Man - The Death of Jean DeWolff από τους Peter David & Rich Buckler

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"Jean Wherever you are,I'll get him for you...I don't care what I have to do...Because I let him get away,and I swear there'll be no further deaths at his hands..None!!! " - Peter Parker/Spider Man



Διαβάζοντας τα τελευταία τεύχη του Amazing Spider Man σε σενάριο Nick Spencer (ναι αυτός που έκανε τον Cap Ναζί αλλά στον Spidey παρουσιάζει αξιοπρεπέστατες ιστορίες) που φέρνουν αντιμέτωπο τον άνθρωπο αράχνη με το μυστηριώδη Kindred,παρατήρησα με νοσταλγία ότι επανήλθε στο προσκήνιο και ένας παλαιότερος εχθρός ο Sin Eater.Ένας εχθρός που είχε απασχολήσει τον Spidey, πολλά χρόνια πριν σε ένα story arc που σήμερα θεωρείται κλασικό αλλά και αρκετά σκοτεινό (στη κατηγορία του Kraven's Last Hunt που γράφτηκε έναν χρόνο αργότερα).Θα παρουσιάσω φυσικά το The Death of Jean De Wolff που έγραψε ο Peter David σε σχέδιο του Rich Bucker(Deathlock,Avengers,Fantastic Four,All Star Squadron) και που παρουσιάστηκε στο δεύτερο τότε τίτλο του Spider Man, τον Spectacular Spider Man στα τεύχη  #107–110 από τον Οκτώβριο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986.




O Peter David σε συνέντευξή του είχε δηλώσει κάποτε ότι όταν ήταν 17 χρονών είχε πάρει έναν όρκο. Όταν θα γίνονταν συγγραφέας και θα έγραφε κόμικς, να μην σκότωνε ποτέ έναν αγαπημένο supporting χαρακτήρα σε οποιοδήποτε τίτλο...Αυτό γιατί σε εκείνη την ηλικία, και ενώ είχε σταματήσει χρόνια να διαβάζει κόμικς, έμαθε με σκληρό τρόπο(σε ερώτηση του γιατί ο Peter δεν παντρεύεται τη Gwen) ότι η Gwen είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν, και μάλιστα με πολύ τραγικό τρόπο...Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι ο David καταπάτησε τον όρκο του όχι μία αλλά δύο φορές...Και τη δεύτερη μάλιστα επειδή τον ανάγκασαν να το κάνει(η τότε editor του Hulk, Bobbie Chase)με το να σκοτώσει την Betty Ross(αγαπημένη χαρακτήρας της τότε γυναίκας του)εγκατέλειψε τον τίτλο του Hulk μετά από 13 χρόνια υπέροχων ιστοριών...



Την πρώτη φορά που "καταπάτησε" τον όρκο του λοιπόν το θύμα ήταν ένας χαρακτήρας που είχε εμφανιστεί κάποια χρόνια νωρίτερα στη ζωή του Spidey(το 1976 στο Marvel Team Up #48),αλλά δεν ήταν αυτό που μπορούμε να πούμε μέλος της οικογένειας του χαρακτήρα. Δημιούργημα των Bill Mantlo και Sal Buscema, ο χαρακτήρας της σκληροτράχηλης επιθεωρήτριας αστυνομικού Jean DeWolff ήταν η θηλυκιά Marvelική απάντηση στον Jim Gordon χαρακτήρα της DC που εμφανίζεται στις ιστορίες του Bat Man.Ακούγωντας πάλι έναν editor στον τίτλο(τον Jim Owsley ή πιο γνωστό τα τελευταία χρόνια ως Priest)που ήθελε ο David να ξεκινήσει στον τίτλο με ένα μεγάλο "μπάμ" ο David από τη πρώτη σελίδα της ιστορίας σοκάρει τους αναγνώστες με το να δείξει το νεκρό σώμα της αστυνομικίνας, ξαπλωμένο στο κρεβάτι της μέσα σε μία λίμνη αίματος, πυροβολημένη εξ'επαφής...




Όταν ο Spider Man θα μάθει από έναν αστυνομικό για το θάνατο της συνεργάτιδας του, και ανακαλύψει ότι εκείνη όσο και αν δεν το έδειχνε έτρεφε συναισθήματα για εκείνον θα αποφασίσει να αναλάβει την υπόθεση εντόπισης του δολοφόνου, ο οποίος σκοτώνοντας και έναν δικαστή σχεδόν κάτω από τη μύτη του Matt Murdock(που βρισκόταν ακόμα μέσα στο Δικαστήριο), θα αποκαλυφθεί ως Sin Eater.Ένας παρανοικός πίσω από μία κουκούλα, που με μία κυνηγετική καραμπίνα εξολοθρεύει όποιον θεωρεί αμαρτωλό....Μαζί με τη βοήθεια του αστυνομικού επιθεωρητή Stan Carter,και έχοντας από κοντά και τον Daredevil, θα προσπαθήσει να εντοπίσει το δολοφόνο μονάχα που αυτό που θα ανακαλύψει δε θα του αρέσει καθόλου και θα τον φέρει στα όρια του...Ίσως και πέρα από αυτά...




Το ντεμπούτο του David στον τίτλο όχι μόνο τον έφερε σε πιο ώριμα και ρεαλιστικά μονοπάτια(σε σχέση με τις ιστορίες του Al Milgrom που είχαν προηγηθεί στο τίτλο και που ήταν πιο απλοικές)αλλά κυριολεκτικά προκάλεσε "σεισμό" στα μέχρι τότε στερεότυπα των υπερηρωικών κόμικ, κάτι που είχε επιτύχει μόνο ο Frank Miller με το πέρασμα του από τον Daredevil και ιδιαίτερα με το story arc Born Again(που σας έχω παρουσιάσει εδώ). Η ιστορία που ξεκινά με το θάνατο γυναίκας ηρωίδας, όχι πέφτοντας ηρωικά στη μάχη, αλλά ύπουλα και άδικα δολοφονημένης. Όχι από έναν super villain αντίπαλο του Spider Man αλλά από έναν θρησκόληπτο ψυχοπαθή που την πυροβολεί εξ'επαφής...



Ο ήρωας που έχοντας έντονες ακόμα τις αναμνήσεις αλλά και ενοχές για το θάνατο της αγαπημένης του από τα χέρια ενός villain, ξαναζώντας μία πανομοιότυπη υπόθεση(ειδικά έτσι όπως αυτή θα εξελιχθεί)θα έρθει στα όρια του. Τόσο ώστε τυφλωμένος από οργή για απόδοση δικαιοσύνης θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άλλο ήρωα και σύντροφο στη καταπολέμηση του εγκλήματος τον Daredevil (ο οποίος θα μάθει για πρώτη φορά τη μυστική ταυτότητα του ανθρώπου αράχνη).

O οποίος ξεχνώντας ίσως ότι και εκείνος ήρθε στα δικά του όρια όταν ο Kingpin του κατέστρεψε τη ζωή εδώ παρουσιάζεται περισσότερο ώριμος και συγκρατημένος σε σχέση με τον Spider Man που αφήνεται να τον παρασύρει η οργή και η θλίψη του, ίσως με καταστροφικά και για τον ίδιο αποτελέσματα αν δεν ήταν εκεί ο hornhead να τον συγκρατήσει...Ο συγγραφέας επίσης παρουσιάζει τον ηθικό σχετικισμό ανάμεσα στους υπερήρωες, τα λάθη ενός συστήματος απόδοσης ποινικής δικαιοσύνης, και το πώς η τυφλή οργή μπορεί να οδηγήσει έναν ήρωα ταγμένο στην υπηρεσία αυτής της δικαιοσύνης να γίνει και ο ίδιος ένορκος, δικαστής και γιατί όχι και εκτελεστής σε αυτό που ο ίδιος νομίζει για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στη πραγματικότητα είναι απλά ικανοποιητική ( ; ) εκδίκηση...




Η ιστορία αυτή καθιέρωσε τον Peter David ως συγγραφέα μεγάλου βεληνεκούς και ήταν η αρχή για μία μεγάλη πορεία στο χώρο των υπερηρωικών και μη κόμικ που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.Ο ίδιος ο συγγραφέας για πολύ καιρό δέχονταν γράμματα από τους αναγνώστες να "αναστήσει" την Jean (με κάποιο τρόπο ή τελικά να μην είχε πεθάνει κτλ.)αλλά ο ίδιος δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα εξασθενούσε το νόημα ολόκληρης της ιστορίας(κάτι το οποίο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έγινε και με τη Betty στο τίτλο του Hulk, ο θάνατος της οποίας του είχε στοιχήσει τη φυγή του από τον τίτλο έστω και να το αποφάσισε ο ίσιος να γίνει..).Σίγουρα αυτή η ιστορία απέχει πολύ από τον friendly neigbhor Spidey όπως παρουσιάζεται ο ήρωας τις περισσότερες φορές, και όπως ανέφερα και στην αρχή, ανήκει στις πιο σκοτεινές στιγμές του web head όπως και το Karven's Last Hunt που ακολούθησε ένα χρόνο μετά αλλά και αργότερα με ιστορίες όπως το Torment του Todd McFarlane ή το Child Within πάλι του DeMatteis που ίσως παρουσιάσω όλες μαζί σε μελλοντικό μου άρθρο.



Φυσικά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο σχέδιο του βετεράνου Buckler το οποίο σφίζει από ζωή και ενεργητικότητα, γεμάτο δυναμισμό και με ρεαλιστικές εκφράσεις προσώπων, δίνει στην ιστορία την αληθοφάνεια αλλά και πειστικότητα που χρειάζεται και σύμφωνα με τον ίδιο τον David "Του έδωσε το είδος της "βρώμικης'' αίσθησης που αναζητούσαμε...Το είδος του Spidey meets Hill Street Blues.."

Σήμερα ίσως μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένη(σε σχέση με τα τωρινά πρότυπα ιστοριών)αλλά αποτελεί και εκείνη ένα λιθαράκι για την μετέπειτα εξέλιξη τόσο του Spider Man ως χαρακτήρα, όσο και του Peter David ως συγγραφέα...Και σίγουρα είναι μία από εκείνες που τη διάβασα σαν παιδί τότε αλλά έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου, κάτι που σήμερα ακόμα και που είμαι ενήλικος πλέον(για να μην πω και μεσήλικας) ελάχιστες έως μηδαμινές ιστορίες κάνουν...Το ότι κυκλοφορεί κατά καιρούς σε trade(και μάλιστα κυκλοφορούσε από τις αρχές των 90's σε μία εποχή όπου πολύ λίγες ιστορίες- Watchmen,Dark Knight Returns - κυκλοφορούσαν σε αυτό το format) δείχνει επίσης αν μη τι άλλο ότι υπολογίζεται μέσα στις κλασικές του ήρωα και ότι ακόμα και σήμερα το αναγνωστικό κοινό την αναζητά. Αναζητήστε την και εσείς για να διαβάσετε όχι μόνο μια πολύ καλή ιστορία αλλά και έναν ρεαλισμό που ειδικά εκείνη την εποχή έλειπε από τα κόμικ, και που με ιστορίες όπως τα Watchmen και Maus έκαναν τον κόσμο να δει τα κόμικ και την 9η τέχνη με άλλο μάτι..