Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

ANITA του Guido Crepax

ANITA 

O μεγάλος Ιταλός δημιουργός Guido Crepax γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1933 στο Μιλάνο της Ιταλίας και ήδη από την ηλικία των 12 ετών είχε εκδώσει τη πρώτη του δουλειά,αντιγράφοντας γνωστούς σχεδιαστές της εποχής.Απέκτησε δίπλωμα αρχιτεκτονικής από το πανεπιστήμιο του Μιλάνου,ενώ παράλληλα δούλεψε στη διαφήμιση και έκανε εικονογραφήσεις για εξώφυλλα δίσκων,βιβλία και περιοδικά(μάλιστα το 1959 έγινε και συνεργάτης του περιοδικού Tempo Medico εικονογραφώντας χαρακτήρες που συνέβαλαν στην ιστορία των ιατρικών επιστημών.).Το 1965 είναι μία χρονιά ορόσημο τόσο για την καριέρα του Crepax,όσο και γενικότερα για τον κόσμο της 9ής τέχνης όταν ο δημιουργός θα παρουσιάσει για πρώτη φορά(σαν δευτερεύον χαρακτήρα στο επιστημονικής φαντασίας κόμικ Neutron)την ερωτική και ονειροπόλα Valentina ή οποία θα δημοσιεύεται στο περιοδικό Linus για πολλά χρόνια μετέπειτα.


Ο Crepax δημιούργησε το δικό του καθαρά προσωπικό του στυλ στο σχέδιο αλλά έδινε πάντα ξεχωριστή σημασία και στο σενάριο.Θα κάνει επίσης πολλές διασκευές σε κόμικ,κλασικών ερωτικών αριστουργημάτων της λογοτεχνίας όπως την Justine  του De Sade,το Histoire d'O(η ιστορία της Ο)της Pauline Reage,και την Emmanuelle του/της Emmanuelle Arsan.

Tempo Medico με εικονογράφηση του Crepax.

Η Αnita που εμφανίζεται στα κόμικ του το 1971 δεν είναι ίσως τόσο γνωστή όπως η "μεγάλη αδερφή της" Valentina.Την εποχή όμως που την παρουσίασε ο Crepax είχε φτάσει ήδη στην ωριμότητα του,και οι διάφοροι δημιουργικοί πειραματισμοί που είχαν αρχίσει ήδη από το 1968,στην Anita βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.H ηρωίδα θα εμφανιστεί σε 2 άλμπουμ το Anita, una storia possibile (1972) και Hello!Anita(1980).


Η Αnita είναι μία σύγχρονη νεαρή γυναίκα της εποχής της(δεκαετία του '70)εγκλωβισμένη στη μονότονη καθημερινότητα της δουλειάς της και τη μοναξιά του σπιτιού της.Χωρίς όνειρα,με έντονες φοβίες και νευρώσεις,αφήνεται να κυριευτεί από τις ερωτικές φαντασιώσεις της.Με συντρόφους καθημερινά αντικείμενα που υπάρχουν στο σπίτι της όπως η τηλεόραση(Anita)ή το τηλέφωνο(Hello!Anita).H φαντασία της την κάνει να ονειρευτεί ότι δημιουργεί τις πιο αλλόκοτες ερωτικές σχέσεις(με βίαιους άντρες,ένα πλάσμα που μοιάζει με σαύρα,με τον τεχνικό του τηλεφώνου,ακόμα και με τον ίδιο της τον "απελευθερωμένο"εαυτό).Για να τη βοηθήσει να καταπολεμήσει αυτόν τον "δαίμονα"θα κάνει την εμφάνιση της και η ίδια η Valentina.




Στον κόσμο της Anita,τα όνειρα,οι παραισθήσεις,και η φαντασία μπλέκονται με την αληθινή ζωή.Δάσκαλος στην αφήγηση και την εικονογράφηση ο Crepax, σαν καλός αρχιτέκτονας που ήταν επίσης,δημιουργεί το κόσμο της ηρωίδας του,όπου το πραγματικό μπλέκεται με το φανταστικό και τα όρια που χωρίζουν αυτά τα δύο φαίνεται να καταργούνται.Παράλληλα μέσα από τις ερωτικές περιπέτειες της Anita,o δημιουργός ασκεί έντονη κριτική κατά του προοδευτικού "βιασμού" της ζωής των ανθρώπων, από τα ΜΜΕ(Αnita)και την σχέση εξάρτησης τους με την τεχνολογία(Hello Anita!).Σύμφωνα με τον Crepax,ο άνθρωπος πλέον δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει γνήσιες ερωτικές σχέσεις,αφού πλέον ακόμα και ο ερωτισμός του προσφέρεται έτοιμος για "κατανάλωση".Πόσο μπροστά από την εποχή του,όταν σήμερα αυτό το κόμικ παρουσιάζεται δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ...


Όλα αυτά σε ένα σχεδιαστικό ντελίριο,με έντονες ερωτικές απεικονίσεις του γυμνού σώματος σε σωστότατες αναλογίες,χωρίς ο μεγάλος δάσκαλος να γίνεται ούτε σε ένα panel χυδαίος ή πορνογράφος.Ο ερωτισμός του Guido Crepax μέσα στους φανταστικούς,ονειρικούς και ψυχεδελικούς απίστευτους κόσμους που δημιουργεί,μπορεί να είναι αληθινός και παντελώς πιστευτός από τους αναγνώστες του.Και αυτό τον καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους μάστορες του ερωτισμού στην 9η τέχνη.


Στα ελληνικά η δουλειά του Crepax δημοσιεύτηκε σε περιοδικά όπως Κολούμπρα,Βαβέλ(Valentina) καθώς επίσης και σε αυτόνομα άλμπουμ(όπως και τα 2 της Anita) από τις εκδόσεις Πλειάς αρχές δεκαετίας του '80.O μεγάλος δημιουργός έφυγε από κοντά μας στις 31 Ιουλίου του 2003,αφήνοντας τον κόσμο της 9ης τέχνης φτωχότερο.Οι δουλειές του όπως και οι λάγνες ηρωίδες του όμως  θα ζήσουν όμως στην αιωνιότητα.


Σπύρος Ανδριανός

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

WAR OF THE REALMS #5-6 Από Jason Aaron,Russell Dauterman&Matthew Wilson

WAR OF THE REALMS #5-6 

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: To παρακάτω review περιέχει spoilers γι'αυτό ΜΗ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ!!


Μετά από καιρό είναι η αλήθεια,ολοκληρώνω τη παρουσίαση στο τελευταίο event της Marvel,το War of the Realms(τεύχη #1-4 εδώ) με τα δύο τελευταία τεύχη το #5 και #6 που ολοκληρώνουν την επική αυτή σειρά του Jason Aaron.Συγνώμη αλλά πριν λίγες μέρες απέκτησα και τα δύο τελευταία τεύχη ώστε να ολοκληρωθεί η κριτική μου για όλο το limited αυτό series.Χωρίς άλλες καθυστερήσεις λοιπόν ας περάσουμε να δούμε πως τελειώνει αυτή η μονομαχία ανάμεσα στο καλό και στο κακό,που σίγουρα όμως χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε την έκβαση της μάχης,ξέρουμε ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο τόσο για την ανθρωπότητα όσο και για το σύμπαν της Marvel.


Το πέμπτο λοιπόν τεύχος ξεκινάει με την αναζήτηση του Daredevil(God without fear αφού όπως είδαμε πήρε τις δυνάμεις του Heimdal)και του Thor για το δέντρο της ζωής,το θρυλικό Yggdrasil.To οποίο πλέον μεγαλώνει και αναπτύσσεται στη φωτιά του Ήλιου.Εκεί ο Thor θα προσπαθήσει να λύσει το γρίφο του Malekith.Στο μεταξύ οι μάχες συνεχίζονται αδυσώπητες και σκληρές σε ολόκληρο τον πλανήτη.Στη Wakanda επιτίθενται οι φτερωτές γυναίκες της Haven,στη Νότια Αμερική η Enchantress με το στρατό της που απαρτίζουν οι νεκροζώντανοι αντιμετωπίζει τον Ghost Rider,αλλά ο Doctor Strange και ο Spidey είναι εκεί για να δώσουν και εκείνοι ένα χέρι βοηθείας.Στην Ανταρκτική οι νέοι Agents of Wakanda(Kazar,GorillaMan,Blade κ.α.)αντιμετωπίζουν πράκτορες της Roxxon και η πράκτορας της Shield Roz Solomon τον ίδιο τον ιδιοκτήτη της Dario Agger(που έχει τη κακιά συνήθεια να μεταμορφώνεται σε Μινόταυρο και φυσικά είναι τσιράκι του Malekith).Οι επικοινωνίες που η Roxxon είχε μπλοκάρει όμως  επανέρχονται,και τώρα οι υπόλοιποι ήρωες που βρίσκονταν αποκλεισμένοι στο Avengers mountain,μπορούν να τηλεμεταφερθούν εύκολα στα πεδία των μαχών στην Σανγκάη,στο Μανχάταν και στο Λονδίνο...


Ενώ ο Τhor όπως είχε κάνει και ο πατέρας του πριν από αιώνες,θα κρεμαστεί από το Yggdrasil(μέσα στις φλόγες όμως)για να αποκτήσει την υπέρτατη γνώση,ενώ ο Malekith τον προκαλεί να μονομαχήσουν για να βάλουν τέλος στον πόλεμο μία και καλή κρατώντας ομήρους τους...γονείς του(Ναι!Ο Odin και η Freyja δεν πεθάναν τελικά όπως σας είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο για την σειρά,δεν είχα πιστέψει ότι είχαμε δει το τέλος τους έτσι εύκολα)

Στο έκτο και τελευταίο τεύχος της επικής αυτής σειράς,ενώ ο Thor είναι κρεμασμένος στο Yggdrasil,εκείνο θα απαιτήσει περισσότερα από το ένα του μάτι για να του προσφέρει την υπέρτατη γνώση του.Τότε ο Thor θα προσφέρει και το τελευταίο κομμάτι από το Mjolnir,για να μάθει επιτέλους την απάντηση για το πως να νικήσει αυτόν τον πόλεμο.Η απάντηση τελικά είναι μία.Άν ο Thor επιθυμεί να νικήσει το πόλεμο,τότε απλά θα χρειαστεί και άλλους Thor στο πλευρό του!!

Thor απαρτία!!!


Όπως είχε κάνει και στη περίπτωση του Gorr του God Butcher (στο θρυλικό run του Aaron με τον Ribic στο Thor God of Thunder).Έτσι από το μέλλον έρχεται ο All Father Thor,από το παρελθόν ο God of Vikings Thor και το καρέ συμπληρώνεται με την Jane Foster που έστω για λίγο αποκτά και εκείνη τις δυνάμεις του Thor ξανά.Όλοι ενάντια του Malekith που εκτός πλέον από το Ebony Blade κατέχει και τη δύναμη του Venom(με ότι αυτό συνεπάγεται...)παράλληλα ο βασιλιάς των Frost Giants,Laufey,και βιολογικός πατέρας του Loki,ο μόνος που απέμεινε ζωντανός στη μάχη αυτή,παγώνει με την ανάσα του ολόκληρη τη Γη.Αλλά ο Thor δεν έχει πει την τελευταία του λέξη,και σύντομα θα φέρει μέσα από τη φωτιά έναν "παλιό" του γνώριμο σε νέα μορφή για βοήθεια...
Welcome back παλιόφιλε!!

''....Όλα αυτά ίσως να καθιστούν προς το παρών το War of the Realms ένα από τα δυνατότερα events της εταιρείας εδώ και μία δεκαετία περίπου ή έστω από την εποχή του πρώτου Civil War το 2006.Στην επόμενη παρουσίαση μου στα δύο πλέον τελευταία τεύχη,ελπίζω να μην με έχει απογοητεύσει ο Aaron και να τελειώσει τη σειρά επικά όπως της αξίζει...'' Έγραφα στο προηγούμενο άρθρο μου στην παρουσίαση των 4 πρώτων τευχών της σειράς.Και ευτυχώς για εμένα και θέλω να πιστεύω για όλους όσους διάβασαν τη σειρά,ο Aaron το πέτυχε και με το παραπάνω.Μας έδωσε αυτό που υποσχέθηκε εξ' αρχής.Μία επική ιστορία,με καταιγιστική δράση,έντονες συγκινήσεις,απίστευτες ανατροπές(δεν θα κάνω άλλα spoiler αλλά στη σκηνή με τον Laufey θα καταλάβετε τι εννοώ,ή ποιόν ακριβώς "φίλο"θα φέρει για βοήθεια ο Thor)το οποίο ο Aaron δούλευε μεθοδικά από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε να γράφει τον τίτλο του Thor,πίσω στο Marvel NOW! αρχές του 2013.Όλα όσα σχεδίαζε από τότε και είχε μέσα στο κεφάλι του,παρουσιάστηκαν μέσα από αυτή τη σειρά,η οποία κυριολεκτικά αναδομεί και εξελίσσει ριζικά το χαρακτήρα του Thor για το μέλλον,και  βάζει τον ήρωα σε νέα πορεία.Και πριν προλάβουν κάποιοι να πούνε ότι όλο αυτό το event έγινε για να εξελιχθεί περισσότερο ο χαρακτήρας του Thor,με μία ανάγνωση της σειράς θα δείτε ότι και οι υπόλοιποι ήρωες δεν αποτελούν απλά "γλάστρες" στο κόμικ,αλλά η παρουσία τους δένει αρμονικά με τα γεγονότα της ιστορίας(αν και θα μπορούσε να ήταν απλά μία ιστορία που θα αφορούσε τον Thor και τους Θεούς της Σκανδιναβικής μυθολογίας)και τονίζει έτσι περισσότερο τον επικό αυτό χαρακτήρα της σειράς,αφού πλέον δεν απευθύνεται μόνο στους fan του Thor,αλλά σε κάθε Marvelmaniac που θέλει να διαβάσει ένα big event,βλέποντας όλους τους αγαπημένους του ήρωες να αγωνίζονται σε μία μεγάλη μάχη blockbuster-ικών προδιαγραφών,σαν αυτές που μπορεί να απολαμβάνει και στις ταινίες στον κινηματογράφο.Ναι μπορεί επίκεντρο όλης της ιστορίας να είναι ο Thor,ο οποίος τα τελευταία χρόνια πέρασε τα πάνδεινα(έγινε unworthy να κραδαίνει το Mjolnir,έχασε το χέρι του και την ταυτότητα του)αλλά πλέον δεν αντιμετωπίζει αυτή την απειλή μόνος του.Έχει και όλους τους ήρωες και συντρόφους του στο πλευρό του.


Στα προηγούμενα events της εταιρείας(Civil War 1+2,Secret Empire,Avengers vs X-men,Inhumans vs X-men κ.α.)είχαμε ήρωες εναντίων ηρώων.Εδώ όλοι οι ήρωες για πρώτη φορά είναι όλοι μαζί ενωμένοι(είτε άνθρωποι,είτε Θεοί,είτε dwarfs)και θα δώσουν τα πάντα,μέχρι τη τελευταία σταγόνα του αίματος τους,για να κερδηθεί αυτός ο πόλεμος.Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό,ο αναγνώστης κατανοεί γιατί το μεγάλο οικοδόμημα που ονομάζεται Marvel universe,είναι στα αλήθεια τόσο σημαντικό και τόσο πραγματικά μεγάλο.Θα δημιουργηθούν επίσης νέες συμμαχίες,νέες ομάδες,νέες φιλίες,ακόμα και αποκατάσταση διαταραγμένων σχέσεων,αφού όλοι οι ήρωες πολέμησαν δίπλα δίπλα σε καταστάσεις που οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν ξαναντιμετωπίσει(Spidey ή Dardevil που θεωρούνται street level heroes να παλεύουν με Frost Giants και με μαγεία)αλλά οποιαδήποτε και αν είναι η απειλή που παρουσιάζεται,όταν απειλείτε η ανθρωπότητα και ολόκληρο το Marvel Universe,όλοι θα γίνουν μία γροθιά..μεγατόνων!!!Πραγματικά και μόνο για το όλο στήσιμο και την ιδέα ο Aaron αξίζει τα θερμότερα συγχαρητήρια.Μαζί με το επερχόμενο King Thor(όπου θα ξανασυνεργαστεί με τον Esad Ribic)το War of the Realms αποτελεί το καλύτερο επίλογο του συγγραφέα στην δική του επική παρουσία στον Θεό του Κεραυνού.

Όλα αυτά όμως δεν θα μπορούσαν να αποτυπωθούν καλύτερα στο χαρτί από το καταπληκτικό artwork του Russell Dauterman.Σε ένα επικό event,θέλεις και έναν επικό σχεδιαστή για να το παρουσιάσεις.Και ο Dauterman έδωσε το καλύτερο πραγματικά εαυτό του με εντυπωσιακές splash και spread pages,καλοσχεδιασμένοι κόσμοι και τοπία με λεπτομερειακά backgrounds, και χορταστικές σκηνές μάχης και κατάφερε να διαχειριστεί όλο αυτόν τον κακό "χαμό"(ήρωες,Frost Giants,Trolls,Dark Elves κ.τ.λ.) να σας το πω ποιο απλά αξιοσέβαστα,χωρίς να κουράσει ούτε μία στιγμή το μάτι του αναγνώστη,χωρίς να χάσει ούτε στιγμή το πνεύμα της δράσης,χωρίς να πάψει να είναι εντυπωσιακός ούτε σε ένα panel.Θεωρώ ότι η αποστολή του ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και με αυτή τη σειρά απέδειξε πόσο πολύ διαολεμένα καλός είναι σαν σχεδιαστής,ειδικά με τις απαιτήσεις που έχει ένα εβδομαδιαίο event.Και φυσικά τα καταπληκτικά χρώματα του MatthewWilson βοήθησαν τα μέγιστα να αποδοθούν όλα αυτά εντυπωσιακά το χαρτί.


Επιτέλους ένα event που άξιζε την αγορά του και με το παραπάνω.Μία επική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό,ένα υπερηρωικός οργασμός που μας γύρισε πίσω στις παλιές καλές εποχές του πρώτου Secret Wars και του Infinity Gauntlet,τότε που τα πράγματα ήταν απλούστερα,λίγο πιο αθώα,σίγουρα όμως λιγότερο σεναριακά πολύπλοκα,χωρίς "δηθενιές" και υποδείξεις για το πως πρέπει να γράφετε ένα κόμικ...Τίποτε το λιγότερο από τις ταινίες που παρακολουθούμε στο σινεμά και μιλάμε για ημέρες μετά εντυπωσιασμένοι.Αυτό κατάφερε να προσφέρει ο Jason Aaron και η θαυμαστή ομάδα συνεργατών του μέσα από τις σελίδες του War of the Realms.Άργησε η Marvel να βγάλει event,αλλά όταν βγήκε μας αποζημίωσε με το παραπάνω.Μακάρι και τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν να έχουν έστω ένα από τα συστατικά του War Of The Realms.Το σίγουρο είναι ότι ενωμένοι οι ήρωες πάντα αποδίδουν καλύτερα από ότι διχασμένοι...

Σπύρος Ανδριανός



Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

Silver Surfer : Black από Donny Coates και Tradd Moore

Silver Surfer : Black

"I make myself ashining,guiding star for those who feel abandonded in the abyss...For no matter how long my shadow grows,I will not devoured by the black..." - Norrin Radd/Silver Surfer


To Silver Surfer : Black είναι το νέο κεφάλαιο των περιπετειών του ατρόμητου φρουρού του διαστήματος.Μετά το πολύ αγαπημένο και πετυχημένο run των Slott&Alred(σας το παρουσίασα εδώ) στην ιστορία του Norrin Radd,τη σκυτάλη την αναλαμβάνουν οι Donny Coates(Venom,Guardians of the Galaxy) και Tradd Moore(Ghost Rider,Secret Warriors,Luther Strode)με αυτό το καινούργιο limited series που θα ολοκληρωθεί σε 5 τεύχη,και θα μας ταξιδέψει μαζί με τον Norrin Radd σε καινούργιους(αλλά και επικίνδυνους) κόσμους στα βάθη του γαλαξία...




Η ιστορία συνεχίζεται από εκεί που είχαμε αφήσει τον Norrin Radd στις σελίδες των Guardians of the Galaxy.Μετά το θάνατο(ναι πάλι)του Thanos,οι σύντροφοι του(Black Order)φυλάκισαν τους Guardians(που μέλος τους ήταν και ο Surfer)μέσα σε μία μαύρη τρύπα.Ο Νorrin Radd κατορθώνει να ελευθερώσει τους συντρόφους του,αλλά ο ίδιος παγιδεύεται περισσότερο μέσα σε αυτήν.Χρησιμοποιώντας όσες λιγοστές δυνάμεις του έχουν απομείνει,ο Surfer θα κατορθώσει και αυτός να ξεφύγει από τη μαύρη τρύπα,και να βρεθεί σε έναν άγνωστο για εκείνον πλανήτη,όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με μία καινούργια απειλή που όμοια της δεν έχει αντιμετωπίσει...




Όπως και ο Stan Lee ή ο Dan Slott έτσι και ο Coates δηλώνει fan του χαρακτήρα τoυ surfer,και όταν γράφεις έτσι έναν ήρωα,το αποτέλεσμα πάντα θα είναι ικανοποιητικό και άκρως συναρπαστικό.Γιατί γνωρίζεις και αγαπάς τον χαρακτήρα,προσθέτεις σε αυτόν όλα αυτά τα στοιχεία που αγάπησες από άλλους συγγραφείς μαζί με αυτά που εσύ έχεις δημιουργήσει για εκείνον.Δεν γράφεις επειδή σου έδωσαν έναν τίτλο να γράψεις.Δεν θα γράψεις σαν μισθοφόρος επαγγελματίας μόνο.Δεν θα γράψεις χωρίς να γνωρίζεις την "βαριά" ιστορία του χαρακτήρα.Δεν θα αγνοήσει τη δουλειά που έκαναν σε εκείνον οι προηγούμενοι δημιουργοί πριν από εσένα.Αυτό ακριβώς κάνει και στο Silver Surfer Black ο Coates.


Ξαναγυρίζοντας στο στυλ εκείνο αφήγησης που είχε καθιερώσει ο Stan Lee στον χαρακτήρα,σε πρώτο πρόσωπο,με έντονες φιλοσοφικές και προσωπικές αναζητήσεις ο Coates μας μεταφέρει απόλυτα τη ψυχοσύνθεση του Norrin Radd,που φυλακισμένος,μόνος,μέσα στη μαύρη τρύπα,κάνει έναν αναλογισμό της ζωής του...Σε όλα τα χρόνια της ύπαρξής του για κάποιους είναι φίλος,σύντροφος,ακόμα και σωτήρας...Για κάποιους άλλους όμως που δεν γλύτωσαν από τη πείνα του Galactus,το όνομα του συνδέθηκε με αυτό του θανάτου.Και αυτό είναι κάτι που θα τον κυνηγάει σε όλη του τη ζωή...Είναι κάτι που καθημερινά θα φέρνει δάκρυα στα μάτια του και πόνο στη ψυχή του,που γνωρίζει ότι δεν θα την εξιλεώσει ποτέ...




Πραγματικά ο Coates γράφει ένα ερωτικό γράμμα αγάπης και θαυμασμού στον Stan Lee,με τις δημιουργίες του οποίου(ειδικά τον Surfer)o συγγραφέας μεγάλωσε,και καθώς είναι και η πρώτη ιστορία του Surfer μετά το θάνατο του the man,νομίζω ότι έκανε τα πάντα για να τον κάνει περήφανο για το legacy του..Όταν τον είχε συναντήσει μικρός στο San Diego Con του είχε πει ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα είχε κάνει για τα κόμικς.Ο Stan με την απλότητα που τον χαρακτήριζε,του είχε πει ότι και εκείνος μπορεί να το κάνει αυτό...Και αυτό τώρα με το Silver Surfer Black ο Coates προσπαθεί να κάνει.Πάνω από όλα με σεβασμό στο δάσκαλο και στην ιστορία του ήρωα.Με δημιουργούς σαν τον Coates,που τελευταία σε οποιοδήποτε τίτλο γράφει ποτέ δεν απογοητεύει,ο Stan ξέρει ότι τα "παιδιά" του βρίσκονται σε καλά χέρια.


Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην γίνει ειδική μνεία και στην εκπληκτική εικονογράφηση από τον καλό φίλο του Coates,τον Tradd Moore,που πραγματικά απογειώνει τα πολύ καλά κείμενα του φίλου του.Το πολύ ιδιαίτερο και σήμα κατατεθέν στυλ σχεδιασμού του(που θυμίζει έντονα εκείνο του Tim Sale τουλάχιστον σε αυτή την ιστορία),ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του κόμικ και προσαρμόζεται στα κείμενα του Coates,τόσο τέλεια που ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο σε απόλυτη αρμονία.Ο Μoore σε αυτό το κόμικ δίνει μία από τις καλύτερες σχεδιαστικά δουλειές του,βάζοντας τον αναγνώστη σε ένα απίστευτο σουρεαλιστικό/ψυχεδελικό και συναρπαστικά οπτικό ταξίδι,χαρίζοντας μοναδικές στιγμές αναγνωστικής εμπειρίας..Ο Dave Stewart με τα μοναδικά του χρώματα(πάντα με vintage αναφορές βλέπε DC: the New Frontier),συμπληρώνει μοναδικά το εκπληκτικό αυτό σχεδιαστικό αποτέλεσμα,και μπορεί να θυμίζει έντονα τις δουλειές του βασιλιά Kirby,σε καμία περίπτωση όμως δεν τον αντιγράφει.Περισσότερο σαν homage στη κλασική σχολή το θεωρώ,και ιδιαίτερα στον Surfer που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες του δίδυμου Lee-Kirby στην ιστορία του αμερικάνικου υπερηρωικού κόμικ και όχι μόνο.




Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το πρώτο τεύχος και γνωρίζω ότι θα μείνω το ίδιο και στα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν.Γιατί το Silver Surfer:Black είναι το κόμικ εκείνο γραμμένο από έναν fan πρωτίστως,για όλους τους fan.Γιατί όλο το creative team προπαντός "γουστάρει" αυτό που κάνει(και το κάνει καλά) και αυτό φαίνεται σε κάθε σελίδα και σε κάθε panel ή layout του κόμικ.Αξίζει λοιπόν και με το παραπάνω την αγορά του γιατί είναι ένα κόμικ που θα σας ικανοποιήσει σε όλα τα επίπεδα.


Σπύρος Ανδριανός





Σάββατο, 6 Ιουλίου 2019

Spider Man : Life Story #4 (the 90's) Από Chip Zdarsky και Mark Bagley

Spider Man : Life Story the 90's

''You lived a quiet Life,while I lived the loud one...But I'm tired now,I can't do it anymore..." - Peter Parker

Συνεχίζουμε την παρουσίαση μου στη σειρά αυτή των Zdarsky&Βagley που μας διηγείται την ιστορία του ανθρώπου αράχνη σε αληθινό χρόνο.Βρισκόμαστε στα μέσα πλέον της δεκαετίας του '90.Ένας μεσήλικας Peter Parker έχει αφοσιωθεί στην δουλειά του και μόνο,με τη προσωπική του ζωή να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα.Κάποια ελεύθερη σχέση με την ιδιωτική ντετέκτιβ Jessica Jones που του παρέχει και κάποιες πληροφορίες για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει...Μετά από χρόνια απουσίας επανεμφανίζεται ο παλαιότερος εχθρός του ο Doctor Octopus,και καταφέρνει να πιάσει αιχμάλωτο τον κλώνο του Peter Parker,που ακούει στο όνομα Ben Reily.



Μετά από έναν καυγά που έχει ο Peter με τον Tony Stark και το ναυάγιο της συνεργασίας τους,ο Peter αποφασίζει να βγει για περιπολία με τη στολή του Spider Man(γιατί οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται!!)Μέσα από τη συχνότητα της αστυνομίας θα μάθει για την επανεμφάνιση του Ock και θα πάει να τον βρει πριν προξενήσει μεγαλύτερο χάος και καταστροφή στη πόλη.Η ηλικία του όμως τον προδίδει και τα χρόνια του τον βαραίνουν,αφού με κόπο προσπαθεί να σταματήσει το καταστροφικό έργο του Octopus,ο οποίος τελικά τον πιάνει αιχμάλωτο και εκείνον....



Ο Peter ξυπνάει στο εργαστήριο της Oscorp,όπου βρίσκεται δεμένος μαζί με τον Ben Reily.Ο Οctopus έχει και έναν "βοηθό" σε αυτό του το σχέδιο που δεν είναι άλλος από τον Harry Osborn,που έχει ήδη μετανιώσει για αυτή του την απόφαση....Μετά από εξετάσεις ο Ock διαπιστώνει ότι ο Peter Parker ήταν στη πραγματικότητα όλα αυτά τα χρόνια ο κλώνος,και ο Ben Reily ο πραγματικός Peter!!Στην οργή του ο Ben Riley για όλα τα κλεμμένα χρόνια που δεν έζησε σαν αληθινός Peter ορμάει στον Octopus και τον συγκρατεί ο Peter.Ο Οctopus αργότερα προσπαθεί να σκοτώσει τον Ben και τον Peter αλλά ο Harry μπαίνει στη μέση και θυσιάζεται για τον φίλο του.Η τελευταία του ηρωική πράξη όταν κανείς δεν τον θεωρούσε ήρωα...



Αργότερα ο Peter δίνει πίσω στον Ben τη ζωή που δεν έζησε.Τα ηνία της εταιρείας,κωδικούς,πληροφορίες,τεχνολογία,ακόμα και τη ταυτότητα του Spider Man.Και αποφασίζει να ζήσει και εκείνος μία νέα ήρεμη ζωή...Μονάχα που πρώτα θα κάνει μία στάση σε έναν παλαιό γνώριμο,που όπως φαίνεται τα είχε σχεδιάσει όλα από την αρχή....

Έχοντας σαν βάση το clone saga ένα από τα μεγαλύτερα και αμφιλεγόμενα story arcs του Spidey στη δεκαετία του '90 ο Chip Zdarsky μας παρουσιάζει τη δική του μοντέρνα και φρέσκια εκδοχή,στις περιορισμένες σελίδες του τέταρτου τεύχους της θαυμάσιας αυτής σειράς.Όπως και το original clone saga,έτσι και εδώ έχουμε τα απαραίτητα plot twists αλλά με μία έμφαση και στη ψυχολογία των χαρακτήρων,αν και όπως τόνισα και πριν,δεν αναπτύσσονται όσο θα έπρεπε στις περιορισμένες σελίδες ενός και μόνο τεύχους.Ο Peter αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η ηλικία του δεν του επιτρέπει πλέον να είναι ο Spider Man και η κούραση έχει αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία της.Ο Doctor Octopus λίγο πριν τη δύση της ζωής του,παραδομένος στη θλίψη των γηρατειών και της απώλειας,βλέπει το τελευταίο του σχέδιο σαν μία ευκαιρία για μια νέα αρχή...
Ο Ben Reily αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα να διεκδικήσει τη ζωή που δεν έζησε όλα αυτά τα χρόνια.Το ίδιο όμως τελικά επιθυμεί και ο Peter για τον εαυτό του,και δίνοντας τα πάντα στον Ben,αποφασίζει και εκείνος να ζήσει τη ζωή που ήθελε και δεν του επιτρεπόταν να ζήσει...O Harry έστω και την τελευταία στιγμή θα αποδείξει ότι ήταν περισσότερο ήρωας από όσο πίστευαν οι άλλοι για εκείνον,ή και ο ίδιος για τον εαυτό του...Ο Zdarsky δεν υποτιμά κανέναν χαρακτήρα,έναντι κάποιου άλλου.Όλοι παίζουν το δικό τους ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας,και όλοι με τις πράξεις τους θα καθορίσουν το μέλλον τους.Είναι όλοι άνθρωποι με συναισθήματα,επιθυμίες,αμφιβολίες και διλήμματα τόσο ηθικά όσο και προσωπικά...Ο Spider Man του Zdarsky είναι πιο σκοτεινός και πιο θλιμμένος,και ίσως αυτό να αντανακλά τις μεγάλες δυσκολίες της πραγματικής ζωής,και να τις καθιστά περισσότερο αληθινές στα μάτια του αναγνώστη.Καλή η χιουμοριστική διάθεση του Spidey,αλλά μην ξεχνάμε ότι δεν είναι κωμικός,και επίσης έχει ζήσει μία ζωή που σημαδεύτηκε από μεγάλες τραγωδίες και απώλειες...



Ο Bagley για μία ακόμα φορά "κεντάει" σχεδιαστικά τόσο στις σκηνές δράσεις(εντυπωσιακό το panel με τον Spidey να προσπαθεί να σταματήσει με κόπο το αυτοκίνητο)αλλά εκεί που πραγματικά λάμπει είναι στις εκφράσεις των προσώπων στους χαρακτήρες που σχεδιάζει.Αποτυπώνει τέλεια τα συναισθήματα τους,καθώς και το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου από επάνω τους.Συνεχίζει να σχεδιάζει με τον ίδιο ενθουσιασμό που μας προξενούσε στη δεκαετία του '90 όταν μεγαλουργούσε στον τίτλο του Amazing Spider Man,ή και αργότερα στον Ultimate Spider Man που δημιούργησε μία νέα γενιά fans.Πραγματικά η καλύτερη επιλογή σχεδιαστή για αυτή τη σειρά.



Ένα ακόμα πολύ καλό τεύχος,που θα μπορούσε να είχε ολοκληρώσει και τη σειρά,αλλά θα συνεχίσουμε με το επόμενο τεύχος που θα εξελίσσεται τη δεκαετία του 2000 και ίσως έχουμε αναφορά στο Civil War.Μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην ιστορία του Marvel Universe.Και ίσως και του ίδιου του ανθρώπου αράχνη.

Σπύρος Ανδριανός




Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Superman Year One από Frank Miller,John Romita jr. και Danny Miki

SUPERMAN YEAR ONE

"You can't have Justice without truth.."

H DC συνεχίζει πάντα δυναμικά με το νέο imprint της Black Label.Οι καλύτεροι δημιουργοί της βιομηχανίας των κόμικ,χωρίς τον περιορισμό του continuity,γράφουν σε μοντέρνο στυλ και προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις της εποχής μας,ιστορίες για τους μεγαλύτερους ήρωες των κόμικ.




Έτσι και ο Frank Miller μας παρουσιάζει μία ακόμα μοντέρνα εκδοχή του μύθου του Superman,χωρίς να αλλάζει ή να αλλοιώνει αισθητά,τίποτα από το μύθο που δημιούργησαν οι Shuster&Siegel,αλλά με νεωτεριστική διάθεση και προσέγγιση,προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα.




Μετά από πολύ καιρό διαβάζουμε κάτι πραγματικά καλό από τον Frank Miller,που τα τελευταία χρόνια έδειχνε να επαναλαμβάνεται μονότονα(Xerxes)έδειχνε ότι δεν ήξερε τι έγραφε(DK2)ή με τι υλικό ή ποιον ήρωα είχε στα χέρια του να δουλέψει(Superman/DK2).Μία ανάκαμψη παρατήρησα στο DK3 The Master Race(που σας παρουσίασα εδώ)ειδικά στο τρόπο που παρουσίαζε τον Superman,αλλά κράτησα μία επιφύλαξη γιατί στο σενάριο ήταν και ο Azzarello..




Εδώ στο Superman Year One φαίνεται να βρίσκει το παλιό καλό του εαυτό,αλλά με μια πιο ευαίσθητη και ποιητική του πλευρά,που δεν μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν.Παρακολουθούμε τη διαδρομή του Kal-El από τη στιγμή που καταστρέφεται ο πλανήτης Krypton,την άφιξή του στη Γη,την ανατροφή του σαν φυσιολογικό παιδί από τους Kent στο Smallville.
Την ανακάλυψη των δυνάμεων του,τις συμβουλές των γονιών του να μην τις χρησιμοποιεί άσκοπα ή για επίδειξη παρά μόνο όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη.Τα εφηβικά του χρόνια στο Λύκειο,το μάθημα που δίνει σε bullies που τρομοκρατούν τους πιο αδύναμους φίλους του,έχοντας μάθει στην ασυλία που προσφέρει ο φόβος και η σιωπή των άλλων.Tα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα που νιώθει για τη φίλη του Lana Lang,την απόφαση του να καταταγεί στο ναυτικό με το τέλος του σχολείου,για να γνωρίσει καλύτερα τον πλανήτη που τον ανέθρεψε,να δει τον κόσμο που ανέλαβε να προστατεύει και ορκίστηκε να αγαπά.





Όλα όσα έχουμε ξαναδεί στην ιστορία του Superman,δοσμένα με μία φρέσκια ματιά όμως από τον Miller,χωρίς να χρησιμοποιεί άσκοπη βία και επαναλαμβανόμενα κλισέ που χαρακτήριζαν τη δουλειά του τα τελευταία χρόνια,με ωραίους και κατανοητούς διαλόγους ανάμεσα στους χαρακτήρες,χωρίς άσκοπες πολυλογίες και μπερδεμένες φιλοσοφίες που κουράζουν τον αναγνώστη.Φαίνεται ότι ο Miller κατάλαβε πόσο στο παρελθόν είχε αδικήσει τον άνθρωπο από ατσάλι,τόσο στο κλασικό Dark Knight Returns όσο και στην τραγική του συνέχεια το DK2,και αποφάσισε να επανορθώσει;;Ή τελικά ήταν Superman fan και δεν το είχαμε καταλάβει;;Ή κατάλαβε ο ίδιος με τι Icon έχει επιτέλους να κάνει και αποφάσισε να τον γράψει ακριβώς έτσι;;Ότι και αν τελικά συμβαίνει από τα δύο,το αποτέλεσμα-τουλάχιστον για το πρώτο βιβλίο-φαίνεται να είναι ικανοποιητικό!!Ακόμα και αν ο Miller θέλει 63 σελίδες για να διηγηθεί την πρώτη φάση στο origin του Superman,κάτι που ο John Byrne είχε κάνει στις μισές στο δικό του και all time classic Man of Stell το 1986.




Το σχέδιο του John Romita jr. βελτιωμένο αισθητά σε σχέση με τα τελευταία χρόνια(αν καταφέρει να καταλάβει ότι όλοι οι υπερήρωες δεν σχεδιάζονται 30 κιλά όπως κάνει με τον Spidey),αν και νομίζω ότι βοηθάει αρκετά και το υπέροχο μελάνωμα από Danny Miki,γι'αυτό και σε πολλά σημεία του το σχέδιο θυμίζει αυτό του Greg Capullo,που αυτή την εποχή δουλεύει πάνω σε έναν άλλο Blak Label τίτλο το Bat Man Lat Knight on Earth που σας παρουσίασα λίγες μέρες πριν.Πάντως ο Romita κάνει καλή δουλειά στο πώς αποδίδει τις εκφράσεις και τα συναισθήματα στα πρόσωπα των χαρακτήρων,το ακριβώς αντίθετο από ότι κάνει στις σωματικές ανατομίες του δηλαδή για τον λόγο που ανέφερα πριν.Αλλά επαναλαμβάνω είναι σαφώς βελτιωμένος σχεδιαστικά και σίγουρα δεν θα απογοητεύσει στα επόμενα 2 τεύχη.Εκπληκτική δουλειά στα χρώματα από Alex Sinclair γεμάτα φωτεινότητα και ζωντάνια έρχονται να συμπληρώσουν το όλο ικανοποιητικό αποτέλεσμα.


Όπως και στη περίπτωση του Last Knight on Earth,έτσι και εδώ έχουμε ένα κόμικ που στηρίζεται περισσότερο στον Clark Kent,παρά στον Superman.Δίνεται έμφαση περισσότερο στην ανθρώπινη πλευρά του παρά στην υπερηρωική του,και στο "Θεϊκό" στοιχείο που παρουσιάζεται στον ήρωα τα τελευταία χρόνια ειδικά στον κινηματογράφο.Οι στιγμές με τη Lana ή ο αποχαιρετισμός με τους γονείς του λίγο πριν ξεκινήσει τη νέα του ζωή,είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και συγκινητικές(σπάνιο για Miller επαναλαμβάνω)και μας δείχνουν ότι πίσω από όλη αυτή τη δύναμη,βρίσκεται ένας απλός,καθημερινός άνθρωπος σαν όλους μας.




Ένα πολύ καλό πρώτο τεύχος,ελπίζω να συνεχίσει το ίδιο καλά με τα επόμενα,σίγουρα με έκανε να περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια της ιστορίας.Αν όχι καλύτερο από το Last Knight on Earth,σίγουρα όμως το ίδιο αξιοπρεπέστατο και συμπαθητικό.Με το Black Label οι κλασικοί(και όχι μόνο)χαρακτήρες της DC βρίσκονται σε καλά χέρια.


Σπύρος Ανδριανός

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

Skits@kia Spy's Edition #17 - Red Hood Unbound # 5

RED HOOD UNBOUND

Ιστορίες παραμυθένιας τρέλας σε δικό μου σκίτσο και ψηφιακό χρώμα, με το αγαπημένο σας δίδυμο!

Forbidden Rendezvous

Shit Happens...

Wrong Fairy Tale...





Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Incredible Hulk - Last Call από Peter David&Dale Keown

Incredible Hulk - Last Call

"You Have the same eyes(with Hulk)don't you know that?If the eyes are the window to the soul,then so be it..You have the same soul.." - Betty Ross to Bruce Banner



Η Marvel γιορτάζοντας τα 80 χρόνια της κυκλοφορεί μία σειρά από εορταστικές εκδόσεις και one shots,από τίτλους ή και creative teams που έγραψαν ιστορία.Στα πλαίσια αυτών των εκδόσεων δεν θα μπορούσαμε να μην έχουμε και ένα one shot από το καλύτερο δίδυμο που πέρασε ποτέ από τον τίτλο του Incredible Hulk,των Peter David και Dale Keown ,ο πρώτος ως σεναριογράφος κκαι ο δεύτερος ως σχεδιαστής.Και οι δυο τους άφησαν ανεξήτιλο το στίγμα τους στον jade giant έναν από τους πιο κλασικούς χαρακτήρες της Marvel,και από τους πιο αναγνωρίσιμους της εταιρείας.



Το Incredible Hulk - Last Call ξεκινάει μετά τα γεγονότα του Incredible Hulk vol.1 #466 και τον τραγικό θάνατο της Betty Ross(τεύχος που σας είχα παρουσιάσει εδώ)με έναν κυριολεκτικά χαμένο και τραγικά μόνο Bruce Banner,να τηλεφωνεί σε μία γραμμή στήριξης(και παροχής βοήθειας)για όσους έχουν τάσεις αυτοκτονίας.Σε μία κοπέλα,τη Veronica,που κάποτε δούλευε με την Betty ακριβώς στο ίδιο πόστο(σαν τηλεφωνήτρια).Εκεί πληροφορεί τη κοπέλα ποιος είναι,και ότι έχει πληρώσει έναν επαγγελματία εκτελεστή να τον πυροβολήσει με το πρώτο νεύμα που θα του κάνει...

Στη συνέχεια ο Bruce μιλάει για τη Betty και το πόσο σημαντική ήταν στη ζωή του,για τη στήριξή της στον ίδιο,αλλά και το πόσο καταλάβαινε τον Hulk(είχαν μία σύνδεση μεταξύ τους)ακόμα και αν η ύπαρξή του έφερε μόνο πόνο,καταστροφή και απώλεια στη ζωή της...Πόσες φορές άλλωστε δεν κινδύνεψε στα χέρια των εχθρών του,και τελικά ένας από αυτούς μπόρεσε να πάρει τη ζωή της τόσο άδικα...Ο Banner νιώθει υπεύθυνος για το πόνο που έφερε στις ζωές όλων των ανθρώπων που ήταν κοντά του..




"Why should I live when I bring injury or death to everyone I love..? " Αναρωτιέται....

Η Veronica προσπαθεί να τον πείσει ότι η δημιουργία του Hulk δεν ήταν δικό του λάθος,και ότι παρά τη καταστροφή που άθελα του έφερνε στο πέρασμά του,ο Hulk πάντα βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη,όπως ακριβώς κάνει και ένας ήρωας...Μονάχα που ίσως ήρθε η στιγμή να αποδείξει αυτά τα λόγια,όταν η Veronica θα κινδυνέψει από έναν επικίνδυνο άνθρωπο και παλαιό γνώριμο του Hulk....




Ένα τεύχος αφιέρωμα στον αγαπημένο χαρακτήρα της Betty,για τον οποίο ο David πάντα έτρεφε αδυναμία,καθώς άρεσε και ήταν ο αγαπημένος της (πρώην πλέον)γυναίκας του την εποχή που ο συγγραφέας διέπρεψε στον τίτλο.Μάλιστα ήταν και ο λόγος(ο θάνατος της Betty) που ο David αποχώρησε από τον τίτλο αφού διαφώνησε με την τότε editor Βobby Chase για εκείνη την απόφαση...Τονίζεται το πόσο σημαντική ήταν η παρουσία της στη ζωή τόσο του Banner,όσο και του Hulk,το στήριγμα που και οι δύο είχαν ανάγκη στις πονεμένες τους υπάρξεις...."Έχεις τα ίδια μάτια με τον Hulk"του λέει η Betty κάποια στιγμή του παρελθόντος που θυμάται ο Banner και εξιστορεί..."Αν τα μάτια είναι το παράθυρο της ψυχής,τότε έχεις την ίδια ψυχή με εκείνον"....Και αυτό δείχνει πόσο καταλάβαινε η Betty τον σύντροφό της.Αφού αυτό δεν το είπε ως κάτι κακό τουναντίον...Η ψυχή του Banner για την Betty,παρέμεινε η ίδια σε οποιαδήποτε μορφή και αυτός ήταν.Οποιαδήποτε και αν προσωπικότητα του έβγαινε στην επιφάνεια..Και η αγάπη τους παρέμενε δυνατή ακόμα και μέσα σε όλη τη δυστυχία,τη καταστροφή,και τον κίνδυνο που έφερνε πάντα η κατάρα της παρουσίας του Hulk,που ακολουθούσε σαν σκιά τη ζωή του Banner...



O Banner ήθελε να δώσει πάντα ένα τέλος στη μαρτυρική ζωή του,όχι για να βρει τόσο ο ίδιος τη γαλήνη,αλλά για να μην καταστρέφει τη ζωή της αγαπημένης του,και των ανθρώπων που ήταν κοντά του(Rick Jones)..Ο Ηulk όμως ποτέ δεν τον άφηνε να το κάνει....Γιατί απλούστατα ο Hulk πάντα υπήρχε μέσα στον από παιδί βασανισμένο Banner(αυτό το βλέπουμε και στη σκηνή γνωριμίας του Bruce με τη Betty,μέρες πριν το ατύχημα,και είναι κάτι που είχε τονίσει αργότερα και ο Jenkins στο δικό του run)και δεν τον δημιούργησε η βόμβα Gamma.Απλά έδωσε παρουσία και μορφή σε μία προσωπικότητα που υπήρχε ήδη μέσα στον Banner κρυμμένη...




Δεν νομίζω ότι υπάρχει συγγραφέας που να έχει κατανοήσει περισσότερο το χαρακτήρα των Banner/Hulk περισσότερο από τον David.Kαι σε αυτή του την ιστορία τονίζεται το ψυχολογικό υπόβαθρο του χαρακτήρα,αν και φυσικά δεν λείπουν και οι κλασικές σκηνές δράσης(και ξύλου)που χαρακτηρίζουν τον τίτλο από τα πρώτα του τεύχη.Σίγουρα όμως ο χαρακτήρας του Hulk είναι πολλά περισσότερα πράγματα από δράση και βίαιες αναμετρήσεις,και ειδικά στα χέρια του David δίνεται η δυνατότητα στον αναγνώστη να το γνωρίσει αυτό.Χωρίς ακατάσχετες πολυλογίες(τα ακούς Bendis;;)χωρίς άσκοπες φιλοσοφικές αναζητήσεις(Ναι Moore εσένα εννοώ)ο David μέσα σε λίγες σελίδες καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από τη πρώτη μέχρι και τη τελευταία σελίδα,και το τεύχος αποτελεί ένα υστερόγραφο του συγγραφέα,για το χαρακτήρα στον οποίο μεγαλούργησε για σχεδόν 12 χρόνια,αλλά ίσως και μία υπόσχεση για το μέλλον του...




Για το art του Keown ότι και να πει κανείς θα ήταν πολύ λίγο για να περιγράψει το δέος που προκαλεί στον αναγνώστη ο καλύτερος ίσως artist που απεικόνισε αυτόν τον χαρακτήρα.Σχέδιο εντυπωσιακό,λεπτομερέστατο, ολοζώντανο με δυναμικές σκηνές μάχης και τρομερή εκφραστικότητα των προσώπων των χαρακτήρων(η γλυκύτητα της Betty,η σοβαρότητα της Veronica,ο σακατεμένος Hyde)καθιστούν αυτό το comic must buy ακόμα και αν δεν το έγραφε ο Peter David.

Ένα νοσταλγικό ταξίδι στη καλύτερη ίσως εποχή του πρασινοτόμαρου(και όχι μόνο)γίγαντα,που για μία ακόμα φορά μας συναρπάζει και μας συγκινεί,και ελπίζω να επαναληφθεί σύντομα(το τεύχος ζητάει τις εντυπώσεις μας με mail:mheroes@marvel.com).Ο David μας ταξιδεύει για μια ακόμα φορά μέσα στην ιστορία του χαρακτήρα,την εξέλιξή του,τις καλές και κακές του στιγμές,τις τραγωδίες που τον στιγμάτισαν,ενώ αποτελεί ίσως και το καλύτερο jumping point για νέους αναγνώστες που θέλουν να ανακαλύψουν έναν διαφορετικό Hulk από αυτόν που ίσως γνωρίζουν μέσα από τις ταινίες...Η καλύτερη αγορά που θα μπορούσατε να κάνετε για αυτό τον μήνα(μαζί με το Bat Man Last Knight on Earth).Ηighly Recommended!!!


Σπύρος Ανδριανός






Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Bat Man : Last Knight on Earth #1 από Scott Snyder&Greg Capullo

Bat Man : Last Knight on Earth Book 1

"I wrote you something...it's a poem,it's everything I've ever wanted to say to you,and it goes like this..." -Joker

Προσοχή ακολουθούν spoilers ΣΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΜΕ!!!!

Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου το πρώτο τεύχος της νέας Black Label κυκλοφορίας των Scott Snyder&Greg Capullo,Bat Man : The Lat Knight on Earth.Πρόκειται για τον τρίτο τίτλο που αφορά τον αγαπημένο μας νυχτερίδα κάτω από αυτό το imprint(έχουν προηγηθεί τα Bat Man:White Knight και το Bat Man:Damned).Το δημιουργικό δίδυμο επιστρέφει για μία τελευταία φορά στον σκοτεινό ιππότη για να μας διηγηθούν ίσως την τελευταία του ιστορία...Έχοντας αφήσει εποχή στο θρυλικό run τους στον τίτλο Bat Man σε όλο το new 52 της DC,μας υπόσχονται να κλείσουν το κύκλο τους στον σκοτεινό ιππότη με μία ιστορία που θα αφήσει εποχή!!To γεγονός ότι οι ιστορίες που δημιουργούνται για το Black Label είναι εκτός κανονικού continuity,δίνει στον Snyder την ελευθερία να γράψει μία ιστορία που δεν επηρεάζει το σύμπαν της DC,ούτε και ακολουθεί συγκεκριμένα story arcs,αν και μερικές λεπτομέρειες έχουν εμφανιστεί σε παλαιότερες ιστορίες του Bat Man.Ή ίσως κάποια στοιχεία της ιστορίας να χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικά arcs σε τίτλους όπως Justice League που αυτή την εποχή τη γράφει ο Snyder.Αλλά αυτά θα τα δούμε παρακάτω...




Από τις πρώτες σελίδες ο Snyder καταφέρνει να καθηλώσει κυριολεκτικά τον αναγνώστη.Η ιστορία διαιρείται σε 4 μέρη.Στο πρώτο με τίτλο The Cave αρχίζουμε με ένα μυστήριο.Κάποιος άγνωστος χαράζει με κιμωλία διαφορετικές τοποθεσίες στο Gotham.Όταν με τη βοήθεια χάρτη ο Bat Man ενώσει αυτά τα σημεία,το περίγραμμα σχηματίζει έναν νεκρό Bat Man και στη θέση της καρδιάς είναι η Crime Alley όπου σκοτώθηκαν  οι γονείς του...Ο Bat Man επισκέπτεται το μέρος με καταστροφικά αποτελέσματα....




Ξυπνάει με αμνησία στο νοσοκομείο,και ο γιατρός του(που θυμίζει έντονα τον Joker χωρίς μακιγιάζ)τον πληροφορεί ότι βρίσκεται εκεί εδώ και 20 χρόνια....Το νοσοκομείο φυσικά είναι το Arkham Asylum...Ο ίδιος ο Alfred τον ειδοποιεί ότι ο Bruce ήταν εκείνος που σκότωσε τους γονείς του και ότι ουσιαστικά ο Bat Man δεν υπήρξε ποτέ,όλα ήταν μέσα στη φαντασία του και οι villains Του,ήταν ουσιαστικά νοσοκόμοι του ψυχιατρείου...

Στο δεύτερο μέρος The Right Hand ο Bruce δραπετεύει μόνο για να ανακαλύψει ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει καταστραφεί...Μονάχα ερημικά και άγονα τοπία έχουν απομείνει,ενώ στη περιπλάνηση του θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον μεγάλο εχθρό του τον Joker ή ότι απέμεινε από αυτόν(το κεφάλι του μέσα σε ένα φανάρι)...Οι δύο άσπονδοι εχθροί θα περιπλανηθούν στο άγονο αυτό και επικίνδυνο τοπίο για να ανακαλύψουν τι έχει συμβεί...
Στο τρίτο μέρος The Asylum θα ανακαλύψουν μία κατεστραμμένη Coast city με ήδη πεθαμένους ανθρώπους που είναι υποχείρια των δακτυλιδιών τους(των άλλοτε Green Lanetrn corps)και εκεί είναι που θα δραπετεύσουν με τις νέες αμαζόνες(Vixen,Poison Ivy,Supergirl κ.τ.λ.)για να συναντήσει στο τέταρτο μέρος με τίτλο Ecolocation την αρχηγό των αμαζόνων την Wonder Woman(I like the moican look)που τον πληροφορεί για το ποιος ευθύνεται για τη καταστροφή(Οmega)ο οποίος διαθέτει την δύναμη της anti life equation και η βάση του είναι στη Gotham City.Και είναι και κάποιος που ο Bruce Wayne γνώριζε πολύ καλά....Και μιας και οι περισσότεροι ήρωες έχουν πεθάνει μονάχα ο Bat Man μπορεί να βοηθήσει τους 100 χιλιάδες επιζώντες που ζούνε πλέον στα έγκατα της Γης...Μονάχα που ο Bruce Wayne δεν είναι αυτός που ξέραμε...Αλλά κλώνος του αληθινού(Αυτό που έλεγα παραπάνω για στοιχείο από το canon continuity Της DC)..Ένας νέος Bat Man που θα πρέπει να είναι ήρωας της νέας αυτής εποχής...




Αρχίζει σαν μία ακόμα μυστήρια υπόθεση για τον μεγαλύτερο ντετέκτιβ,και στη συνέχεια ο Snyder μας παρουσιάζει ένα δυστοπικό επικίνδυνο τοπίο και ένα κατεστραμμένο μελλοντικό κόσμο που συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές του Mad Max και ίσως και του Old Man Logan(παρουσίαση μου εδώ)αλλά με μεγαλύτερη αγωνία για τη συνέχεια της ιστορίας.Πώς βρέθηκε στο μέλλον ο Bat Man έστω και σαν κλώνος;;Ποιος είναι ο Omega;;Και το βασικότερο πώς μπορεί να τον σταματήσει ένας Bruce Wayne που δεν υπήρξε ποτέ Bat Man;;;Και βρισκόμαστε μόνο στο πρώτο από τα 3 τεύχη!!Αν αυτό δεν σας κάνει να αγοράσετε αυτή τη σειρά τότε τι άλλο θα σας κάνει δηλαδή...



Για μία ακόμα φορά η ομάδα που μας έδωσε τον Bat Man του new 52 (με το court of Owls,το Death of the Family κ.α.)και το επικό Dark Knights:Metal,ολοκληρώνει ίσως τη συνεργασία της στον Bat Man με ακόμα ένα έπος που θα συζητηθεί.Το οποίο από τις πρώτες του σελίδες γραπώνει τον αναγνώστη από το λαιμό και δεν τον αφήνει να κουνηθεί από τη θέση του.Τα γεγονότα είναι καταιγιστικά και έρχονται σαν ριπές επάνω σου έτσι ώστε να μην αφήνεις τα μάτια σου από τα panel.Μυστήριο,περιπέτεια,αγωνία,συνεχείς εκπλήξεις και ανατροπές αλλά και χιούμορ(οι ατάκες του Joker γράφουν ιστορία)όλα τόσο τέλεια δοσμένα που για εμένα προσωπικά αποτελούν εγγύηση για ένα καλό κόμικ,με το οποίο θα περάσω την ώρα μου ευχάριστα διαβάζοντας το.Καθαρόαιμη δυστοπική περιπέτεια στα καλύτερα της.Τίποτε περισσότερο,τίποτε λιγότερο.



Σε όλα αυτά να προστεθεί και το πολύ καλό σχέδιο του ακούραστου και πάντα δημιουργικού Greg Capullo,ο οποίος τείνει να εξελιχθεί ως ένας από τους definitive Bat Man artists,και εδώ κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του εδώ και πολύ καιρό.Με λεπτομερειακό σχέδιο και κοφτερή σαν ξυράφι γραμμή,σε συνδυασμό με τη καταπληκτική διάταξη των panel,ο Capullo αναλαμβάνει να αποδώσει όσο πιο τέλεια μπορεί το εφιαλτικό περιβάλλον που πλέον αποτελεί το κόσμο του Bat Man.O Snyder του δίνει την απόλυτη ελευθερία να δημιουργήσει ένα εφιαλτικό μετά-αποκαλυπτικό τοπίο,χρησιμοποιώντας όλη του τη φαντασία και τον δημιουργικό του οίστρο που κυριολεκτικά εδώ χτυπάει κόκκινο!!





Μην ξεχάσουμε όμως να αναφέρουμε και τον ηρωικό inker Jonathan Glapion,ο οποίος τονίζει κάθε λεπτομέρεια του σχεδίου του Capullo,και δεν αφήνει τίποτα να πάει χαμένο.Νομίζω ότι ο Capullo είναι κάτι σαν δίδυμη ψυχή με αυτόν τον inker,δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο συνεργάτη για να αναδεικνύει τόσο τα σχέδιά του.Το κερασάκι στη τούρτα είναι τα εκπληκτικά χρώματα από FCO Plascencia που προσαρμόζονται τέλεια ανάλογα με τη σκηνή που περιέχονται και αλλάζουν δραστικά από σκοτεινά(Gotham,άσυλο,υπόγεια στη Γη)σε φωτεινότερα(έρημο τοπίο)δίνοντας έτσι ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.




Μία ιστορία που εστιάζει περισσότερο στον Bruce Wayne,παρά στον Bat Man.Kαι βλέπουμε στοιχεία του χαρακτήρα του,που ίσως ο κανονικός να έκρυβε βαθιά μέσα του,έχοντας αναλάβει μία αποστολή που του έφερνε μόνο πόνο και απώλειες...Περιμένω με αγωνία το δεύτερο τεύχος(και ελπίζω να μην μας βγάλουν τη ψυχή όπως με το Bat Man Damned)για να διαβάσω τη συνέχεια μίας πραγματικά εκπληκτικής ιστορίας και ενός επίλογου που θα σέβεται και την ιστορία του χαρακτήρα,αλλά και το legacy των δύο δημιουργών που έγραψαν τη δική τους ιστορία στον σκοτεινό ιππότη και αυτοί με χρυσά γράμματα.Αγοράστε το με κλειστά μάτια!!Και έπεται και συνέχεια(Superman Year One.Miller baby!!)


Σπύρος Ανδριανός