Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

TinTin et le Thermozero - Θα κυκλοφορήσει το "χαμένο" άλμπουμ του Τεν Τεν;;

Tin Tin et le Thermozero

Λίγες στιγμές πριν αγαπημένος μας Βέλγος ρεπόρτερ συμπληρώσει τα 90 του χρόνια(όπως φέτος και ο Mickey Mouse και Popeye)κυκλοφορούν έντονες φήμες ότι ο εκδοτικός οίκος Casterman σκοπεύει να κυκλοφορήσει σε καινούργιο αλμπουμάκι την "χαμένη" ιστορία του Τεν Τεν : Tin Tin et le Thermozero.




Πρόσφατα η εκδοτική είχε κυκλοφορήσει ένα ακόμα (πρώιμο)άλμπουμ της σειράς το Tin Tin au Congo(ο Τεν Τεν στο Κονγκό)με καινούργιο χρωματισμό,και ίσως τώρα να κάνει το ίδιο και με το Thermozero το οποίο φυσικά ο Herge δεν το είχε ολοκληρώσει,αλλά αντίθετα στοιχεία της ιστορίας αυτής συναντά κανείς σε μία άλλη δημιουργία του Herge τους Jo,Zette&Jocko σε μία δική τους περιπέτεια η οποία ούτε και αυτή ολοκληρώθηκε σαν άλμπουμ,μολονότι ο Herge θα συνεργάζονταν σε αυτό με τον επίσης γνωστό δημιουργό Bob de Moore.Σύμφωνα με το σενάριο του Herge: "Mία φιάλη(ή κάποιο άλλο αντικείμενο)που περιέχει μία θανατηφόρα ουσία μεταφέρθηκε κατά λάθος από κάποιον.Ο Τεν Τεν τον ακολουθεί και τον βρίσκει καθώς η θανατηφόρα ουσία πρόκειται να εξαπολύσει τις επιζήμιες συνέπειες της."

Προσχέδια του Herge για το Thermozero

Λίγο πριν τη δημιουργία του άλμπουμ ο Τεν Τεν στο Θιβέτ,το 1960 ο Herge άρχισε να γράφει το βασικό plot της ιστορίας για το Thermozero,βασισμένος σε ένα άρθρο που είχε διαβάσει το 1957 στο περιοδικό Marie-France και είχε να κάνει με τις επιπτώσεις της ραδιενέργιας.Ύστερα έδωσε το project στα studio Herge όπου ο σχεδιαστής Greg(Achille Tallon,Bernard Prince)ανέπτυξε δύο ιστορίες το les Pilules(τα χάπια)και Thermozero.Μάλιστα ο Herge σχεδίασε και τις 8 πρώτες σελίδες με μολύβι πρίν όμως εγκαταλείψει το project μετά από διαφωνία απόψεων με τον Greg.Σύμφωνα με δικά του λόγια:  ''Ένιωσα σαν ένας φυλακισμένος σε μια στενή ζακέτα που δεν μπορούσε να βγει. Προσωπικά, πρέπει να είμαι συνεχώς έκπληκτος από τις δικές μου δημιουργίες. Εκτός αυτού, οι ιστορίες μου δημιουργούνται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ξέρω την αφετηρία μου και ξέρω λίγο ή πολύ που θέλω να καταλήξω, αλλά η διαδρομή που παίρνω για να φτάσω εκεί εξαρτάται από την ιδιοτροπία μου της στιγμής.Προσπάθησα να δουλέψω με τον Greg που μου έγραψε ένα πολύ καλό σενάριο το οποίο όμως δεν χρησιμοποίησα..."

Προσχέδιο του Herge για την ιστορία.


Ο ίδιος ο Herge μάλιστα "αποκήρυξε" την ιστορία αυτή ακόμα και από τη διαθήκη του καθώς τελικά έμοιαζε πολύ και με την Υπόθεση Τουρνεσόλ(L'affaire Tournesol)αλλά τώρα η Casterman θέλει να βγάλει την ιστορία σε άλμπουμ,βρίσκοντας αντιδράσεις από μερίδα fan τόσο του Τεν Τεν όσο και του ίδιου του Herge.Βρίσκοντας ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με τις επιθυμίες του δημιουργού(ο οποίος είχε δηλώσει ότι ο Τεν Τεν ήταν η προσωπική του δημιουργία και θα πεθάνει μαζί του).
Προσχέδιο του Herge για το L'Alph Art

Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι εκδόσεις Casterman θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το 2054,όταν ο Tin Tin θα περάσει σε public domain,σύμφωνα και με το Βελγικό νόμο.Αν φυσικά ο Casterman έχει τα δικαιώματα του άλμπουμ αυτού μπορεί να το βγάλει με τη μορφή που είχε το τελευταίο-και ανολοκλήρωτο-άλμπουμ του Τεν Τεν το L'Alph Art,που ο δημιουργός δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει.Με τα προσχέδια του Herge και συμβουλές από ειδικούς του έργου του οι εκδόσεις μπορούν να ξαναδημιουργήσουν το βασικό σενάριο της ιστορίας.



Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις θα περιμένουμε με αγωνία το αποτέλεσμα!!
Ευχαριστώ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για τη σημαντική της βοήθεια στη συγγραφή του άρθρου.

Σπύρος Ανδριανός





Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Conan the Barbarian #1 Review - Η επιστροφή του Βάρβαρου από Jason Aaron,Mahmud Asrar&Matthew Wilson

Conan the Barbarian#1

Η μεγάλη επιστροφή του Conan στα "πάτρια" εδάφη είναι πλέον γεγονός!!Μετά από σχεδόν 18 χρόνια απουσίας από τη Marvel,ο αγαπημένος μας βάρβαρος,δημιουργημένος από την αστείρευτη φαντασία του Robert Erving Howard, ξαναγυρίζει πιο βίαιος,άγριος και αιμοδιψής από ποτέ!!Ύστερα από ένα καταπληκτικό πέρασμα από τη Dark Horse(με τις καλές και όχι τόσο καλές στιγμές του-βλέπε το run του Wood)o Conan γυρίζει πίσω στην εταιρεία που τον πρωτοπαρουσίασε το μακρινό 1970,και υπόσχεται να μας ταξιδέψει ξανά στα χρόνια της Yβoριανής εποχής,των χαμένων βασιλείων,των μάγων και των πολεμιστών...


Yπέροχο εξώφυλλο από Esad Ribic στη παράδοση των Jusko&Frazetta


Ήδη από τις πρώτες σελίδες του τεύχους,με ένα εκπληκτικό κολάζ-συρραφή panels&covers η Marvel αποδίδει φόρο τιμής στην ιστορία του χαρακτήρα,όπως μας την διηγήθηκε αρχικά ο μέγιστος Roy Thomas,και πολλοί άλλοι αξιόλογοι συγγραφείς και σχεδιαστές όπως οι John Buscema,Barry Windsor-Smith,Ernie Chan,Bruce Jones,Michael Fleischer,J.M.DeMatteis και πολλοί πολλοί άλλοι.






Με τέτοια ονόματα βαριά σαν ιστορία να έχουν αφήσει ανεξήτιλη την παρουσία τους στον τίτλο(καθώς και στους άλλους δύο που κυκλοφορούσαν από τη Marvel το εκπληκτικό magazine Savage Sword of Conan και το monthly τίτλο King Conan)σίγουρα το να αναλάβεις να (ξανα)παρουσιάσεις τον ήρωα σε ένα καινούργιο κοινό δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση.




Ευτυχώς το έργο αυτό αναλαμβάνει ο Jason Aaron(Τhor,Wolverine)που πραγματικά πιστεύω ότι δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη επιλογή για συγγραφέα στον τίτλο.Όπως και με τον Thor,ο Aaron εδώ δείχνει να είναι πραγματικά στο στοιχείο του,κατέχει το περιβάλλον που γράφει και παρουσιάζει,και πραγματικά ξαναγυρίζει τον χαρακτήρα πίσω στις pulp ρίζες του μέσα από τον αφηγηματικό του τρόπο και τις ολοζώντανες περιγραφές του.Επίσης βοηθά το γεγονός ότι ο Aaron δεν δεσμεύεται ή περιορίζεται συγγραφικά από τον κώδικα των κόμικς(πράγμα που γίνονταν στον Conan την εποχή που τα προηγούμενα μεγάλα ονόματα έγραφαν τον τίτλο,εκτός του Savage Sword of Conan που ήταν πολύ πιο ενήλικο)οπότε ο συγγραφέας έχει περισσότερη ελευθερία στο να παρουσιάσει τον Conan σε όλο του το "brutal" μεγαλείο με το αίμα να αναβλύζει σε κάθε σκηνή μάχης και μη,αστείρευτο!!Επίσης όπως και στον Thor,o συγγραφέας συνδέει το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον του χαρακτήρα με μοναδικό τρόπο καθώς μία απειλή από τα νεανικά χρόνια του Conan,επιστρέφει στο μέλλον όταν εκείνος είναι πια βασιλιάς για να ξοφλήσει παλαιούς λογαριασμούς.Όπως μας λέει και η ιστορία από την αρχή,δεν πρόκειται για την ιστορία ζωής του Conan αλλά για εκείνη του θανάτου του!!Με αυτό τον τρόπο ο Aaron κεντρίζει ακόμα περισσότερο την περιέργεια του αναγνώστη καθώς και την αγωνία του να διαβάσει και το επόμενο τεύχος για να δει που θα οδηγήσει αυτή η αφήγηση έτσι όπως την διηγείται με μοναδικό τρόπο ο Aaron.


Και αν κάποιοι ίσως πουν με κακεντρέχεια ότι ο Aaron απλά επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο με τον Thor,ή χρησιμοποιεί Θεότητες κοινές και στους δύο τίτλους(Ymir)να τους θυμίσω ότι ο Robert Howard βασίστηκε σε πολλές και διαφορετικές μυθολογίες(Αρχαία ελληνική,Ρωμαική,Σκανδιναβική κ.α.)και λαϊκές παραδόσεις(Από αρχαία Αίγυπτο και χώρες της Ασίας) για να δημιουργήσει την Υβοριανή εποχή και τον κόσμο του Conan.Τέλος το γράψιμο του Aaron δεν απευθύνεται μόνο στους παλαιούς αναγνώστες του Conan αλλά είναι φιλικό και για όσους ξεκινάνε τώρα το ταξίδι τους στο μαγικό κόσμο του ήρωα και πραγματικά δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή να το κάνουν από αυτό το 1ο τεύχος που όμως διατηρεί και το Legacy Numbering με το #276(για να μην ξεχνάμε και την ιστορία μας!!)



Το σχέδιο του Mahmud Asrar δυναμικό,απολαυστικό,γεμάτο δράση και απίστευτη λεπτομέρεια(οι γρατσουνιές στο κορμί του Conan,οι πιτσιλιές του αίματος κ.α.) δείχνει καλύτερο από ποτέ(το προτιμώ προσωπικά από τη δουλειά του στους Χ-ΜΕΝ)και απόλυτα προσαρμοσμένο με το ύφος του κόμικ.Παραμένοντας όμως μοντέρνο όπως πρέπει για την εποχή και χωρίς υπερβολές στις σωματικές κατανομές των χαρακτήρων που σχεδιάζει.Πολύ καλή δουλειά στα χρώματα και από τον Matthew Wilson που παίζει αρκετά με την παλέτα που έχει στα χέρια του δίνοντας τον τόνο που χρειάζεται στις κατάλληλες σκηνές των panels.Το καφέ,το λαδί και το γκρίζο στους εσωτερικούς(ειδικά τους πέτρινους)χώρους και το κίτρινο και έντονο κόκκινο στους εξωτερικούς και ειδικά στις σκηνές μάχης δημιουργούν την κατάλληλη ισορροπία που χρειάζεται.


Ένα πρώτο τεύχος που κερδίζει τον αναγνώστη από τα πρώτα κιόλας panel του,και συνεχίζει με σεβασμό την ιστορία που άρχισε τον Οκτώβριο του 1970 όταν ο Roy Thomas μετέφερε για πρώτη φορά το έργο του Robert Erving Howard στις σελίδες των κόμικ.Για όλους τους fan ,νέους και παλαιότερους,του Conan αυτή η σειρά είναι ακριβώς αυτό που ζητάτε!!Εύχομαι να συνεχίσει έτσι και στα επόμενα τεύχη.


Σπύρος Ανδριανός

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

RAHXEPHON ラーゼフォン από Takeaki Momose

RAHXEPHON ラーゼフォン 

''But I kinda like this scar... I made friends with Ayato because of it. He calls it my "Angel's wing"... - Reika Mishima

Το Rahxephon αποτελεί την μεταφορά σε manga της πετυχημένης anime σειράς 26 επεισοδίων με το ίδιο όνομα,σε σκηνοθεσία του δημιουργού της Yutaka Izubuchi και σε παραγωγή των Bones studios.Ο γνωστός mangaka Takeaki Momose(Miami Guns,Kami Sen,Magikano) ανέλαβε το σχεδιασμό του manga με διφορούμενα αποτελέσματα...



Ο teenager Ayato Kamina ζει μία φυσιολογική ζωή κάπου στο Τόκιο μαζί με τη φίλη του Reika Mishima η οποία έχει μεγαλώσει από μικρή με την οικογένειά του.Μία σειρά από μυστηριώδεις επιθέσεις στο Tokio μοιάζουν σαν να έχει ξεσπάσει πόλεμος.Μυστήριοι τύποι ντυμένοι στα μαύρα θα προσπαθήσουν χωρίς κανέναν εμφανή λόγο να απαγάγουν τον Ayato και την Reika,οι οποίοι όμως θα σωθούν από μία μυστηριώδη γυναίκα τη Haruka Shitou.H Haruka θα οδηγήσει τους δύο νέους στον αρχαίο ναό του Xephon,κάνοντας τον Ayato να αναθεωρήσει τη μέχρι τότε ζωή του.Εκεί θα γίνουν μάρτυρες της γέννησης μέσα από ένα πελώριο αυγό ενός τεράστιου ανθρωποειδούς mecha,του Rahxephon ενός Θεού(σύμφωνα με τη Haruka)και όχι απλά ενός Robot,που ελέγχει τον χρόνο και τον χώρο,ενός επισκέπτη από άλλη διάσταση ή κατάλοιπο ενός ξεχασμένου πολιτισμού...Και ο Ayato είναι ο μόνος που μπορεί να το ελέγξει...



Αυτοί που προσπάθησαν να απαγάγουν τον Ayato και τη Reika ήταν στην πραγματικότητα Mulians(ή απλά ΜU)εξωγήινοι εισβολείς που μοιάζουν με ανθρώπους,και που φυσικά δεν ήταν και θετικοί στη σκέψη να φτάσει ο Ayato στο ναό του Xephon...Ο Αyato όμως έχει τη προστασία της μυστικής οργάνωσης TERRA(Tereno Empireo Rapidmova Reakcii Armeo / Στρατός ταχείας αντίδρασης της Γης) που μάχεται ενάντια στους εισβολείς,θα πρέπει όμως να κατορθώσει να πάρει το Xephon μέσα από το ναό,και φαίνεται ότι είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει...Ποιος όμως είναι και ο ρόλος της μυστηριώδους Quon Kisaragi και τι μπορεί να την συνδέει με τον Ayato;;


Όταν δραπετεύει από τον ναό ο Ayato ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που ήξερε μέχρι τότε στο Τόκιο(το οποίο πια ονομάζεται Tokyo Jupiter)είναι κλεισμένος μέσα σε μία κόκκινη σφαίρα όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά από ότι κυλάει έξω από αυτήν.Τώρα θα έρθει η στιγμή για τον Ayato να ανακαλύψει τον "αληθινό"κόσμο που στην πραγματικότητα αγνοούσε,αλλά επίσης και την τρομακτική αλήθεια ότι ο ίδιος για την οργάνωση TERRA είναι απλά αναλώσιμος και θα εξοντωθεί τη στιγμή που θα δημιουργήσουν από αυτόν ένα νέο "κλειδί"για να κινήσουν το Rahzephon...O εχθρός όμως έχει και εκείνος το δικό του mecha δημιούργημα που ακούει στο όνομα Dolem και το οποίο μοιάζει να είναι ανίκητο...Ο πόλεμος ανάμεσα στο καλό και το κακό θα αρχίσει και καμιά πλευρά δεν θα υπολογίσει τίποτα προκειμένου να πετύχει το σκοπό της..Η Haruka καταλαβαίνει ότι αθώα παιδιά όπως ο Ayato ή η Reika χρησιμοποιούνται σαν πιόνια στη σκακιέρα ενός ανελέητου πολέμου που ξεκίνησε πριν από 31 χρόνια,όταν το Τόκιο μπήκε μέσα σε έναν αδιαπέραστο θόλο από τις δυνάμεις των MU.



Όσες προσπάθειες έγιναν από δυνάμεις της Ιαπωνίας και των ηνωμένων εθνών να εισχωρήσουν μέσα του,αποκρούστηκαν από εκείνες των MU.To Tόκιο έγινε άθελα του ένας παγκόσμιος εχθρός,οδηγώντας τα ηνωμένα έθνη να δημιουργήσουν την οργάνωση TERRA που το 2031 ξεκινά τον πόλεμο με τους εξωγήινους εισβολείς.Ο Αyato τώρα καλείται να σηκώσει το βάρος ενός ανελέητου πολέμου στους νεανικούς του ώμους,και παράλληλα να βρει και τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που νόμιζε ότι ήξερε,όμως τελικά του ήταν τόσο άγνωστος και ξένος...

Όπως και το anime έτσι και το manga του Rahxephon διατηρεί το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας και του εφηβικού ρομάντζου,αλλά υστερεί στο ειδικό βάρος που τους έδινε το anime συνδυάζοντας τα με επιρροές από τη φιλοσοφία,τη μουσική,την ιαπωνική λαογραφία και παράδοση.Επίσης η πλοκή της ιστορίας και οι βασικοί της χαρακτήρες είναι αρκετά αλλαγμένοι(άλλοι καλύτερα,άλλοι χειρότερα) και στην εμφάνιση και στον χαρακτήρα σε σχέση με εκείνους του anime.Ο Momose(που ήταν υποψήφιος για το σχεδιασμό των χαρακτήρων του anime αλλά προτιμήθηκε ο σχεδιαστής/mangaka Akihiro Yamanda τελικά)δίνει τη δική του εκδοχή των χαρακτήρων,ίσως όπως τους είχε στο μυαλό του αρχικά ενώ δεν αποφεύγει κάποια κλισέ fan service,ειδικά στην παρουσίαση των γυναικείων χαρακτήρων με έμφαση στο ερωτικό στοιχείο,και κάποια άχρηστα κατά τη γνώμη μου σεξουαλικά υπονοούμενα που δεν προσθέτουν τίποτα στη πλοκή της σειράς,αλλά και προσδίδουν αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει ο δημιουργός.Φυσικά για να μην φανώ και άδικος, όλο αυτό λειτουργεί και ως μία υπενθύμιση στους αναγνώστες ότι έχουμε να κάνουμε με συνηθισμένους έφηβους χαρακτήρες οι οποίοι όμως αντιμετωπίζουν ασυνήθιστες καταστάσεις(κοινό στοιχείο στα manga/anime αυτής της κατηγορίας όπως είναι και το αριστουργηματικό Neon Genesis Evangelion).Ίσως να γίνεται και σκόπιμα προκειμένου ο δημιουργός να αποφορτίσει λίγο τη σοβαρή και ενίοτε έντονα συναισθηματική ατμόσφαιρα..Πάντως δεν έχουμε να κάνουμε με μία σχεδόν πιστή εικονογραφημένη απεικόνιση του anime,πράγμα που του δίνει μία ξεχωριστή υπόσταση και το διαφοροποιεί στο βαθμό που θέλει ο δημιουργός.Ίσως αν η ιστορία εξελίσσονταν σε περισσότερα από 3 τόμους ο δημιουργός να μπορούσε να πει περισσότερα.Όπως και στην περίπτωση του Blood δεν μπορείς να διηγηθείς το ίδιο την ιστορία σε 3 ή 5 τόμους όταν στο anime έχεις 26 ή περισσότερα επεισόδια.



Σχεδιαστικά όμως ο Takeaki Momose μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε ειδικά στις σκηνές μάχης με εντυπωσιακά δισέλιδα spread γεμάτα ένταση,δυναμισμό και αδρεναλίνη να ξεχειλίζει σε κάθε panel τους.Αναμφισβήτατα έχει μεγάλες σχεδιαστικές ικανότητες,οι χαρακτήρες του είναι συμπαθητικά σχεδιασμένοι στο γνωστό μεταμοντέρνο στυλ των περισσοτέρων mangaka, με ποιότητα και φινέτσα αλλά στα σενάρια του θέλει λίγη δουλίτσα ακόμα.

To manga πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ιαπωνία μέσα από τις σελίδες του Monthly Sunday Gene-X,στο τεύχος Οκτωβρίου του 2001(πριν την προβολή του anime) και ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2002(μετά το τέλος του anime)μέσα σε 16 κεφάλαια/αποστολές(birth,awekening,choice,Destiny,Destruction κ.α.).

Στην Αμερική κυκλοφόρησε σε 3 τόμους από την VIZ media το 2004.Για όσους ψάχνουν κάτι διαφορετικό στα mecha manga αποτελεί μια καλή πρόταση.Αρκεί να μην περιμένουν να διαβάσουν(για όσους το έχουν δει)το anime.Ή κάποιο ίσως spin off του Evangelion....

Σπύρος Ανδριανός

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Skits@kia Friend's Edition #14 - Κωνσταντίνος Πετρόχειλος

Σήμερα φιλοξενούμε έναν νέο και ανερχόμενο καλλιτέχνη που σίγουρα η πορεία του διαγράφεται λαμπρή στο μέλλον.Με τη στήριξη πάντα της οικογένειας του που πίστεψαν από την αρχή στο ταλέντο του παιδιού τους,ο Κωνσταντίνος Πετρόχειλος είναι the next big thing στο χώρο του κόμικ.Ας μας συστηθεί με τα δικά του λόγια και ο ίδιος:

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1991. Από νεαρή ηλικία άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μου άρεσαν το σκίτσο, η ζωγραφική και φυσικά η ανάγνωση και συλλογή κόμικς. Αργότερα, την περίοδο 2008-2009 ασχολήθηκα με το αρχιτεκτονικό και το ελεύθερο σχέδιο κάτι που αργότερα με οδήγησε στην προετοιμασία και φοίτηση στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ με ειδικότητα στη ζωγραφική. Όμως η Ένατη Τέχνη εξακολουθούσε να κατέχει μια ιδιαίτερη θέση μέσα μου. 'Ετσι, κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου, την περίοδο 2014-2015 δημιούργησα το πρώτο τεύχος για μια σειρά 12 επεισοδίων (μέρος ενός universe μελλοντικών ιστοριών), την οποία δούλευα για κάποια χρόνια στο μυαλό μου. O τίτλος της σειράς, η οποία είναι αγγλόφωνη και διμηνιαίας κυκλοφορίας, είναι 'Stilk & Metal Tim', ένα υπερηρωικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, του οποίου τη συγγραφή και εικονογράφηση έχω αναλάβει. Αφού μετακόμισα στην Εσθονία και άρχισα να υποβάλλω τη δουλειά μου, την περίοδο 2017-2018, σε διάφορους ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους, τελικά σύναψα συμβόλαιο με την Rising Sun Comics (www.risingsuncomics.com) που βρίσκεται στο Λος Άντζελες. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2018 και είναι διαθέσιμο σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή. Επιπλέον κάνω και έργα, συνήθως σχετικά με τα κόμικς και φαντασίας, κατόπιν παραγγελίας.

kp7911@hotmail.com

https://www.instagram.com/konstantinos.petrocheilos/
https://www.facebook.com/konstantinos.petrocheilos.7
https://www.facebook.com/pg/Kostas7J7/photos/ (art page)
https://twitter.com/Kostas7911
https://www.linkedin.com/in/konstantinos-petrocheilos-849996b4/?trk=public-profile-join-page
https://www.youtube.com/channel/UCyWEW_zyynzsxi5PGJ0rYiA
https://www.patreon.com/KP77



Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2019

SHAZAM(New52)από Geoff Johns&Gary Frank

SHAZAM (New52)

Όταν η DC έκανε ολικό reboot του universe της το 2011 με το the New 52,ο χαρακτήρας εκείνος που ανανεώθηκε περισσότερο από όλους(και το χρειαζόταν θα έλεγα),ήταν εκείνος του original Captain Marvel ή Shazam όπως πλέον είναι γνωστός σήμερα.
Δημιουργημένος το 1939 από τους Bill Parker(σενάριο)και C.C.Beck(σχέδιο)ο Captain Marvel ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους ήρωες της golden age εποχής,ξεπερνώντας συχνά σε πωλήσεις και τον απόλυτο υπερήρωα τον Superman.Πρωτοπαρουσιάστηκε στο WHIZ comics #2 τον Φεβρουάριο του 1940 και συνέχισε την μεγαλειώδη πορεία του μέχρι και τον Ιούνιο του 1953 στο WHIZ#155,και Captain Marvel Adventures #150 τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς.Η DC μήνυσε την εταιρεία Fawcett που τον εξέδιδε,ως αντιγραφή του Superman,σταματώντας ουσιαστικά τη θριαμβευτική πορεία του ήρωα ίσως όμως και σε μια εποχή που τα περισσότερα κόμικ με υπερήρωες είχαν σταματήσει και οι ήρωες με πολύχρωμες στολές πέρναγαν στη λήθη...




Η βασική ιστορία σχετικά απλή.Ο δωδεκάχρονος και ορφανός Billy Batson ανακαλύπτει το rock of eternity,και όταν λέει τη μαγική λέξη Shazam(το όνομα του αρχαίου μάγου προστάτη του βράχου)μια αστραπή τον χτυπά και μεταμορφώνεται στον ενήλικα υπερήρωα Captain Marvel.

Πρώτη εμφάνιση του Captain Marvel Whiz comics#2 το 1940

Ακόμα και όταν η DC απέκτησε τα δικαιώματα του ήρωα το 1972 και τον ενέταξε έτσι στο δικό της universe,διατήρησε χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές το ίδιο origin για τον χαρακτήρα από τη δεκαετία του '40.Δεν μπορούσε όμως να χρησιμοποιεί πλέον στον τίτλο το όνομα Captain Marvel,καθώς η Marvel comics τη δεκαετία του '60(ενώ ο original ήταν απών για χρόνια)είχε δημιουργήσει τον δικό της ήρωα με το ίδιο όνομα(που ταίριαζε φυσικά και με το όνομα της εταιρείας).Έτσι η λέξη SHAZAM που χρησιμοποιούσε ο Billy Batson,έγινε και ο τίτλος της σειράς και με τα χρόνια πολλοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν και το όνομα του ήρωα.

Ουσιαστικά λοιπόν λίγα πράγματα είχαν αλλάξει στον ήρωα μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες υπαρξής του.Μέσα στο 2000 κάποιες εξελίξεις μέσα στο DC universe,είχαν φέρει εξελίξεις που όμως δεν ικανοποιούσαν τους φίλους του ήρωα(π.χ.ο Captain Marvel είχε γίνει ο νέος Shazam/wizard του Rock of eternity και ο Captain Marvel jr. o επίσημος συνεχιστής του).Όλα αυτά όμως όπως επισήμανα και στην αρχή αναιρέθηκαν με το new 52 όταν ο Geoff Johns ανέλαβε την ολική επαναφορά του ήρωα και τον επαναπροσδιορισμό του μετά από 70 σχεδόν χρόνια...

Ο ανανεωμένος Captain Marvel ως Shazam πια στο new 52


Φυσικά η μεγάλη αδικία ήταν ότι τότε δεν δόθηκε αυτόνομος τίτλος στον ήρωα(όταν χαρακτήρες με μικρότερη παρουσία και ιστορία στο σύμπαν της DC απέκτησαν δικό τους τίτλο)αλλά φιλοξενήθηκε μέσα από τις σελίδες της επίσης ανανεωμένης Justice League(minus America)αρχίζοντας από το τεύχος #7 τον Μάρτιο του 2012.Μαζί με τον σχεδιαστή Gary Frank με τον οποίο είχαν συνεργαστεί τόσο στο Action Comics και Superman:Secret origin,όσο και στο περίφημο Bat Man:Earth One(αυτή την εποχή τους απολαμβάνουμε στο Doomsday Clock)ο Johns (ξανα)αρχίζει να εξιστορείται την ιστορία του Billy Batson προσαρμοσμένη στον 21ο αιώνα,όπως και της αρμόζει.




Υπάρχει όμως και κάποια μικρή διαφορά.Ο Βilly Batson είναι ο ορφανός εκείνος νεαρός που γνωρίζαμε όλα αυτά τα χρόνια,αλλά δεν είναι αυτό που λέμε το καλό παιδί.Αυθάδης,κυνικός και λίγο "αλητάκος",έχοντας αλλάξει πολλές ανάδοχες οικογένειες(είτε τον διώχνουν,είτε το σκάει μόνος του) δεν έχει και καμία σχέση με τον Βασιλάκη Καίλα Batson που παρουσιάστηκε 70 χρόνια πριν.Και η επιλογή του από τον μάγο Shazam,για να αποτελέσει τον συνεχιστή του μέσω της μεταμόρφωσης του σε Shazam(Captain Marvel)δεν γίνεται λόγο του καλού χαρακτήρα του(όπως στο original)αλλά ουσιαστικά γιατί ο μάγος δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεση του.Μιάς και ο πρώτος champion που είχε τον ίδιο τίτλο,ο Black Adam,ξαναγυρνά(μέσο του arch villain του Captain Marvel,Doctor Sivana που ανανεώνεται και αυτός και δεν είναι πια αυτό το κακιασμένο γεροντάκι που ξέραμε)για να πάρει την εκδίκηση του από τον μάγο,για όλα τα χρόνια της "φυλάκισης" του..Βέβαια ο μάγος είναι η αλήθεια ότι διακρίνει και κάποια "καλά" στοιχεία μέσα στη ψυχή του Billy,ο οποίος έχοντας ζήσει στο πετσί του την αδικία και τη σκληρότητα της ζωής,ουσιαστικά κρατάει έναν "τοίχο" γύρω του χωρίς να αφήνει κανέναν να καταλάβει ποιός αληθινά είναι...




Επίσης άλλη μία σημαντική διαφορά είναι ότι στη μεταμόρφωση του σε Shazam,o Billy διατηρεί ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα που έχει αν και μετατρέπεται σε ενήλικα.(Δεκαπεντάχρονος σε σώμα μεγάλου και μάλιστα με υπεράνθρωπες δυνάμεις δεν είναι και ο καλύτερος δυνατός συνδυασμός!)Και αυτό γιατί σε αντίθεση με τον αρχικό Captain Marvel,δεν διαθέτει τη σοφία του Σολόμωντα/Solomon(το πρώτο S στη λέξη Shazam)που θα τον κάνει να αποφασίζει και να πράττει με σύνεση και λογική-δίκαιη σκέψη.Και γενικά δεν γίνεται αναφορά πουθενά ότι ο Billy παίρνει τις δυνάμεις των 6 μεγάλων αθάνατων(οι υπόλοιποι είναι οι Hercules,Atlas,Zeus,Achilles,Mercury)αλλά ο Johns δίνει έμφαση ότι οι δυνάμεις προέρχονται περισσότερο από τη μαγεία.Tα επτά όμως θανάσιμα αμαρτήματα υπάρχουν(και μάλιστα προσωποποιημένα) και βέβαια χωρίς να θέλω να κάνω spoilers για όσους ακόμα ΔΕΝ έχουν διαβάσει το κόμικ,θα παίξουν και ρόλο στην έκβαση της μάχης με τον Black Adam.

Ο επίσης ανανεωμένος και επικίνδυνος Black Adam


Ο Johns στη πρώτη του επαφή με τον ήρωα και το περιβάλλον του δεν έχει διατηρήσει φυσικά την αθωότητα και το χιούμορ που χαρακτήριζε τις ιστορίες του Shazam(ξεχάστε το big red cheese) τόσο στην golden age εποχή όσο και αργότερα,αλλά εδώ έχουμε μία περισσότερο σκοτεινή και μουντή εκδοχή του χαρακτήρα,και ειδικά των villains που μπαίνουν στο pantheon των πολύ επικίνδυνων του DC universe(Άν και το χιούμορ επιστρέφει στη καινούργια σειρά του Shazam που βγήκε στα τέλη του 2018 και ανήκει στο rebirth line της DC για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω.)




Ένα όμως στοιχείο και μάλιστα σημαντικό που έχει διατηρηθεί στη νέα αυτή σειρά,είναι η παρουσία της λεγόμενης Marvel family.Ο παλαιός Shazam/Captain Marvel είχε την αδερφή του την Mary(Mary Marvel)και τον φίλο του Freddie Freeman(Captain Marvel jr.)που έχοντας και αυτοί τις δυνάμεις του Captain Marvel,τον βοηθούσαν αργότερα σε όλες τις περιπέτειες του.Εδώ ο Shazam του new 52 δεν έχει μόνο 2 αλλά 5 "θετά" αδέρφια στην τελευταία ανάδοχη οικογένεια που πάει να ζήσει,που θα αποκτήσουν και αυτοί τις δυνάμεις του και θα τον βοηθήσουν στην εξόντωση του Black Adam.Έτσι δημιουργείται η Shazam Family(Marvel family όπως ονομάζονταν παλιά).Και ο Billy που ποτέ δεν είχε οικογένεια και αισθανόταν εγκαταλειμμένος,θα βρει τελικά μια πραγματική μέσα από αυτά τα παιδιά,και θα αναλάβει το ρόλο για τον οποίο προορίστηκε να αναλάβει,αυτόν του ήρωα.Ακόμα και αν ο Johns ουσιαστικά μας δίνει αυτόν τον ήρωα μέσα από την προοπτική ενός 15χρονου παιδιού που αργά αλλά σταθερά θα καταλάβει την αποστολή που έχει αναλάβει.


Shazam family επί το έργον...


Ο Geoff Johns που για εμένα είναι ότι οι Roy Thomas,John Byrne,και James Robinson όσο ν'αφορά το σεβασμό στην ιστορία και την ανανέωση που δίνει σε παλαιούς χαρακτήρες,χτίζει μία επική ιστορία η οποία δεν κάνει "κοιλιά" ούτε κουράζει τον αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια της.Χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα στοιχεία που πολλοί αναγνώστες αγάπησαν στις ιστορίες του Captain Marvel/Shazam χωρίς να τα αλλάζει ολοκληρωτικά,αλλά με το να τα προσαρμόζει απόλυτα στη σημερινή του εποχή.Πολύ καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων όχι μόνο του Billy αλλά και των αδερφιών του,ακόμα και τον villains που επιτέλους δεν παρουσιάζονται(ειδικά ο Shivana)μονοδιάστατοι και επαναληπτικοί.Η απόλυτη ενηλικίωση έρχεται μέσα από την ανάληψη της ευθύνης,και η πραγματική μάχη κερδίζεται όχι μόνο με τις δυνάμεις που διαθέτει καθένας,αλλά με το κουράγιο που δείχνει.Και ειδικά ο Billy είχε κάμποσο ακόμα και πριν γίνει ο Shazam.Κάποιοι παλαιότεροι και σκληροπυρινικοί fan του Shazam ίσως μπορεί να θεωρήσουν ιεροσυλία στον χαρακτήρα τις αλλαγές που έγιναν(πάντως όχι σαν αυτές που έκαναν στον Superman στο new 52 και τις πήραν πίσω κακήν κακώς)αλλά ειδικά στον Shazam είναι απαραίτητες,γιατί αλλιώς μένεις κολλημένος στη δεκαετία του '40 χωρίς καμία προοπτική για εξέλιξη και αποδοχή από τη νέα γενιά...



Το σχέδιο του Gary Frank επικό,εκπληκτικό,μεγαλειώδης όπως ακριβώς ταιριάζει σε έναν μεγάλο ήρωα όπως είναι ο Captain Marvel(γιατί αυτός ήταν και θα είναι ο αυθεντικός όσα ονόματα και αν του αλλάξουν).Ξανασχεδιάζει τη στολή του προσθέτοντας και μία κουκούλα στη μπέρτα του χαρακτήρα,δίνοντας του έτσι ακόμα περισσότερο κύρος στην ήδη μεγαλοπρεπή εμφάνιση του,και οι κίτρινες πειρατικές μπότες(σήμα κατατεθέν οι πειρατικές μπότες στους ήρωες της golden age εποχής)αντικαθίστανται από σανδάλια που δίνουν στον χαρακτήρα περισσότερο μία αρχαιοελληνική essance.Μεγάλος μάστορας τόσο στην ανατομία των σωμάτων,όσο και στις εκφράσεις των προσώπων(που πραγματικά είναι ολοζώντανες)σε κάνει πολλές φορές να χαζεύεις τα εκπληκτικά panel του ειδικά στις μεγαλειώδεις σκηνές μάχης που σίγουρα αποτελούν από μόνες τους έργο τέχνης.

Σκηνές μάχης που κόβουν την ανάσα!


Η επερχόμενη ταινία Shazam που βγαίνει σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες σύμφωνα με τα trailer που έχω δει βασίζεται ολοκληρωτικά σε αυτή εδώ τη συνεργασία Johns-Frank,που πραγματικά επαναπροσδιόρισαν τον χαρακτήρα στη σημερινή του εποχή.Για εμένα μαζί με τη Justice League πάλι του Johns και τα Bat Man του Snyder η συγκεκριμένη σειρά ήταν ίσως ότι καλύτερο διάβασα από new 52(άντε και λίγο Swamp Thing&Demon Knights)και όσοι δεν την έχετε ακόμα διαβάσει,λίγο πριν δείτε την ταινία νομίζω ότι είναι μία καλή επιλογή για να γνωρίσετε καλύτερα τον χαρακτήρα.

Ο νέος τίτλος του Shazam σε σενάριο Geoff Johns και σχέδιο Dale Eaglesham


Το πρώτο τεύχος του Shazam κυκλοφόρησε πρίν λίγο καιρό σε σενάριο του Geoff Johns και σχέδιο του Dale Eaglesham με τον οποίο ο Johns είχε συνεργαστεί και στην Justice Society of America.Ένα απολαυστικό πρώτο τεύχος με έξυπνους διαλόγους και χιούμορ που θέτει τις βάσεις για μία μεγαλειώδη περιπέτεια.Σύμφωνα με τον Johns η ιστορία που έχει να πει στο run του στον τίτλο θα είναι τόσο επική,όσο και το run του Miller στον Daredevil.Και δεν έχω καμία αντίρρηση για αυτό καθώς έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος που το αγόρασα και διάβασα.Και σας προτείνω να το κάνετε και εσείς.Δεν θα χάσετε!!

Σπύρος Ανδριανός











Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

Μπλέ Κομήτης #6 - Το ταξίδι συνεχίζεται

Ο Μπλε Κομήτης συνεχίζει την τροχιά του στον γαλαξία της 9ης τέχνης ασταμάτητος!!Στο τεύχος #6 Δεκεμβρίου/Ιανουαρίου όπως διαβάζουμε στο editorial(αλλά καταλαβαίνει ο αναγνώστης και με μια πρώτη ματιά)το περιοδικό μπαίνει στη δεύτερη περίοδο του,με νέα βελτιωμένη μορφή,γίνεται διμηνιαίο,με λιγότερες μεν σελίδες αλλά περισσότερα κόμικ,και παρουσίες όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων δημιουργών που δίνουν επιτέλους στο περιοδικό και έναν διεθνή χαρακτήρα!
Στον ενάμιση χρόνο που κυκλοφορεί ο Μπλε Κομήτης κάλυψε επάξια το κενό που είχαν αφήσει πίσω τους εκδόσεις όπως η Βαβέλ,το Μόβ(η συνέχεια της),το Παρά πέντε,και το 9 της Ελευθεροτυπίας,και θέλω να ελπίζω ότι όλη η συντακτική ομάδα και οι πάντα ποιοτικές εκδόσεις Polaris,που πραγματικά μοχθούν για να βγει αυτό το αποτέλεσμα,θα συνεχίσουν με το ίδιο μεράκι και πάθος να μας προσφέρουν ένα περιοδικό κόσμημα.Όχι μόνο στο χώρο των κόμικς,αλλά και γενικότερα του περιοδικού τύπου.Σε αυτές τις δύσκολες εποχές(ειδικά για τις εκδόσεις)που όλοι περνάμε,το να συνεχίζουν να υπάρχουν περιοδικά όπως ο Μπλε Κομήτης που αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή την ελληνική σκηνή των κόμικ (βοηθώντας τους νέους-και μη-καλλιτέχνες στο να προωθούν το έργο τους,)και με αυτή την ποιότητα που τον χαρακτηρίζει είναι ευχής έργον.Και ας ελπίσουμε να συνεχίσει ο Μπλε Κομήτης το ταξίδι του στην τροχιά των κόμικ για πολλά χρόνια ακόμα!

Ας δούμε όμως τις ιστορίες που περιλαμβάνονται στο έκτο τεύχος αν και κατά την ταπεινή μου γνώμη θα επιθυμούσα(όσο αυτό γίνεται εφικτό)να ήταν αυτοτελής,γιατί ακόμα και διμηνιαίο που έγινε το περιοδικό,είναι μεγάλος ο χρόνος προσμονής για να διαβάσει ο αναγνώστης τη συνέχεια των ιστοριών.Ειδικά δε όταν οι πιο πολλές από αυτές θα ολοκληρωθούν σε 2-3 ή και περισσότερα τεύχη.



1.Σατανία: Η πρώτη ιστορία που ανοίγει το τεύχος μας έρχεται από τη Γαλλία και είναι το περίφημο Satanie που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2016(και Νοέμβριο του 2017 στην Αμερική)Η αναζήτηση ενός χαμένου επιστήμονα που στηριζόμενος στην εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου και προσπαθώντας να βρει την πύλη της κολάσεως στα έγκατα της Γης εξαφανίζεται...Η αδελφή του Σαρλότ μαζί με μια ομάδα διάσωσης θα προσπαθήσει να τον βρει,μονάχα που το ταξίδι δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση,και οι αντοχές τους θα δοκιμαστούν πέρα από τα όρια...Μετά το εξαιρετικό Beautiful Darkness o Fabian Vehlmann(La Nuit de L'Inca,Spirou et Fantasio,Seuis)συνεργάζεται με το σχεδιαστικό ντουέτο των Kerascoët(Marie Pommepuy&Sebastien Cosset)για να μας δώσουν μία αξέχαστη ιστορία.Με έντονη την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και το στοιχείο του τρόμου,με τον κίνδυνο να απειλεί σε κάθε panel τους πρωταγωνιστές που χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια τόσο της σπηλιάς,όσο και του μυαλού τους,το κόμικ σε κερδίζει αμέσως και σε κάνει να επιθυμείς σαν τρελός για τη συνέχεια.Ο Ιούλιος Βερν συναντά το Δάντη σε αυτό το ταξίδι στα έγκατα όχι μόνο της Γης αλλά και της ίδια της ψυχής.Πολύ καλή η μετάφραση από τον Κωστή Σωχωρίτη.



2.Ληστές: Το δημιουργικό δίδυμο του συγγραφέα Γιάννη Ράγκου και του σχεδιαστή(και αρχισυντάκτη του Κομήτη)Γιώργου Γούση μας προσφέρει ένα χορταστικό Βαλκανικό γουέστερν,το οποίο είχαν αρχίσει να δουλεύουν χρόνια πριν δημιουργήσουν και το περίφημο Ερωτόκριτος(εκδ.Polaris).Το κόμικ βασίζεται σε αληθινά γεγονότα,και όπως εκείνο των Χειλά/Τσαούση που κυκλοφόρησε πρόσφατα(Λήσταρχοι)έχει να κάνει με το φαινόμενο της ληστοκρατίας που κυριάρχησε στον Ελλαδικό(και όχι μόνο)χώρο από τα μέσα του 19ου ως τις αρχές του 20ου αιώνα.Πρόκειται για τον βίο και πολιτεία των αδελφών Γιάννη και Θύμιου Ντόβα από το 1909 μέχρι και το 1930 που με αφορμή την εκδίκηση για το θάνατο του πατέρα τους,θα περάσουν στη παρανομία μέχρι και το θάνατο τους,βάζοντας έτσι τέλος στη περίοδο και της ληστοκρατίας.Ατμοσφαιρικό,δυνατό σχέδιο με νουάρ στοιχεία και λεπτομερής απεικόνιση της εποχής που αναφέρεται,με έντονη την εναλλαγή του άσπρου/μαύρου και με κινηματογραφική πλοκή,ουσιαστικά μία εικονογραφημένη τοιχογραφία των τότε ηθών και παραδόσεων,οι Γούσης&Ράγκος μας παραδίδουν άλλο ένα προσωπικό τους διαμάντι.Που κερδίζει ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.Περιμένω με ανυπομονησία την εξέλιξη της ιστορίας.



3.Άρπη: Η νέα "εγχώρια"μετά από καιρό δουλειά του Ηλία Κυριαζή(που ακολουθώ από τα χρόνια του Manifesto και του Subart μέχρι τις δουλειές του σε IDW).Αυτή τη φορά σαν σεναριογράφος συνεργαζόμενος με τη νέα ταλαντούχα σχεδιάστρια Έλενα Γώγου.Η ιστορία(αν και λίγες οι σελίδες της σε αυτό το τεύχος)θυμίζει έντονα Mad Max με το post apocalyptic κλίμα του,αλλά αυτό ικανοποιεί απόλυτα τους λάτρεις των σειρών/ταινιών αυτών.Όταν οι ξεχασμένοι Θεοί επιστρέφουν και εξουδετερώνουν τον έναν Θεό που η ανθρωπότητα γνώριζε ή πίστευε,υποδουλώνοντας τη Γη,ομάδες προσφύγων δημιουργούν στο σημείο που έπεσε το σώμα Του,την πόλη της Θεοκτονίας.Εκεί όμως ο αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρότερος και από την υποταγή...Το δυναμικό σχέδιο της Γώγου εμένα εδώ προσωπικά μου θύμισε εκείνο του Κυριαζή(χωρίς να σημαίνει ότι αυτό είναι κακό)και νομίζω ότι αποτελεί την ιδανικότερη επιλογή για να εικονογραφήσει το έπος που ετοιμάζει ο Ηλίας.Δυστυχώς πάνω που αρχίζουμε να μπαίνουμε στο κλίμα της ιστορίας εκείνη συνεχίζεται...Ενδιαφέρουσα ιδέα και άψογη συνεργασία αναμένω και εδώ τη συνέχεια...



4.Μέρες Λατρείας: Το κόμικ αυτό σε σενάριο από Στρατή Ρέλλο και σχέδιο του Παναγιώτη Πανταζή με γύρισε αρκετά χρόνια πίσω στα δικά μου εφηβικά χρόνια,σε εποχές περισσότερο αθώες και ανέμελες..Πολλές φορές βρήκα κοινά στοιχεία στον Τίτο με τον δικό μου εαυτό στην ηλικία του(το ρεκόρ του όμως ακατάρριπτο μπορώ να πω!!)όπως θέλω να πιστεύω και πολλοί από τους αναγνώστες-στριες που διάβασαν την ιστορία-που και αυτή συνεχίζεται...Οι Πασχαλινές διακοπές μιας παρέας παιδιών σε κάποιο χωριό της ελληνικής υπαίθρου,τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα,το δύσκολο πέρασμα στην εφηβεία,οι ιερές νεανικές φιλίες που κάποιες ίσως αντέξουν στο χρόνο,οι έρωτες που μία φορά ζεις τόσο δυνατά.Όλα αυτά προσφέρονται με άμεσο και τρυφερό τρόπο από τον Ρέλλο και άρτια σχεδιαστικά δοσμένα από το πενάκι του Πανταζή που κατορθώνει άψογα να σε μεταφέρει στο κλίμα της ιστορίας.



5.Kobane Calling: Ίσως η καλύτερη επιλογή κόμικ του περιοδικού(χωρίς φυσικά σε καμία περίπτωση να υποβαθμίζονται οι υπόλοιπες αξιόλογες δουλειές)από τον σπουδαίο Ιταλό δημιουργό Zerocalcare(Michele Rech).Γνωστός μέσα από τα αυτοβιογραφικά του κόμικ(κάτι που ως είδος δεν υπήρχε στην Ιταλία ή δεν ήταν τόσο διαδεδομένο)όπως το πολύ καλό La Profezia del Armadillo(H προφητεία του Αρμαντίλο)που μεταφέρθηκε με επιτυχία φέτος και στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Emanuele Scaringi,το Kobane Calling του 2016(εκδόθηκε από την BAO publishing)αποτελεί μία κατάθεση ψυχής και ένα οδοιπορικό  του καλλιτέχνη στη Ρόζαβα,και του αγώνα των Κούρδων ενάντια του ISIS.Μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία πούλησε περισσότερα από 700 χιλιάδες αντίτυπα,παρουσιάζει αλήθειες που το κοινό δεν θα τις διάβαζε/έβλεπε πουθενά αλλού.Το κόμικ αυτό(και σχεδόν κάθε δουλειά του καλλιτέχνη)λειτουργεί ως ένα είδος κάθαρσης για τον δημιουργό,καθώς τον βοηθάνε να "θυμάται" καθώς επίσης τον κάνουν να καταλαβαίνει αν και οι άνθρωποι που θα διαβάσουν τις ιστορίες του βγάζουν νόημα από αυτά που έχει να διηγηθεί.Με κέρδισε από τη πρώτη στιγμή με την αμεσότητα και την ειλικρίνια του καθώς και το χιουμοριστικό-αυτοσαρκαστικό τρόπο με τον οποίο περιγράφει τα γεγονότα,μαζί με το σχέδιο/καρικατούρα που βοηθά να μην "βαραίνει" το όλο εγχείρημα.Ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης με προβληματισμούς αλλά και όραμα,πιστεύω ότι θα λατρευτεί από το ελληνικό κοινό που τώρα έχει την ευκαιρία να τον γνωρίσει ακόμα καλύτερα.Μεγάλη επιτυχία του περιοδικού η τόσο σύντομη δημοσίευση του Kobane Calling(πιστεύω θα βγει και σε αυτόνομο αλμπουμάκι)σε μετάφραση από Βιολέττα Ζεύκη,καθώς και η απολαυστική συνέντευξη του καλλιτέχνη που μιλάει για τις εμπειρίες του,το έργο του και τις διαφορές ανάμεσα στην Ευρωπαική και αμερικάνικη αγορά των κόμικ.




6.Αληθινά Κουραφέλκυθρα/Θάνατος: Ο Αντώνης Βαβαγιάννης εδώ και καιρό έχει μπεί στη λίστα με τους αγαπημένους μου δημιουργούς.Μου αρέσει το έξυπνο(και αυθάδικο με την καλή έννοια)χιούμορ του στις ιστορίες του που σε κάνει πάντα να γελάς χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές,όλα αυτά δοσμένα με το χαρακτηριστικό σχέδιο/σήμα κατατεθέν του δημιουργού.




7.Ζάχαρη: Μία νέα δημιουργός η Γεωργία Ζάχαρη(όπως ονομάζεται και η ιστορία του τεύχους)με το ελληνικό βραβείο κόμικ 2018 ώς καλύτερη νέα καλλιτέχνις υπό μάλης,δημιουργεί μια να το πώ αυτοβιογραφική ιστορία καθημερινής επιβίωσης την οποία όμως διέπει και μία γλυκόπικρη μελαγχολία,όταν μπορεί να είσαι σε ένα μέρος με πολλούς ανθρώπους και πάλι να αισθάνεσαι μόνος...Στο τέλος η Ζάχαρη προσθέτει και μία "μεταφυσική" πινελιά που φυσικά καθόλου δεν μας χαλάει.Συμπαθέστατο σχέδιο με ειλικρινές αληθινό σενάριο θέτουν τις βάσεις για μία σπουδαία καριέρα στο μέλλον που νομίζω δικαιωματικά της ανήκει.



8.Ραλλού: Για πρώτη φορά η αγαπημένη μας Ραλλού πιο σέξι από ποτέ!!Πώς είναι δυνατόν να επιλέγει τη μπλούζα από εσένα;;Τόσο φετιχιστής πια;;Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα..Δηλώνω fan της συμπαθέστατης και γλυκειάς Ίριδας(σας την έχω παρουσιάσει και στο Skits@kia Friend's Edition πρόσφατα)και ελπίζω σύντομα να κυκλοφορήσει την Ραλλού μας και σε αυτόνομο αλμπουμάκι!!

Γενικά ένα χορταστικό και αξιοπρεπέστατο τεύχος που μας κρατάει συντροφιά με όμορφες και άκρως απολαυστικές δημιουργίες!!Keep up the good work guys!!(Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από τη σελίδα του περιοδικού στο Facebook)


Σπύρος Ανδριανός