Σάββατο 11 Μαΐου 2019

ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ - Ένας Καου-μπόυ στο Παρίσι(Un Cow-boy a Paris)των Achde και Jul

Εκδόσεις : Μαμούθ Comix
Μετάφραση : Bασίλης Πουλάκος
Τιμή : 5.30 euro
ISBN : 978-960-321-574-5

Επιτέλους κυκλοφόρησε και στα ελληνικά,πάντα από τις εκδόσεις Μαμούθ Κομιξ,το πολυαναμενόμενο νέο αλμπουμάκι του Λούκυ Λούκ.Παρουσιάστηκε στο φετινό Comicdom con,και μέσα στο Πάσχα κυκλοφόρησε στα περίπτερα τη Μεγάλη εβδομάδα.Ο Αchde παρουσίασε το άλμπουμ πρόσφατα σε εκδήλωση μεγάλου καταστήματος και θα βρίσκεται επίσης αυτό το Σαβ/Κύριακο στο Comic con της Θεσσαλονίκης.




Υπόθεση: Γυρίζοντας για μία ακόμα φορά τους Ντάλτον στη φυλακή("σαν πολλές επαναλήψεις δεν έχει αυτό το έργο;"Αναρωτιέται ο Τζάκ Ντάλτον)ο Λούκυ Λούκ σώζει από τα χέρια των Ινδιάνων Τσεγιέν έναν τύπο που εξαιτίας του "παράξενου" εμπορεύματος του τον περνάει για παγωτατζή.Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον γλύπτη Αύγουστο Μπαρτόλντι,τον άνθρωπο που θα δημιουργήσει το άγαλμα της Ελευθερίας(αυτό που ο Άβερελ νόμιζε για γιγαντιαίο χωνάκι ήταν ο πυρσός και το χέρι του αγάλματος/η ελευθερία που φωτίζει τον κόσμο)δώρο της Γαλλίας στις Ηνωμένες πολιτείες.Βέβαια λείπουν ακόμα τα απαιτούμενα χρήματα για να ολοκληρωθεί το άγαλμα,γι' αυτό και ο γλύπτης βρίσκεται σε μία περιοδεία επί αμερικάνικου εδάφους για να μαζευτούν αυτά τα χρήματα από δωρεές...




Στη φυλακή που ο Λούκυ θα γυρίσει τους Ντάλτον θα γνωρίσει και τον μεθοδικό και παράξενο διευθυντή της τον Άβρααμ Λόκερ.Ο οποίος θα αποδειχτεί εχθρός του Μπαρτόλντι και αυτό γιατί στο νησί του λιμανιού της Νέας Υόρκης,που επρόκειτο να στηθεί το άγαλμα,εκείνος θέλει να δημιουργήσει μία φυλακή υψίστης ασφάλειας...Γι' αυτό θα κάνει τα πάντα για να εμποδίσει τη περιοδεία του Μπαρτόλντι που συνεχίζεται από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι το Μεξικό..Ο Λούκυ Λουκ αποφασίζει να συνοδεύσει το Μπαρτολίνι για να τον προστατεύσει από τις κακοτοπιές,και τα καταφέρνει όπως πάντα..Μονάχα που ο ίδιος ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα του ζητήσει να συνοδεύσει τον Μπαρτολίνι και στη μεταφορά του αγάλματος από τη Γαλλία στη Νέα Υόρκη!!




Έτσι ο Λούκυ θα έχει την ευκαιρία να κάνει και το πρώτο του "πραγματικά" μεγάλο ταξίδι εκτός αμερικάνικης ηπείρου,και να γνωρίσει τα έθιμα ενός άλλου πολιτισμού,ίσως περισσότερο "εξωτικού"από ότι "ο Καναδάς και το Μεξικό"και να έρθει σε επαφή με ξεχωριστές προσωπικότητες όπως ο Γουσταύος Άιφελ και ο Βίκτορ Ουγκό.




Αλλά ο Αβραάμ Λόκερ δεν έχει πει ακόμα τη τελευταία του λέξη...Χρησιμοποιώντας το κύρος και τις γνωριμίες του για μιά ακόμα φορά θα κάνει δύσκολη την αποστολή του κάου μπόυ μας,που θα πρέπει να κάνει έναν αγώνα(ιππο)δρόμου στη κυριολεξία ενάντια σε χρόνο και αναποδιές για να τα καταφέρει....




Η δεύτερη συνεργασία του Achde με τον σεναριογράφο Jul μετά το άλμπουμ "Η Γη της επαγγελίας" και το 8ο συνολικά άλμπουμ για τον σχεδιαστή(μαζί με 4 της spin off σειράς Λούκυ Κίντ)μετά το θάνατο του Morris.Σιγά σιγά φαίνεται πως ο Achde επιβάλλει το δικό του σχεδιαστικό ύφος στο σχέδιο και δεν προσπαθεί να μιμηθεί το στυλ του προκατόχου του,όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές στα BD κόμικ που αναλαμβάνονται από άλλα creative team(με εξαίρεση το Spirou et Fantasio)χωρίς από τη άλλη όμως να ξεφεύγει και από το πνεύμα του δημιουργού του.Λεπτομερέστατη απεικόνιση του Παρισιού του 19ου αιώνα με τα στενά παραδοσιακά δρομάκια και τα μπιστρό,καθώς και του ίδιου του αγάλματος της Ελευθερίας στα πρώτα του κατασκευαστικά βήματα..




Από την άλλη το σενάριο του Jul αποτελεί μία ακόμα περιπέτεια του Λούκυ στο κλασικό ύφος,υιοθετώντας όλα εκείνα τα στοιχεία που αγαπήσαμε στα περισσότερα άλμπουμ του φτωχού και μόνου Κάου - μπόυ.Γρήγορος ρυθμός που συνδυάζεται αρμονικά με το χιούμορ και τα ιστορικά γεγονότα.Από τα πρώτα κιόλας panel ο σεναριογράφος αστειεύεται με τη συνεχή χρησιμοποίηση των πάντα δημοφιλών Ντάλτον σε πολλές ιστορίες του Λούκυ,βάζοντας τόσο τον ίδιο,όσο και τα αδέλφια να παρουσιάζονται "βαριεστημένοι" από τη συνεχή επανάληψη απόδραση-σύλληψη-φυλακή!!




Γενικά το χιουμοριστικό στοιχείο είναι διάσπαρτο στις περισσότερες σελίδες της ιστορίας,θυμίζοντας καλές εποχές Goscinny στον τίτλο καθώς και τα σενάρια του Bob de Groot.Ειδικά με το πώς ο Κάου-μπόυ αντιμετωπίζει το θέμα της ναυτίας στο ταξίδι του με το καράβι,καθώς και τη προσπάθεια του να παραγγείλει σε ένα γαλλικό μπιστρό με τα φτωχά γαλλικά του(κάνοντας τον σερβιτόρο να νομίζει ότι είναι Βέλγος δηλ.κάτι σαν αυτό που λέμε εμείς "βλαχαδερό" όπως φαίνεται να τους θεωρούν οι Γάλλοι)βγάζουν γέλιο χωρίς να καταφεύγει ο σεναριογράφος σε υπερβολές για να εκμαιεύσει το γέλιο στους αναγνώστες του..



Η ιστορία ανήκει σε αυτή τη κατηγορία που εγώ έχω ονομάσει "επικίνδυνος τουρισμός"και που έχουμε διαβάσει και σε άλλα άλμπουμ της σειράς (Σάρα Μπερνάρ,Μεγάλος Δούκας,Τρυφερό πόδι).Δηλαδή ένας επισκέπτης από άλλη χώρα βρίσκεται στο Γουέστ,και ο Λούκυ Λούκ αναλαμβάνει τη προστασία/φύλαξη του απο τις διάφορες κακοτοπιές και εμπόδια που θα συναντήσουν στο δρόμο τους.Αλλά αυτό θα γίνει και από την αντίθετη πλευρά όταν ο ίδιος ο Λούκυ Λούκ θα αναγκαστεί και ο ίδιος να ταξιδέψει για πρώτη φορά στη ζωή του σε άλλη Ήπειρο.Μέχρι τότε θεωρούσε μακρύ ταξίδι την επίσκεψη του στον Καναδά(Οι Ντάλτον στα Χιόνια)ή το Μεξικό(Τηγανίτες για τους Ντάλτον).Τώρα ο ίδιος θα γίνει "τουρίστας"σε έναν διαφορετικό κόσμο από αυτό που μέχρι τώρα γνώριζε...Σαν ιδέα η πολιτισμική "ανταλλαγή" είναι κάτι το καινούργιο και φέρνει έναν αέρα ανανέωσης σεναριακά,και θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον και σε άλλα άλμπουμ της σειράς.



Το ιστορικό στοιχείο της σειράς λειτουργεί καλύτερα επίσης,κάθε φορά που ο Λούκυ συναντά σπουδαίες προσωπικότητες του (προ)περασμένου αιώνα,πόσο μάλλον και στο δικό τους "γήπεδο".Θα μου άρεσε να (ξανα)δω μία συνάντηση του Λούκυ με τον Σέρλοκ Χόλμς όπως είχε γίνει και στα cartoon του 2001.Από την άλλη έχουμε την ευκαιρία να δούμε την αντίδραση του ίδιου του Λούκυ σε κάθε νέο περιβάλλον που "φιλοξενείται".Την άποψη του για τα ήθη και έθιμα κάθε λαού,κάτι όπως γίνεται με τον Asterix στις δικές του περιπέτειες.




Τέλος θεωρώ ότι το δίδυμο Achde-Jul έχουν δέσει για τα καλά μεταξύ τους και υπάρχει αυτή η χημεία που χρειάζεται για να γίνουν καλές ιστορίες.Ο ένας φαίνεται να συμπληρώνει τον άλλο και εύχομαι να μείνουν σαν ομάδα και για τα επόμενα άλμπουμ.




Για μια ακόμα φορά η Μαμούθ Κόμιξ προσφέρει στους αναγνώστες της μία καλαίσθητη έκδοση,με πολύ καλό χαρτί και γυαλιστερό εξώφυλλο,σε οικονομική για τα δεδομένα της έκδοσης τιμή.Θα ήθελα να δίνει όμως τη δυνατότητα στους αναγνώστες της να επιλέξουν ανάμεσα σε σκληρό(hardcover)και μαλακό(softcover)εξώφυλλο όταν πρόκειται για εκδόσεις βιβλιοπωλείου ή περιπτέρου.Τέλος πολύ καλή δουλειά στη μετάφραση από τον κύριο Πουλάκο.Η Μαμούθ κόμιξ συνεχίζει σε δύσκολους καιρούς να βγάζει ποιοτικές εκδόσεις,αν και δυστυχώς δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να διευρύνει το εύρος των εκδόσεων της(όπως σε παλαιότερα χρόνια) σε μία δύσκολη εκδοτική αγορά... 


Σπύρος Ανδριανός

Τετάρτη 8 Μαΐου 2019

Spider Man : Life Story #2 (the 70's) από Chip Zdarsky και Mark Bagley

Spider Man : Life Story the 70's

Σε προηγούμενο άρθρο μου σας είχα παρουσιάσει το πρώτο τεύχος αυτού του limited series στο οποίο ακολουθούμε τις περιπέτειες του Peter Parker/Spider Man αλλά σε κανονικό χρόνο.Στο δεύτερο τεύχος λοιπόν θα διαβάσουμε τις περιπέτειες του ήρωα μας 10 χρόνια μετά το τέλος του πρώτου μέρους,δηλαδή στη δεκαετία του '70 και συγκεκριμένα στα τέλη της.



Βρισκόμαστε στο 1977.Ο πόλεμος στο Βιετνάμ συνεχίζεται ακάθεκτος,και ο Peter Parker τριάντα χρονών πλέον είναι παντρεμένος με τη Gwen Stacy.Ο Peter εργάζεται για το Future Foundation μαζί με τον Reed Richards αλλά και τον Otto Octavius,τον πρώην εχθρό του,ο οποίος όμως ακολούθησε το σωστό δρόμο και έγινε και...θείος του(αφού έχει παντρευτεί τη Θεία Μάη-που σε αυτό το τεύχος όμως δεν τη βλέπουμε)!!Η Gwen εργάζεται με τον καθηγητή Miles Morales,αναπληρώνοντας χαμένα ανθρώπινα μέλη με τη βοήθεια της κλωνοποίησης τους...Ο Peter διαφωνεί με τον Reed Richards,σχετικά με το πόσο σωστό είναι να συνεχίζεται ο πόλεμος στο Βιετνάμ(νιώθοντας ο ίδιος ενοχές που δεν βοήθησε τότε το φίλο του τον Flash,ο οποίος έχει σκοτωθεί το 1974,με το να λάβει μέρος στο πόλεμο.)Ο Peter είναι με το μέρος του Iron Man,και ο Reed με εκείνο του Captain America ο οποίος πλέον έχει αποστασιοποιηθεί και βοηθάει όσους έχουν ανάγκη τη βοηθειά του...

Variant cover από Michael Cho

Στο μεταξύ ο Harry επισκέπτεται τον πατέρα του Norman στη φυλακή,ο οποίος αφού τον συγχαίρει για την εξέλιξη του στις επιχειρήσεις Osborn,του αποκαλύπτει και το μυστικό του...

Ο Peter έχει μία πρόταση από τον Warren να δουλέψει στα εργαστήριά του όποτε εκείνος το θέλει,αλλά κάτι μέσα του τον αποτρέπει από το να δεχτεί τη πρόταση.Αργότερα θα επισκεφτεί το φημισμένο studio 54,για να συναντήσει τη Mary Jane που δουλεύει σαν DJ εκεί και που είναι η αρραβωνιαστικιά του Harry Osborne...Όταν κάνει ένα σχόλιο για τη κατάσταση του Harry(που βρίσκεται λιπόθυμος από το πιοτό)η Mary Jane θα του μιλήσει σκληρά και θα τον κατηγορήσει ότι απλά επισημαίνει τα προβλήματα χωρίς όμως να τα λύνει...Αν το έκανε αυτό ίσως θα μπορούσε να είχε σώσει και το φίλο του τον Flash...O Peter μένει άναυδος που η Mary Jane γνωρίζει το μυστικό του!!

Νιώθοντας ενοχές με όσα του είπε η MJ που πραγματικά άγγιξαν κάποια ευαίσθητη χορδή μέσα του,ο Peter έρχεται σε σύγκρουση με τον Reed Richards,και η διαφωνία τους θα τον οδηγήσει με το χειρότερο τρόπο εκτός εργαστηρίου...


Ο Harry γίνεται ο Black Goblin και επισκέπτεται το εργαστήριο του Warren για να πάρει αυτό που του είχε ζητήσει ο πατέρας του,ο οποίος χρηματοδοτούσε μυστικά τις έρευνες του καθηγητή.Ο Peter σαν Spider man βρίσκεται όμως κοντά και τον σταματάει αλλά μία συγκλονιστική αποκάλυψη έρχεται στην επιφάνεια..Μια τραγική αλήθεια που θα ανατρέψει όλο το κόσμο του Peter...Και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά....


Το δεύτερο τεύχος με εντυπωσίασε περισσότερο θα έλεγα από το πρώτο.Και με έπεισε ότι ο Zdarsky πραγματικά μπορεί να παρουσιάσει μια ακόμα καλή δουλειά.Γνωρίζει το χαρακτήρα τόσο του Spider Man όσο και των υπόλοιπων χαρακτήρων που αποτελούν το περιβάλλον του.Μαζί με έναν ώριμο Peter,βλέπουμε πώς φέρθηκε ο χρόνος σε καθέναν από αυτούς...Επίσης μου αρέσει το γεγονός ότι με μεγάλη ευκολία σε λίγες μόνο σελίδες ο Zdarsky καταφέρνει να ενσωματώσει χαρακτήρες και story plots από ολόκληρο το Marvel universe(Clone saga,χωρισμός Reed -Sue,Ηarry σαν Goblin,πρώτα σημάδια ενός Civil War στη superhero κοινότητα)χωρίς όμως να ξενίζει το γεγονός ότι ακολουθεί μία ολόδική του πορεία στην εξιστόρηση της ιστορίας του.Ο Peter είναι παντρεμένος με τη Gwen η οποία ποτέ δεν πέθανε....Η μόνη ενοχή που τον βαραίνει(όπως και άλλους στο περιβάλλον του)είναι ο θάνατος του φίλου του Flash...Όπως και τον θείο του Ben,έτσι και με το φίλο του,δεν βρισκόταν εκεί για να τον σώσει ενώ μπορούσε...Από την άλλη ο Harry δεν είναι παραδομένος στη τρέλα ή στα ναρκωτικά,αλλά στην ίδια την επιρροή του ζωντανού πατέρα του,και στο γεγονός ότι νιώθει πως ο τελευταίος θα προτιμούσε τον Peter,και όχι τον ίδιο,για γιο του....Οι πράξεις του,δεν είναι πράξεις εκδίκησης,αλλά ότι κάνει είναι για να κερδίσει την εύνοια ενός πατέρα,που καταβάθος γνωρίζει ότι είναι τρελός και εγκληματίας...Τα κοφτερά σαν μαχαίρι λόγια της "ελαφρόμυαλης" Mary Jane (που πάντα ενδιαφερόταν να λικνίζεται στους ρυθμούς της μουσικής και να περνάει καλά),είναι ίσως λόγια που θα περιμέναμε να τα ακούσουμε ή από την πάντα προσγειωμένη Gwen ή ακόμα και από τη θεία May..Ο Zdarsky παρουσιάζει τους χαρακτήρες με τους οποίους δουλεύει πιο ζωντανούς και ωριμότερους από ποτέ...Ο διάλογος ανάμεσα στον Peter και τον Reed που φέρνει τη τελική τους σύγκρουση(για το αν οι ήρωες πρέπει να επεμβαίνουν με τις δυνάμεις τους ή την τεχνολογία τους στην φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων),είναι ότι πιο αληθινό και άμεσο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.


Το σχέδιο του Mark Bagley παραμένει πάντοτε σε ποιοτικά επίπεδα(δεν έχει χαλάσει με τα χρόνια σαν μερικών άλλων καλλιτεχνών)και βρήκα ενδιαφέρων τη πρωτοβουλία του σχεδιαστή να "παίξει" λίγο με τη στολή του Spidey και να τη προσαρμόσει "ηλικιακά" στον Peter,βάζοντας σιδερένια προσθετικά σε αγκώνες και γόνατα για να προστατεύει τον εαυτό του από τα χτυπήματα...Όσο και αν φαίνεται λίγο "αστείο"(να το χαρακτηρίσω ήπια)στην αρχή,πιστεύω ότι ταιριάζει στο είδος του σωματότυπου ενός ήρωα που μεγαλώνει κάθε δεκαετία(αυτό δεν σημαίνει ότι στην επόμενη θα φοράει την αρματωσιά του Iron Man)και δεν έχει την ίδια αντοχή στα χτυπήματα...Τουλάχιστον στο επόμενο τεύχος ο Spidey θα φοράει την αγαπημένη μου μαύρη στολή καθώς αν κρίνω από το εξώφυλλο θα έχουμε αναφορά τόσο στο Kraven's Last Hunt όσο και στο Secret Wars,φυσικά με τις γνωστές αλλαγές που μας υπόσχεται ο Zdarsky που θα ξαναπώ με ικανοποίησε περισσότερο στο δεύτερο αυτό τεύχος.Περιμένω τη συνέχεια στα 80's(με ψαράδικο παντελόνι και ΜJ tunes-και δεν εννοώ τη Mary Jane)!!

Σπύρος Ανδριανός


Δευτέρα 6 Μαΐου 2019

DC's Year of the Villain #1 - Bring on the Bad Guys!!!!!!

Year of the Villain

Πριν λίγες μέρες(εδώ συνέπεσε με την Free Comic Book Day στις 4 Μαΐου) κυκλοφόρησε το one shot εκείνο που θα αποτελέσει την αφετηρία για όλα τα μεγάλα event που θα γίνουν στο DC universe τους επόμενους μήνες....Και θα έχουν να κάνουν φυσικά με τους villains της DC οι οποίοι ετοιμάζουν μια μεγάλη "αντεπίθεση" που κυριολεκτικά θα πιάσει "αδιάβαστους" τους αγαπημένους ήρωες μας...




Πρόκειται για το τεύχος DC's year of the villain #1 που παρά τα 25 cents (περίπου 50 λεπτά στη χώρα μας με 1 ευρώ εξαρτάται τον retailer)σίγουρα το τευχάκι αυτό είναι πάρα πολύ πιο σημαντικό από όσο δείχνει η τιμή του...


Περιέχει 3 ιστορίες που βάζουν σε εφαρμογή τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν σε όλους τους τίτλους της DC από τον Ιούλιο και μετά...Κάποιες από αυτές είχαν ήδη κάνει την παρουσία τους σε τίτλους όπως Justice League και Action Comics,εδώ όμως μπαίνουν τα θεμέλια για τις καταιγιστικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες...Ας δούμε όμως τις ιστορίες.

1.DOOM:(Σενάριο Scott Snyder/Σχέδιο Jimmy Cheung) Ο Luthor καταλαμβάνει τον Λευκό Οίκο προς μεγάλη έκπληξη της Amanda Conner,που πλέον όπως όλοι αισθάνεται για πρώτη φορά τόσο ανίσχυρη στην επερχόμενη καταστροφή...Ο Lex βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο του,το μεγαλύτερο που έχει ποτέ "γεννήσει" το σατανικό και ιδιοφυές μυαλό του.



Ένα σχέδιο που θα αφανίσει τους ήρωες και το οποίο πιστεύει ότι είναι μεγαλύτερο ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό...Γι' αυτό θα γίνει ο πρώτος ιερομάρτυρας στα μάτια των άλλων villain για να το βάλει σε εφαρμογή.Θα κάνει την υπέρτατη θυσία για να αποκτήσει περισσότερη δύναμη....Εδώ έχουμε το creative team της Justice League.Τα σημάδια της επερχόμενης καταστροφής υπήρχαν ή ήταν ορατά στον τίτλο όλους τους προηγούμενους μήνες.Εδώ θα αποκαλυφθούν σε όλο τους το μεγαλείο...Ο Snyder μέσα στις λίγες σελίδες που διαθέτει προετοιμάζει τον αναγνώστη για το επερχόμενο κακό που ακολουθεί με χιτσκοκικό τρόπο,ενώ το σχέδιο του Cheung δυναμικό και λεπτομερές ταιριάζει απόλυτα με το κλίμα της ιστορίας.H συνέχεια τον Ιούλιο στη Justice League και σε όλο το DC universe....


Bat Man Who Laughs variant από Jimmy Cheung


2. LEVIATHAN:(Σενάριο Brian Michael Bendis/Σχέδιο Alex Maleev)To γνωστό μας δίδυμο ξανασυναντιέται πάλι(μετά την ιστορία τους στο Detective #1000 που θα βρείτε εδώ)και βάζει τη δική του πινελιά στη δεύτερη ιστορία του τεύχους.Ο Μerlyn,ορκισμένος εχθρός του Green Arrow,εδώ πλέον φοβισμένος τον ειδοποιεί(μαζί με την Bat Girl που είναι και αυτή παρούσα)ότι η απειλή του Leviathan (της μυστικής αυτής οργάνωσης που έχει απασχολήσει τον Superman στα τελευταία τεύχη του  Action Comics)είναι παρούσα και πιο επικίνδυνη από ποτέ.Πριν προλάβουν να αντιδράσουν Barbara και Oliver,ένα εκτυφλωτικό φως τους βγάζει εκτός μάχης...Όταν η Barbara συνέρχεται σε ένα περιβάλλον που δεν γνωρίζει,ο αρχηγός της οργάνωσης της κάνει μία δελεαστική πρόταση.....Η ιστορία αποτελεί και εισαγωγή στο limited series Leviathan που θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο από το ίδιο creative team.


Variant Cover από Stanley "Artgem" Law


3.JUSTICE:(Σενάριο James Tynion IV/Σχέδιο Francis Manapul): Μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο ο Bat Man αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να δώσουν τη δική τους απάντηση...Γι' αυτό και η Justice League πρέπει να γίνει μεγαλύτερη..Πρέπει να ανταποκριθούν όλοι στο κάλεσμα της!!Στο μεταξύ η αρχαία Θεότητα Perpetua,που λατρεύτηκε για τη δύναμη της από τον Luthor,έχει άλλα σχέδια για εκείνον...Πολύ καλό το σχέδιο του Μanapul που εγκαταλείπει λίγο το καρτουνίστικο στυλ που μας είχε συνηθίσει στις προηγούμενες δουλειές του.




Το τεύχος συνοδεύεται από έναν οδηγό για τα γεγονότα και τις εξελίξεις που θα επηρεάσουν όλους τους τίτλους της DC(αναλυτικά τα νούμερα των τίτλων)καθώς επίσης και τα design των villains(καινούργιων και παλαιών)που θα μας απασχολήσουν και εμάς και τους ήρωες μας στα επόμενα - συναρπαστικά- τεύχη που θα ακολουθήσουν!!


Το μόνο μείον της όλης προσπάθειας είναι ότι για έναν καινούργιο αναγνώστη,ή τέλος πάντων για κάποιον που δεν ακολουθεί όλους τους τίτλους που τα γεγονότα αυτά πρωτοπαρουσιάστηκαν,θα είναι λιγάκι δύσκολο να καταλάβει κάποια πράγματα ή να ακολουθήσει τους χαρακτήρες...Νομίζω όμως ότι τόσο σχεδιαστικά,όσο και σεναριακά το τεύχος θα τους αποζημιώσει και θα τους δημιουργήσει το κατάλληλο "hype" έτσι ώστε να αγοράσουν περισσότερους τίτλους της εταιρείας ή τα επερχόμενα limited series που θα περιλαμβάνουν το επόμενο biggest event της DC...Και τίποτε δεν θα είναι το ίδιο ξανά...H χρονιά των εχθρών είναι εδώ.Φυλαχτείτε!!!


Σπύρος Ανδριανός

Σάββατο 4 Μαΐου 2019

ΗULK: Future Imperfect από Peter David και George Perez

ΗULK:FUTURE IMPERFECT

"Persecution...Betrayal...Hatred..These things don't change" -Maestro

Σε κάθε ήρωα των κόμικ,θα υπάρχει ο δημιουργός εκείνος που θα έχει συνδυάσει το όνομα του,σχεδόν με την ύπαρξη του χαρακτήρα που γράφει.Είτε είναι εκείνος που δημιούργησε εκείνον το χαρακτήρα(πράγμα πιο εύκολο να γνωρίζει το ίδιο του το δημιούργημα)είτε όχι,αφού φυσικά δεν είναι προϋπόθεση για να γράψεις καλά έναν χαρακτήρα να είσαι ο δημιουργός του.Παραδείγματα άπειρα από την οικογένεια των Duck της Disney και τον Carl Barks,τους Χ-ΜΕΝ και τον Chris Claremont,μέχρι τον Franquin και τους Spirou et Fantasio.Ο Peter David θεωρείται-και δικαιωματικά θα έλεγα-ως ο definitive Hulk writer που πέρασε από τον τίτλο,αφήνοντας πίσω σπουδαίους άλλους συγγραφείς που διέπρεψαν επίσης σε αυτόν όπως οι Bill Mantlo,Stan Lee(τον συν-δημιουργό του Hulk)Bruce Jones,Greg Pak κ.α.


Στα τέλη 1992(παράλληλα με το εκπληκτικό του run στον κεντρικό τίτλο του ήρωα Incredible Hulk)μας παρουσίασε μία ακόμα αριστουργηματική του ιστορία για τον πράσινο γίγαντα το Future Imperfect που κυκλοφόρησε σε δύο τεύχη τον Δεκέμβριο του 1992 και τον Γενάρη του 1993.Η ιδέα ήταν της τότε editor in chief του τίτλου,Βobby Chase.Ήθελε ο David να συνεργαστεί με έναν Ευρωπαίο σχεδιαστή που ειδικεύονταν στο να σχεδιάζει δυστοπικά/μελλοντολογικά τοπία.Ο David θα έγραφε την ιστορία τοποθετώντας τον Hulk σε ένα τέτοιο περιβάλλον,σε ένα δυστοπικό μέλλον.Η συνεργασία δεν έγινε ποτέ,αλλά εκείνη η ιστορία ολοκληρώθηκε από τον David,ο οποίος κατά κάποιο τρόπο "αντέστρεψε"το σενάριο του Terminator,δηλαδή αντί να έρθουν στο παρών χαρακτήρες από το μέλλον,θα πηγαίνανε σε αυτό από το παρών...



Όταν κάποια στιγμή μετά από μήνες ο David τυχαία συναντήθηκε με τον George Perez,που πάντα ο ένας θαύμαζε τη δουλειά του άλλου,αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί εκείνη την ιστορία.Η Chase,μέσω της Μarvel,έδωσε το οκ και εγένετο Future Imperfect!!
Για πολλούς η καλύτερη ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ για τον Hulk,και μία από τις καλύτερες που έχει γεννήσει η αχαλίνωτη φαντασία του Peter David(μου το επιβεβαίωσε και ο ίδιος σε συζήτηση που είχα μαζί του όταν τον συνάντησα στο πρώτο Athenscon).



Βρισκόμαστε στο (ίσως όχι και τόσο μακρινό) μέλλον.Ο κόσμος έτσι όπως τον γνωρίζαμε έχει καταστραφεί από έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και έναν ακόμα που ακολούθησε σε σύντομο διάστημα βάζοντας τη ταφόπλακα...Μέσα σε όλη αυτή τη καταστροφή και τη κόλαση που ακολούθησε,η μελλοντική έκδοση του Hulk,που πλέον ονομάζεται Maestro,όχι απλά επιβίωσε αλλά κρατάει και τα κλειδιά της πύλης αυτής της κολάσεως...Έχοντας δημιουργήσει τη πόλη Dystopia,της οποίας είναι ο βασιλιάς,εξουσιάζει με σιδερένια γροθιά,καταδυναστεύοντας τους επιζώντες,οι οποίοι δεν το σέβονται απλά,αλλά τον φοβούνται...



Όσοι (λίγοι)κερδίζουν την εύνοια του,ζούνε στο παλάτι του μέσα στη χλιδή και τις απολαύσεις του χαρεμιού του..Οι υπόλοιποι ζούνε στη φτώχεια και την εξαθλίωση,τρέμοντας καθημερινά την επέλαση του στρατού του,καθώς(όσοι έχουν κόρες)και τις επιθυμίες του βασιλιά τους για νέα σάρκα...Μία ομάδα επαναστατών με αρχηγό την εγγονή του Rick Jones,την Janis,χρησιμοποιώντας τη μηχανή του χρόνου του Doctor Doom(since Fantastic four #4)έρχονται στη δική μας εποχή για να ζητήσουν τη βοήθεια του Hulk(την εποχή εκείνη ήταν γνωστός ως Professor Hulk αφού διατηρούσε τη προσωπικότητα του Banner με το attitude του grey Hulk,κάτι σαν την έκδοση που είδαμε και στο Avengers Endgame πριν λίγες μέρες) τον μόνο ίσως που μπορεί να νικήσει τον εαυτό του στο μέλλον...Μονάχα που η αποστολή του δεν θα είναι καθόλου εύκολη,όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του σε εκατό χρόνια,ο οποίος γνωρίζοντας το πώς η νεότερη εκδοχή του σκέφτεται και ενεργεί....Και ο μεγαλύτερος εχθρός του Hulk είναι ο ίδιος του ο εαυτός,μία σκοτεινή και διαβολική μελλοντική εκδοχή του...



Σενάριο γεμάτο σασπένς,δράση και αγωνία για τη τελική έκβαση της μάχης,με έναν υπέροχο μαέστρο του λόγου Peter David σε μεγάλα κέφια,με έξυπνους και ζωντανούς διαλόγους,ο οποίος όμως θέτει και κάποιους προβληματισμούς στη πορεία...Μέσα από το στόμα του Maestro,o συγγραφέας δηλώνει ότι"το πραγματικό τέρας δεν ήταν ο Hulk,όπως τον έβλεπαν οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια...Το πραγματικό τέρας ήταν εκείνοι που έφεραν τη καταστροφή στο γένος τους..."



"Μe a monster?I wasn't even at their league.."λέει ο Maestro με μία δόση ειρωνείας και κυνισμού...Τόσο αυτή η ιστορία,όσο και αυτή που θα έγραφε χρόνια αργότερα(θα τη παρουσιάσω σε μελλοντικό μου άρθρο)το HULK:THE END με σχέδια του definitive Hulk artist (αυτή τη φορά) Dale Keown,έχουν να κάνουν με το θέμα της αθανασίας...Το να συνεχίζεις να ζεις σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πλέον όπως τον ήξερες,και να είσαι μόνος...Με το πώς είναι να έχεις ζήσει πολλές δεκαετίες και να έχεις δει όσα αγαπάς και νοιάζεσαι,να φεύγουν από κοντά σου...Και ειδικά όταν δεν ευθύνεσαι και εσύ για αυτό,η απώλεια γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και - όπως στη περίπτωση του Maestro-σε οδηγεί στη παραφροσύνη....Μήπως και εμείς στη θέση του Hulk/Maestro να αντιδρούσαμε με τον ίδιο τρόπο;;;



Όλα αυτά σχεδιασμένα από έναν άλλο definitive artist(αυτή τη φορά στους Avengers)τον George Perez,που τελικά μόνο λύση ανάγκης δεν αποδείχτηκε και(ίσως και με τον Dale Keown)αποτέλεσε τη τέλεια επιλογή για το σχεδιασμό αυτής της ιστορίας.Το λεπτομερέστατο σχέδιο του εδώ αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο!!Ειδικά σε αυτό το κλασικό panel με το trophy room του Rick Jones που μπορείς να το κοιτάς με τις ώρες και πάντα να ανακαλύπτεις κάποιο καινούργιο στοιχείο!!

Μέρος του εκπληκτικού trophy room panel που μπορείς να το κοιτάς ώρες...


Η ένταση αποτυπώνεται επάνω στα καλοσχεδιασμένα σώματα των πρωταγωνιστών,καθώς επίσης και η απεικόνιση ενός δυστοπικού τοπίου με το καλύτερο και πειστικότερο τρόπο.Θεωρώ(όπως και ο ίδιος ο σχεδιαστής άλλωστε)τη συγκεκριμένη του δουλειά,μία από τις πιο δυνατά σχεδιαστικά που μας έχει προσφέρει και ίσως τη καλύτερη του(τουλάχιστον μέχρι και το Avengers #1 του 1998 που έκανε με τον Busiek)για τη δεκαετία του '90.Έδειξε ότι μπορούσε να συναγωνιστεί ά-ν-ε-τ-α όλα τα νέα "φυντανάκια" της εποχής εκείνης που οι περισσότεροι ήταν και υπερεκτιμημένοι,τύπου McFarlane,Lee και..Liefeld....



Προηγουμένως ανέφερα ότι αυτή η ιστορία έχει να κάνει και με το θέμα της αθανασίας...Και μπορεί στη περίπτωση του Hulk να είχε καταστροφικές συνέπειες,αλλά στη περίπτωση αυτού του κόμικ,σίγουρα είναι καλό που θα παραμείνει τέτοιο..Ένα αθάνατο έργο δυστοπικής φαντασίας και χρονικού παράδοξου,από δύο δημιουργούς που είδη στο χώρο της 9ης τέχνης έχουν περάσει στην αιωνιότητα!!Κλασικό και εικονογραφημένο!!

Σπύρος Ανδριανός

Τετάρτη 1 Μαΐου 2019

O Peyo και ο κόσμος του.

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός
Επιμέλεια Elodie Kohler Ανδριανού

Σήμερα θα σας παρουσιάσω έναν μεγάλο δημιουργό όχι μόνο της λεγόμενης Γαλλο-Βελγικής σχολής των κόμικ,αλλά και της 9ης τέχνης γενικότερα..Ο λόγος για τον γεννημένο στις 25 Ιουνίου του 1928 στο Schaerbeek του Βελγίου,Pierre Culliford ή ως πιο γνωστό μας με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Peyo(βασιζόμενος στο χαϊδευτικό του ονόματος του Pierrot).




Ξεκίνησε τη καριέρα του όταν ήταν μόλις 15 ετών σε στούντιο κινουμένων σχεδίων του Βελγίου( Compagnie belge d'actualités/CBA) όπου συνάντησε και άλλους δημιουργούς που εξελίχθηκαν σε μεγάλα ονόματα όπως οι Andre Franquin και Morris.



Σύντομα τον κέρδισαν τα κόμικ και άρχισε να δημοσιεύει δουλειές του σε εφημερίδες όπως η Le Soir,στην οποία δημοσίευε το strip του Pussy(που θα δούμε παρακάτω)ενώ στη δεκαετία του '50 άρχισε να δουλεύει για το θρυλικό περιοδικό Spirou,και στη δεκαετία του '60 θα δημιουργήσει τα δικά του στούντιο παίρνοντας υπό τις δημιουργικές του φτερούγες καλλιτέχνες όπως τους François Walthéry(Νatacha,Le Vieux Bleu),Gos(Boubou,Natacha) και Marc Wasterlain(Doctor Poche).Στις συνείδηση όλων μας o Peyo έχει μείνει σαν ο δημιουργός των Schtroumpfs(Smurfs/Στρούμφς)αλλά η προσφορά του στα κόμικς και οι δημιουργίες του είναι πολύ περισσότερη από όσο ίσως γνωρίζουμε..Παρακάτω θα ρίξουμε μία ματιά στις σημαντικότερες από αυτές,οι οποίες όμως επισκιάστηκαν από τη τρομερή επιτυχία και δημοτικότητα που είχαν τα Στρουμφάκια....




Pied-Tendre : Αυτή είναι η πρώτη δημιουργία του 18χρονου Peyo.Η οποία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1946 στο παιδικό ένθετο Riquet,της εφημερίδας L'Occident.Πρόκειται για τις περιπέτειες ενός μικρού ινδιάνου,περίπου στο ίδιο στυλ με την πρώτη μορφή που είχε ο Οumpah-Pah του Uderzo.



Johan (et Pirlouit) : Έχοντας ήδη δουλέψει για την εφημερίδα L'Occident,o Peyo θα πάρει αυτό που λέμε "το βάπτισμα του πυρός" ως επαγγελματίας σχεδιαστής όταν θα αρχίσει να σχεδιάζει για την εφημερίδα La Dernière Heure.Εκεί το 1946 θα παρουσιάσει μία καινούργια δημιουργία του τον γενναίο ιππότη Johan,αρχικά βουβά gags και από το 1947 με  μεγαλύτερες ιστορίες.

Johan το 1952 στην εφημερίδα Le Soir


Από το 1950 ο χαρακτήρας δημοσιεύτηκε επίσης στην εφημερίδα Le Soir(για την οποία είχε δημιουργήσει όπως θα δούμε και παρακάτω το χαρακτήρα Poussy)καθώς επίσης και δύο χρόνια αργότερα(1952) θα δημοσιευτεί και στο περιοδικό Spirou.Eκει το strip θα γίνει έγχρωμο(με τα χρώματα να τα βάζει η γυναίκα του Peyo,η Nine)και ο χαρακτήρας θα υποβληθεί σε ένα μερικό make over(τα αρχικά ξανθά του μαλλιά θα γίνουν μαύρα)ενώ θα γνωρίσει και το φίλο του που θα τον συντροφεύει στις μετέπειτα περιπέτειες του,τον νάνο Pirlouit μαζί με τη κατσίκα του Βiquette.


Ο μικρός νάνος θα αποδειχθεί τόσο δημοφιλής που το κόμικ θα ονομαστεί Johan et Pirlouit(από το 4ο άλμπουμ της σειράς).Η Dupuis θα εκδώσει τα 13 πρώτα άλμπουμ της σειράς(1954-1970),με τη Lombard να αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Είναι η μόνη σειρά την οποία έχει σχεδιάσει εξολοκλήρου ο Peyo,χωρίς βοήθεια από τους συνεργάτες του.Μετά το θάνατο του Peyo τη σειρά θα αναλάβει ο Yvan Delporte με σχέδια του Alain Maury.Στη σειρά αυτή όπως θα δούμε και αργότερα,θα κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση τα θρυλικά Στρούμφ τον Οκτώβριο του 1958 που θα κλέψουν τη παράσταση και θα αποτελέσουν τη μεγαλύτερη δημιουργία του σχεδιαστή.

Στα ελληνικά ιστορίες τους είχαμε διαβάσει επίσης και τη δεκαετία του '80 στο περιοδικό Αστραπή(μαζί με τη πρώτη εμφάνιση των Στρούμφ).




Poussy : Δημιουργήθηκε το 1949 για την Βελγική εφημερίδα Le Soir.Η σειρά εξιστορεί τη καθημερινή ζωή μίας ασπρόμαυρης γάτας με όλα της τα απρόοπτα...Συνήθως οι ιστορίες είναι βουβές,άλλες φορές ακόμα και αν ο Pοussy δεν μιλάει,"μιλάνε" για εκείνον οι σκέψεις του(τις οποίες τις βλέπουμε σε μπαλονάκια).Αν και πολύ επηρεασμένος την εποχή εκείνη από τον Walt Disney,ο Peyo δεν παρουσιάζει "ανθρωπομορφικά"(όπως ο Disney Με τον Mickey)τον χαρακτήρα του.

Poussy το 1949 στην εφημερίδα  Le Soir.
Ενώ επίσης δεν δημιουργεί μία οικογένεια γύρω από τον γάτο του(σε αντίθεση με αυτό που κάνει ο φίλος του Jean Roba με το πασίγνωστο επίσης Boule et Bill).Οι άνθρωποι γύρο από τον Poussy έρχονται σε δεύτερο ρόλο,συχνά χωρίς όνομα και με ακαθόριστη μορφή από panel σε panel..Τα gags, χωρισμένα σε τέσσερα κουτιά, λένε μικρές ιστορίες της καθημερινής ζωής. Το "Le Soir" θα τα δημοσιεύσει ακανόνιστα μέχρι το 1960, τότε το εβδομαδιαίο Spirou θα αναδημοσιεύσει τη σειρά το 1965, στη συνέχεια σχεδιασμένη από τον Lucien De Gieter.Η σειρά επίσης δείχνει το ταλέντο του Peyo να δημιουργεί απλές ιστορίες,στοχεύοντας το νεανικό κοινό.




Αργότερα όταν το 1961 ο δημιουργός θα εγκαταλείψει τη σειρά, άλλοι καλλιτέχνες(όπως είδαμε και παραπάνω) θα αναλάβουν το strip φυσικά κάτω από τη καθοδήγηση του Peyo.Στα ελληνικά θυμάμαι μία έκδοση αρχές δεκαετίας του '90 σαν Ρόμπυ ο τρομερός γάτος.



Les Schtroumpfs(Τhe Smurfs) : Όπως είδαμε και παραπάνω τα αγαπημένα σε όλους Στρουμφάκια δημιουργήθηκαν τον Οκτώβριο του 1958 με την εμφάνιση τους στην ιστορία των Johan & Pirlouit " La Flûte à Six Trous"(To φλάουτο με τις 6 τρύπες).Το όνομα τους ξεκίνησε σαν αστείο ανάμεσα στον Peyo και το φίλο του Andre Franquin.O Peyo σε ένα δείπνο με τον Franquin,θέλησε να ζητήσει το αλάτι,αλλά τη στιγμή εκείνη ξέχασε τη λέξη και απλά του είπε "Δώσε μου το Στρούμφ"(Passez-moi le schtroumpf αντί για le sel/το αλάτι).Όλη τη νύχτα τη πέρασαν μιλώντας με τη διάσημη πλέον "στρουμφοδιάλεκτο" που γνωρίσαμε στα μπλέ πλασματάκια.Το όνομα των χαριτωμένων πλασμάτων που μόλις είχε δημιουργήσει ο Peyo είχε πλέον βρεθεί.


Η γυναίκα του Peyo,Nine,ήταν εκείνη που πρότεινε και το μπλε χρώμα τους(αφού το πράσινο που είχε σκεφτεί ο Peyo αρχικά θα μπερδεύονταν με το χρώμα του δάσους).H επιτυχία τους υπήρξε τεράστια και επισκίασε κάθε άλλη δημιουργία του Peyo,είτε προγενέστερη είτε μεταγενέστερη...Τα σενάρια της σειράς επίσης απογειώθηκαν και με τη βοήθεια του editor in chief του Spirou,Yves Delporte,που βλέποντας τη δυνατότητα που είχε ο δημιουργός με τους χαριτωμένους αυτούς χαρακτήρες,τον έπεισε να δημιουργήσει την ολόδική τους σειρά(η οποία μέχρι σήμερα έχει φτάσει στα 37 άλμπουμς και πάρα πολλά spin offs και άλλες εκδόσεις).Επίσης όσο και αν η σειρά φαίνεται ότι απευθύνετε σε μικρότερες ηλικίες,στη πραγματικότητα τα σενάρια των Peyo&DelPorte περιέχουν μεγάλη κοινωνική σάτιρα,ενώ άλλες ιστορίες περιέχουν σουρεαλιστικά στοιχεία.


Στην ιστορία «Le Schtroumpfissime» (1964) τα Στρούμφ εκλέγουν προσωρινό ηγέτη κατά τη διάρκεια της απουσίας του Big Papa Smurf(Μπαμπα Στρούμφ). Με τη νομιμοποίηση των ψήφων όμως ο προσωρινός ηγέτης αυτός,αυτοανακηρύσσεται  βασιλιάς και σύντομα εγκαθιστά μια τυραννία. Αυτό αναγκάζει τα άλλα Smurfs να οργανώσουν ένα υπόγειο κίνημα αντίστασης, το οποίο οδηγεί σε έναν άμεσο πόλεμο. Στο «Schtroumpf vert et vert Schtroumpf» (1972) βλέπουμε ολόκληρο το χωριό διχασμένο στο ερώτημα  εάν ένα ανοιχτήρι μπουκαλιών πρέπει να αποκαλείται ως "ανοιχτήρι" ή "μπουκάλι". Η συζήτηση προκαλεί πολλή οργή και παρακινεί τα Στρουμφάκια να χωρίσουν την πόλη τους σε ένα βόρειο και νότιο μέρος, που καθένας ισχυρίζεται ότι η προφορά των συγκεκριμένων λέξεων και φράσεων είναι η σωστή.




Η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στην Αμερική όταν τα studio Hanna-Barbera δημιούργησαν το 1981 τη γνωστή σε όλους μας τηλεοπτική σειρά cartoon,η οποία είχε την επίβλεψη του ίδιου του Peyo και διήρκεσε 9 σεζόν.Από αυτά τα cartoon τα Στρουμφάκια έγιναν γνωστά και στη χώρα μας τη δεκαετία του '80(καθώς και μέσα από τη δημοσίευση τους αρχικά από το περιοδικό SuperBoy και μετά σε μορφή άλμπουμ από διάφορους εκδότες όπως Modern Times και Χελώνα )Μετά το θάνατο του Peyo tα παιδιά του,Thierry και Veronique χειρίζονται τώρα τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των Smurfs, συμπεριλαμβανομένου του merchandising, της κυκλοφορίας του περιοδικού Schtroumpfs και της επίβλεψης της δημιουργίας του θεματικού πάρκου Smurfs στο Maizières-lès-Metz της Γαλλίας.


Το 1980 τα Smurfs έγιναν οι επίσημες μασκότ της βελγικής ομάδας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων στη Μόσχα.Η αυξανόμενη επιτυχία και ζήτηση για νέες ιστορίες,έκανε τον Peyo να "εγκαταλείψει" τα άλλα του παιδιά και να ζητήσει βοήθεια από άλλους καλλιτέχνες για να τις συνεχίσει.Καθ 'όλη τη διάρκεια των ετών, αρκετοί νέοι καλλιτέχνες ήρθαν να εργαστούν σε αυτό που επρόκειτο να γίνει γνωστό ως Studio Peyo. Ο François Walthéry και ο Gos ήταν από τους σημαντικότερους βοηθούς του Peyo στη δεκαετία του 1960, αλλά και οι Derib , Lucien De Gieter , André Benn , Roger Leloup, Ο Francis , ο Marc Wasterlain , ο Albert Blesteau και ιδιαίτερα ο Daniel Desorgher εργάστηκαν στο ατελιέ του Peyo στη λεωφόρο Boetelaer στις Βρυξέλλες. Ο Yvan Delporte παρέμεινε πιστός συνεργάτης του στα σενάρια.




Pierrot et la Lampe : Αυτός ο χαρακτήρας,που έχει το ίδιο όνομα με τον δημιουργό του,πρωτοεμφανίστηκε το 1960 σαν supporting strip,στο περιοδικό που εξέδιδε ο Benoît Gillain(γιος του Jije)Bonux-Boy μια δική του δημιουργία.Πρόκειται για ένα μικρό αγόρι που ανακαλύπτει ένα λυχνάρι με ένα τζίνι.Κάτι σαν μοντέρνος Αλαντίν ας πούμε...Φυσικά οι κωμικοτραγικές καταστάσεις και οι καταστροφικές παρεξηγήσεις δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους...Οι 3 ιστορίες αργότερα ανασχεδιάστηκαν για να προσαρμοστούν τόσο στο περιοδικό Spirou(δημοσιεύτηκαν το 1965 και 1966)όσο και για το περιοδικό Schtroumpfs το 1990 και 1992(αν και παρουσιάστηκαν και κάποια νέα επεισόδια).




Benoît Brisefer : H πρώτη δημιουργία των στούντιο Peyo.Γνωστή επίσης σαν Steven Strong.Παρουσιάστηκε to 1960 στο #1183 τεύχος του Journal de Spirou.Πρόκειται για ένα αγοράκι που διαθέτει υπεράνθρωπες δυνάμεις(τις οποίες όμως σχεδόν δεν τις γνωρίζει κανένας),με τις οποίες πολεμάει κάθε λογής κατεργαραίους,τις οποίες όμως χάνει κάθε φορά που συναχώνεται....O Benoît παρουσιάζεται να μην έχει γονείς,μένει στη πόλη της Vivejoie-La-Grande και έχει για παρέα έναν οδηγό ταξί τον κύριο Jules Dussiflard και την γηραιά κυρία Adolphine(που άθελα της χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ενός κακού ρομπότ με τη μορφή της,από τον Serge Vladlavoka).O Peyo για τη σειρά αυτή είχε βοηθούς τόσο στο σχεδιασμό της,όσο και στο σενάριο.


Ο Will σχεδίασε τα ντεκόρ και τη πόλη που ζει ο Benoît,και ο François Walthéry πολλές από τις ιστορίες,στις οποίες το όνομα του Peyo έμπαινε σαν σήμα κατατεθέν(όπως του Disney).Το 1993 η σειρά συνεχίστηκε από τους Pascal Garray(σχέδιο)και τον γιο του Peyo,Thierry Cullifard στο σενάριο από τις εκδόσεις Lombard.Στα Ελληνικά οι ιστορίες του Benoît(γνωστού σε εμάς σαν Πίκος)δημοσιεύτηκαν στη δεκαετία του '80,στα Χρυσά Κόμικς των εκδόσεων Multditions(σε 9 άλμπουμς)σε μετάφραση της Έλενας Ακρίτα.Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 14 άλμπουμ της σειράς.




Jacky et Celestin : Η περιπετειώδης αυτή σειρά δημιουργήθηκε από τον Peyo με σκοπό να αντικαταστήσει εκείνη του Poussy.Πρόκειται για τις περιπέτειες δύο αχώριστων φίλων.Δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα τη Le Soir Illustré από το 1960 μέχρι το 1965.Το σχεδιασμό της ανέλαβαν διάφοροι σχεδιαστές όπως οι François Walthéry,Derib,Will και Lucien De Gieter,σε σενάρια των Gos και Vicq.To Journal de Spirou αναδημοσίευσε 3 από τις 10 συνολικά ιστορίες το 1978-1979,ενώ οι εκδόσεις Dupuis τις έβγαλαν σε μία συλλογή το Peches de Jeunesse το 1980.



Το 1992 ο εκδοτικός οίκος Lombard αγόρασε τα δικαιώματα των δημιουργιών του Peyo.Η συμφωνία με τον εκδοτικό οίκο περιελάμβανε όχι μόνο νέα άλμπουμς Les Schtroumpfs, αλλά και νέα για τον Benoît Brisefer και το αγαπημένο του Peyo(που θεωρούσε ότι απο εκεί ξεκίνησαν όλα)Johan et Pirlouit...Δυστυχώς ο Peyo δεν έζησε για να δει "τα παιδιά" του να φτάνουν μέχρι τη νέα χιλιετία.Παραμονές Χριστουγέννων του 1992(24/12) θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή σε ηλικία μόλις 64 ετών...Θα ζει όμως για πάντα στις καρδιές εκατομμυρίων αναγνωστών του,μέσα από τις αθάνατες δημιουργίες του...Και έχει κερδίσει επάξια μία θέση στους μεγαλύτερους δημιουργούς της 9ης τέχνης που έδειξαν με το έργο τους,ότι τα κόμικς είναι ίσως η μεγαλύτερη τέχνη.

Ευχαριστώ πολύ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για την πολύτιμη βοήθειά της στην συγγραφή αυτού του άρθρου.

Σπύρος Ανδριανός