JUSTICE από Alex Ross,Jim Krueger&Doug Braithwaite

JUSTICE 


"It's never how you live that inspires people to want to be heroes...It's how you die.." - Oliver Queen/Green Arrow

Έχοντας μεγαλουργήσει χρόνια νωρίτερα στο κλασικό Kingdom Come(σας το παρουσίασα εδώ),ο Alex Ross στις αρχές του 2000,δημιουργεί μια από τις πιο επικές ιστορίες που γράφτηκαν για τους ήρωες της DC.Σε συνεργασία στο σενάριο με τον Jim Krueger(Foot Soldier,Avengers,Star Wars)και στο σχέδιο τον Doug Braithwaite(2000AD,Ghost,Punisher MAX)με τους οποίους είχε συνεργαστεί στη τριλογία Earth X(Universe X/Paradise X) για τη Marvel comics,o Ross παρουσιάζει μέσα σε ένα maxi series των 12 τευχών(Αύγουστος 2005 - Ιούνιος 2007)μία ιστορία/γράμμα αγάπης προς τη Silver Age εποχή των ηρώων της DC,και συγκεκριμένα της Justice League και της αιώνιας μάχης τυς εναντίων της Legion of Doom,δηλαδή των αντίστοιχων villain.Aν και περισσότερο σκοτεινή απο όσο μας είχε συνηθίσει η Silver Age εποχή...

Βέβαια αυτή η εκδοχή της Legion δεν βασιζόταν σε κάποια κομικσική της έκδοση,αλλά περισσότερο σε μια εκδοχή της από το τηλεοπτικό cartoon Super Friends,με μία πιο πολύπλοκη και σοβαρή υπόθεση.Έτσι και αλλιώς όμως όλο το Justice ήταν εκτός βασικού continuity της DC αλλά φυσικά αυτό δεν υστερεί σε τίποτα από τον αριστουργηματικό τρόπο που είναι γραμμένο και σχεδιασμένο το κόμικ.Τέλος να αναφέρω ότι το Justice,κατά κάποιο τρόπο θεωρείται και ένα άτυπο sequel της προηγούμενης σειράς του Ross(σε συνεργασία με τον Paul Dini)The World's Greatest Super Heroes.

Στο Justice o Alex Ross αντιστρέφει τις ισορροπίες.Oι villains μετατρέπονται σε καλούς,οι ήρωες μοιάζουν να μη μπορούν καν να αντιδράσουν και η εμπιστοσύνη του κόσμου στα πρόσωπα τους κλυδωνίζεται...Οι villains αρχίζουν και έχουν όνειρα σχετικά με έναν επερχόμενο Αρμαγεδδών(τον οποίο οι ήρωες της Justice League είναι ανήμποροι να σταματήσουν)Φυσικά τα όνειρα αυτά τα στέλνει ο Brainiac,ο οποίος έχει τη δική του μυστική ατζέντα....Οι villains αποφασίζουν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές τους και να ενωθούν για να εμποδίσουν το επερχόμενο τέλος της Γης,αλλά και για να βγάλουν από τη μέση τους ήρωες της Justice League μια και καλή...O Riddler θα είναι αυτός που θα χακάρει τον υπολογιστή του Bat Man και θα κλέψει όλες τις πληροφορίες αλλά και τα μυστικά που κρύβει...Οι ταυτότητες των ηρώων θα γίνουν σε αυτούς γνωστές,θέτοντας αυτόματα σε κίνδυνο τα αγαπημένα τους πρόσωπα...

Και σαν να μην έφτανε αυτό οι villains αρχίζουν και παρουσιάζονται σαν "σωτήρες" της ανθρωπότητας δίνοντας θεραπείες σε ανίατες ασθένειες και σωματικές δυσλειτουργίες,πράγμα που προκαλεί τη δυσπιστία των ηρώων...Και εκεί είναι που  Luthor θέτει το ερώτημα σε μία δημόσια του αναγγελία..."Έκαναν τίποτε οι ήρωες για να καλυτερέψουν τις ζωές των ανθρώπων;;"Μπορεί να τους έσωζαν από κάποια απειλή,αλλά άλλαξαν ποτέ τις ζωές τους προς το καλύτερο;;Η αδράνεια τους μπροστά στην αλλαγή,η ατολμία τους να αλλάξουν το κόσμο,δεν ήταν το ίδιο εγκληματική με τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούν τους villains όλα αυτά τα χρόνια;;

Ο Luthor υπόσχεται την αλλαγή,με πόλεις όπου ο καθένας μπορεί να ζήσει απαλλαγμένος από τα προβλήματα της καθημερινής ζωής...Καλεί όσους θεράπευσε και βοήθησε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του(Scarecrow,Poison Ivy,Riddler κ.α.)να ενωθούν μαζί του στις νέες αυτές πόλεις ,όπου μπορούν να αποκτήσουν όλα αυτά που ονειρεύτηκαν και ποτέ δεν πίστευαν ότι θα αποκτήσουν...

Παράλληλα όμως οι επιθέσεις στους ήρωες μας συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό,βγάζοντας τους περισσότερους Leaguers εκτός μάχης...Αυτή η απουσία των ηρώων,βοηθάει κατά κάποιο τρόπο το να πιστέψει ο κόσμος περισσότερο τον Luthor και τους συντρόφους του ως ευεργέτες...Και πάνω που κάποιος μπορεί να πει ότι τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα,ο Superman ανακαλύπτει ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Bat Man ελέγχονται με νανοτεχνολογία που έχει εισχωρήσει μέσα στο νευρικό τους σύστημα,μετά τις επιθέσεις..Και ο κόσμος πλέον δεν χρειάζεται τους υπερήρωες στις νέες πόλεις,γι' αυτό και αδιαφορεί για την ύπαρξη ή εξαφάνιση τους...

Αν νομίζατε ότι το πρόσφατο year of the Villain που διαβάζουμε αυτή τη περίοδο στους περισσότερους τίτλους της DC είναι κάτι το καινούργιο,μάλλον πλανάστε οικτρά!!Επίσης το ίδιο ισχύει και για το Forever Evil,το big event μερικά χρόνια πριν του new 52...Ο Ross παρουσίασε για πρώτη ίσως φορά με τέτοια τρομακτική αμεσότητα το τι θα γινόταν αν οι villains της DC είχαν επιτέλους το επάνω χέρι.Αν ενωμένοι μπορούσαν να βγάλουν από τη μέση τους Leaguers αλλά να εμφανιστούν και ως οι καλοί της υπόθεσης...Αν οι ήρωες για πρώτη φορά δέχονταν την αμφισβήτηση της κοινής γνώμης,και βρίσκονταν πάντα ένα βήμα πίσω από τους διώκτες τους...

Και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά μαγευτικό.. Τόσο σεναριακά(έξυπνοι και ζωντανοί διάλογοι/,έμφαση στους χαρακτήρες και τη ψυχολογία τους,Χιτσκοκική αγωνία που χτυπάει κόκκινο,πολλές ανατροπές)όσο και σχεδιαστικά αφού ο Ross ζωγραφίζει μοναδικά με νεροχρώματα τα σχέδια του Braithwaite,και όπως έχω ξαναγράψει είναι ο καλλιτέχνης εκείνος που σε κάνει να πιστέψεις ότι οι υερήρωες είναι αληθινοί!!O διάλογος του Bat Man με τον Superman στην αρχή του 8ου τεύχους είναι απλά απολαυστικός και κρύβει όλη τη φιλοσοφία των υπερηρωικών κόμικ που τόσο αγαπάμε.

Εντυπωσιακές σκηνές μάχης,με όλους τους ήρωες που αγαπάμε σε πλήρη απαρτία,να δίνουν ίσως το μεγαλύτερο αγώνα της ζωής τους,σε μια κλασική πλέον σειρά που απευθύνεται τόσο στους βετεράνους fan των ηρώων της DC,αλλά παράλληλα άκρως φιλική και για τους καινούργιους αναγνώστες που δεν χρειάζεται να γνωρίσουν την ιστορία χρόνων για να καταλάβουν τι διαβάζουν.Επίσης ο Ross δίνει την ευκαιρία και σε μη πρωτοκλασάτους χαρακτήρες(όπως ο Elongated Man)ή σε χαρακτήρες χωρίς υπερδυνάμεις(Green Arrow)να διαπρέψουν και να διεκδικήσουν τη θέση τους μέσα στο πάνθεον των μεγάλων του DC universe.

Το Justice έχει εκδοθεί και σε 3 hardcover editions,σε absolute edition και σε trade paperback που συγκεντρώνει και τα 12 τεύχη της σειράς.Αυτή την έκδοση ακολουθεί και η πρόσφατη των εκδόσεων ΟΞΥ.

Στα ελληνικά λοιπόν το Justice κυκλοφορεί σε μια υπέροχη πραγματικά έκδοση(τόσο σε ποιότητα χαρτιού και εκτύπωσης,όσο και σε τιμή)από τις πάντα ποιοτικές εκδόσεις ΟΞΥ.Σε πολύ καλή μετάφραση από το Σάββα Αργυρού,που πραγματικά αποδίδει το κείμενο με το καλύτερο δυνατό τρόπο(έχω και την original σειρά σε τεύχη και γνωρίζω το πρωτότυπο κείμενο)και σε τιμή πραγματικά χάρισμα για όσα η έκδοση προσφέρει,θα αποτελέσει ένα κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας.Εύχομαι οι εκδόσεις ΟΞΥ να συνεχίσουν με την ίδια συνέπεια και μεράκι να προσφέρουν ότι καλύτερο στους Έλληνες αναγνώστες από τους υπέροχους κόσμους των υπερηρώων τόσο της Marvel όσο και της DC.

Το άρθρο αυτό μπορείτε να το βρείτε και στο site των εκδόσεων εδώ

Σπύρος Ανδριανός

Skits@kia Spy's Edition # 18 - Alex&Co. # 1

Αlex&Co. # 1

Μετά από 24 χρόνια,ένας παλαιότερος(αλλά όχι ξεχασμένος)χαρακτήρας μου επιστρέφει ξανά στο δημιουργικό μου σύμπαν...Μαζί ακολουθεί και το πρώτο stripάκι του Alex το μακρινό 1994 ακόμα σπουδαστής σε σχολή σχεδίου/σκίτσου...Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα χρόνια...Ίσως να μην ασχολήθηκα ενεργά σαν δημιουργός με τα κόμικς και να διάλεξα άλλο επάγγελμα για να ζήσω(τρομάρα μου..)...Ίσως ο Alex και οι φίλοι του να έμειναν άγνωστοι όπως σωστά παρατηρούν με κάποια ίσως πικρία οι χαρακτήρες μου...Σίγουρα όμως τα όνειρα και η φαντασία μου έμειναν ζωντανά,ανεξαρτήτως αν τα πρώτα θα πραγματοποιηθούν ή όχι,και δεν θα σταματήσουν ποτέ να με ωθούν να δημιουργώ...

                            Art & (c) Σπύρος Ανδριανός

Η μεγάλη επιστροφή 24 χρόνια μετά...Όλα γύρω αλλάζουν και όλα ίδια μένουν...

1994 Πρώτη ταπεινή εμφάνιση με εκολίνες(που έτρεχαν στο τρίτο καρέ OMG)

Paperino e il Fantasma Conteso(Ο χορός των φαντασμάτων)από Carlo Chendi&Luciano Bottaro

O Luciano Bottaro γεννημένος στο Rapallo της Ιταλίας από νεαρή ηλικία μπήκε στο χώρο του Disney-ικού κόμικ το 1952.Από τότε έχει δώσει εξαιρετικές ιστορίες άκρατου σουρεαλισμού και αλλόκοτης(έως και ψυχεδελικής)αισθητικής.Σήμερα θα σας παρουσιάσω μία από τις πρώτες που είχα διαβάσει πιτσιρικάς σε παλιό τεύχος των Κλασικών.Τον χορό των φαντασμάτων σε σενάριο δικό του και του συνεργάτη του Carlo Chendi(με τον οποίο μαζί δημιούργησαν το 1958 το στούντιο Bierreci,έχοντας μαζί του τον Giorgio Rebuffi).

H ιστορία αρχίζει μία συνηθισμένη μέρα στη Λιμνούπολη.O Θείος Σκρούτζ καλεί τον Ντόναλντ στο θησαυροφυλάκιο γιατί πιστεύει ότι κάποιος έχει εισχωρήσει μέσα σε αυτό.Άλλωστε το δείχνουν τα στοιχεία(ανακατεμένα και σκορπισμένα δολάρια)αλλά φυσικά η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για κλέφτη αφού κανένα του δεν λείπει.Η αλήθεια είναι λίγο πιο διαφορετική και άκρως πιο "μεταφυσική"!!

Ένα φάντασμα έχει βρει καταφύγιο στο θησαυροφυλάκιο.Ο Στρίγγλινος ο οποίος έχει και κάποια συγγένεια με τον Γκούφυ που όμως δεν τον κρατάει στο σπίτι του αφού δεν πιστεύει στα φαντάσματα(και στη μαγεία άλλωστε ρωτήστε και την καημένη τη Φούρκα,ειδικά στις απολαυστικές ιστορίες του Βottaro).O Σκρούτζ του λέει να ξεκουμπιστεί το αργότερο μέχρι την επόμενη μέρα...
Γυρίζοντας στο σπίτι του ο Ντόναλντ νιώθει λύπη για το φάντασμα και τον τρόπο που του φέρθηκε ο Σκρούτζ.Και αποφασίζει να το πάρει στο σπίτι του...Εκείνο για να τον ανταμείψει για τη μεγαλοψυχία του,του υπόσχεται να τον οδηγήσει σε ένα θησαυρό που βρίσκεται σε έναν πύργο στη Σκωτία(από όπου και κατάγεται το φάντασμα)..Έλα όμως που τη συζήτηση την ακούει και ο Σκρούτζ,που καταλαβαίνει το λάθος του και αποφασίζει να πάρει το φάντασμα πίσω.Αλλά με ποιο τρόπο;;;

Περνώντας από το εργαστήρι του Κύρου αποκτά δύο εφευρέσεις που θα τον βοηθήσουν,έναν απορροφητή και έναν διπλασιατή φαντασμάτων(πώς τυχαία τις έφτιαξε ο Κύρος θα σας γελάσω).Το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή.Πηγαίνοντας στο σπίτι του Ντόναλντ και με την πρόφαση ότι θέλει να δει το φάντασμα και να του δώσει ένα δώρο για τη κακή του συμπεριφορά,ο Σκρούτζ απορροφά τον Στρίγλινο και στη θέση του βάζει ένα αντίγραφο και φεύγει με ένα αεροπλάνο για τη Σκωτία...Ένας όμως συνεπιβάτης του,κάποιος περίεργος τύπος με ακόμα πιο περίεργο όνομα(Τελεπαθίκ)τον κερνάει ένα πούρο(κάθε τι το δωρεάν είναι καλό για τον Σκρούτζ)τον ζαλίζει και τον κοιμίζει...Όταν το αεροπλάνο φτάνει στον προορισμό του,η αεροσυνοδός ξυπνάει τον Σκρούτζ και εκείνος διαπιστώνει ότι του έκλεψαν το φάντασμα...

Ο σουρεαλισμός χαρακτηρίζει το στυλ του Bottaro

Το ίδιο όμως διαπιστώνει και ο Ντόναλντ που καταλαβαίνει την εξαπάτηση του Σκρούτζ...Θα καταφέρουν να ξαναβρούν το φάντασμα που θα τους οδηγήσει στο θησαυρό;;;Και που να το αναζητήσουν στη Σκωτία;;Και το κυριότερο ποιος θα τους πιστέψει;;;

Πάντοτε λάτρευα το άκρως σουρεαλιστικό στυλ του Βottaro όπου χαρακτηρίζει το έργο του είτε στις Disney-ικές είτε στις υπόλοιπες δουλειές του.Επίσης τα σενάρια του έχουν ένα ιδιόμορφο χιούμορ που δεν το έβρισκες εύκολα σε ιστορίες άλλων δημιουργών.Έχει ένα προσωπικό στυλ που το αναγνωρίζεις αμέσως και αποτελεί σήμα κατατεθέν του!Και φυσικά τα αλλόκοτα πλάσματα και τα παράξενα ψυχεδελικά τοπία που τις περισσότερες φορές συνοδεύουν τους ήρωες,δίνουν πάντα ένα ξεχωριστό και "φευγάτο" τόνο στις ιστορίες του.

Πρώτη δημοσίευση της ιστορίας Topolino #342 το 1962

Σε αυτήν εδώ(που υπογράφει το σενάριο μαζί με τον Chendi)βλέπουμε όλα αυτά τα υλικά μαζεμένα,και το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο απόλυτα διασκεδαστικό με αρκετές δώσεις σουρεαλισμού και αναρχικού χιούμορ,έτσι όπως μόνο ο Bottaro ξέρει να μας παρουσιάζει.Παρ' όλα αυτά δεν λείπουν και οι εξωφρενικές καταστάσεις μαζί με την αγωνία για το αν βρεθεί ο θησαυρός ή αν θα καταφέρουν να φανούν αντάξιοι των δοκιμασιών που περιμένουν Θείο και ανιψιό..Η χημεία μεταξύ του Θείου Σκρούτζ και του Ντόναλντ είναι εκρηκτική,και ο Σκρούτζ πάντα στις ιταλικές ιστορίες(τόσο του Bottaro όσο και άλλων δημιουργών)παρουσιάζεται πιο πονηρός και άπληστος από τις αντίστοιχες του Barks ή Rosa.Που θα κάνει τα πάντα για να πετύχει το στόχο του με οποιοδήποτε τίμημα ή κόλπο θα είναι αυτό...

Η ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ιταλικό Τopolino #342 τον Ιούνιο του 1962 για να αναδημοσιευτεί πολλές φορές μέσα στα επόμενα χρόνια σε τίτλους όπως το I Classici di Walt Disney( #22 το 1966,#33 το 1979)και I Grandi classici Disney(#125 1997 και #215 το 2004).Στην Ελλάδα η ιστορία έχει δημοσιευτεί  στο Μίκυ Μάους #72 τον Νοέμβριο του 1967(με τον τίτλο Στρίγγλινος εναντίων Σκρούτζ Μακ Ντάκ)για να επαναδημοσιευτεί στα Κλασικά #37 τον Ιούλιο του 1978,#89 τον Ιούλιο του 1987 και τέλος στο #176 τον Δεκέμβριο 2002/Γενάρη 2003.

Σπύρος Ανδριανός

Εlektra Assassin των Frank Miller και Bill Sienkiewicz

Εlektra Assassin 

Έχω ξαναγράψει και παλαιότερα ότι η δεκαετία του '80 για τον Frank Miller ήταν η περίοδος που ο δημιουργός ήταν στο peak της καριέρας του(κάτι σαν το Michael Jackson ένα πράγμα).Σε αυτή τη δεκαετία ο Miller μας έδωσε μερικές από τις καλύτερες και πιο κλασικές δημιουργίες του.Έτσι μετά τα Wolverine(μαζί με τον Chris Claremont στο σενάριο)Ronin και Dark Knight Returns,ο Miller αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με το δικό του δημιούργημα,την Elektra,που είχε πρωτοπαρουσιάσει μέσα από το αθάνατο run του στον Daredevil μερικά χρόνια πριν.

Αυτή τη φορά όμως σχεδιαστικά θα ζητήσει τη βοήθεια ενός άλλου ανερχόμενου σχεδιαστή τότε του Bill Sienkiewicz(Stray Toasters,Moon Knight)άρτι αφιχθέντα από τους New Mutans και το graphic novel Daredevil:In Love and War που και πάλι το είχε γράψει ο Miller.Φυσικά το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμα μια κλασική δημιουργία που άφησε εποχή και η οποία κυκλοφόρησε σε τεύχη(8 τον αριθμό από τον Αύγουστο του 1986 μέχρι τον Μάρτιο του '87) από τη θυγατρική της Marvel,Epic comics,η οποία δημοσίευε πιο ενήλικο υλικό,χωρίς το περιορισμό του comics code,και στην οποία οι δημιουργοί είχαν το copyright των έργων τους(αν νομίζετε ότι κάτι τέτοιο επιτεύχθηκε με την Image αρχές των 90's μάλλον εκτός από την Epic,δεν έχετε ακούσει για τη Pacific comics ή την Εclipse).

Αν και η Elektra είχε ήδη πεθάνει στις σελίδες του Daredevil,μέσα από τα δολοφονικά χέρια του Bullseye(#181 Απρίλιος 1982),και είχε αναστηθεί στο τελευταίο τεύχος της σειράς που έκανε ο Miller,σαν artist/writer(#191 Φεβρουάριος 1983)εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα prequel των εμφανίσεων της στον τίτλο του hornhead,καθώς επίσης και μίας ιστορίας έξω από το κανονικό continuity της Marvel(κάτι που θα επαναλάβει λίγα χρόνια αργότερα με το Elektra Lives Again graphic novel,σε συνεργασία με την τότε σύζυγό του Lynn varley).

Το κόμικ Elektra Assassin είναι ότι πιο διαφορετικό είχε γράψει μέχρι τότε ο Miller,και είχε σχεδιάσει ο Sienkiewicz.Kαι οι δύο τους μακρυά από τους περιορισμούς και απαγορεύσεις του κώδικα δεοντολογίας των κόμικ,δούλεψαν έχοντας έναν άδειο,λευκό καμβά τον οποίο πρόσθεταν σιγά,σιγά τα "χρώματα" εκείνα με τα οποία θα δημιουργούσαν ένα μικρό αριστούργημα.

Η ιστορία ξεκινάει με την Elektra να είναι έγκλειστη σε ένα νοσηλευτικό ίδρυμα κάπου στη Νότια Αμερική.Με συγκεχυμένες μνήμες από τη δολοφονία της μητέρας της(ενώ εκείνη ήταν στη κοιλιά της)μέχρι και σεξουαλική παρενόχληση από τον πατέρα της(κάτι το οποίο όμως πιστεύει ότι είναι "έμφυτη" μνήμη)καθώς και μία δολοφονία που ίσως πραγματοποίησε...Στη προσπάθεια της να καταλάβει και η ίδια τη ακριβώς της συμβαίνει,θα έρθει αντιμέτωπη(και θα αιχμαλωτιστεί) με μία δαιμονική οντότητα που είναι γνωστή με το όνομα The Beast(ο ΑντίΧριστος ίσως;;)την οποία υπηρετούν οι νίντζα της οργάνωσης the Hand,και η οποία θέλει να εξαφανίσει την ανθρωπότητα προκαλώντας έναν πυρηνικό πόλεμο...

Η Elektra αντιμετωπίζει τον Beast.

Για να το πετύχει αυτό θα χρησιμοποιήσει σαν πιόνι της έναν υποψήφιο για τη Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών,τον Ken Wind(που όλως τυχαίως; έχει τη μορφή του Dan Quayle του 44ου αντιπροέδρου των Η.Π.Α. αν και ο Sienkiewicz υποστηρίζει ότι σχεδίασε το δικό του πρόσωπο),που αποδεικνύεται πολύ δημοφιλής,και ο οποίος σκοπεύει να ξεκινήσει πυρηνική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης , επιφέροντας σίγουρη εξασφαλισμένη καταστροφή....

Η Elektra χρησιμοποιώντας τις ψυχικές δυνάμεις που χωρίς και η ίδια να γνωρίζει,έχει αναπτύξει,κατορθώνει να ξεφύγει,έχοντας όμως στο κατόπι της έναν πράκτορα του Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α τον Garrett που έχει εμμονή μαζί της...Όταν η Elektra τον εξοντώνει,ο Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. τον μετατρέπει σε cyborg,και ο ίδιος αναπτύσσει έναν ψυχικό δεσμό μαζί της...Αλλά τα βάσανα της Elektra δεν τελειώνουν εδώ,αφού ο Nick Fury(ο κανονικός ορθόδοξος Fury και όχι η κόμικ εκδοχή του Samuel Jackson που μας πλασάρουν τα τελευταία χρόνια)στέλνει εναντίων της μία ακόμα ικανή επαγγελματία πράκτορα την Chastity McBryde.Και σαν να μην έφτανε αυτό  ένας πρώην συνεργάτης του Garrett,ο Perry ο οποίος έχει μετατραπεί και εκείνος σε cyborg και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος,θα τεθεί υπό την επιρροή του Beast που τώρα μοιάζει πιο ανίκητος από ποτέ στο να πετύχει το σκοπό του....Θα μπορέσει η Elektra να βάλει ένα οριστικό τέλος στην απειλή του Beast χωρίς η ίδια να χάσει για μια ακόμα φορά τη ζωή της;;

Το κλασσικό εξώφυλλο του πρώτου τεύχους

Όσο μπερδεμένα και αν φαίνονται ίσως όλα αυτά,έχουμε να κάνουμε με ένα απόλυτο κρεσέντο σουρεαλισμού(στο οποίο μπλέκονται νίτζα,cyborgs,διεφθαρμένοι πολιτικοί),βίας και ξέφρενης περιπέτειας,ένα πολιτικό και μεταφυσικό θρίλερ με στοιχεία δανεισμένα από τα έργα των Phillip K.Dick(εμφύτευση μνήμης) και Shinya Tsukamoto(αλλαγή σώματος σε cyborg).Για πρώτη ίσως φορά ο Miller προσπαθεί τόσο πολύ να προσεγγίσει το ψυχισμό της ηρωίδας του,καθώς επίσης και να μιλήσει για θέματα όπως η εμμονή,οι ενοχές,η ψυχική και σωματική κακοποίηση,που είχαν φυσικά εμφανιστεί και στις προηγούμενες δουλείες του απλά εδώ ο δημιουργός επιμένει λιγάκι περισσότερο.Η ιδιότητα του Miller είναι ότι ακόμα και μία φαινομενικά απλή ιστορία σαν αυτή του Elektra Assassin,μπορεί να τη παρουσιάσει τόσο διαολεμένα πολύπλοκη και "ποιητικά" γραμμένη που να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρων του αναγνώστη μέχρι και το τελευταίο τεύχος.

Για το σχέδιο(ή μάλλον ζωγραφική)του Bill Sienkiewicz θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες...Δεν έχουμε να κάνουμε με εικονογράφηση σελίδων κόμικ.Κάθε σελίδα,κάθε panel και ένας πίνακας ζωγραφικής.Χρησιμοποιώντας ζωγραφική με ακουαρέλες(νεροχρώματα)και ελαιογραφία σε αντίθεση με την παραδοσιακή μέθοδο σχεδιασμού/μελανώματος.Η στυλιζαρισμένη και επαναστατική(για τα τότε δεδομένα) τέχνη του(καθώς και η χρήση φωτορεαλισμού/κολάζ)ήταν μοναδική και πολύ πρωτοποριακή ανάμεσα στα αμερικανικά mainstream κόμικς της εποχής εκείνης, φέρνοντας στο μυαλό το στυλ απεικόνισης των ''ενηλίκων'' προσανατολισμένων περιοδικών κόμικς όπως το Heavy Metal.Ίσως η καλύτερη δουλειά του μαζί με το Stray Toasters και New Mutans,που τον καθιέρωσε σαν έναν από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές της γενιάς του,και από τους σημαντικότερους γενικότερα για το κόσμο της 9ης(και όχι μόνο) τέχνης.Mπόρεσε να αποδώσει απόλυτα το Miller-ικό όραμα μέσα από τη ζωγραφική του,και δεν θα μπορούσε να εικονογραφήσει ίσως κανένας άλλος καλύτερα αυτή την ιστορία.Μια τέλεια συνεργασία και ένα ακόμα τελειότερο αποτέλεσμα που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη ιδιαίτερα σε εικαστικό επίπεδο.

Φυσικά ένα τέτοιο κλασικό έργο δεν θα μπορούσε να μην έχει κάνει τις επανεκδόσεις του όλα αυτά τα χρόνια.Τόσο σε trade paperbacks(1989,2000,2012,2019) όσο και σε omnibuses(Εlektra by Frank Miller Omnibus 2008).H σειρά αποτέλεσε έμπνευση για τον συγγραφέα Garth Ennis για να γράψει τόσο σειρά με τον Nick Fury,όσο και αργότερα το εκπληκτικό του run στον Punisher Max.

Σπύρος Ανδριανός

Life in Hell από Matt Groening

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός
Επιμέλεια Elodie Kohler Ανδριανού

O γεννημένος στις 15 Φεβρουαρίου 1954 Αμερικανός σκιτσογράφος,συγγραφέας,παραγωγός και animator Matthew Abraham Groening(Matt Groening)είναι φυσικά γνωστός για τις τηλεοπτικές του δημιουργίες.Σειρές που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην μικρή(και όχι μόνο)οθόνη και απέκτησαν εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο όπως  Simpsons(1989-σήμερα)Futurama(1999-2003/2008-2013)και φυσικά το πρόσφατο Disenchentment(από το 2018 στο Netflix).

Λίγοι ίσως είναι αυτοί που θυμόνται ότι ο Groening ξεκίνησε τη καριέρα του σαν σκιτσογράφος το 1977,με το θαυμάσιο comic strip του Life in Hell.Το οποίο αποτελούσε μια αυτοέκδοση(ένα fanzine δηλαδή,έχοντας επηρεαστεί από τις ανάλογες προσπάθειες δημιουργών των undergroung comic όπως το Zap Comix του Robert Crumb)και μία προσωπική εξομολόγηση του δημιουργού για το πόσο δύσκολη ήταν για εκείνον η ζωή στο Los Angeles στο οποίο ότι είχε μετακομίσει.

Ο Μatt Groening με τη δημιουργία του

Ένας συντάκτης από το περιοδικό Wet αγόρασε ένα από τα fanzines και του άρεσε και προσέφερε στον Matt Groening μία σελίδα στο περιοδικό. αμέσως μετά την ζωή στην κόλαση έκανε το ντεμπούτο του ως κόμικ στo avant-garde Wet περιοδικό το 1978, με την οποία o Groening έκανε την πρώτη του επαγγελματική πώληση των strip του.To πρώτο strip με τίτλο "Forbidden Words", εμφανίστηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου / Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς.

Το πρώτο αλμπουμάκι της σειράς το 1984

Το strip επίσης δημοσιεύονταν και στην εφημερίδα Los Angeles reader στην οποία ο Groening μολονότι έκανε κριτικές για μουσική κατάφερνε να βάζει "σφήνα" και μερικά καρεδάκια του Life in Hell μιλώντας για κουλτούρα και πολιτική,μετατρέποντας τη στήλη του σε εβδομαδιαίο ραντεβού των χαρακτήρων του με τους αναγνώστες.Χρησιμοποιώντας λαγουδόμορφους νευρωτικούς και προβληματικούς χαρακτήρες και δύο ανθρώπινους(που δεν διευκρινίζεται αν είναι gay ζευγάρι ή αδέλφια)ο Groening μιλούσε μέσα από τα stripάκια του για θέματα όπως το σεξ,ο κοινωνικός αποκλεισμός,το αυτό-μίσος,και το φόβο του αναπόφευκτου τέλους..Όλα αυτά μέσα σε ένα κρεσέντο μαύρης κωμωδίας,αδυσώπητου κυνισμού και ανελέητης σάτιρας για την Αμερική και τα ιδανικά της...

O θίασος του Life in Hell αποτελούνταν από τον προβληματικό Binky που πάντα είναι αποξενωμένος και επισκέπτεται ψυχολόγο,τη φίλη του Shelba(βασικά ο Binky σε drag σύμφωνα με το δημιουργό) που τον ανέχεται,το γιο του Bongo(αποτέλεσμα μιας βραδιάς πάθους και μέθης)που έχει μόνο ένα αυτί,και τους Akbar&Jeff οι οποίοι όπως προανέφερα είναι ή ζευγάρι ή αδέλφια και οι μόνοι ανθρωπόμορφοι χαρακτήρες του strip σαφώς σχεδιαστικά επηρεασμένοι από τον Charlie Brown.Το θίασο συμπληρώνουν και δευτερεύοντες χαρακτήρες όπως ο ίδιος ο Matt Groening(λαγός με γυαλιά και μούσι)οι δύο γιοί του Will&Abe(με ιδιαίτερο εθισμό στα vampires και τα zombies,θέματα που εξάπτουν τη φαντασία των παιδιών της ηλικίας τους),η συμμαθήτρια του Bongo η γατόμορφη Snarla,και ο mr.Simpson o ανθρωπόμορφος σκύλος του Binky(πριν την εμφάνιση των Simpsons).

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 και ενώ τα cοmic strip γνώριζαν μία μεγάλη άνθηση,ο Groening με τη βοήθεια της τότε φιλενάδας του(και αργότερα πρώτης του γυναίκας)Deborah Caplan,αποφασίζει να συγκεντρώσει όλα τα stripάκια τoυ Life in Hell σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 1984(με μία ανανεωμένη μορφή του το '86) με γενικό τίτλο Love is Hell,και το οποίο και στάθηκε ισάξια στα ράφια δίπλα σε εκδόσεις πασίγνωστων strip όπως τα Calvin and Hobbes,the Far East,Garfield κ.τ.λ. και λόγο της μειωμένης(σε σχέση με τις προαναφερθέντες εκδόσεις)τιμής του πούλησε αρκετά καλά!Η εκδοτική που έβγαλε το πρώτο εκείνο άλμπουμ,θα συνέχιζε να εκδίδει ακόμα περισσότερα τα επόμενα χρόνια ΄πως τα Work is Hell('86)School is Hell('87)Childhood is Hell('88)Greetings from Hell('89) κ.α.

Τα άλμπουμ αυτά και η σατυρική διάθεση του Groening μαζί με τις ατελείωτες δώσεις ειρωνείας που χαρακτήριζε τη δουλειά του θα τραβήξουν τη προσοχή του παραγωγού,σκηνοθέτη και σεναριογράφου James L.Brooks που θα προσεγγίσει τον Groening για να τον πείσει για μία τηλεοπτική μεταφορά του strip στη μικρή οθόνη,και συγκεκριμένα στο τηλεοπτικό σόου The Tracey Ullman show στο οποίο ήταν την εποχή εκείνη παραγωγός.Ο Groening φοβούμενος μήπως χάσει τα δικαιώματα του κόμικ του,αποφασίζει να δημιουργήσει με βάση το Life in Hell,μία καινούργια σειρά με τις περιπέτειες μιας δυσλειτουργικής οικογένειας τους Simpsons(εμπνευσμένους κυρίως από τη δική του οικογένεια).Τα υπόλοιπα απλά είναι ιστορία...Πάντως όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς υπάρχουν  ομοιότητες ανάμεσα στους Simpsons και το Life in Hell,τόσο θεματολογικά(αποξένωση,δυσλειτουργία μεταξύ την μελών μιας οικογένειας,ειρωνεία για την κοινωνία)όσο και σχεδιαστικά(η Shelba αποτελεί μία αρχέτυπη μορφή της Marjorie στους Simpsons)αλλά κυρίως στη σχέση ανάμεσα σε πατέρα και γιο όπως παρουσιάζεται μεταξύ των Binky/Bong και Homer/Bart.

Ο Groening συνέχισε το strip όποτε του επέτρεπαν οι υπόλοιπες δραστηριότητες του(Simpsons&Futurama σειρές) και το ολοκλήρωσε το 2012.Έχοντας όμως κερδίσει το National Cartoonist Society Reuben award για την αξιόλογη αυτή σειρά το 2002.Όσοι αγαπήσατε τις μετέπειτα τηλεοπτικές δουλειές του,μέσα στο Life in Hell θα βρείτε όλα εκείνα τα στοιχεία που τις χαρακτηρίζουν,πάνω απ'όλα όμως θα διαβάσετε ένα πραγματικά ξεχωριστό comic strip που θα σας δώσει τροφή για σκέψη.

Αkbar&Jeff αδέρφια ή ζευγαρι;;

Τα άλμπουμ της σειράς(τα περισσότερα από τις εκδόσεις Random House Pantheon και Penguin books)με χρονολογική σειρά είναι τα εξής:

1984 – Love Is Hell 
1986 – Work Is Hell 
1987 – School Is Hell 
1988 – Box Full of Hell 
1988 – Childhood Is Hell
1989 – Greetings from Hell 
1989 – Akbar and Jeff's Guide to Life
1990 – The Big Book of Hell 
1991 – With Love From Hell
1991 – How to Go to Hell 
1992 – The Road to Hell 
1994 – Binky's Guide to Love 
1994 – Love Is Hell: Special Ultra Jumbo 10th Anniversary Edition 
1997 – The Huge Book of Hell
2007 – Will and Abe's Guide to the Universe 

Ευχαριστώ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για τη πολύτιμη βοήθεια της στη συγγραφή αυτού του άρθρου.

Σπύρος Ανδριανός

Comic Cultura #5 - Όπου χτυπά η καρδιά των κόμικς!!

Το Φθινόπωρο έφτασε,τα σχολεία ανοίξανε,επιστροφή στη δουλειά και τη μονοτονία.Ευτυχώς όμως η ηρωική ομάδα του Comic Cultura είναι εδώ με το πέμπτο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού που αγαπάτε,να σας κρατήσει συντροφιά!Με άρθρα,κείμενα και υπέροχα κόμικς από ταλαντούχους δημιουργούς που δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο!!

Στο πέμπτο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού που έγινε λατρεία Comic Cultura(με ένα υπέροχο εξώφυλλο από Βασίλη Λώλο),θα βρείτε ένα μεγάλο αφιέρωμα "Κόμικς και Λογοκρισία"(με το φάντασμα του πάλαι ποτέ Comics Code Authority/Κώδικα δεοντολογίας των Κόμικ να πλανιέται στην ατμόσφαιρα),άρθρα και νέα γύρω από το κόσμο της 9ης τέχνης(και όχι μόνο),μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με το σπουδαίο δημιουργό κόμικ Βασίλη Λώλο που θα συζητηθεί,ένα αφιέρωμα για τα 90 χρόνια από τη δημιουργία του θρυλικού Popeye(υπογεγραμμένο από εμένα)και φυσικά υπέροχα κόμικ από ταλαντούχους Έλληνες δημιουργούς που μας τίμησαν με τη παρουσία και τη δουλειά τους.Ποιούς να πρωτοαναφέρεις;;Βασίλης Λώλος,Κωνσταντίνος Κάτσος,Soloup,Θωμάς Κεφαλάς,Crispy Shift(Χριστίνα Σιφιάνου),Γιώργος Μικάλεφ,Akane Τenshi(Βίβιαν Τερζοπούλου),Κώστας Ζυγούρης,No Budget Epics(Kώστας Μπεκιάρης),Josef Fadel Simon,Malk(Νίκος Γιαμαλάκης),Περικλής Κουλιφέτης,Τhe Pack(Σάββας Αμπατζίδης).Μία all star ομάδα δημιουργών όλοι σε ένα τεύχος που συναρπάζει!!Κάθε τεύχος του Comic Cultura γίνεται και καλύτερο.Κάθε τεύχος συγκεντρώνει όλο το πάθος,το μεράκι και την αγάπη των συντακτών του για τα κόμικς και το μαγικό κόσμο της 9ης τέχνης.

Η παρέα του Comic Cultura συνέχεια μεγαλώνει και διευρύνεται,για να προσφέρει στους αναγνώστες ότι καλύτερο τόσο σε αρθρογραφία όσο και σε κόμικς.Η αγάπη σας μας δείχνει κάθε φορά ότι τα καταφέρνουμε.Και σας υποσχόμαστε ότι αυτό είναι μόνο η αρχή!!

Το πέμπτο τεύχος του Comic Cultura κυκλοφορεί διαδικτυακά και δωρεάν και μπορείτε να το διαβάσετε στο issuu εδώ

HOUSE OF X από Jonathan Hickman,Pepe Laraz&Marte Gracia

Ηouse of X

"..And I wanted you..I needed you..to understand..You have new Gods now! -Magneto

 Αν με ρωτούσε κάποιος ποιες θεωρώ πιο σημαντικές στιγμές στην ύπαρξη των μεταλλαγμένων,στιγμές που αποτέλεσαν κομβικό σημείο στην ιστορία τους ή έστω στιγμές που το franchise έκανε ένα "restart"(μολονότι κράτησε back up στοιχεία της ιστορίας τους)θα έλεγα τουλάχιστον 3.Η πρώτη τέτοια στιγμή είναι φυσικά η εμφάνιση της νέας (και διεθνούς)ομάδας στο Giant Size XMEN #1 το Mάιο του 1975 από Len Wein&Dave Cockrum.Που πήραν ένα "αποτυχημένο" μέχρι εκείνη τη στιγμή  franchise,και το εξέλιξαν(και με τη βοήθεια του Chris Claremont)στο πιο δυνατό χαρτί του Marvel Universe.Πάντα όμως πιστοί στο όραμα του μεγάλου Stan Lee,που ήδη από αρχές της δεκαετίας του '60 που μαζί με τον Jack Kirby τους δημιούργησε,έθιγε θέματα όπως ο ρατσισμός και η μη αποδοχή της διαφορετικότητας(ίσως ένας λόγος που το francise δεν ήταν πετυχημένο.Στους Αμερικάνους δεν τους αρέσει να τους λες κατάμουτρα ότι έχουν θεματάκι με το ρατσισμό).

Η δεύτερη τέτοια στιγμή ήταν χρόνια αργότερα με την αρχή της νέας χιλιετίας και την κυκλοφορία του New X-MEN #114 το Μάιο του 2001 από τον Grant Morrison,που είχε συμπέσει και με τη πρώτη ταινία που είχε βγει στους κινηματογράφους τότε.Η πλήρης ανανέωση στα σενάρια,στο design,στους χαρακτήρες και ένα από τα καλύτερα revamp όλων των εποχών μέσα σε 41 τεύχη που άφησαν εποχή.Κάτι το διαφορετικό από οτιδήποτε είχε γραφτεί για τους μεταλλαγμένους μετά την αποχώρηση του Chris Claremont από τους Χ-τίτλους.

Θέλω λοιπόν να πιστεύω ότι το τρίτο κομβικό σημείο(όπως όλα δείχνουν)θα είναι και το run του Hickman στους Χ-τίτλους(προς το παρών θα γράφει τα επερχόμενα X-MEN&X-Force)που αρχίζει μέσα από τις σειρές House of X και Power of X.Σήμερα θα σας μιλήσω για τη πρώτη που διαβάζω ήδη.

Αν και δεν είμαι και μεγάλος fun του Hickman,μπορώ να πω ότι χρειαζόταν η επιστροφή του στη Marvel,που τελευταία έμοιαζε να έχει ξεμείνει από καλούς συγγραφείς(οι περισσότεροι των οποίων μετακόμισαν στη DC,ή έκαναν τα δικά τους project στα indie κυρίως στην Image).Δε μπορώ να μη παραδεχτώ ότι ο Hickman,αναμορφώνει ριζικά τους τίτλους που αναλαμβάνει(θυμηθείτε τα run του σε Avengers&Fantastic Four)αν και ορισμένες φορές σου βγάζει τη ψυχή μέχρι να στήσει ολόκληρο το καινούργιο σύμπαν ιδεών και story arcs που έχει στο νου του σε κάθε τίτλο που αναλαμβάνει.
Με το House of X όμως τα πράγματα φαίνονται να μπαίνουν σε μία σειρά από το πρώτο κιόλας τεύχος.Και αφήνουν υπόσχεση για ένα άκρως ενδιαφέρον και συναρπαστικό μέλλον για τους αγαπημένους μας Μεταλλαγμένους.Είναι μία σειρά αναδόμησης.Όλα παρουσιάζονται με μία σειρά.Τίποτα δεν μπαίνει μέσα στην ιστορία απλά για να γεμίσει τις σελίδες,τίποτα δεν είναι περιττό.Επίσης οι σελίδες με τις βασικές πληροφορίες γύρω από το παρελθόν των Μεταλλαγμένων καθώς και τι παρουσιάζεται στα εκάστοτε τεύχη καθιστά τη σειρά "φιλική" τόσο σε παλαιούς αλλά ιδιαίτερα σε νέους αναγνώστες.Το τέλειο jumping point για όσους είχαν εγκαταλείψει τους Χ-ΜΕΝ εδώ και πολύ καιρό,ή για όσους ξεκινάνε τώρα την ανάγνωση τους.

Ξαναχρησιμοποιώντας το παλαιότερο concept με τη Genosha,o Hickman τοποθετεί τους Χ-ΜΕΝ στο νησί της Krakoa.Έναν ουτοπικό παράδεισο για όλους ανεξαιρέτως τους Μεταλλαγμένους,κάτω από την επίβλεψη του Xavier που εδώ παρουσιάζεται κάτι σαν Μεσσίας τους.Οι Χ-ΜΕΝ μπορούν  μέσω ενός ειδικού φυτού που δημιουργήθηκε στη Krakoa,να τηλεμεταφέρονται σε οποιοδήποτε σημείο επιθυμούν(στα οποία αντίστοιχα σημεία ήδη οι Μεταλλαγμένοι έχουν φυτέψει και εκεί φυτά).Όλοι οι Μεταλλαγμένοι έχουν θέση στη Krakoa,ήρωες και (πρώην)εχθροί,αφού αποτελεί ένα έθνος ανεξάρτητο.Κάτι που πλέον δε το ζητάνε σαν χάρη,αλλά το θεωρούν δεδομένο ειδικά όταν ο Magneto σαν ξεναγός στη Krakoa δέχεται την επίσκεψη διαφόρων πρεσβευτών(τους οποίους θεωρεί κοινούς κατασκόπους)από διάφορα κράτη της Γης."Υou have new Gods now" τους διατυμπανίζει όταν η επίσκεψη ολοκληρώνεται..Και καλύτερα να το εμπεδώσουν αυτό αφού για πρώτη ίσως φορά οι Μεταλλαγμένοι/homo superior έχουν ίσα δικαιώματα(ή και περισσότερα αν το θελήσουν)με τους homo sapiens.Γνωρίζουν την ανωτερότητα τους και κανένας(όπως θα δηλώσει αργότερα ο Cyclops)δεν θα τους κάνει να αισθάνονται υποδεέστεροι ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι και ούτε ποτέ ήταν...

 H χώρα της Krakoa βρίσκεται στα ανατολικά της Νοτιοανατολικής Ασίας. Υπάρχουν 12 περιοχές στην Krakoa: House of X, House of M, Arbor Magna, Arena, Akademos Habitat, Transit, The Oracle, The Grove, το Cradle, The Reservoir, The Wild Hunt και Carousel.Όλοι έχουν διπλωματική ασυλία σε οποιοδήποτε χώρα της Γης,αφού δεν αποτελεί τμήμα της Krakoa.Στην οποία φυσικά οι άνθρωποι δεν έχουν καμία θέση...Τα φυτά της Krakoa χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τριών ανθρωπίνων φαρμάκων. Το Human Drug L επεκτείνει την ανθρώπινη ζωή κατά πέντε χρόνια. Το Human Drug Ι είναι ένα καθολικό αντιβιοτικό σούπερ φάρμακο για τον άνθρωπο. Το Human Drug M είναι ένα φάρμακο που θεραπεύει ασθένειες του νου στους ανθρώπους....Και ο Xavier μπορεί να τα δώσει στους ανθρώπους,μονάχα αν αναγνωρίσουν τη Krakoa σαν αυτόνομο κράτος.

Με αξιοθαύμαστο τρόπο ο Ηickman αλλάζει τις ισορροπίες.Αυτή τη φορά mutans strikes back.Δε κρύβονται,δε φοβούνται αλλά ούτε τους νοιάζει να δείχνουν ήρωες στα μάτια των ανθρώπων.Δε χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν.Για πρώτη φορά ο κυνηγημένος μπορεί πλέον να είναι ο κυνηγός αν χρειαστεί...Η εμφάνιση όμως μιας κολεκτίβας επιστημόνων(προερχόμενοι από διάφορες οργανώσεις όπως A.I.M.,S.H.I.E.L.D.,S.W.O.R.D., Alpha Flight κ.α.)κάτω από την επίβλεψη του dr.Gregor, όπου με το πρόγραμμα Orchis project,έχουν δημιουργήσει ένα πανίσχυρο όπλο,το Mother Mold με σκοπό να εξαλείψουν την απειλή των Μεταλλαγμένων(που τώρα για εκείνους αποτελούν μεγαλύτερη από ποτέ,αφού σύμφωνα με τις προβλέψεις τους ο πληθυσμός τους θα εξαλείψει εκείνων των ανθρώπων σε καμιά 20αριά χρόνια))θα περιπλέξει τα πράγματα ακόμα περισσότερο,δημιουργώντας τις προϋποθέσεις εκείνες που θα οδηγήσουν σε πόλεμο... Μήπως η Krakoa θα έχει το τέλος της Genosha;;Ή οι Μεταλλαγμένοι είναι πλέον έτοιμοι για όλα;;Ακόμα και για τη καταστροφή του εχθρού.Γιατί οι Μεταλλαγμένοι δεν προστατεύουν τους ανθρώπους,αλλά το δικό τους είδος από εδώ και πέρα.Δεν αποζητούν την αναγνώριση από εκείνους ή να τους δεχτούν όπως είναι.Η δική τους ανωτερότητα θεωρείται πλέον δεδομένη.Θα παλέψουν με όλα τα μέσα για τη δική τους επιβίωση.Αυτή τη φορά δεν είναι μόνο αγώνας επιβίωσης.Είναι μάχη για να κερδηθεί ο πόλεμος...Σπουδαία δουλειά κάνει ο Hickman και με τους χαρακτήρες(καθώς και στους διαλόγους οι οποίοι δεν μοιάζουν να προέρχονται από ηθοποιούς σαπουνόπερας) στους οποίους δουλεύει,αφού δείχνει να γνωρίζει το υλικό το οποίο έχει στα χέρια του.

Ίσως για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό περιμένω με τόση αγωνία για τα επόμενα τεύχη σειράς των Χ-ΜΕΝ.Και αυτό νομίζω λέει πολλά,και δείχνει τη πραγματικά αξιόλογη δουλειά που έχει ξεκινήσει να κάνει ο Hickman μέσα σε λίγα μόλις τεύχη.Τα τελευταία χρόνια είναι η αλήθεια ότι η Marvel ενδιαφερόταν περισσότερο για τις ταινίες της παρά για τα κόμικς της...Και ειδικά με το θέμα που είχε δημιουργηθεί με τη Fox και τη Disney σχετικά με τα κινηματογραφικά διακαιώματα των Χ-ΜΕΝ το μέλλον τους στα κόμικς φάνταζε αβέβαιο....Με τα συνεχόμενα reboot(που δεν είχαν τις αναμενόμενες πωλήσεις)με αποτέλεσμα συγγραφείς όπως οι Rosenberg ή Lemire που ήθελαν να πούνε κάποια πράγματα,αλλά τελικά δεν πρόλαβαν,καθώς και την αποτυχημένη προσπάθεια προώθησης των Inhumans,έναντι των Χ-ΜΕΝ,το franchise είχε περάσει από τα σαράντα κύματα...

Τώρα που μάλλον λύθηκαν αυτά τα προβλήματα με την εξαγορά της FOX από τη Disney(θα αγοράσει ολόκληρο το πλανήτη σε λίγο)η Marvel θα δώσει επιτέλους την απαραίτητη προσοχή στο πιο πετυχημένο πλέον franchise της και επιτέλους θα μπορέσουμε(ελπίζω)αν κάτι δε στραβώσει στη συνέχεια,να διαβάσουμε ξανά καλές ιστορίες των Χ-ΜΕΝ.Και σε πολλούς ακόμα Χ-τίτλους αφού βλέπουμε ότι επιστρέφουν όλοι σχεδόν οι κλασικοί αλλά και νέοι τίτλοι πολλά υποσχόμενοι.Η (καλή)αρχή έγινε με το House of X που θέλουμε 2 ακόμα τεύχη για να ολοκληρωθεί,και πραγματικά θα ευχόμουν να υπήρχαν ακόμα περισσότερα τεύχη για τη συνέχεια.Φυσικά με την ολοκλήρωση της σειράς επιστρέφει ο τίτλος των Χ-ΜΕΝ σε σενάριο του Hickman φυσικά και με σχέδιο του Francis Leini Yu,αν και θα προτιμούσα να είχε παραμείνει ο Pepe Laraz στον τίτλο γιατί πραγματικά κάνει απίστευτη δουλειά στο House of X.Ένας σχεδιαστής που ανήκει στη νέα γενιά artists της εταιρείας,εντυπωσιάζει με το ιδιαίτερα δυναμικό του στυλ και αφήνει πολλές υποσχέσεις για ακόμη καλύτερη συνέχεια και εξέλιξη.

Μία σειρά που θέτει τα θεμέλια για τη δημιουργία ενός γερού και δυνατού οικοδομήματος που θα αλλάξει παντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπαμε,διαβάζαμε ή νιώθαμε για τους Μεταλλαγμένους,και θα καθορίσει σημαντικές εξελίξεις που θα επηρεάσουν όχι μόνο το δικό τους κόσμο,αλλά και ολόκληρο το Marvel universe γενικότερα...Highly Recommended!!!

Σπύρος Ανδριανός

Bat Man - Οι απαρχές του Σκοτεινού Ιππότη

Bat Man - Oι απαρχές του σκοτεινού ιππότη

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την ομιλία μου στην εκδήλωση για τα 80 χρόνια του Bat Man που έγινε στις 15-9-19 στην Death Disco.

Στις αρχές του 1939,και μετά τη μεγάλη επιτυχία που είχε σημειώσει σχεδόν ένα χρόνο πριν η κυκλοφορία του Action Comics #1(τον Ιούνιο του 1938)με τη πρώτη εμφάνιση του Superman,οι εκδότες της National comics publication(της μετέπειτα γνωστής ως DC comics)αναζητούσαν νέους ήρωες που θα επαναλάμβαναν την ίδια επιτυχία.

O νεαρός σχεδιαστής Bob Kane,που είχε αρχίσει τη καριέρα του στα κόμικς δύο χρόνια νωρίτερα το 1936,δημιούργησε τότε το χαρακτήρα του Bat Man,επηρεασμένος τόσο από την ταινία του 1920 The Mark of Zorro με τον Douglas Fairbans,όσο και από τον μυστηριώδη Shadow έναν pulp  χαρακτήρα της εποχής εκείνης.Επίσης κάποιο ρόλο στο σχεδιασμό της φιγούρας του Bat Man πρέπει να είχε παίξει και ο πρωταγωνιστής της ταινίας του 1930 The Bat Whispers,Chester Morris(η ταινία αποτελούσε remake της βωβής ταινίας The Bat του 1926).Σε μία συνέντευξη του το 1989 ο Bob Kane ανέφερε "Το αφεντικό μου στη DC μου ανέθεσε να σχεδιάσω έναν ήρωα για να συναγωνιστεί τον Superman.Για 1000 δολάρια την εβδομάδα σου σχεδιάζω ότι θέλεις του είπα(τότε έπαιρνα 25 δολάρια).Πήγα σπίτι μου,πήρα μία εικόνα του Superman,και άρχιζα να σχεδιάζω επάνω της.Σε ένα Σαβ/Κύριακο είχα φτιάξει τον Bat Man...O Bruce Wayne ήταν κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν εγώ ο ίδιος.."

Ο Bob Kane δεν ήταν εκείνος όμως που έδωσε τη μορφή που έχει ο άνθρωπος νυχτερίδα όπως τον γνωρίζουμε σήμερα...Μεγάλη βοήθεια στην εξέλιξη του χαρακτήρα τόσο σεναριακά,όσο και σχεδιαστικά έδωσε ο συνεργάτης του Kane,o Βill Finger.O Finger θυμάται ότι ο Kane τον κάλεσε για να του δείξει τα σχέδια της νέας του δημιουργίας η οποία θύμιζε εκείνη του Superman.Ήταν ξανθός,με κόκκινη στολή,μία domino μάσκα στο πρόσωπο,με μπότες χωρίς γάντια,και με μαύρα φτερά που έμοιαζαν με εκείνα της νυχτερίδας και τα οποία ο Kane τα είχε εμπνευστεί από σχέδια του Da Vinci που είχε δει όταν ήταν παιδί,και παρουσίαζαν την ιπτάμενη συσκευή "ορνιθόπτερο".

Ο Finger ήταν εκείνος που πρότεινε στον Kane να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στο χαρακτήρα.Η domino μάσκα αντικαταστάθηκε από κουκούλα με τα χαρακτηριστικά μυτερά αυτιά νυχτερίδας,τα φτερά μετατρέπονται σε μπέρτα για να έχει μεγαλύτερη ευκολία κινήσεων ο χαρακτήρας,και το κόκκινο χρώμα της στολής γίνεται γκρίζο έτσι ώστε ο ήρωας να γίνει πιο σκοτεινός.Τέλος ο Finger προτείνει για το χαρακτήρα το όνομα Bruce Wayne,όνομα που προέρχεται από έναν Σκοτσέζο πατριώτη ονόματι Robert Bruce.

Εδώ να κάνω μία μικρή παρένθεση και να μιλήσω για την υποτιμημένη προσφορά του Bill Finger στην εξέλιξη του Bat Man.Το όνομα του Bob Kane έμπαινε στις ιστορίες του Bat Man σαν σήμα κατατεθέν(όπως του Walt Disney ένα πράγμα)και εκείνο του Finger αγνοήθηκε για δεκαετίες για να φτάσουμε το 2015 να του αποδοθεί η αναγνώριση που του άξιζε(με το να αναφέρετε πλέον "Bat Man created by Bob Kane with Bill Finger).Παρόλο τη τεράστια προσφορά του στην εξέλιξη του ήρωα,εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ συν-δημιουργό του.

Ο Kane είχε την ιδέα και ο Finger την εξέλιξε...Δεν δημιούργησαν από κοινού το χαρακτήρα όπως έγινε με τους Shuster&Siegel με τον Superman.Είναι σαν να λέμε ότι ο Franquin δημιούργησε τους Spirou et Fantasio,γιατί έγραψε και σχεδίασε τις πιο κλασσικές τους ιστορίες τις δεκαετίες του '50 και του '60 προσθέτοντας πολλούς νέους χαρακτήρες.Ή ότι ο Lucky Luke είναι συν δημιουργία των Morris-Goscinny,ενώ ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τον Morris 10 χρόνια πριν αρχίσει ο Goscinny να γράφει τις κλασικές ιστορίες του,που όλοι αγαπήσαμε και πρόσθεσαν νέα στοιχεία στο σύμπαν του φτωχού και μόνου cow boy...Και κλείνω εδώ την παρένθεση,χωρίς φυσικά να ζητήσω να συμφωνήσετε με την άποψή μου...

Μεγάλη βοήθεια στη μετέπειτα εξέλιξη του χαρακτήρα στα πρώτα εκείνα χρόνια ύπαρξης του εκτός από τον Finger,θα δώσουν και άλλοι δημιουργοί όπως οι Jerry Robinson(μαζί με τον Finger θα δημιουργήσει τον Joker το μεγαλύτερο εχθρό του Bat Man)Dick Sprang,Mort Meskin,Win Mortimer κ.α.

Tόσο ο Kane όσο και ο Finger εμπνεύστηκαν από την pop culture της δεκαετίας του '30 (κυρίως)για να προσθέσουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα στον ήρωα,από δημιουργίες  όπως ο Shadow που προανέφερα,ο Dick Tracey,o Sherlock Holmes(o Bat Man θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Detective)κ.α.Έχοντας δύο ταυτότητες,και διαθέτοντας ένα κοινωνικό status σαν γόνος πλούσιας οικογένειας,οι ηρωικές του πράξεις θα έπρεπε να είναι μυστικές.Ο χαρακτήρας του Bruce Wayne βασίζονταν επίσης σε χαρακτήρες όπως ο Scarlet Pimpermel(δημιουργημένος από την Ουγγαροβρετανίδα βαρόνη Emmuska Orczy το 1903)και αυτόν του Zorro(δημιουργημένος από τον Johnston McCulley το 1919).

Πρώτη εμφάνιση του Robin τον Απρίλιο του 1940

Στην αρχή ο Bat Man είναι βίαιος,δε διστάζει ακόμα και να χρησιμοποιήσει όπλο για να εξουδετερώσει τους αντίπαλους του.Ένα χρόνο όμως μετά τη πρώτη εμφάνιση του νυχτερίδα,θα παρουσιαστεί και ο Robin.Oυσιαστικά πρόκειται για τη μορφή που είχε αρχικά ο Bat Man όπως τον σχεδίασε ο Kane,με τη domino μάσκα,τη κόκκινη στολή αν και ο χαρακτήρας έχει πάρει πολλά στοιχεία και από τον Robin Hood.Η παρουσία του όμως θα εξανθρωπίσει τον βίαιο Bat Man και μαζί θα σχηματίσουν το πιο φοβερό δίδυμο δίωξης του εγκλήματος,το οποίο θα έχει αναρίθμητες απομιμήσεις στο χώρο των κόμικ.Οι λόγοι που θα ωθήσουν τον Robin να πολεμήσει το έγκλημα είναι οι ίδιοι ακριβώς με εκείνους του Bat Man.Εγκληματίες σκοτώνουν τους γονείς του,και ο Bruce Wayne βλέποντας στο πρόσωπο του Dick Grayson(όπως είναι το κανονικό όνομα του Robin)τον εαυτό του σαν παιδί,τον υιοθετεί και γίνεται έτσι πατέρας,φίλος,μέντορας και σύντροφος στη μάχη.

Η "αθώα" δεκαετία του '40,θα δώσει τη θέση της στην μεταπολεμική αλλά "ατομική"δεκαετία του '50..Με το Μακαρθισμό,τον κώδικα δεοντολογίας στα κόμικς,και τη sci-fi κουλτούρα να κυριαρχεί σχεδόν παντού(λογοτεχνία,σινεμά)ακόμα και στις ιστορίες του Bat Man.Προσπαθώντας να τον προσαρμόσουν στις απαιτήσεις των καιρών,οι δημιουργοί απομακρύνουν τον Bat Man από τις ρίζες του...

Detective Comics #327 (Μαιος 1964) Επιστροφή στις ρίζες!!

Το 1964 και ενώ οι πωλήσεις των bat τίτλων έχουν μειωθεί δραματικά(τόσο που η DC σκεφτόταν ακόμα και να σκοτώσει τον χαρακτήρα),ο Julius Schwartz αναλαμβάνει editor στα περιοδικά του Bat Man.Αρχής γενομένης από το Detective comics #327(τον Μάιο του 1964)και με σχεδιαστή το βετεράνο Carmine Infantino,θα γυρίσουν τον Bat Man πίσω στις "αστυνομικές" του ρίζες και ο τίτλος Detective Comics θα δικαιολογήσει το όνομά του.Η τηλεοπτική σειρά του 1966 με πρωταγωνιστή τον Adam West θα δώσει για περίπου 2 χρόνια περισσότερη ώθηση και στις πωλήσεις των κόμικ.

Κλασικός Neal Adams

Το 1969 ο συγγραφέας Dennis(Denny) O'Neil μαζί με το σχεδιαστή Neal Adams(που είχε ανανεώσει τον Green Arrow ένα χρόνο πριν)θα απομακρύνουν αισθητά τον άνθρωπο νυχτερίδα από τη ψυχεδέλεια και την pop culture των 60's και της τηλεοπτικής σειράς για να παρουσιάσουν ένα "σκοτεινό ιππότη" εκδικητή της νύχτας όπως ακριβώς είχε πρωτοπαρουσιάσει τριάντα χρόνια πριν ο Bob Kane.

Με τη πάροδο των χρόνων και όλες τις αλλαγές στα creative teams,στα σενάρια,στη μόδα κ.α. θα γνωρίσει και ο Bat Man τις δικές του.Μετά τους Ο'Νeil&Adams ο άνθρωπος νυχτερίδα γίνεται πιο σκοτεινός στη συμπεριφορά και τα αισθήματα του και η βία μαζί με την κυνικότητα θα γίνουν μέρος της εξέλιξής του.Μαζί με κάποιους άτυπους "κανόνες":Οι εγκληματίες θα πρέπει να εξοντώνονται και ο κόσμος θα πρέπει να προστατεύεται.Για να γίνεται εφικτό όμως αυτό κάθε μέσο είναι επιτρεπτό,πάντα όμως σε νόμιμα πλαίσια και πάντα ακολουθώντας πιστά έναν κώδικα τιμής...

Dark Knigt Returns : Επαναπροσδιορίζοντας το μύθο.

Κανόνες που θα καταρριφθούν στη δεκαετία του '80 όταν ο Frank Miller θα συν ταράξει τη βιομηχανία των κόμικ παρουσιάζοντας το 1986 το κλασικό πλέον Dark Knight Returns(κριτική μου εδώ)επαναπροσδιορίζοντας το μύθο του σκοτεινού ιππότη,σε μία εκδοτική επιτυχία που όμοια της δεν είχε ξαναυπάρξει.Ο Miller παρουσίασε έναν Bat Man που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση για παραπάνω από μια δεκαετία,γερασμένο,κουρασμένο ψυχικά και σωματικά,που χωρίς να καταλαβαίνει τον κόσμο στον οποίο πλέον ζει,ξαναγυρίζει στην ενεργό δράση όταν νιώθει ότι εκείνος τον χρειάζεται πιο σκοτεινός,βίαιος και κυνικός από ποτέ...Ένα noir πολιτικό θρίλερ γεμάτο δράση,βία αλλά και μία ειρωνεία για την Αμερική και τα ιδανικά της...Θα ακολουθήσουν και άλλες σημαντικές δημιουργίες τη δεκαετία αυτή όπως το Killing Joke των Alan Moore και Brian Bolland,το Bat Man Year one των Frank Miller(ναι πάλι) και David Mazzucchelli,to Death in the family των Jim Starlin και Jim Aparo κ.α.

Σχέδιο του Jim Lee

Μεγάλοι δημιουργοί θα αφήσουν και αυτοί το στίγμα τους στο χαρακτήρα τα επόμενα χρόνια(Jim Lee,Kelley Jones,Scott Snyder,Lee Bermejo κ.α.)πάντα πιστοί όμως στα πρότυπα των Kane&Finger.Και σήμερα 80 χρόνια μετά τη δημιουργία του και τη πρώτη του εμφάνιση το Μάιο του 1939,ο Bat Man φαντάζει πιο φρέσκος και συναρπαστικός από ποτέ.Και δείχνει σε όλους τους φίλους και αναγνώστες του πως αυτά τα 80 χρόνια που κουβαλάει στη πλάτη του,είναι απλά ένα πρελούδιο όλων αυτών που έχει ακόμα να δώσει.

Σπύρος Ανδριανός