Tomie (富江) του Junji Ito

Tomie (富江) 

O μεγάλος μαιτρ του τρόμου και σπουδαίος horror mangaka Junji Ito(Uzumaki,Gyo) γεννήθηκε το 1963 στη νομαρχία Gifu της περιοχής Chubu της κεντρικής Ιαπωνίας.Έχει επηρεαστεί από μεγάλους horror δημιουργούς(είτε mangaka είτε συγγραφείς) όπως οι Hideshi Hino(άρθρο μου μπορείτε να βρείτε εδώ)Kazuo Umezu,H.P.Lovecraft και άλλους.Πρωταρχική του όμως έμπνευση ήταν τα σχέδια της αδερφής του όταν ήταν παιδί.

Μία από τις πιο γνωστές αλλά και εφιαλτικές δουλειές του είναι και το περίφημο Tomie.To manga(το οποίο ήταν από τις πρώτες δουλειές του) επικεντρώνεται στην ύπαρξη της Tomie Kawakami,μιας μυστηριώδους πανέμορφης νεαρής κοπέλας η οποία χρησιμοποιώντας ψυχολογική και συναισθηματική βία,κάνει τους θαυμαστές της(κυρίως άντρες)να την ερωτεύονται τρελά,να χάνουν το μυαλό τους,αναγκάζοντας τους στο τέλος να την σκοτώνουν με τους πιο κτηνώδους τρόπους(κυρίως στο να την κόβουν σε κομμάτια τις περισσότερες φορές για να εξαφανίσουν το πτώμα).Σαν μία σειρήνα που οδηγεί τα πλοία των ναυτικών(θυμάτων της) στα βράχια και την καταστροφή,μονάχα που συναντά (και) το δικό της τέλος...Μία προσωποποίηση των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων που όμως όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας άλλοι περισσότερο,άλλοι λιγότερο...

Η Τοmie όμως έχει τη δύναμη της αναδημιουργίας από οποιοδήποτε μέρος του κορμιού της κοπεί(είτε άκρο,είτε όργανο,είτε ακόμα και από το αίμα της),και έτσι μπορεί πάντα να αναγεννιέται και να συνεχίζει την εκδίκηση της σε αυτούς που την δολοφόνησαν...Κάθε κομμάτι επίσης της Tomie μπορεί να μεγαλώνει και να γίνεται ανεξάρτητη οντότητα η οποία θέλει να σκοτώσει την προηγούμενη(αρχική)Τomie.. Ακόμα και αν δεν πληγωθεί θανάσιμα ή κοπεί,το κορμί της μπορεί να μεγαλώνει όγκους οι οποίοι θα εξελιχθούν σε νέα Tomie και να εξαπλωθούν στο κόσμο...

Η ιστορία της Tomie εξελίσσεται σε κεφάλαια με χαρακτήρες ή plots που συνδέονται τις περισσότερες φορές μεταξύ τους...Ποτέ δεν δίνεται καμία εξήγηση για το τι είναι τελικά η Tomie ή αν ποτέ μπορεί να καταστραφεί...Δεν υπάρχει εξέλιξη της ιστορίας στα κεφάλαια που ακολουθούν.Απλά ο όλεθρος και ο τρόμος που σκορπίζει στο πέρασμά της η Tomie,και η ολοκληρωτική καταστροφή των θυμάτων της...Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ιστορία δεν είναι καλά δοσμένη για το είδος που υπηρετεί..Μακάβρια,αλλόκοτη,διεστραμμένη με αρκετές gore δώσεις και κλειστοφοβική/σκοτεινή ατμόσφαιρα με έντονο το στοιχείο του ψυχολογικού φόβου το Tomie δεν είναι μόνο ένα horror manga..

Είναι μία ματιά μέσα στους εσωτερικούς δαίμονες όχι των θυμάτων της,αλλά και μιας κοινωνίας που θεωρεί πάντα υποδεέστερη τη γυναίκα(γιατί η κοινωνία μας την θεωρεί έτσι και όχι ο δημιουργός που κάποιοι προσπαθούν λανθασμένα να του χρεώσουν σεξιστικά στερεότυπα ή μισογυνισμό σε αυτή τη δημιουργία του).... Και φυσικά τα σχέδια του Ito άκρως παράξενα,εφιαλτικά,παρανοϊκά,σκοτεινά και βουτηγμένα στη απόλυτη τρέλα της φρίκης αποζημιώνουν και με το παραπάνω τον αναγνώστη που σίγουρα θα θυμάται για καιρό την ιστορία που διάβασε...Μια μοναδική εμπειρία τρόμου....

Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα καταργούνται ολοκληρωτικά σε αυτή την ιστορία...Δεν υπάρχουν ήρωες,καλοί ή κακοί...Οι ρόλοι αντιστρέφονται σε κάθε γύρισμα των σελίδων...Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις συμπάθεια για τα θύματα της Tomie και το πώς τους φέρεται,την επόμενη στιγμή με τις πράξεις τους μπορείς να νιώσεις συμπάθεια και για την ίδια την Tomie..Στα κόμικς του Junji Ito τα πάντα είναι σκοτεινά,τρομακτικά και φρικιαστικά για όσους πρωταγωνιστούν σε αυτά...

Το 1998 μετά την επιτυχία των ταινιών Ringu(βασισμένες στα βιβλία του Koiji Suzuki άρθρο μου θα βρείτε εδώ)η Tomie μεταφέρθηκε με επιτυχία και στον κινηματογράφο.Μέχρι το 2011 είχαν βγεί 8 live action ταινίες σε σκηνοθεσία των Ataru Oikawa,Fujiro Mitsuishi,Takashi Shimizu,Noburu Iguchi κ.α.

Στην Ιαπωνία η σειρά εκδόθηκε από τη Asahi Sonorama στο manga περιοδικό Monthly Halloween από το 1989 μέχρι το 2000.Εκδόθηκε σε 2 volumes τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1997.Ένας τρίτος τόμος εκδόθηκε το Μάρτιο του 2001(Τomie Again)που με καινούργιο υλικό αποτελούσε και επανέκδοση των δύο παλαιότερων σε 1 volume.Έκτοτε έχει επανεκδοθεί πολλές φορές.

Στην Αμερική η σειρά κυκλοφόρησε σε 2 τόμους από τη βραχύβια Comics one(Μάρτιο και Μάιο του 2001)καθώς και από τη Dark Horse(Tomie Again)και πρόσφατα τη Viz(σε έναν τόμο)το 2016.Ένα αριστούργημα σκοτεινής και εφιαλτικής φρίκης που θα αποζημιώσει κάθε φανατικό του είδους.

Σπύρος Ανδριανός

Mίκυ Μάους Ο ερημίτης της αβύσσου(Topolino e l'eremita degli abissi)από Casty&Giorgio Cavazzano

Εν όψει της κυκλοφορίας την ερχόμενη Κυριακή των τόμων του Romano Scarpa από την Καθημερινή, ας δούμε και έναν μεγάλο νεότερο όμως δημιουργό που βαδίζει στα δικά του χνάρια..

Προσωπικά θεωρώ τον Andrea ”Casty” Castellan σαν τον τρίτο μεγάλο "ποντικάνθρωπο" μετά τους Floyd Gottfredson και Paul Murry(o μεγάλος μαέστρος Romano Scarpa είναι μία κατηγορία μόνος του και έχει διαπρέψει και στον Mickey και στους Duck)
Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις πρώτες του ιστορίες με ήρωα τον Μίκυ στην οποία όμως(αν και δεν φτάνει το επίπεδο των μεταγενέστερων ιστοριών του)έχει την τύχη και την τιμή να συνεργάζεται στο σχέδιο με τον θρυλικό βετεράνο σχεδιαστή της Disney Giorgio Cavazzano!!

To "Topolino e l'eremita degli abissi" δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Topolino # 2577 το 2005.Στη χώρα μας δημοσιεύτηκε στο Μίκυ Μάους (Α' περιόδου) του Τερζόπουλου στο τεύχος # 2141 στις 27 Ιουλίου του 2007.

Μία ακόμα "καθαρόαιμη"περιπέτεια του Μίκυ,μακριά από αστυνομικούς γρίφους και υποθέσεις επιστημονικής φαντασίας και ταξιδιών στο χρόνο,στο στυλ που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια ο εξαιρετικός Casty.

Ένα γιγαντιαίο χταπόδι τρομοκρατεί τους κατοίκους και παραθεριστές στο Πόρτο Ξάπλα,όπου κάνουν διακοπές και ο Μίκυ με τον Γκούφυ. Εντελώς τυχαία συναντάνε τη Ρίτσα Πεσκαντρίτσα (Estrella Marina στο πρωτότυπο)την ωκεανολόγο που είχαν γνωρίσει και σε παλαιότερη περιπέτεια τους (πάλι από τους ίδιους δημιουργούς Το Μυστικό της μαύρης φάλαινας - Μίκυ Μάους #2055/Τοpolino e il segreto della balena nera - Top #2523)και αποφασίζουν να ερευνήσουν το μυστήριο του τεράστιου χταποδιού,με το βαθυσκάφος της Ρίτσας τον "Καβουρίνο".Οι πληροφορίες που παίρνουν από τον λιμενάρχη Χοσέ είναι συγκεκριμένες.Το χταπόδι χτυπά μεγάλα πλοία με φορτίο(όπως και αυτό του Μαύρου Πήτ στην αρχή της ιστορίας,με το οποίο έκανε λαθρεμπόριο στη περιοχή)και πριν από κάθε επίθεση ακούγεται το τραγούδι του πειρατή Μαυρογένη που δρούσε στη περιοχή πριν πολλά χρόνια,και όλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για την εκδίκηση του φαντάσματος του σύμφωνα πάντα με τους θρύλους...

Οι φίλοι αρχίσουν την εξερεύνηση στη περιοχή των επιθέσεων,αρχίζοντας μέσα στο βυθό της θάλασσας.Εκεί όμως δέχονται και οι ίδιοι επίθεση από το χταπόδι αλλά και από ένα μυστήριο υποβρύχιο όταν προσπαθούν να ξεφύγουν...Γκρεμίζονται σε μία άβυσσο και όταν συνέρχονται βρίσκονται μέσα σε ένα υποβρύχιο μεγάλο κάστρο...Εκεί θα γνωρίσουν τον ερημίτη της αβύσσου που θα τους κατηγορήσει ότι η φυλή τους μολύνει τους ωκεανούς με τα σκουπίδια τους...Ποιος όμως βρίσκεται πραγματικά πίσω από τον ερημίτη και κινεί τα νήματα της υπόθεσης;;;

Έξυπνο σενάριο με καταιγιστική δράση και όμορφα σχεδιασμένα υποβρύχια τοπία από τον μεγάλο Cavazzano,θυμίζει πολύ τις μετέπειτα ιστορίες του Μίκυ με μία άλλη χαρακτήρα που δημιούργησε ο Casty την Κλάρα Λόφτ(Eurasia Tost/Toft)και σίγουρα ο επηρεασμός του δημιουργού από τις κλασσικές ιστορίες τoυ Gottfredson είναι εμφανής.

Ο Casty ακολουθεί μία "αμερικάνικη"προσέγγιση στις ιστορίες του παρά αυτήν της "ιταλικής" σχολής(την οποία εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο και ο Cavazzano)στο στυλ του Gottfredson,Murry και Barks και εδώ αν και δεν έχει εξελιχθεί στον Casty που γνωρίζουμε σήμερα με ιστορίες υπερπαραγωγές,άξια δομημένες σεναριακά και σχεδιαστικά(ειδικά και όταν τις σχεδιάζει ο ίδιος)παρόλα αυτά υπάρχουν οι σπόροι της μετέπειτα εξέλιξής του και έχουμε να κάνουμε με μία πολύ καλή καθαρόαιμη περιπέτεια, άξια της ιστορίας και του στυλ του Μίκυ που αγαπάμε.Πολύ καλή επίσης η δουλειά στα μελάνια από τον Sandro Zemolin στα εκπληκτικά(πάντα)σκίτσα του Cavazzano,κλείνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την συνεργασία η οποία φυσικά έχει συνεχιστεί και σε άλλες ιστορίες που έχουμε απολαύσει στο Μίκυ Μάους.

(Ευχαριστώ το Ιnducks.org για τη βοήθεια του)

Σπύρος Ανδριανός

Warlock από Jim Starlin

Warlock 

''These are Events I have experienced, yet which never happened. Such a Concept is truly maddening! Am I a Madman, Killer and Soul Thief? Or am I yet the simple Fool I was mere Days ago? ''  

- Αdam Warlock

Ο Αdam Warlock(ή HIM όπως ήταν η πρώτη ονομασία του)ήταν ένας χαρακτήρας που έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στα Fantastic Four #66 - #67 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1967)και ήταν δημιουργία του χρυσού διδύμου των Stan Lee&Jack Kirby.Μία προσπάθεια κάποιων επιστημόνων να δημιουργήσουν τον τέλειο άνθρωπο,το επόμενο βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη,για τους δικούς τους διαβολικούς σκοπούς και στο τέλος το δημιούργημά του στρέφεται εναντίων τους(αναφορά στο Frankenstein της Mary Shelley και στη τιμωρία του ανθρώπου που θέλει να εξισωθεί με το Θεό).

O Warlock σαν ΗΙΜ

Ακολούθησε μία ακόμα εμφάνιση στα Thor #165 και #166 (Iούνιος/Ιούλιος 1969)στα οποία ο μπερδεμένος HIM έρχεται αντιμέτωπος με τον Θεό του κεραυνού,όταν στη προσπάθεια του να βρει ταίρι "απαγάγει" την Jane Foster...Μέχρι εκεί όλα έδειχναν ότι ο χαρακτήρας θα ξεχνιόταν γρήγορα και απλά δημιουργήθηκε για 2-3 ιστορίες...Δεν έγινε τελικά ακριβώς έτσι..

Ο Nέος Warlock στο Marvel Premiere Απρίλιος 1972

H πρώτη μεγάλη αλλαγή στο χαρακτήρα όμως έρχεται αρχές της δεκαετίας του '70 όταν ο τότε editor in chief της Marvel Roy Thomas μαζί με το βετεράνο σχεδιαστή Gil Kane ξαναπαρουσιάζουν το χαρακτήρα ανανεωμένο(με στολή επηρεασμένη από τον Captain Marvel της Fawcett/DC με τον κίτρινο κεραυνό στο στήθος)και με νέο όνομα (ως Adam Warlock)στο νέο τίτλο Marvel Premiere #1(Απρίλιος 1972).Ο Τhomas επηρεασμένος εκείνη την εποχή από το soundtrack του μιούζικαλ Jesus Christ Superstar,παίρνει το ρίσκο να μετατρέψει τον Warlock σε "σουπερηρωικό' Μεσσία,δημιουργώντας μία παράλληλη Γη(δηλ.ο Ηigh Evolutionary το κάνει δίνοντας στον Αdam και ένα soul Gem) στην οποία ο Warlock θα έχει αυτό τον ρόλο.

Μετά από μία εμφάνιση σε αυτόν τον τίτλο(και αφού αποκτάει και έναν archvillain στο πρόσωπο του Man Beast μία εκδοχή ας πούμε του σατανά εφόσον ο Adam ήταν Μεσσίας)o Warlock αποκτά το δικό του τίτλο(The Power of Warlock (Αύγουστος 1972)ο οποίος όμως δεν θα έχει καλές πωλήσεις και θα σταματήσει στο τεύχος #8(Οκτώβριος 1973).Η ιστορία μάλιστα ολοκληρώνονταν σε 2 τεύχη του Hulk τα #176- #178 (Ιούνιος-Αύγουστος 1974)όπου ο Warlock Όλα έδειχναν για δεύτερη φορά ότι ο Warlock θα πέρναγε στη λήθη όμως για μια ακόμα φορά ο χαρακτήρας τους διέψευσε όλους..Ή μάλλον ο ερχομός του πολυτάλαντου Jim Starlin έδινε ακόμα μία ευκαιρία στον ήρωα να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο!!

Και έρχεται ο Jim Starlin!!Strange Tales #178 Φλεβάρης 1975

Μετά το εκπληκτικό και κλασσικότατο run του στο Captain Marvel(τεύχη #25- #34  Μάρτιος 1973 - Σεπτέμβριος 1974)o Jim Starlin ήταν έτοιμος να εκφράσει ακόμα περισσότερο τους προβληματισμούς και τα υπαρξιακά του θέματα και ανησυχίες μέσα από τις σελίδες του Warlock.Έτσι λοιπόν κάνει ένα ακόμα revamp του χαρακτήρα σε πιο κοσμικά μονοπάτια αρχικά μέσα από τον παλαιότερο τίτλο Strange Tales #178- #181 (Φεβρουάριος 1975 - Αύγουστος 1975)και Warlock #9- #15 (Οκτώβριος 1975-Νοέμβριος 1976)...O Starlin είχε ήδη μετατρέψει έναν ήρωα σε Μεσσία/μάρτυρα(Captain Marvel)και εδώ έβρισκε ήδη έναν έτοιμο.Επόμενο βήμα του λοιπόν ήταν να τον μετατρέψει από Μεσσία σε παρανοϊκό...

Ο Starlin συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει ο τίτλος

Και αυτό θα γίνει με την ανακάλυψη ότι πίσω από μία θρησκευτική αίρεση στο γαλαξία με το όνομα Universal church(που με σιδερένια γροθιά προσαρτίζει ολόκληρους κόσμους και οποιοδήποτε θελήσει να γίνει ή να μην γίνει μέλος της με τη βία)βρίσκεται ουσιαστικά μία σκοτεινή,διαβολική πλευρά του ίδιου του του εαυτού με το όνομα Magus...

Στην πορεία ο Adam θα βρει και τους δύο πιστούς συντρόφους του Gamora και Pip the Troll(που ειδικά ο δεύτερος θα δώσει νέα ώθηση και στιγμές χιούμορ στη σειρά)αλλά και έναν απρόσμενο σύμμαχο στο πλευρό του τιτάνα Thanos ο οποίος θέλει να εξοντώσει τον Magus,χρησιμοποιώντας τον Adam για τους δικούς του σκοπούς...Επίσης πρέπει να επισημάνω ότι μέσα από το στόμα του Magus o Starlin παρουσίαζε τα δικά του πιστεύω για την κοινωνία,τη πολιτική,και τη θρησκεία και τη δύναμη της...Ο Μagus δημιούργησε μία θρησκεία που όπως και οι περισσότερες βασίστηκε στο φόβο της αμαρτίας,και διαδόθηκε πολλές φορές με τη βία σε άλλους κόσμους του γαλαξία...

Η υπαρχηγός της universal Church μία σατανική γυναίκα με το όνομα Matriarch,πρώην πόρνη θα γίνει ο Ιούδας του,γιατί κάθε Θεός χρειάζεται και έναν...Aργότερα ο Warlock θα αντιμετωπίσει τον υπερεγκέφαλο ενός κοινού θνήτου σε κώμα,τον Star Thief που θέλει να καταστρέψει ολόκληρη την ζωή στην ύπαρξη..Ο τίτλος τελικά ολοκληρώθηκε στο τεύχος #15 το Νοέμβριο του '76 (αν και η ιστορία του Warlock συνεχίστηκε και στα Avengers Annual #7 - Αύγουστος 1977 και Marvel Two in One annual #2 - Δεκέμβριος 1977 που ολοκλήρωναν το Warlock saga μέχρι την επανεμφάνιση του ήρωα χρόνια ξανά αργότερα στο Infinity Gauntlet #1 - #6 Ιούλιος-Δεκέμβριος 1991 ).

Σενάρια πολύ προχωρημένα για την εποχή τους(η απόλυτη ψυχεδελική δημιουργία των 70's στα καλύτερα της με εκπροσώπoυς τον Starlin και τον Gerber)και φυσικά ο Starlin σε ένα απόλυτο one man show τόσο σαν συγγραφέας όσο και σχεδιαστής στον τίτλο(με μία βοήθεια από τον Steve Leialoha).Σχεδιαστικά ο Starlin απέδιδε δουλειά η ποιότητα της οποίας ήταν δύσκολο να σταθεί ακόμα και σε δι-μηνιάια βάση(που κυκλοφορούσε ο τίτλος)αλλά φυσικά το αποτέλεσμα ικανοποιούσε και τον πιο δύσκολο και απαιτητικό αναγνώστη με τον τέλειο ανατομικό σχεδιασμό,τους μύες στα σώματα των ηρώων που σφίζουν από ζωντάνια και δύναμη,τα τρελά,ψυχεδελικά και άκρως λεπτομερειακά layouts με αφύσικα και απόλυτα Ditko-ικά τοπία και τα ζωντανά χρώματα,ο Starlin δημιούργησε μία από τις πιο απόλυτες soap opera της δεκαετίας του '70 και όχι μόνο..

Ο Starlin πήρε δύο όχι και τόσο δημοφιλής χαρακτήρες(Captain Marvel&Warlock)και κυριολεκτικά τους απογείωσε δημιουργώντας δύο cult σειρές και ένα φανατικό fan base που πίνει νερό στο όνομα του μέχρι σήμερα.Μαζί με τα Omega the Unkwown και Man Thing του Steve Gerber(άλλος μεγάλος δημιουργός που διέπρεψε στη Marvel τη δεκαετία του '70 και άρθρο μου για το Man Thing θα βρείτε εδώ)  νομίζω ότι τα συγκεκριμένα τεύχη είναι ότι πιο διαφορετικό είχε εκδώσει μέχρι τότε η Marvel...

Σίγουρα και οι δύο δημιουργοί - αλλά περισσότερο ο Starlin- αντιμετώπιζε τους δικούς του υπαρξιακούς δαίμονες όταν έγραφε αυτές τις ιστορίες και σε συνδυασμό με το υπέροχο σχέδιο του δημιουργούν ένα από τα καλύτερα κόμικ της Marvel όλων των εποχών...

Στην Ελλάδα ο Warlock δεν είχε τη τύχη του Captain Marvel(που δημοσιεύτηκε κυρίως σε δύο περιοδικά τους Εκδικητές του Καμπανά και το Μπλέκ του Ανεμοδουρά καθώς αργότερα και σε ειδική έκδοση της Μαμούθ) να δημοσιευτεί σε κάποιο έντυπο αλλά υπάρχει το Warlock by Jim Starlin:The Complete Edition που συγκεντρώνει όλη τη δουλειά του Starlin στον ήρωα.Must αγορά για όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι πολύ καλό και να δουν τι διαμάντια έβγαζε η Marvel τη δεκαετία του '70.Αξίζει να υπάρχει στη συλλογή σας και τις βιβλιοθήκες σας.

Το άρθρο αφιερώνεται στο καλό φίλο και αδελφό Stone Nick(Γιάννη Βουτσινά)

Σπύρος Ανδριανός

Αντίο σε έναν μεγάλο...Steve Ditko 1927- 2018

Δυστυχώς είναι από αυτές τις ειδήσεις που τις ακούς και δεν μπορείς να το πιστέψεις...Ο Steve Ditko θρυλικός σχεδιαστής και συν-δημιουργός του Spider Man και του Doctor Strange(μαζί με τον Stan Lee)δυστυχώς δεν υπάρχει κοντά μας....

Ο σχεδιαστής που απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών βρέθηκε σύμφωνα με την αστυνομία νεκρός στο διαμέρισμά του στις 29 Ιουνίου...Ο Ditko που ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1953
δουλεύοντας στο studio των Jack Kirby&Joe Simon,δούλεψε σε όλες τις μεγάλες και σημαντικές εταιρείες των κόμικ(Atlas/Marvel,DC,Charlton comics)δημιουργώντας σημαντικούς ήρωες όπως Spiderman,Doctor Strange,Hawk and Dove,Mr.A,Question,Captain Atom,Blue Beetle(τη silver age εκδοχή του),Creeper κ.α. ενώ ασχολήθηκε με διάφορα genres όπως Science Fiction,Horror,mystery κ.τ.λ.

Η πρώτη του δουλειά για τη Marvel που τότε ονομαζόταν Atlas,ήταν η τετρασέλιδη ιστορία "There'll Be Some Changes Made" στον τίτλο Journey into Mystery #33 τον Απρίλιο του 1956.Οι ιστορίες που σχεδίασε για άλλους τίτλους της Atlas τη δεκαετία του '50(γνωστή και ως Atom Age)σε τίτλους όπως "Strange Tales" "Tales to Astonish" "Tales of Suspence" έχουν αφήσει εποχή...

Η πρώτη δουλειά του Ditko στο Journey Into Mystery #33

Αυτό οδήγησε τον editor της Marvel Stan Lee στο να συνεργαστεί αποκλειστικά μαζί του σε έναν τίτλο το "Αmazing Adventures" ξεκινώντας από το τεύχος #7  τον Δεκέμβριο του 1961.Ο τίτλος μετονομάστηκε σε "Amazing Adult Fantasy" αλλά δεν είχε μεγάλη επιτυχία παρά τις έξυπνα σεναριακά ιστορίες και τα υπέροχα σχέδια του Ditko.Στο τελευταίο τεύχος της σειράς το #15 όμως τον Αύγουστο του 1962 οι Lee και Ditko παρουσίασαν τη μεγαλύτερη ίσως δημιουργία τους που έμελλε να γίνει και ένας από τους διασημότερους χαρακτήρες στο χώρο του υπερηρωικού κόμικ τον Spiderman.Mε προτροπή του τότε εκδότη Martin Goodman,για τη δημιουργία ενός teenager ήρωα ο Stan Lee προσέγγισε τον Jack Kirby ο οποίος (ξανά)σχεδίασε μία παλαιότερη δημιουργία του(που ονομάζονταν Silver Spider)αλλά το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Lee,o οποίος απευθύνθηκε στον Ditko...Tα υπόλοιπα απλά είναι ιστορία...

Ο Ditko επίσης σχεδίασε και το τελευταίο τεύχος του Hulk το #6 (ενώ είχε κάνει μελάνι στα προηγούμενα στα σχέδια του Kirby)τον Μάρτιο του 1963 ενώ πάλι με τον Lee συν-δημιούργησε τον Doctor Strange για το #110 του περιοδικού Strange Tales τον Ιούλιο του 1963.

Πολλοί θεωρούν τη δουλειά του στον Doctor Strange ως την καλύτερή του(αν και επισκιάστηκε από εκείνην στο Amazing Spiderman).Συνέχισε επίσης να σχεδιάζει ιστορίες με τον Hulk όταν ο χαρακτήρας μετακόμισε στον τίτλο "Tales to Astonish" στο τεύχος #60 τον Οκτώβριο του 1964.

H επιστροφή του Hulk δια χειρός Ditko στο Tales to Astonish #60

Στον Αmazing Spider Man o Ditko έμεινε μέχρι και το τεύχος #38 τον Ιούλιο του 1966 έχοντας δώσει χαρακτήρες όπως Doctor Octopus,Green Goblin(που λέγεται ότι ήταν και η αφορμή για την αποχώρηση του από τον τίτλο όταν διαφώνησε με τον Lee για το άν έπρεπε να αποκαλύψουν ή όχι την ταυτότητά του)Vulture,Mysterio κ.α.Oι πραγματικοί λόγοι της διαφωνίας και αποχώρησής του δεν έγιναν ποτέ γνωστοί...

Το τελευταίο τεύχος του Ditko στον Spiderman

Στη συνέχεια ο Ditko συνέχισε σε εταιρείες όπως η Charlton δημιουργώντας χαρακτήρες όπως ο Blue Beetle(1967-1968 silver age εποχή του χαρακτήρα)Question(1967-1968)και Captain Atom(1965-1967)ενώ σε independent έντυπο(του Wally Wood)δημιούργησε τον χαρακτήρα Mr.A στο Witzend#3 το 1967.

Mr.A

Στην DC Ο Ditko έδωσε επίσης σημαντικούς χαρακτήρες όπως τον Creeper που εμφανίστηκε στο Showcase #3 τον Απρίλιο του 1968,Ηawk&Dove(Showcase #75 Iούνιος 1968)Shade the Changing Man(στο δεύτερο πέρασμά του από την εταιρεία)το 1977-78,Stalker(1975-76) ενώ είχε δημιουργήσει αρκετούς χαρακτήρες και για independent εταιρείες.

Ένα ακόμα δημιούργημα του Ditko o Creeper

Στο δεύτερο επίσης πέρασμά του από τη Marvel το 1979 εργάστηκε στο Machine Man,Micronauts,Captain Universe και έκανε και τα τελευταία τεύχη του Rom Space Knight.Συνέχισε να εργάζεται επίσης και για άλλες εταιρείες όπως Pacific,Eclipse,Archie comics,Dark Horse ενώ το 1992 δημιούργησε έναν από τους τελευταίους του χαρακτήρες την Sqirrel Girl για λογαριασμό της Marvel(εμφανίστηκε τον Γενάρη του '92 στο Marvel Super Heroes winter special)...To 1998 αποσύρθηκε οριστικά( ; ) από τον χώρο των mainstream comics αλλά οι δουλειές του συνέχιζαν να εκδίδονται σε συγκεντρωτικές εκδόσεις.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ,ήταν μοναχικός χαρακτήρας και σπάνια έδινε συνεντεύξεις.Διατηρούσε ένα στούντιο στο Midtown West του Manhattan μέχρι και το θάνατο του....

Η προσφορά του ανεκτίμητη θα τον θυμόμαστε πάντα από τις αθάνατες δημιουργίες του και από την τεράστια προσφορά του στο χώρο της 9ης τέχνης...Καλό σου ταξίδι Δάσκαλε....

Σπύρος Ανδριανός

Samurai Executioner (Kubikiri Asa首斬り朝)από Kazuo Koike και Goseki Kojima

Samurai Executioner 

''Punished is not the man himself,but the evil that resides in him..''

To Samurai Executioner ήταν η δεύτερη συνεργασία των Kazuo Koike(σενάριο)και Goseki Kojima(σχέδιο)μετά το Lone Wolf and cub(Kazure Okami子連れ狼 που θα παρουσιάσω σε μελλοντικό μου άρθρο) του 1970 και κυκλοφόρησε σε συνέχειες από το 1972 μέχρι το 1976.

Η ιστορία εξελίσσεται στην Φεουδαρχική Ιαπωνία της περιόδου του Edo(1603-1868).Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι ο Yamada Asaemon(ή περισσότερο γνωστός σαν Decapitator Asaemon-αυτός που κόβει τα κεφάλια)ένας Ronin που κύριο μέλημά του είναι να δοκιμάζει τα σπαθιά για το Σογκουνάτο.Επίσης αποκεφαλίζει ανθρώπους που έχουν διαπράξει εγκλήματα.Αναλαμβάνει τη θέση που είχε για χρόνια ο πατέρας του,τον οποίο μετά από δική του προτροπή(ενώ ξέρει ότι είναι άρρωστος)τον σκοτώνει για να δοκιμάσει την ικανότητά του στο σπαθί.Αυτή του όμως η δοκιμασία τον ξεγυμνώνει σχεδόν από κάθε συναίσθημα,το κυβερνητικό του πόστο και η αποστολή του,τον απομακρύνει από τους άλλους ανθρώπους..Ο ίδιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια,όταν εκείνος παίρνει ζωές ανθρώπων ακόμα και άν είναι ένοχοι..

Ο χαρακτήρας του Asaemon βασίζεται σε πραγματικούς ελεγκτές σπαθιών και εκτελεστές που είχαν υπηρετήσει το σογκουνάτο των Tokugawa της εποχής του Edo.Ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να θεωρηθεί "φίλος του" είναι ο  Sakane Kasajiro,ένας τίμιος και ικανότατος αστυνομικός που συχνά συμβουλεύεται τον Asaemon για προσωπικά και επαγγελματικά θέματα,και τον θεωρεί δικό του άνθρωπο.Ο Αsaemon θα εμφανιστεί σε μεγαλύτερη ηλικία και στο Lone Wolf and Cub για να αντιμετωπίσει τον Ogami Itto...

Η σειρά επίσης στηρίζεται στους ανθρώπους,που ο Asaemon καλείται να αποκεφαλίσει...Βλέπουμε σε πολλά κεφάλαια τη δική τους ιστορία,τους λόγους για τους οποίους διέπραξαν το έγκλημα,τα όνειρα τους που δεν πραγματοποιήθηκαν,τις τελευταίες τους επιθυμίες πριν τους εκτελέσει ο Asaemon...Πολλές από αυτές τις ιστορίες δίνουν τροφή για σκέψη τόσο στον Asaemon όσο και στον αναγνώστη...

Το κόμικ αποτελεί μία ξενάγηση/ταξίδι στην Φεουδαρχική Ιαπωνία,τα ήθη και τα έθιμα της,την κουλτούρα της,μία εικονογραφημένη τοιχογραφία της κοινωνίας της.Επίσης κινείται σε διαφορετικά μονοπάτια από το(πιο διάσημο)Lone wolf and cub και τον Ogami Itto,αφού δεν πρόκειται για μία ιστορία εκδίκησης,και ο χαρακτήρας του Asaemon είναι περισσότερο σεβαστός τόσο από αυτούς που τον γνωρίζουν,όσο και από αυτούς που εκτελεί!!Είναι ακριβώς η προσωποποίηση της τιμής των Σαμουράι...

Σχεδιαστικά και σεναριακά το manga δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο δίδυμο από αυτό των Koike&Gojima.Για μια ακόμα φορά η συνεργασία τους είναι άψογη,ο ένας συμπληρώνει τον άλλο,και το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά για μια ακόμα φορά να είναι αριστουργηματικό...Ο Gojima μεγάλος μάστορας του σχεδίου,της σωματικής ανατομίας και των σκηνών δράσης ζωντανεύει τις εικόνες των καρέ μπροστά στα μάτια του αναγνώστη,ενώ οι εκφράσεις των προσώπων,και τα background σχέδια με έμφαση στη λεπτομέρεια ειδικά στα κτίρια και στα τοπία αφήνουν με το στόμα ανοικτό από θαυμασμό και τον πιο απαιτητικό κομικσόφιλο...Μαθήματα σεναρίου από το μεγάλο δάσκαλο Kazuo Koike που οι ιστορίες του και οι χαρακτήρες που έχει γράψει έχουν δημιουργήσει ολόκληρη σχολή...

Αν σας αρέσουν οι σαμουράι με τα σπαθιά τους,η ιαπωνική κουλτούρα,και οι ιστορίες εγκλήματος και προδοσίας δοσμένες όμως με το πιο ανθρώπινο τρόπο,τότε αυτό το manga επιβάλλεται να το έχετε στη συλλογή σας.Η σειρά κυκλοφόρησε το 2006 και στα αγγλικά από τη Dark Horse σε 10 τομάκια ενώ πρόσφατα κυκλοφορούν και omnibus εκδόσεις με περισσότερο υλικό από τις αρχικές.Αρχίστε τώρα τη συλλογή σας!!

Σπύρος Ανδριανός

HAWKMAN #1 από Robert Venditti,Bryan Hitch&Alex Sinclair

Θυμάμαι όταν ανακοινώθηκε καινούργιος τίτλος για τον Hawkman ακριβώς λίγο πριν το τέλος του προηγούμενου big event της DC - Dark Knights Metal,τις ελπίδες μου για ένα καλύτερο μέλλον του ταλαιπωρημένου(από εκατοντάδες νέα incarnation&origins) αυτού ήρωα της DC(Το άρθρο μου θα το βρείτε εδώ)

Διαβάζοντας λοιπόν το πρώτο τεύχος της νέας σειράς Hawkman μπορώ να πω ότι ίσως μετά από καιρό ο ήρωας βρίσκεται σε καλά χέρια ή έστω τον γράφει κάποιος που σέβεται τη μεγάλη ιστορία του χαρακτήρα.Και αυτό ακριβώς κάνει ο Robert Venditti από το  πρώτο κιόλας τεύχος.Πρώτα απ' όλα έχουμε μία επιστροφή του ήρωα στις ρίζες του.Δηλαδή όπως ήταν τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του.Αρχαιολόγος,να αναζητά θησαυρούς στα πιο απίθανα και επικίνδυνα μέρη,κάτι σαν τον Indiana Jones αλλά με φτερά...Καμία σχέση με την macho και thirst for blood εκδοχή που είχαμε (δυστυχώς)δει στο new 52...Μπορώ να πω ότι μετά τα καταπληκτικά run στον τίτλο από Robinson και Johns,αυτό του Venditti(ακολουθώντας τα βήματα των δύο προαναφερομένων συγγραφέων και την αγάπη του για τον χαρακτήρα)θα κινηθεί στα ίδια εξαιρετικά επίπεδα...

Επίσης ο Hawkman του Venditti είναι πιο συμπαθητικός και down on earth χαρακτήρας,όχι τόσο αντικοινωνικός και μη συνεργάσιμος όπως ίσως η Katar Hol εκδοχή του(ζητά τη βοήθεια τόσο της  Madame Xanadu,όσο και ενός Έλληνα φίλο του σε αναζήτηση αρχαιολογικού ευρήματος κοντά στη Σαντορίνη)και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό με ηγετικό προφίλ.Οι αναζητήσεις του τόσο για τα κρυφά κομμάτια του παρελθόντος του,όσο και των αρχαιολογικών ευρημάτων μου θύμισαν πολύ τη μεθοδικότητα που διακρίνει τον Bat Man.

O Venditti σε πολλά σημεία κλείνει πονηρά το μάτι στο παρελθόν του ήρωα(όσοι παλιοί αναγνώστες δείτε τη σκηνή μάχης με το Golem φύλακα στη Σαντορίνη θα καταλάβετε τι εννοώ),εμπλουτίζοντας όμως την ήδη πλούσια ιστορία του χαρακτήρα με νέα στοιχεία,καθώς και με ένα μεγάλο μυστήριο σχετικά με ζωές και εκδοχές του(Catar-ol από Krypton,Κatarhul από πλανήτη Raan) που ο ίδιος ο Carter αγνοούσε ως τώρα....Και το μυστήριο μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν ο Carter ανακαλύπτει μία απειλή τόσο μεγάλη που ήδη μπορεί να είναι αργά για τη σωτηρία της Γης...

Ο Bryan Hitch κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές που έχω δει εδώ και πολύ καιρό(ειδικά μετά τη προχειρότητα τη σχεδιαστική αλλά σημαντικότερο σεναριακή της Justice League)με εντυπωσιακές σκηνές μάχης,καλοσχεδιασμένα και λεπτομερειακά splash pages και έναν Hawkman ολοζώντανο μπροστά στα μάτια του αναγνώστη έτοιμος να πετάξει μαζί του(ειδικά η πρώτη σελίδα που ανοίγει το τεύχος).Πολύ καλή δουλειά στα χρώματα από  Alex Sinclair που δένουν τέλεια με τα σχέδια του Hitch,χωρίς να αλλοιώνουν τις λεπτομέρειες στα μελάνια(με βοήθεια από Andrew Currie)και χωρίς να κουράζουν καθόλου το μάτι του αναγνώστη.Γενικά φαίνεται ότι το team έχει δέσει καλά μεταξύ του.

Ένα πολύ καλό πρώτο τεύχος μου άφησε καλές εντυπώσεις,περιμένω τη συνέχεια της ιστορίας,ελπίζω να μην απογοητευθώ στη συνέχεια αλλά νομίζω ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο και μακάρι να συνεχίσουν έτσι(αν δεν μείνουν μόνο για το πρώτο story arc)Πραγματικά ο Hawkman χρειάζεται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει και πάλι ψηλά στο πάνθεον των μεγάλων ηρώων της DC που δυστυχώς κάποιοι τον γκρέμισαν με τις λάθος προσεγγίσεις τους και την άγνοια τους.

Σπύρος Ανδριανός

The Crow του James O'Barr

The Crow 

“I love thee with the breath, smiles, tears, of all my life! And if God choose, I shall but love thee better after death...” - Eric Draven,The Crow

Όπως τις περισσότερες φορές σε κάθε έργο ενός δημιουργού,υπάρχουν και οι ιστορίες που το συνοδεύουν σχετικά με την έμπνευση που άντλησε ο καλλιτέχνης.
Στην περίπτωση του James O'Barr υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές σχετικά με την δημιουργία του The Crow,ενός αριστουργήματος στο χώρο των indie&underground κόμικ.Η κύρια εκδοχή είναι ότι ο δημιουργός εμπνεύστηκε το κόμικ από τον πόνο που τoυ προκάλεσε η δική του προσωπική απώλεια της κοπέλας του από τις ρόδες ενός μεθυσμένου οδηγού...Άλλοι υποστηρίζουν πάλι ότι εμπνεύστηκε την ιστορία διαβάζοντας για τη δολοφονία ενός ζευγαριού στο Detroit ακούγοντας τη μουσική των Cure,των Joy Division και των Pitch Shifter και πάντα επηρεασμένος από τις δουλειές των Will Eisner και Vaughn Bode.Όποια και αν είναι η αληθινή εκδοχή το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.Ότι ο James O'Barr δημιούργησε ένα κλασσικό και αθάνατο έργο στην ιστορία της 9ης τέχνης.

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Εric Draven και η κοπέλα του η Shelly με την οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί,πέφτουν θύματα μιας ομάδας αλητών όταν το αυτοκίνητό τους μένει από βενζίνη...Ο Eric πυροβολείται στο κεφάλι και την ώρα που πεθαίνει,ανήμπορος να κινηθεί βλέπει την κοπέλα του,να κακοποιείται,να βιάζεται και να πυροβολείται και εκείνη στο κεφάλι....Οι αλήτες τους αφήνουν στο δρόμο για νεκρούς...Ο Εric καταλήγει στο νοσοκομείο μερικές ώρες αργότερα...Ανασταίνεται από ένα υπερφυσικό κοράκι που σύμφωνα με τους μύθους των Ινδιάνων,αποτελεί τον δεσμό ανάμεσα στο κόσμο των ζωντανών και αυτών των νεκρών,και φέρνει πάλι στη ζωή όσους έχουν δολοφονηθεί άδικα και άγρια για να πάρουν εκδίκηση...Και αυτό θα κάνει και ο Eric με την καθοδήγηση πάντα του πουλιού...Θα ψάξει να βρει έναν έναν τους δολοφόνους και θα τους κάνει να πληρώσουν...

Όταν δεν ψάχνει να καθαρίσει τους δολοφόνους του ο Eric περνά στιγμές στο(εγκαταλειμμένο πλέον) σπίτι που ζούσε με την Shelly,παρέα με τις αναμνήσεις του,τον πόνο του και το μαρτύριο του,αυτοτραυματίζοντας τον εαυτό του...Στο δρόμο του θα βρει ένα κακοποιημένο κοριτσάκι την Sherri,του οποίου η ναρκομανής μητέρα του για να εξασφαλίσει τη δόση της,κοιμάται με έναν από τους αλήτες,τον Funboy...Μία φιλία θα δημιουργηθεί μεταξύ των δύο(με το κοριτσάκι να τον αποκαλεί "κλόουν" εξαιτίας του βαμμένου  προσώπου  του,και τον Eric να την αποκαλεί "πριγκίπισσα")και ο Eric θα της χαρίσει το δακτυλίδι με το οποίο είχε ζητήσει τη μέρα των θανάτων τους,τη Shelly σε γάμο....

Το the Crow παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σαν pin up στη τελευταία σελίδα του περιοδικού Deadworld #10 των εκδόσεων Caliber Press τον Νοέμβριο του 1988 και στη συνέχεια η πρώτη ιστορία(σαν prequel) με τίτλο "inertia"(αδράνεια)στο Caliber presents #1 τον Γενάρη του 1989.Η πρώτη σειρά του Crow βγήκε σε 4 τεύχη από το Φλεβάρη μέχρι τον Μαιο του 1989 με τίτλους όπως "Pain"(πόνος) "Fear"(φόβος) "Irony"(ειρωνεία) και "Despair''(απελπισία).4 τεύχη που οδηγούν τον αναγνώστη και τον Eric στο δρόμο της εκδίκησης ενάντια στους TinTin,TomTom,TopDollar,Funboy και τέλος τον T-Bird τον αρχηγό της συμμορίας που στέρησε τις ζωές δύο νέων ερωτευμένων ανθρώπων...

Deadworld #10 πρώτο ad με το χαρακτήρα Νοέμβριος 1988

Για εμένα όμως προσωπικά το the Crow δεν είναι τόσο μία ιστορία εκδίκησης,όσο μία ιστορία αγάπης και μία ιστορία για τον πόνο της απώλειας ειδικά όταν εκείνη είναι τόσο ξαφνική,τόσο άδικη και σκληρή....Οι διαχωριστικές γραμμές της αγάπης και του μίσους δεν υπάρχουν πλέον...

Ο Ο'Βarr άντλησε έμπνευση μέσα από τον πόνο και την απώλεια(πιστεύω ότι ήταν προσωπική για να τον αποδώσει τόσο εκφραστικά και καταραμένα στο χαρτί)και δημιούργησε ένα αριστούργημα γοτθικής τέχνης...Ποτέ άλλoτε ο πόνος και η θλίψη δεν προσέφεραν τόση έμπνευση όσο σε αυτό το κόμικ...Τα σχέδια του O'Barr μοναδικά,ιδιαίτερα λεπτομερειακά,γεμάτα δύναμη και θράσος,βίαια αλλά και μαγευτικά,ένα πραγματικό ποίημα(ειδικά στις σκηνές των Flashback που το σχέδιο είναι με μολύβι)σε βάζουν αμέσως μέσα στην σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει τον κόσμο του κορακιού...Ο δημιουργός σχεδιάζει μεγάλα μάτια στα πρόσωπα για να αποδώσει καλύτερα τα χαρακτηριστικά και τα αισθήματα των χαρακτήρων,ενώ στο Κοράκι δίνει μία ανδρόγυνη μορφή,κάνοντας τον να ξεχωρίζει από τους περισσότερους υπερήρωες των κόμικ με τα μπράτσα και τις πολύχρωμες σχολές.Το μόνο που τον νοιάζει είναι η εκδίκηση του και όχι ο ηρωισμός ή η ανδροπρέπεια του...Η εμφάνιση του δεν είναι ηρωική(κάθε άλλο μάλιστα),δεν θέλει να προξενεί φόβο στους κακούς όπως ένας Bat Man ή Daredevil,αλλά εκείνη προέρχεται από την τρέλα της απώλειας,από τη δίψα της εκδίκησης,από την προσπάθεια να θάψει τον άνθρωπο που κάποτε λεγόταν Eric Draven...

Όσο σκοτεινός,σοκαριστικός και βίαιος είναι ο O'Barr στις σκηνές εκδίκησης που σχεδιάζει,τόσο τρυφερός,ποιητικός, συγκινητικός στις πρόζες και σκηνές ανάμνησης...Ένας εκπληκτικός συνδυασμός(ή μία χτυπητή αντίθεση αν προτιμάτε) που μαγεύει και ταυτόχρονα συναρπάζει τον αναγνώστη...Ένα σκοτεινό και καταραμένο αριστούργημα γοτθικής λογοτεχνίας και εικονογραφημένης τέχνης που μένει αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου,παραμένοντας ακόμα και σήμερα κλασσικό.

'''Ενας άντρας παίζει βιολί,και οι χορδές είναι τα νεύρα του ίδιου του του χεριού..."Ποίηση και κόμικ συνδυάζονται για πρώτη φορά τόσο ομοιόμορφα μαζί με στίχους από αγαπημένα κομμάτια του δημιουργού κάνοντας έτσι το the Crow μία μοναδική εμπειρία ανάγνωσης...

Μαζί με τα Watchmen,Dark Knight,Maus κ.α. το The Crow πέρασαν τα κόμικ σε άλλο επίπεδο και τα κατοχύρωσαν στη μνήμη του κοινού ως νέα μορφή τέχνης και όχι απλά παιδιάστικα αναγνώσματα..Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το the Crow είναι το independent comic με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα,έχοντας δημιουργήσει πλήθος φανατικών αναγνωστών που ακολουθεί πιστά όλες τις incarnations του χαρακτήρα(γιατί το κοράκι δεν είναι μόνο ο Eric Draven,αλλά κάθε ψυχή που θέλει να πάρει εκδίκηση)Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες με πωλήσεις πάνω από 750 χιλιάδες αντίτυπα,ενώ ο δημιουργός του έχει κερδίσει το "storyteller award" στο φεστιβάλ κόμικς της  Angoulême.

Το κόμικ εκδοτικά έχει συνεχίσει την πορεία του και σε άλλες εταιρείες όπως την Image comics,Kitchen Sink Press,Titan Books,London Nights Studios και πρόσφατα στην IDW.Έχει βγάλει 3 live action films στο σινεμά(στην πρώτη cult πλέον ταινία του 1994 πρωταγωνιστούσε ο αδικοχαμένος γιος του Bruce Lee,Brandon που πέθανε λίγο πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα)μία τηλεοπτική σειρά(με τον Mark Dacascos στον ρόλο)νουβέλες ακόμα και video games.Έχει επανεκδοθεί πολλές φορές(προτιμήστε μία special edition να θαυμάσετε τα μετέπειτα pinup σχέδια του O'Barr)και στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Παρα Πέντε(με την επωνυμία Metal Comics)σε 4 τομάκια.Αγοράστε το όπου το βρείτε και...απολαύστε υπεύθυνα!!

Σπύρος Ανδριανός

Ηulk Gray των Jeff Loeb και Tim Sale

Hulk Gray

"She's gone now... there are so many other stories of what happened afterwards. But... they will now always be colored by the knowledge that she loved me for all the wrong reasons." 

- Bruce Banner

Υπάρχουν δημιουργοί που συνεργάζονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν μία ιστορία απλά και μόνο γιατί έτσι τους ζητήθηκε από την εταιρεία τους,και υπάρχουν και οι δημιουργοί που ουσιαστικά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και δουλεύουν σαν μία αυτόνομη δύναμη.Στη δεύτερη κατηγορία αυτή ανήκουν ο Jeff Loeb και ο Tim Sale ένα από το καλύτερο και δημιουργικότερο ίσως δίδυμο της βιομηχανίας των κόμικ.Με μία κοινή συνεργασία που ξεκινά από το μακρινό πλέον 1991(όταν συνεργαστήκανε για πρώτη φορά στο Challengers of the Unkown vol.2 για 8 τεύχη)και η κοινή τους πορεία συνεχίστηκε με ακόμα πιο κλασσικές δημιουργίες όπως τα Bat Man the Long Halloween(1996-97)Superman for all seasons(1998)Bat Man:Dark Victory(1999-2000)Cat woman :When in Rome(2004)καθώς και τη σειρά "χρωμάτων" για τη Marvel Spiderman: Blue(2002-2003)Daredevil :yellow(2001-2002)Captain America : White(2015-2016)η οποία επικεντρώνεται στις πρώτες εμφανίσεις των κλασσικών χαρακτήρων της Marvel(εξ'ού και τα χρώματα από τις στολές τους) και τη σχέση τους με τους αγαπημένους τους.

Το Hulk : Gray ήταν η τρίτη συνεργασία τους για τη Marvel και η τρίτη της σειράς που κυκλοφόρησε από τον Δεκέμβριο του 2003 μέχρι και τον Απρίλιο του 2004.Εδώ η επιλογή του χρώματος δεν έχει να κάνει με το χρώμα της στολής που φορούσε ο χαρακτήρας,όσο με το χρώμα που είχε ο Hulk στην πρώτη του εμφάνιση που φυσικά δεν ήταν άλλο από το γκρίζο(τουλάχιστον στο πρώτο τεύχος του γιατί ο Stan Lee βλέποντας ότι ο colorist είχε πρόβλημα να αποδίδει το χρώμα ίδιο από panel σε panel το άλλαξε στο γνωστό μας πράσινο που όλοι γνωρίζουμε).

H ιστορία έτσι όπως την εξομολογείται ο Banner σήμερα στο γραφείο του ψυχιάτρου Leonard "Doc"Samson,έχει να κάνει με τις 48 πρώτες ώρες του σαν Hulk,μετά το ατύχημα με τη βόμβα Γάμμα που του άλλαξε ολόκληρη τη ζωή....Μέσα από τη συνεδρία τους ο Loeb ερευνά τη ψυχολογία όλων των χαρακτήρων που ο καθένας έπαιξε το δικό του ρόλο σε αυτό το δράμα...H συνειδητοποίηση του Banner ότι εκείνος και το τέρας είναι η ίδια ύπαρξη όταν σκέφτονται την ίδια στιγμή την Betty...Ο Ηulk ήταν το τίμημα που ο Banner πλήρωσε για τη δημιουργία της βόμβας Γάμμα....

H ίδια η Betty που δεν φοβήθηκε στιγμή το τέρας ακόμα και από τη πρώτη τους συνάντηση ίσως γιατί το έβλεπε σαν κάτι γνώριμο,έχοντας η ίδια μεγαλώσει με έναν αυταρχικό και αποξενωμένο πατέρα..Ίσως είναι η μόνη ύπαρξη που μπορεί να "νικήσει" εκ των έσω το τέρας χωρίς να χρειαστεί ούτε καν να χρησιμοποιήσει ούτε καν τη δυναμή της...

Ο Τhunderbolt Ross ο οποίος γίνεται ορκισμένος εχθρός του τέρατος.Στη πρώτη τους συνάντηση ένιωσε τόσο μικρός απέναντι σε μία τέτοια δύναμη κάτι που δεν το είχε ξανανιώσει μέχρι τότε στη ζωή του..Εγωιστής,μικρόμυαλος και τυφλωμένος από το μίσος του κυνηγά το τέρας χρησιμοποιώντας τη δύναμη του προς δικό του όφελος...Και δεν θα σταματήσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του...Εδώ ο Loeb κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί σοβαρά και να αναρωτηθεί ποιος τελικά από τους δυο είναι το αληθινό τέρας;;

Όταν ο Samson ρωτάει τον Banner πώς μέσα στα τόσα χρόνια καταστροφής που έσπειρε το τέρας δεν πέθανε κάποιος αθώος,ο Banner δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό αν και υποπτεύεται ότι ο Ross έστελνε όλους αυτούς τους στρατιώτες εναντίων του Hulk για να συμβεί το κακό και να δείξει στον κόσμο πόσο απειλή ήταν το τέρας...Kaι εδώ ο Banner είναι σκληρός με τον εαυτό του,όσο και αν ο Samson προσπαθεί να τον πείσει ότι ο Hulk δεν έβλαψε κανέναν...Ο Βanner θεωρεί τον εαυτό του το ίδιο τέρας με τον Hulk....

Ο Loeb πέρα από μία μελέτη της ψυχοσύνθεσης των χαρακτήρων,μας δίνει μια πιο μοντέρνα έκδοση του μύθου του Hulk που ίσως ξενίσει σε κάποιους παλαιότερους και πιο "σκληροπυρηνικούς"θαυμαστές του πράσινου(πλέον)γίγαντα,αλλά πάντα με σεβασμό στη δουλειά των Lee&Kirby που τα ξεκίνησαν όλα.Πιο απλοικός σεναριακά σε σχέση με το Long Halloween,αλλά πιστός στην πρωτότυπη ιστορία όσο μπορεί,μας παρουσιάζει τη τραγικότητα και τη μοναξιά τόσο του Banner,όσο και του τέρατος που ειδικά για το δεύτερο(Hulk) έχουμε την ευκαιρία ίσως για πρώτη φορά μετά τις ιστορίες του Peter David,να δούμε την ανθρώπινη πλευρά του...

To σχέδιο του Tim Sale ίσως ενοχλεί κάποιους για το πόσο "καρτουνίστικο" φαίνεται με μία πρώτη ματιά.Μην ξεχνάμε όμως ότι το σχέδιο του Sale έχει δημιουργήσει ολόκληρη σχολή(με καλλιτέχνες όπως ο Μarcos Martin&Eduardo Risso)...Εδώ ο Sale όμως έχει πετύχει κάτι πολύ δύσκολο...Να παρουσιάσει τα συναισθήματα των χαρακτήρων τόσο ζωντανά μέσα από τις εκφράσεις των προσώπων τους ώστε να νομίζεις παρά το απλοικό και καρτουνίστικο και αν είναι το σχέδιο,ότι τους βλέπεις μπροστά σου...Ειδικά οι εναλλαγές στο πρόσωπο και τις εκφράσεις του Hulk,από ένα μεγάλο παιδί που δεν καταλαβαίνει καλά καλά που βρίσκεται και γιατί τον κυνηγούν,σε έναν γίγαντα γεμάτο οργή και θυμό για όσους τον καταδιώκουν και απλά δεν τον αφήνουν ήσυχο,είναι αριστουργηματικές...

Ο Sale δίνει ακριβώς στον Hulk τη μορφή που είχε στις πρώτες εκείνες εμφανίσεις του,ένα μείγμα από τις ταινίες του Frankenstein με τον Boris Karloff μαζί με τον μύθο του Dr.Jekyll&Mr.Hyde από το ομόνυμο βιβλίο του Robert Louis Stevenson.Ένα εξαιρετικό μείγμα πρωτόγονου θυμού,λύπης και παιδιάστικης αφέλειας του τέρατος όλα σε ένα..Οι σκηνές δράσεις(ειδικά η μονομαχία με τον Iron Man στην πρώτη τους συνάντηση πριν την ίδρυση των Avengers σύμφωνα με την ιστορία)είναι πειστικές και καλοσχεδιασμένες για να δώσουν αυτό που προσφέρουν.Θα έλεγα μάλιστα ότι σχεδιαστικά το Hulk:Gray είναι μία από τις καλύτερες δουλειές του..Μεγάλη βοήθεια στα χρώματα και στον φωτισμό προσφέρουν και η δουλειά του Matt Hollingsworth που φυσικά δεν γίνεται να παραλείψουμε...

Προσωπικά θεωρώ το Hulk:Gray μία από τις καλύτερες(αν όχι η καλύτερη)από τη σειρά των "χρωμάτων" και μία ευκαιρία ειδικά για νέους αναγνώστες να αρχίσουν από αυτή πριν διαβάσουν φυσικά και τα αριστουργήματα του David στον τίτλο...Για όσους αρέσκονται τόσο τον χαρακτήρα της Marvel,όσο και το συγκεκριμένο δημιουργικό δίδυμο τότε η συγκεκριμένη σειρά απευθύνεται σε αυτούς και σίγουρα δεν θα τους απογοητέψει...

Σπύρος Ανδριανός