O Tεν Τεν και οι Πικάρος( Tin Tin et Les Picaros) - Το κύκνειο Άσμα του Hergé

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

 Ο Τεν Τεν και οι Πικάρος ήταν το 23ο και τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ που δημιούργησε ο Hergé. Η ιστορία δημοσιεύτηκε από τις 16 Σεπτεμβρίου 1975 ώς την 13 Απριλίου 1976 στις σελίδες του περιοδικού Journal de Tintin , πριν εκδοθεί ως αυτόνομο άλμπουμ από τις εκδόσεις Casterman το1976.

O Tεν Τεν μαζί με τον Χάντοκ και τον καθηγητή Τουρνεσόλ,μαθαίνουν ότι η φίλη τους,η διάσημη υψίφωνος Κασταφιόρε, συνελήφθει μαζί με τους φίλους και συναδέλφους της, στη μη υπαρκτή χώρα του San Theodoros(που ο Τεν Τεν είχε επισκεφτεί και στην ιστορία το Σπασμένο Αυτί το 1937) όπου επρόκειτο να δώσει συναυλία, κατηγορούμενοι για συνομωσία εναντίων του στρατηγού(και δικτάτορα) Ταπιόκα. 

 Επηρεασμένος από τη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στη Λατινική Αμερική, τον Φιντέλ Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα, καθώς και από τη κουλτούρα και αρχιτεκτονική χωρών όπως της Βραζιλίας και του Περού, ως και του αρχαίου πολιτισμού των Μάγια(όπως άλλωστε και στο Ναό του ήλιου το άλμπουμ του 1949) ο Herge παρουσιάζει τη πιο ''ώριμη'' ιστορία του με ήρωα το δημοσιογράφο Τεν Τεν, καθώς και πολλούς νεοτερισμούς τόσο σχεδιαστικά όσο και στη μορφή των χαρακτήρων του ειδικά στον Tεν Τεν που μετά από πολλές δεκαετίες εγκαταλείπει το παντελόνι του γκόλφ για κανονικά μακριά μπατζάκια(αν και αυτή η εμφάνιση είχε προηγηθεί στην ταινία κινουμένων σχεδίων Tintin et le Temple du Soleil/Ο Ναός του Ήλιου το 1969 όπως και στην επόμενη που ακολούθησε το Tintin et le Lac aux requins/Η Λίμνη με τους Καρχαρίες το 1972) , καθώς επίσης που εμφανίζεται με ένα γνωστό λογότυπο στο κράνος του – το σήμα CND (Campaign for Nuclear Disarmament) – το οποίο κατά τη δεκαετία του 60 άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως ως σύμβολο ειρήνης και αγάπης....Καθόλου άσχημα για έναν δημιουργό που κρίθηκε- άδικα για εμένα- σαν συντηρητικός(σύμφωνα με τον κριτικό λογοτεχνίας Tom McCarthy φάνηκε ότι "η αριστερή τάση του Hergé είχε κερδίσει τις δεξιές προοπτικές που κυριαρχούσαν στην πρώιμη δουλειά του.." 

 Επίσης ο καπετάνιος Χάντοκ δεν πίνει πλέον ούτε είναι αθυρόστομος!!Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Λούκυ Λούκ δεν είχε κόψει ακόμα τότε το τσιγάρο...Ίσως κάποιοι επικριτές του έργου-καθώς και του ίδιου- του Herge θεωρήσουν ότι σε αυτό το άλμπουμ τόσο ο δημιουργός, όσο και οι χαρακτήρες του, παρουσιάζονται κουρασμένοι, έχουν "βαρύνει" καθώς στην ιστορία δεν γίνεται κάτι το επαναστατικό που θα αλλάξει τη ζωή των κατοίκων του τόπου, που απλά βλέπουν την εξουσία να αλλάζει χέρια από στρατηγό σε στρατηγό...Άλλοι πάλι παραπονιούνται γιατί το σχέδιο δεν είναι στα καλά επίπεδα που τους είχε συνηθήσει ο δημιουργός στις προηγούμενες δουλειές του, και αυτό ίσως γιατί ο Hergé, σύμφωνα με τις κακές γλώσσες εμπιστεύτηκε το μελάνωμα των σχεδίων του σε βοηθούς του στα studio Hergé (κυρίως στον Bob De Moor)με αποτέλεσμα ολόκληρο το κόμικ σχεδιαστικά σε ορισμένα σημεία του να παρουσιάζει μία ανισότητα, στις πιο οξυδερκείς ματιές των πιστών αναγνωστών του Tin Tin.Άλλες φορές πάλι ειδικά στα background(βλέπε σκηνές καρναβαλιού)εμφανίζεται αρκετά φορτωμένο, μακριά από το πιο λιτό και ώρες ώρες αφαιρετικό στυλ του δημιουργού.

Με τον Tεν Τεν και τους φίλους του να είναι περισσότερο παθητικοί στα γεγονότα που συμβαίνουν, παρά επαναστατικοί όπως ίσως στα προηγούμενα άλμπουμ, προσπαθώντας ίσως να τα αλλάξουν...

Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει, και όσο μεγαλώνει ο Herge, τόσο ίσως μεγάλωνε και η δημιουργία του, η οποία ακολούθησε το δημιουργό της λίγα χρόνια αργότερα, στο αναπόφευκτο τέλος του.. Πάντως και από συναισθηματικής άποψης, το γεγονός ότι είναι η τελευταία ολοκληρωμένη ιστορία που έγραψε και σχεδίασε ο Herge,δίνει στο άλμπουμ μία ρομαντική χροιά. Το άλμπουμ αυτό θα ήταν το κύκνειο άσμα του μεγάλου δημιουργού μέχρι το θάνατο του το 1983, όπου έφυγε προτού ολοκληρώσει ακόμα μία περιπέτεια του εικονογραφημένου παιδιού του το L'Alph Art σημειώσεις και προσχέδια του οποίου κυκλοφόρησαν τρία χρόνια μετά το θάνατο του Hergé.

Ένα ακόμα κείμενο μου για τη ζωή και το έργο του Hergé θα βρείτε εδώ, εδώ και επίσης και εδώ

Elzie Crisler Segar - Ο μεγάλος οραματιστής

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Γεννημένος στο Τσέστερ του Ιλινόις τον Δεκέμβριο του 1894, ο Elzie Crisler Segar ανήσυχο πνεύμα, έζησε μια ταραχώδη νεανική ηλικία στην οποία ακολούθησε ένα σωρό δουλειές μέχρι να αρχίσει να ασχολείται με το σχεδιασμό κόμικς. Η οικογένεια ζούσε σε ένα σπίτι στην οδό Harrison, κοντά στα απότομα City Steps του Chester. Ο πατέρας του ζούσε ζωγραφίζοντας σπίτια και κρεμώντας ταπετσαρίες, μια επιχείρηση που ήθελε πολύ να συμμετάσχει ο μικρότερος γιος του. 

Αλλά παρόλο που βοήθησε τον πατέρα του στις εσωτερικές του δουλειές, ο Elzie είχε ήδη προσελκύσει άλλα είδη καλλιτεχνικής έκφρασης. Εργάστηκε τοπικά ως φωτογράφος, ακόμη και μουσικός. Πέρα από όλα αυτά, εργάστηκε στην τοπική κινηματογραφική αίθουσα, την Opera House του Bill Schuchert . Σαν μηχανικός προβολής είχε δει πολλές από τις πρώτες μικρού μήκος ταινίες του Charlie Chaplin, οι οποίες τον επηρέασαν στο να αποτυπώσει παρόμοιες τρελές καταστάσεις στο χαρτί. Όταν οι πρώτες του δουλειές απορρίφθηκαν, αποφάσισε να παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα σχεδίου δι' αλληλογραφίας και να δοκιμάσει την τύχη του στο Σικάγο.

Εκεί θα τον πάρει υπό την προστασία του ένας άλλος μεγάλος δημιουργός ο Richard F. Outcault (πατέρας του Yellow boy και του Buster Brown) που είχε εξελίξει τα κόμικς με τη μορφή που έχουν σχεδόν μέχρι σήμερα. Ο Outcault τον συστήνει αμέσως στον διευθυντή της Chicago Evening Post, όπου εκεί θα αρχίσει το πρώτο του κόμικς στριπ, Charlie Chaplin's Comic Caper, εμπνευσμένο φυσικά από τις ταινίες του Chaplin που έβλεπε. Οι δύο επόμενες δουλειές του θα είναι τα strip And They Get Away With It (Μάιος-Σεπτέμβριος 1917) και Barry the Boob (Σεπτέμβριος 1917-Απρίλιος 1918). Σύντομα το ταλέντο του θα τραβήξει τη προσοχή των υπεύθυνων  της King Feature Syndicate που είχε ιδρυθεί το 1916 από τον Randplh Hearst. O Segar αρχίζει να δουλεύει για αυτούς, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και δημιουργεί τo strip Looping the Loop το 1919 ενώ στις αρχές του 1920 ένα ακόμα νέο στριπάκι το 5.15 ή Sappo.

Promotional εικόνα για τα strip του Segar Thimble Theater και 5.15

Η σχετική επιτυχία του strip κάνει τα αφεντικά του να του ζητήσουν τη δημιουργία ενός δεύτερου strip και έτσι τον Δεκέμβριο του 1919 ξεκινά το Thimble Theater του οποίου οι πρωταγωνιστές (Olive Oyl, ο αρραβωνιαστικός της Harold Hamgravy και ο κακός της υπόθεσης Willie Wormwood ) μέσα σε μονοσέλιδα panels αναλαμβάνουν σε κάθε ιστορία και έναν διαφορετικό ρόλο. Σταδιακά προστίθενται νέα πρόσωπα όπως ο αδελφός της Olive o Castor, οι γονείς της Cole & Nana Oyl κα και κάπως έτσι το στριπ συνεχίζει για τα επόμενα 10 χρόνια...

O Segar με το..παιδί του!

Στο strip της 17ης Ιανουαρίου του 1928 στη New York Evening Standard και ενώ ο Castor ψάχνει στο λιμάνι για κάποιο ναυτικό που θα τον πάει στο νησί Dice στις ακτές της Αφρικής, συναντά έναν άσχημο και μονόφθαλμο ναύτη με μία πίπα στο στόμα, τον οποίο ρωτάει αν είναι ναυτικός για να πάρει τη πληρωμένη απάντηση από εκείνον «Ja Think I'm a cowboy?» και ο Castor τον προσλαμβάνει... Κάπως έτσι ξαφνικά ο Popeye, εισέβαλε στις ζωές των πρωταγωνιστών του Thimble Theater όσο και των αναγνωστών...

Ο Segar δεν είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει το νέο αυτό χαρακτήρα περισσότερο από ένα story arc, αλλά τα γράμματα που έπαιρναν από τους αναγνώστες, καθώς και το πώς η παρουσία του ναυτικού άλλαξε ολόκληρη τη φιλοσοφία του στριπ (οι ιστορίες έγιναν ακόμα πιο χιουμοριστικές, απέκτησαν τσαγανό και εκρηκτικό «μπρίο») τον έκαναν να τον κρατήσει σαν μόνιμο χαρακτήρα. Η δημοτικότητα του ναύτη ξεπέρασε αυτή των εδώ και χρόνια πρωταγωνιστών του strip ,με αποτέλεσμα ο Popeye να παραμερίσει τους περισσότερους και να γίνει η κεντρική φιγούρα ολόκληρου του θιάσου...

O Segar μαζί με το σχέδιο του εξέλιξε συνεχώς τον χαρακτήρα του ναυτικού με το πέρασμα του χρόνου. O Popeye έγινε πολυδιάστατος σαν χαρακτήρας, παρότι όπως και οι υπόλοιποι ήρωες της σειράς ήταν περιορισμένης νοημοσύνης... Σίγουρα όμως το θάρρος, και η δύναμη του καθώς και διάθεση του να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη περισσεύουν! Ο θίασος συμπληρώνεται και με άλλους χαρακτήρες (που δυστυχώς δεν επιβίωσαν οι περισσότεροι από τους συνεχιστές του Segar) όπως ο J.Wellington Wimpy (τον γνωρίσαμε σαν Πόλντο στα ελληνικά Ποπάϋ του Δραγούνη ακολουθώντας τη ιταλική μετάφραση)και ο Sweepy (Ρεβυθούλης) που πρωτοεμφανίζεται στις 28 Ιουλίου του 1933 και γίνεται η μεγάλη αδυναμία του Popeye που τον υιοθετεί αμέσως, και ο πατέρας του Popeye τον οποίο ο ναυτικός μας πάντα τον αναζητούσε και τελικά τον βρίσκει το καλοκαίρι του 1937.

Oλόκληρος ο θίασος του Thimble Theater

Ο Segar για πρώτη φορά παρουσιάζει έναν θίασο που κερδίζει τη συμπάθεια του αναγνωστικού κοινού, με το να μην αποτελείται από όμορφους ή έστω ευπαρουσίαστους χαρακτήρες, όπου όλοι τους είναι περιορισμένης διανοητικής ικανότητας, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ονομάζουμε όμορφος... Ούτε καν συμπαθητικό δεν μπορούσες να τον πεις στην πρώτη του εμφάνιση... Οι χαρακτήρες του strip δεν είναι τέλειοι άνθρωποι, και αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που τους κάνει συμπαθητικούς στον αναγνώστη, και περισσότερο αληθινούς! Κάποτε ο συνεχιστής του Popeye και μαθητής του, O Bud Sagendorf είχε δηλώσει ότι ο Segar έμοιαζε πολύ με το δημιούργημα του, με την έννοια ότι και αυτός είχε μια πολύ απλή ιδέα για το "καλό και κακό, σωστό και λάθος"...

Άλλωστε ο Segar βασίστηκε στην εμφάνιση και τις προσωπικότητες των χαρακτήρων του σε άτομα που θυμόταν από τη γενέτειρά του, φίλους, συγγενείς ή/και συναδέλφους. Μερικές φορές συνδύαζε ορισμένα χαρακτηριστικά από διαφορετικά άτομα σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Θα μπορούσε αυτό το γεγονός και μόνο να εξηγήσει γιατί οι χαρακτήρες του, παρά το κωμικό/γελοιογραφικό χαρακτηριστικό τους ,εξακολουθούν να είναι ακόμα και σήμερα τόσο ζωντανοί και αξέχαστοι.

Ο Elzie Crisler Segar δεν μπόρεσε να δει το δημιούργημα του να μεγαλώνει μαζί του (μολονότι πρόλαβε και τον είδε στις κινηματογραφικές αίθουσες από τα κλασσικά cartoon των studio Fleischer) Πέθανε νεότατος από λευχαιμία στις 13 Οκτωβρίου του 1938... Φυσικά το strip το συνέχισαν άλλοι δημιουργοί όπως οι Doc Winner, Tom Sims και Bill Zaboly, ενώ ο βοηθός και γαμπρός του Segar, Bud Sagendrof ανέλαβε από το 1948 το κόμικς του Popeye και το Κυριακάτικο στριπ μέχρι το δικό του θάνατο το 1994. Αν και πολύ ταλαντούχος σχεδιαστικά ο Sagendorf, με τις ιστορίες του θα απευθυνθεί σε περισσότερο παιδικό κοινό. Επιπλέον, θα είναι ο σχεδιαστής εκείνος που θα σχεδιάζει τις περιπέτειες του Popeye για το δικό του πλέον περιοδικό που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 1948.

Γιατί αλήθεια είναι μεγάλη η προσφορά του Segar στην 9η τέχνη;;Μα φυσικά γιατί πέρα από τις αναμφισβήτητα σχεδιαστικές του ικανότητες ο Segar μέσα από τους ήρωες του Thimble Theatre, και ειδικά του βασικού πρωταγωνιστή(μετά το 1929)Popeye, παρουσίαζε (και συχνά ασκούσε κριτική)την Αμερική και τα ιδανικά της, της εποχής του μεγάλου κραχ, τις δυσκολίες της ζωής, τον πουριτανισμό της κοινωνίας απέναντι σε έναν ανύπαντρο, σχεδόν παραμορφωμένο ναυτικό που μεγάλωνε μόνος του ένα παιδάκι που κάποιοι εγκατέλειψαν(όπως άλλωστε είχε συμβεί και στον ίδιο) μαζί με την κακομαθημένη και προβληματική αρραβωνιαστικιά του...

Μέσα από ένα "παιδικό"(όπως τα θεωρούσαν ειδικά εκείνη την εποχή)ανάγνωσμα ο Segar παρουσίαζε την ζωή όπως ήταν και όχι όπως ο κόσμος θα ήθελε να τη "διαβάζει"...Λίγα comic strip είχαν μπορέσει να δείξουν αυτά τα στοιχεία μέχρι τότε...Και μάλιστα με χαρακτήρες τόσο αληθινούς που "μίλαγαν" κατευθείαν στις καρδιές των αναγνωστών...Ο Segar τόλμησε να τα βάλει με το συντηρητισμό τον οποίον οι περισσότεροι δημιουργοί κόμικ της εποχής του απλά δέχονταν ή προσπαθούσαν να τον αγνοήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων...Η επιτυχία του strip Thimble Theater και ειδικά μετά την είσοδο του Popeye στη σειρά, ήταν ότι οι χαρακτήρες του μπορούσαν να κάνουν ότι ακριβώς ήταν απαγορευμένο στη λογικοκρατούμενη και συντηρητική κοινωνία(και του κόσμου των κόμικ) της εποχής εκείνης..

Μπορούσαν να είναι άσχημοι, να είναι χαμηλής νοημοσύνης, να μην είναι τέλειοι το αντίθετο μάλιστα, να μεγαλώνουν παιδί εκτός γάμου, να φέρονται άσχημα στους ενοχλητικούς γονείς τους, να ενεργούν σύμφωνα με το ατομικό τους συμφέρων αδιαφορώντας για τον διπλανό τους και τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης κ.α. Κανένας από τα μεγάλα ταλέντα που διαδέχτηκαν τον μεγάλο δάσκαλο στο comic του Popeye(Sagendorf,Sims&Zaboly,Wildman και οι Ιταλοί δημιουργοί Sangali, Dossi κ.α.)δεν μπόρεσαν να φτάσουν το επίπεδο και την ωριμότητα του Segar...

Το «Thimble Theatre» είναι η τέταρτη μακροβιότερη σειρά κόμικς όλων των εποχών, πίσω από τη σειρά του Rudolph Dirks «Katzenjammer Kids» (1897-2006), το «Benley Alley» του Frank King (1918-) και το Barney Google και Snuffy Smith του Billy DeBeck (1919-). Είναι η τρίτη στη σειρά ως η μακροβιότερη σειρά κόμικς εφημερίδων χωρίς διακοπή ενώ σίγουρα ο Popeye είχε το μεγαλύτερο πολιτισμικό αντίκτυπο από όλα σχεδόν τα προαναφερθέντα αυτά strip καθώς και τα παιδιά έκανε να τρώνε όλο το σπανάκι τους, και οι χαρακτήρες του strip δάνεισαν το όνομα τους σε εκατοντάδες προιώντα ανά το κόσμο(ο Wimpy/Πόλντο σε αλυσίδα fast food, ο Eugene the Jeep στα γνωστά στρατιωτικά οχήματα,Popeye&Brutus σε περιοδικά μόδας στην Ιαπωνία κ.α.)

Ο Segar μέσα από το έργο του επηρέασε τους Jules Feiffer , Carl Barks ,  Basil Wolverton , Charles M. Schulz , Mort Drucker , Jack Davis , Don Martin ,  Jack Kirby , Robert Crumb , Bobby London ,  Kaz , Matt Groening , Stephen Hillenburg , Jeff Smith , Martin Lodewijk και Piet Wijn , Zep , Albert Uderzo , Jean-Emmanuel Vermot Desroches και Florence Cestac ενώ στο Βέλγιο τους Willy Vandersteen , Marc Sleen , Morris ,  André Franquin ,  Jean Roba ,  Dupa , Berck και πολλούς άλλους ενώ οι δημιουργοί του Superman Joe Shuster & Jerry Siegel θεωρούν ότι ο Popeye υπήρξε πηγή έμπνευσης για το δικό τους δημιούργημα το 1938.

Το όνομα του Segar ενέπνευσε το βραβείο Elzie Segar, το οποίο απονέμεται κάθε χρόνο από την Εθνική Εταιρεία Γελοιογράφων μεταξύ 1971 και 1999. Στη γενέτειρα του Segar, Chester Illinois, ένα πάρκο ονομάστηκε προς τιμήν του, όπου μπορεί επίσης να βρεθεί ένα μεγάλο χάλκινο άγαλμα του Popeye όπως άλλωστε και στη Crysrtal City του Τέξας.

Για τον Elzie Crisler Segar, o Popeye και όλοι οι χαρακτήρες του Thimble Theater ήταν αγαπημένοι φίλοι του, όπως ακριβώς και αυτοί που έχουμε στην αληθινή μας ζωή. Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες ζούσε και ο ίδιος, και όπως ακριβώς και οι ηθοποιοί ενός θιάσου, έτσι και στα δημιουργήματα του, έδινε τη καλλιτεχνική ελευθερία να αυτοσχεδιάζουν, και να προσφέρουν το γέλιο σε όλο το κόσμο μέχρι και σήμερα.Και πάνω απ΄’όλα να παραμείνουν αθάνατοι όπως άλλωστε και ο ίδιος μέσα στο κόσμο της 9ης τέχνης.

Το παραπάνω κείμενο θα το βρείτε και στο έκτο τεύχος του περιοδικού Epifany Comics (στη στήλη the True Masters) που κυκλοφορεί.

Ένα ακόμα άρθρο μου για τη προσφορά του Segar στην 9η τέχνη θα βρείτε και εδώ

Hawkeye από Matt Fraction&David Aja

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"Κλίντ Μπάρτον...Σε τι είδους κόλαση μας έμπλεξες;'' - Kate Bishop

Συνεπής όπως πάντα στις ποιοτικές της εκδόσεις και σε συνδυασμό με τη νέα τηλεοπτική σειρά του Disney + (με πρωταγωνιστές τους Jeremy Renner&Hailee Steinfeld) ΟΙ εκδόσεις ΟΞΥ κυκλοφορούν σε μία καλαίσθητη έκδοση το εκπληκτικό run των Fraction&Aja στον Hawkeye.Mε τίτλο Η Ζωή μου ως όπλο(My Life as a Weapon)το κόμικ ακολουθεί τις περιπέτειες του γνωστού σε όλου μας Clint Barton(Hawkeye)στις οποίες όμως συμμετέχει και η σύντροφός του στη περιπέτεια Kate Bishop(Η θηλυκή έκδοση του Hawkeye).

H έκδοση περιλαμβάνει τα τεύχη # 1-5 της σειράς(vol.4 - Aύγουστος με Δεκέμβριος 2012)  καθώς και το τεύχος # 6 του τίτλου Young Avengers Presents που δείχνει πώς γνωρίστηκαν ο αρχικός Hawkeye μαζί με την αντικαταστάτρια του στα βέλη και το όνομα Kate Bishop.

Η σειρά είναι από εκείνα τα runs που από τη πρώτη στιγμή που θα αρχίσεις να διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι 1. Ο συγγραφέας γράφει σαν fan boy (ή τουλάχιστον γνωρίζει και σέβεται το χαρακτήρα τον οποίο του έδωσαν να γράψει) και 2. Ότι σίγουρα αυτό που διαβάζεις είναι καλό και σύντομα θα συγκαταλέγεται στο κατάλογο με τις definitive stories του ήρωα.

Και πραγματικά και τα δύο αυτά πράγματα τα ένιωσα με το που άρχισα να διαβάζω τις ιστορίες του Fraction στον Hawkeye.Θέλεις ο αέρας φρεσκάδας που αποπνέει το κόμικ από τα πρώτα του καρέ (σχεδιαστικά και σεναριακά), θέλεις η καινοτόμος αφήγηση που σε κάνει να νομίζεις ότι ζεις εκείνη τη στιγμή αυτό που διαβάζεις,θέλεις ότι ο Fraction βρίσκεται σε μεγάλα κέφια,και αναμιγνύει το noir με τη καθαρόαιμη υπερηρωική περιπέτεια(χωρίς όμως να βλέπεις πουθενά χαρακτήρες με υπερδυνάμεις!)αλλά παράλληλα συνδυάζει τέλεια το συναίσθημα, το χιούμορ και το δράμα σε ένα κόμικ που οι χαρακτήρες του φαίνονται πιο ανθρώπινοι και αληθινοί από ποτέ!Η εκπληκτική χημεία των Clint&Kate,το πόσο ίδιοι μπορεί να είναι ακόμα και με τις αντιθέσεις τους(σκέφτονται εκ διαμέτρου αντίθετα αλλά κάπου στη μέση συμφωνούν!), η άτυπη σχέση μεγάλου αδερφού/μικρής αδελφής(στην οποία όμως οι ρόλοι συχνά αντιστρέφονται!!)κάνουν τον αναγνώστη να αγαπήσει τους χαρακτήρες αυτούς με τις ατέλειες τους, και να τους νιώθει οικείους ακόμα και αν δεν είχε διαβάσει πριν ούτε ένα κόμικ με αυτούς.

Και αυτή είναι η επιτυχία του Fraction,το γεγονός ότι το κόμικ απευθύνεται τόσο σε παλαιούς αναγνώστες που έχουν διαβάσει εκατοντάδες ιστορίες με τον Hawkeye, όσο και σε εκείνους που ποτέ δεν είχαν διαβάσει κόμικ και ήξεραν το χαρακτήρα μόνο από της ταινίες των Avengers...Σίγουρα όμως τόσο οι νέοι αναγνώστες , όσο και οι παλιοί θα δούνε έναν Hawkeye έτσι όπως δεν τον είχαν ξαναδιαβάσει ποτέ τους!!

To σχέδιο του David Aja ένας εκπληκτικός συνδυασμός από David Mazzucchelli και Marcos Martin απογειώνει (ειδικά στις σκηνές δράσεις) το δυναμικό σενάριο του Fraction, και μαζί με την υπέροχη χρωματική παλέτα με τα μινιμαλιστικά layouts συνιστούν σε μία ατελείωτη οπτική απόλαυση και μία δουλειά που θέλεις να διαβάσεις περισσότερο από μία φορά για να την ευχαριστηθείς!!Στα τεύχη 4-5 το art του Javier Pulido προσπαθεί-και εν μέρει το πετυχαίνει- να μείνει μέσα στο ύφος του κόμικ των προηγούμενων τευχών.

Είναι από εκείνα τα κόμικ που θα περάσεις ωραία την ώρα σου διαβάζοντας το, όπως ακριβώς πέρασαν ωραία και οι άνθρωποι που το δημιούργησαν!!Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΟΞΥ (όπως προαναφέραμε) σε μετάφραση του κ.Σάββα Αργυρού και σε πολύ καλή τιμή.Αναζητήστε το!!

Ayako από Osamu Tezuka

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Ποτέ δεν έκρυψα τον τεράστιο θαυμασμό και αδυναμία που έχω σε όλες τις δουλειές του Tezuka και στον ίδιο προσωπικά. Ο άνθρωπος είχε γεννηθεί για να σχεδιάζει, δημιούργησε ολόκληρη σχολή με τα κόμικς του και έδωσε μεταπολεμικά στα manga τη μορφή που τα ξέρουμε όπως σήμερα. Στα manga του ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη.Aπο shonen&shojo(που ουσιαστικά αυτός δημιούργησε αυτή τη κατηγορία για κορίτσια με το Princess Knight)μέχρι και seinen με έντονο πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο.

Σε αυτήν τη κατηγορία "ενήλικων" manga ανήκει και το Ayako που θεωρείται ένα από τα πιο πολιτικά αλλά και "περίεργα" έργα του Tezuka και το οποίο δημοσιεύτηκε το Γενάρη του 1972 μέχρι και τον Ιούνιο του 1973.Εστιάζοντας στην  πλούσια αγροτική οικογένεια των Tenge,το έργο παρουσιάζει μια αίσθηση στασιμότητας στην κατεχόμενη Ιαπωνία και μια αίσθηση αγωνίας μεταξύ των Ιαπώνων που αναγκάστηκαν να αλλάξουν τις υπάρχουσες αξίες τους ως πολίτες του ηττημένου έθνους.Το manga ξεκινά λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά τελειώνει το 1973. 

Ο πόλεμος και οι επακόλουθες συνέπειες(η βαριά ήττα των Ιαπώνων) έχουν επηρεάσει βαθιά την οικογένεια των Tenge. Αγωνίζονται να προσαρμοστούν στις προοδευτικές αλλαγές που επιβάλλουν οι δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ και η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο  από τα σκοτεινά μυστικά που η ίδια η οικογένεια κρύβει εδώ και χρόνια.Σε αυτό το έργο ο Tezuka ανέδειξε τέτοια εποχή απεικονίζοντας τη ζωή ενός κοριτσιού κλεισμένου στην αποθήκη...

Η Ayako, το παιδί μιας αιμομικτικής συμφωνίας μεταξύ του πατριάρχη και αρχηγού της οικογένειας και της συζύγου του μεγαλύτερου γιου του, γίνεται το επίκεντρο της οργής και της ανάγκης της οικογένειας να σώσει το γόητρο της, αφού γίνεται μάρτυρας των επακόλουθων ενός φόνου.

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του δημιουργού(από τον τρίτο τόμο των εκδόσεων Kodansha) :  ''Το Ayako κυκλοφόρησε στο Big Comic για ενάμιση χρόνο. Αρχικά είχε προγραμματιστεί ως μια μεγαλύτερη ιστορία, ωστόσο, αναγκάστηκα να την τελειώσω στη μέση για αναπόφευκτους λόγους. Δεν είχε να κάνει με την κατάσταση της υγείας μου ή με το να ξεμείνω από ιδέες. Παρόλο που το σειριακό μέρος υποτίθεται ότι ήταν απλώς ο πρόλογος, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το ολοκληρώσω αρκετά καλά. Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να γράψω για περίπλοκες σχέσεις μέσα σε μια οικογένεια, όπως το Αδελφοί Καραμάζοφ, που αναπτύχθηκε στην Ιαπωνική μεταπολεμική ιστορία. Αλλά αν είχα επικεντρωθεί πολύ στην ιστορία, το έργο θα είχε γίνει ένας κατάλογος ιστορικών γεγονότων. 

Αντίθετα, εκμεταλλεύτηκα την οικογένεια Tenge για να απεικονίσω τους Ιάπωνες να ζουν δυναμικά ακόμη και στη μέση της σύγχυσης και των συγκρούσεων που προκλήθηκαν από την ανελέητη εισβολή της μεταπολεμικής ιδεολογίας. Τελείωσα το έργο αρκετά σύντομα ώστε να περιέχεται σε τρεις τόμους. Αλλά θέλω να γράψω την υπόλοιπη ιστορία, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Ayako που γεννήθηκε με ένα παράξενο πεπρωμένο. Είμαι πρόθυμος να το γράψω. Κάποτε θα ήθελα να το δημοσιεύσω με διαφορετικό τίτλο...''

Ήρωες βγαλμένοι μέσα από τις σελίδες αρχαίας τραγωδίας, όπου κάθε ένα από αυτά έχει το δικό του μυστικό, πρωταγωνιστούν σε ένα οικογενειακό δράμα που εκτυλίσσεται τα τελευταία τριάντα χρόνια. Απο τις πιο σκοτεινές, περίεργες και βίαιες δουλειές του δημιουργού. Στην ιστορία μιας προβληματικής οικογένειας, ο Tezuka εικονογραφεί μια σειρά από την ιαπωνική ιστορία και την εμπλουτίζει με μια ισχυρή αλληγορία της θυσιασμένης αθωότητας. Ένα πραγματικά πολυεπίπεδο, μνημειώδες έργο.To manga έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Vertical.

Ηarleen από Stjepan Šejić

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

‘’Ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις... Σε εκείνο τον δρόμο είδα έναν χλωμό άντρα... και μου χαμογέλασε."

Kανείς δε περίμενε, ούτε και οι ίδιοι οι δημιουργοί της(ο Paul Dini και ο Bruce Timm), την επιτυχία που θα είχε ο χαρακτήρας της Harley Quinn,όταν πρωτοεμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της θρυλικής σειράς Bat Man the Animated series.Το αυξανόμενο ενδιαφέρων του κοινού για το νέο αυτό χαρακτήρα που εμφανιζόταν στο πλευρό του Joker(σαν βοηθός-ερωμένη-groupie)έκανε τον Dini να γράψει και το origin του χαρακτήρα, στο one shot τεύχος The Batman Adventures: Mad Love που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1994.Σε αυτό οι αναγνώστες είχαν την ευκαιρία επιτέλους να διαβάσουν τα γεγονότα εκείνα που οδήγησαν την ανερχόμενη ψυχίατρο Harleen Quinzel που εργαζόταν στο Arkham Asylum, να πέσει θύμα της ''γοητείας'' του Joker σε ένα ταξίδι προς την τρέλα...

Πάνω σε αυτό το origin θα βασιστεί και ο Κροάτης δημιουργός Stjepan Šejić (Witchblade,Aquaman,X-Men: Endangered Species )για να παρουσιάσει σε μία από τις καλύτερες-αν όχι την καλύτερη- σειρά του Black Label της DC,το Harleen,τη δική του μοντέρνα εκδοχή της ιστορίας μέσα από τη σκοπιά της ίδιας της πρωταγωνίστριας. Ο δημιουργός παίρνει τον αναγνώστη και μαζί με την Harleen τον ταξιδεύει στους σκοτεινούς δρόμους εκείνους που οδηγούν στη τρέλα και την παράνοια.. Άλλωστε ο ίδιος ο Joker στο αριστουργηματικό The Killing Joke είχε δηλώσει ότι  χρειάζεται μόνο μια κακή μέρα για να σπρώξει έναν κανονικό άνθρωπο στην απόλυτη τρέλα...Πόσο μάλλον μία ψυχίατρο που θα περάσει ώρες μαζί του, μελετώντας τον..

Η Harleen Quinzel προσπαθώντας να επιβιώσει σε έναν ως επί το πλείστων ανδροκρατούμενο κλάδο, προσπαθώντας να αποβάλλει ένα παρελθόν που την έχει στιγματίζει στη δουλειά της, πιστεύει ότι μπορεί να υπάρχει σωτηρία για κάθε ψυχασθενή και θέλει να αποδείξει στην πράξη τη θεωρία της με το να έρθει σε επαφή και να κάνει συνεδρίες με τους πιο επικίνδυνους τρόφιμους του Arkham... Όταν έρχεται σε επαφή με τον Joker(με τον οποίο είχε μία σύντομη συνάντηση κάποια στιγμή σε μάχη του με τον Bat Man)θα νιώσει μία περίεργη έλξη, και σύντομα θα αρχίσει να ελκύεται από όσα εκείνος της λέει...Γιατί το μεγαλύτερο όπλο του Joker δεν είναι ένας λοστός με τον οποίο θα σκοτώσει έναν Robin,αλλά η ικανότητα να εισχωρεί σαν ιός μέσα στο μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων...Στο τρόπο με τον οποίο μπαίνει ο ίδιος μέσα στο μυαλό τους, πώς το διαφθείρει ολοκληρωτικά και σαν καρκινικό παράσιτο αρχίζει να το κατατρώει σιγά σιγά...Και όσο περνάει ο καιρός τόσο εκείνη θα βυθίζεται μέσα στο σκοτεινό κόσμο της τρέλας και παράνοιας που αποτελεί την καθημερινότητα του πρίγκηπα του εγκλήματος...

''Χαμογελά...και εγώ κάνω το χειρότερο λάθος της ζωής μου...του χαμογελώ και εγώ... ''

Η ιστορία έχει αφηγητή την ίδια την Harley του σήμερα. Η οποία αναγνωρίζει ότι με το να αφήσει να εισβάλλει στο μυαλό και τη ψυχή της ο Joker ουσιαστικά κατέστρεψε την ίδια της τη ζωή, παρόλα αυτά δεν έχει μετανιώσει για αυτή της την απόφαση...

Ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται και δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο λογικός και ποιος όχι. Μία νέα εκδοχή της σχέσεως Clarice Starling-Hannibal Leckter όπως την είχαμε δει στη Σιωπή των Αμνών, χωρίς όμως να καταλαβαίνουμε απόλυτα αν ο Joker ανταποκρίνεται αληθινά στον έρωτα της Harleen ή αν τη χρησιμοποιεί όπως συνήθως κάνει με όποιον άνθρωπο έρχεται σε επαφή...

Ο Stjepan Šejić  μας χαρίζει αριστουργηματικά ένα τρομακτικό και άκρως ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ, που καταφέρνει να προκαλέσει ρίγη στον αναγνώστη όχι τόσο για αυτά που βλέπει, αλλά για εκείνα που ξέρει ότι θα ακολουθήσουν...Και η επιτυχία ενός θρίλερ αυτή είναι δηλαδή στο να μη σου δίνει έτοιμο τον τρόμο ή το φόβο, αλλά να υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.. Μαζί με μία γλυκόπικρη γεύση που αφήνει στον αναγνώστη γνωρίζοντας εξαρχής ότι δεν υπήρχε σωτηρία ούτε για τον Joker,πόσο μάλλον για την όμορφη ψυχίατρο που το μόνο που έκανε ήταν να ερωτευτεί το λάθος άνδρα τη λάθος στιγμή...Με καταστροφικές συνέπειες για την ίδια και τη λαμπρή καριέρα που ίσως είχε μπροστά της...Για τη ζωή που δεν έζησε ή που θα ζήσει από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα, εκείνο της τρέλας...

Ο Stjepan Šejić εδώ είναι ένας άνθρωπος ορχήστρα αφού σχεδιάζει-μελανώνει και γράφει το σενάριο της ιστορίας, παραδίδοντας μία από τις εκπληκτικότερες και ωριμότερες δουλειές του, μέσα σε μία σχεδιαστική και -ειδικότερα- χρωματική πανδαισία που θα μαγέψει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Ολοζώντανη εκφραστικότητα προσώπων και όμορφος σχεδιασμός σωματικών αναλογιών..Με έναν ευρωπαικό BD αέρα αλλά και στοιχεία από manga-influenced artists(Madureira)ο  Šejić κατορθώνει να συνδυάσει το ρομαντικό στοιχείο(ακόμα και ο Joker είναι όμορφος έστω και  μέσα από τα μάτια της Harleen)με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που υπάρχει μέσα στο μοναχικό δρόμο προς τη κόλαση της τρέλας...Ίσως μία από τις καλύτερες origin stories που (ξανα)ειπώθηκαν για έναν χαρακτήρα των κόμικ, για τον οποίο αν και γνωρίζεις ότι δεν είναι με το μέρος των "καλών" συμπάσχεις για εκείνον.... 

Το κόμικ κυκλοφόρησε πρόσφατα και στα ελληνικά από τις πάντα ποιοτικές εκδόσεις ΟΞΥ σε πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και απίστευτη τιμή στα 18 ευρώ, μία πολυτελέστατη έκδοση που θα πρέπει να βρίσκεται σε κάθε κομικσική βιβλιοθήκη που σέβεται τον εαυτό της. Και οι συγκεκριμένες εκδόσεις με τις συνεχόμενες κυκλοφορίες τους και ποιότητα των εντύπων τους, δείχνουν με τη σειρά τους ότι σέβονται τους αναγνώστες τους.

Daytripper των Fábio Moon & Gabriel Bá

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

‘’Μόνο όταν αποδεχθείς ότι μία μέρα θα πεθάνεις μπορείς να αφεθείς…και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς με τη ζωή σου’’

Οι εκδόσεις ΟΞΥ πιστοί για μία ακόμα φορά στο ραντεβού τους με την ποιότητα κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες το υπέροχο και συνάμα βαθιά ανθρώπινο Daytripper των Βραζιλιάνων δημιουργών Fábio Moon&Gabriel Bá(που τυγχάνει να είναι και δίδυμα αδέρφια)και μας έχουν δώσει σπουδαίες δουλειές σε τίτλους όπως τα the Unbrella Academy Casanova, και B.P.R.D:1947.

Ένα έργο-σταθμός στην καλλιτεχνική πορεία των δύο δημιουργών και μία ακόμα υπέροχη προσθήκη στο ποιοτικό κατάλογο της πάλαι ποτέ Vertigo,που τώρα πλέον κυκλοφορεί το υπέροχο αυτό κόμικ κάτω από το DC Black Label imprint της.

Ο Μπρας Ντε Όλιβα Ντομίνγκος, γιός ενός μεγάλου Βραζιλιάνου συγγραφέα, γράφει όμορφες(όσο μπορούν να παρουσιαστούν)νεκρολογίες σε εφημερίδα, ενώ ονειρεύεται μία μέρα να βρει και τη δική του συγγραφική φωνή, ξεφεύγοντας όμως κάτω από τη σκιά του πατέρα του. Θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως ακριβώς την ονειρεύεται, όμως τίποτα δε πρέπει να θεωρείται δεδομένο και όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα…

Κάθε τεύχος είναι και ένα κεφάλαιο στη ζωή του Μπρας. Πότε όμως η ζωή του ξεκινά;;Όταν θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του;;Όταν αποκτήσει και εκείνος γιό ή όταν βρει επιτέλους το δρόμο προς την αναγνώριση ως συγγραφέας και εκείνος;;Και σε όλα αυτά τα διαφορετικά κεφάλαια της ζωής του, ο θάνατος θα έρθει να υπενθυμίσει ότι και αυτός είναι μέρος της ζωής που ζήσαμε ή και ίσως δεν ζήσαμε όπως θα θέλαμε…

Οι δημιουργοί δεν καταφεύγουν σε κλισέ ηθικά διδάγματα και μελοδραματικές καταστάσεις. Μέσα σε 10 τεύχη παρουσιάζουν με σαφήνεια και συγκινητική αμεσότητα εκείνα τα απλά, καθημερινά πράγματα που θεωρούμε τόσο δεδομένα αλλά υπάρχουν για να δίνουν νόημα και να ομορφαίνουν τη ζωή τόσο του Μπρας, όσο και τις ίδιες των αναγνωστών αυτού του πονήματος. Η οικογένεια μας, οι φίλοι μας, ο έρωτας της ζωής μας, η αγάπη και η πίστη όσων νοιάζονται για εμάς. Πράγματα τόσο απλά αλλά συνάμα τόσο σημαντικά για όλους μας.

Το κόμικ δεν είναι σπουδή στα παράλληλα σύμπαντα ή διαφορετικές εκδοχές της ζωής του πρωταγωνιστή. Έιναι ένας ύμνος στην ίδια τη ζωή, στην ανιδιοτελή αγάπη και στη βαθιά φιλία.Η ζωή οφείλει να είναι σπουδαία κάθε στιγμή που περνάει και δεν εκτιμάται μόνο με τη παρουσία του θανάτου. Η ζωή όσο και ο θάνατος είναι μέρος ενός κύκλου που όλοι θα τον ζήσουμε αλλά και τα δύο συνωμοτούν για να δώσουν νόημα στους σκοπούς που μπορεί να εφεύρουμε για τον εαυτό μας.

‘’..Η ζωή είναι σαν ένα βιβλίο, γιε μου

και κάθε βιβλίο έχει ένα τέλος.

Ανεξάρτητα από το πόσο σου αρέσει αυτό το βιβλίο ...

... θα φτάσεις στην τελευταία σελίδα ...

Και θα τελειώσει.

Κανένα βιβλίο δεν είναι πλήρες χωρίς το τέλος του….’’

Ένα κόμικ που όταν το διαβάσετε σίγουρα θα δείτε τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Και σίγουρα θα αναρωτηθείτε και εσείς για το πιά κληρονομιά μπορείτε να αφήσετε πίσω σας, καθώς και για το ότι ποτέ δεν είναι αργά να τη ζήσετε όπως εσείς το επιθυμείτε. Ένας διαλογισμός για τη ζωή και το θάνατο, την αγάπη και την τέχνη, την επιτυχία και την αποτυχία, την απώλεια, τη πατρότητα και τη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα. Όλα πανέμορφα, ποιητικά και λυρικά δοσμένα από δύο δημιουργούς που κατόρθωσαν σε τόσο νεαρή ηλικία να δημιουργήσουν το δικό τους έργο ζωής.

Υπέροχα σχεδιασμένο από τον Μοοn αλλά και με εκπληκτική δουλειά στα χρώματα από τον Dave Stewart, σίγουρα θα ξεφυλλίσετε τις σελίδες του και αφού τελειώσετε την ανάγνωση της υπέροχης αυτής ιστορίας και θα αφεθείτε στην χρωματική πανδαισία που μοιάζει να δίνει ζωή σε οτιδήποτε απεικονίζει το κάθε panel πάνω στο οποίο θα πέσει η ματιά σας.

Οι εκδόσεις ΟΞΥ σε έναν καλαίσθητο και περιποιημένο τόμο που περιλαμβάνει και τα 10 τεύχη της σειράς, δίνουν την ευκαιρία στον Έλληνα αναγνώστη να γνωρίσει το σπουδαίο αυτό έργο δύο μεγάλων δημιουργών. Σε εξαιρετική τιμή και με άψογη βιβλιοδεσία, με την προσεγμένη πάντα μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, σίγουρα θα αποτελέσει ακόμα μία πολύ καλή προσθήκη στη βιβλιοθήκη σας, και μία ακόμα σημαντική επιτυχία της εκδοτικής που δε πρέπει να χάσετε.

Hal Foster - O μεγάλος κλασικός

 Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Mια ακόμα μεγάλη μορφή και ένας από τους μεγαλύτερους εικονογράφους του 20ου αιώνα ήταν και ο πανμέγιστος Ηarold Rudolph Foster πιo γνωστός ως Hal Foster. Θεωρείται ένας από τους grandmasters των αμερικανικών κόμικς εφημερίδων(comic strips) και ένας από τους σπουδαίους καινοτόμους του μέσου. Γεννημένος στις 16 Αυγούστου του 1892 στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας του Καναδά, με τη μοτοσυκλέτα του ταξίδεψε το 1919 μέχρι τις Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής για να μείνει μόνιμα στο Σικάγο.

Εκεί σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών (Chicago Art Institute) και δούλεψε ως εικονογράφος κυρίως για διαφημίσεις (Northwest Paper, Popular Mechanics, Jekle Margarine, the Southern Pacific Railroad και το Illinois Pacific Railroad) έως ότου το 1928 αναλάβει τον σχεδιασμό των strip με τον ήρωα του Edgar Rice Burroughs Τarzan, μεταφέροντας στο χαρτί τις περιπέτειες του μέσα από τα βιβλία του δημιουργού του,μετά από προτροπή του Joseph Neebe o οποίος ήταν ο υπεύθυνος ενός διαφημιστικού γραφείου και γνώριζε τον Foster από την δουλειά του στη διαφήμιση.

Στις 27 Μαίου του 1929 όταν ολοκληρώθηκε και η πρώτη μεγάλη ιστορία,ο Foster αποφάσισε να μην συνεχίσει με το comic strip,καθώς δε πίστευε τόσο στη δυναμική του μέσου και προτιμούσε να συνεχίσει με τη διαφήμιση.Ο αντικαταστάτης του, ο σχεδιαστής Rex Maxon όμως δεν άρεσε στον δημιουργό του Tarzan,Edgar Rice Burroughs, οπότε ο Foster θα ξαναεπιστρέψει στο strip το 1931 κάνοντας τις Κυριακάτικες σελίδες αρχικά με τον Maxon Να κάνει τα καθημερινά strip.Φυσικά η επιστροφή του στο μέσο είχε να κάνει με τη κρίση που είχε χτυπήσει τότε και τη διαφήμιση εξαιτίας της μεγάλης και παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929.Η αγάπη όμως του κοινού για τη σχεδιαστική του δουλειά, ήταν που τελικά τον κράτησε στα κόμικς.

Μετά από λίγα χρόνια ο Foster ένιωσε την ανάγκη να δημιουργήσει έναν δικό του χαρακτήρα(ήθελε περισσότερη καλλιτεχνική ελευθερία ενώ συχνά τον απογοήτευαν και τα σενάρια που έπρεπε να σχεδιάζει) κάτι που φυσικά επιθυμούσε και ο ιδρυτής της King Feature Syndicate(που είχε τα δικαιώματα δημοσίευσης του Tarzan και άλλων χαρακτήρων όπως Popeye,Flash Gordon κ.α.) William Randolph Hearst. Έτσι εγκαταλείπει το strip του Tarzan στις αρχές Μαίου του 1937(δίνοντας τη σκυτάλη σε έναν ακόμα σπουδαίο και ταλαντούχο σχεδιαστή τον Burne Hogarth)και στις 13 Φεβρουαρίου του 1937 το πρώτο strip με τον νέο ήρωα τον Prince Valiant κάνει τη πρώτη του εμφάνιση, και συνέχισε την μακρά πορεία του για δεκαετίες σε περισσότερες από 300 εφημερίδες μέχρι σήμερα...

Αρχικά ο Foster είχε ονομάσει τον χαρακτήρα του Derek son of Thane, αλλά ο υπεύθυνος της King Feature Syndicate,Joseph Connelly, έδωσε στον χαρακτήρα το όνομα που όλοι γνωρίζουμε. Μάλιστα ο Hearst ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από το strip που υποσχέθηκε στον Foster 50-50 από τα κέρδη που θα έφερνε η σειρά, κάτι το αδιανόητο για τους καλλιτέχνες εκείνης της εποχής.

Τοποθετημένο ιστορικά στη εποχή του Βασιλιά Αρθούρου το strip του Prince Valiant ήταν ένας αξεπέραστος συνδυασμός καθαρόαιμης περιπέτειας και εξαιρετικής εικονογράφησης. Ο Valiant φτάνει στο Κάμελοτ, κερδίζει τη συμπάθεια τόσο του Αρθούρου, όσο και του μάγου του Merlin,γίνεται φίλος με τους sir Tristan και sir Gawain ιππότες της στρογγυλής τραπέζης, και γίνεται και ο ίδιος ένας από αυτούς. Με το σπαθί του το Flamberge(που έχει γίνει από το ίδιο υλικό που κατασκευάστηκε το Excalibur) παλεύει γενναία ενάντια σε κάθε αντίπαλο που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο την ισορροπία στο βασίλειο είτε πρόκειται για Ούνους, Σάξονες, Γότθους κ.α. ερωτεύεται την Aleta βασίλισσα των ομιχλωδών νήσων, η οποία του χαρίζει 5 παιδιά, ταξιδεύει σε πολλά μέρη και χώρες(Ισλανδία, Γροιλανδία, φτάνοντας ως τη Νέα Γη και τους καταρράκτες του Νιαγάρα χίλια χρόνια πριν τον Κολόμβο!!)Στην αρχή φυσικά τα ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία του strip αποτελούσαν αποκυήματα της φαντασίας του Foster οπότε ήταν και πολλές οι ανακρίβειες κάτι που ο δημιουργός διόρθωσε αργότερα και οι ιστορίες έγιναν περισσότερο ρεαλιστικές... Ο ίδιος ο δημιουργός άλλωστε είχε δηλώσει ότι βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον εαυτό του για τη δημιουργία του Valiant, ενώ η σύζυγός του ήταν μοντέλο για την Αleta. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την προσθήκη εγχώριων θεμάτων στη σειρά, με την παντρεμένη ζωή του Valiant να γίνει βασικό στοιχείο της αφήγησης. Ο Φόστερ ήταν ο πρώτος που απεικόνισε μια έγκυο γυναίκα σε ένα κόμικ των ΗΠΑ, όταν η Αλέτα έφερε στη ζωή τον πρώτο του γιό..

Το comic strip του Valiant θα ξεχωρίσει για την έντονη αίσθηση του ρεαλισμού. Ο Foster έτεινε να παρουσιάζει ακριβείς απεικονίσεις μεσαιωνικών κάστρων, κοστουμιών, όπλων και των διαφόρων χωρών στις οποίες έστειλε τον χαρακτήρα του. Άλλο ένα στοιχείο που ενίσχυε αυτή τη ρεαλιστικότητα ήταν ότι οι χαρακτήρες της σειράς «γερνάνε» σε αληθινό χρόνο, κάνουν παιδιά, αποκτούνε ακόμα και εγγόνια, κάτι που λίγοι δημιουργοί είχαν κάνει μέχρι τότε(ο Frank O.King Με το Gasoline Alley από όσο μπορώ να θυμηθώ)και θα επαναληφθεί χρόνια αργότερα με τον Thorgal των Van Hamme & Rosinski.

Ο Foster μεγάλος σχεδιαστής και άριστος γνώστης της ανατομίας του ανθρώπινου σώματος, δημιουργεί ένα εικαστικό αριστούργημα που όμοιο του δεν είχαν ξαναδεί οι αναγνώστες ειδικά στα εικονογραφήματα. Με λεπτομερέστατο σκίτσο, ρεαλιστικές εκφράσεις προσώπων, χωρίς τη χρήση "μπαλονιού" για αυτά που έλεγαν οι χαρακτήρες, αλλά με επεξηγηματικό κείμενο στα panel του, και σε συνδυασμό με τα ζωντανά χρώματα(ο Foster θεωρείται ένας από τους καλύτερους colorist στο χώρο των κόμικ) ο Foster κάθε εβδομάδα παρέδιδε στο αναγνωστικό κοινό έργα τέχνης και μεγάλης σχεδιαστικής ποιότητας(ειδικά στις επικές του σκηνές μάχης και απεικονίσεις της υπαίθριας ζωής) που δεν έβλεπαν σε μουσεία αλλά διάβαζαν στο σαλόνι του σπιτιού τους(ή όπου αλλού μπορεί να απολαύσει κάποιος ένα πολύ καλό κόμικ τέλος πάντων!!)Ο ίδιος τελειομανής όπως ήταν μπορεί και να ξόδευε πενήντα ώρες τη βδομάδα για να τελειώσει μία σελίδα του Valiant...Όταν σήμερα πολλά πρώτα ονόματα του χώρου δεν ξοδεύουν τόσο ούτε για ολόκληρο τεύχος...

Το 1970 ο Foster μετά από θέματα υγείας και την αρθρίτιδα να τον ταλαιπωρεί αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το σχεδιασμό του strip σχεδόν μετά από τριάντα χρόνια. Θα συνεχίζει όμως να γράφει το σενάριο ενώ στα σχέδια τον διαδέχεται ο John Cullen Murphy(και αρκετοί σχεδιαστές επίσης δοκιμάστηκαν για το Κυριακάτικο strip όπως Wally Wood&Gray Morrow).Θα συνεχίσει να συνεισφέρει σεναριακά στον Valiant μέχρι και λίγο πριν το θάνατο του στις 25 Ιουλίου του 1982 μόλις τρεις εβδομάδες πριν από τα 90α γενέθλιά του….

Mαζί με τον Alex Raymond(δημιουργό του Flash Gordon)και τον Burne Hogarth(συνεχιστή του στον Tarzan)θεωρούνται οι μεγάλοι επικοί στην ιστορία των εικονογραφημένων αφηγήσεων σύμφωνα με τον κριτικό και συγγραφέα R.C.Harvey.

H δουλειά του Foster τόσο στον Prince Valiant όσο και στον Tarzan έχει τιμηθεί με πάρα πολλά βραβεία όπως National Cartoonists Society's Reuben Award το 1957, Story Comic Strip Award το 1964,Special Features Award (66-67), Elzie Segar Award το 1978 και Will Eisner Hall of Fame το 1996,και πολλά πολλά άλλα.

O Foster αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς artists της λεγόμενης Golden Age εποχής(και μετέπειτα της Silver Age)και επηρεασμένοι από το έργο του δηλώνουν μεγάλα ονόματα της 9ης τέχνης όπως Jack Kirby, Wally Wood, Carl Barks, Steve Ditko,Jean Giraud(Moebius),Steve Orlando,Jack Davis,John Severin, Joe Kubert, Al Williamson, Bill Ward κ.α. Οι νέες γενιές καλλιτεχνών κόμικς συνεχίζουν να επηρεάζονται από το έργο του. Διεθνείς σειρές κόμικς όπως ‘’El Capitán Truenο’’ των Victor Mora και Ambros , ‘’Eric de Noorman’’ του Hans G. Kresse και ‘’De Rode Ridder’’ του Willy Vandersteen και πολλές άλλες δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς τα θεμέλια που πρώτος έβαλε ο Hal Foster. 

Ο μυθιστοριογράφος επιστημονικής φαντασίας Ray Bradbury θεώρησε ότι ο Foster ήταν ’’ο μεγαλύτερος εικονογράφος στις εφημερίδες της Κυριακής που είχαμε ποτέ’’ Ενώ ο Frank Frazetta δηλώνει για τον Foster (και ειδικά για τη δουλειά του και στον Tarzan) ότι " αποτελεί ένα ορόσημο τελειότητας στην αμερικάνικη τέχνη του 20ου αιώνα που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί.." Και πραγματικά το ασυναγώνιστο ταλέντο του Foster και η μεγάλη του προσφορά στο κόσμο της 9ης τέχνης δε θα ξεπεραστεί ποτέ.

Το κείμενο αυτό θα το βρείτε και στο 4ο τεύχος του περιοδικού Epifany_Comics που κυκλοφορεί. Μην το χάσετε!!

Skits@kia Friend's Edition # 28 - Λίλιαν Μπλαζουδάκη ( Lil Yan)

 Σήμερα φιλοξενώ ακόμα μία ταλαντούχα δεσποινίδα που από τη πρώτη στιγμή με κέρδισε όχι μόνο με την υπέροχη δουλειά της , αλλά και με τη καλοσύνη του χαρακτήρα της και το γλυκό της χαμόγελο(που ακτινοβολούσε ακόμα και κάτω από τη μάσκα προστασίας!!).Μία καλλιτέχνιδα που έχει πολλά ακόμη να πει!!Παρακάτω σας συστήνεται με τα δικά της λόγια:

Hellooo,

Ονομάζομαι Λίλιαν Μπλαζουδάκη αλλά το καλλιτεχνικό μου ειναι  ‘ Lil Yan” . Είναι ουσιαστικά το όνομα μου λίγο ποιο ‘αλήτικα’ , λίγο ποιό ‘κούλ’! Πάντα σκέφτομαι ότι είμαι ράπερ η τράπερ με αυτο το όνομα. Τέλος πάντων.


Από τότε που με θυμάμαι ,πάντα ζωγραφίζω η δημιουργώ πράγματα με τα χέρια μου. Τα κόμικς και όλος αυτός ο κόσμος μπήκανε λίγο αργότερα στην ζωή μου και ήταν μια απο τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει μέχρι τώρα στην καλλιτεχνική μου πορεία!

Στο λύκειο, ξεκίνησα μαθήματα προετοιμασίας για την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών  Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, σχεδόν κάθε Σάββατο, έκανα μαθήματα κόμικς στο ίδιο φροντιστήριο με τον Γιώργο Γούση, ο οποίος μου έμαθε πολλά πράγματα για τα κόμικς και την δημιουργία τους.

Τo 2016 πέρασα στην σχολή της Θεσσαλονίκης όπου πήγα για έναν χρόνο και σπούδασα στο τμήμα της γλυπτικής, με στόχο το stop motion animation. Η αλήθεια είναι πως μέχρι και εκείνη την περίοδο της ζωής μου δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ασχοληθώ επαγγελματικά με τα κόμικς, αλλά όλα άλλαξαν όταν πήγα τυχαίa να επισκεφτώ έναν φίλο μου στην σχολή ΑΚΤΟ και με ενημέρωσαν πως υπάρχει τμήμα κόμικς. Χωρίς πολύ σκέψη, αποφάσισα να «παγώσω» την Καλών Τεχνών και να ξεκινήσω τις σπουδές μου στον ΑΚΤΟ όπου και αποφοίτησα το καλοκαίρι του 2020.

Πέρα από τα κόμικς, ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την γλυπτική και crafting, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο.

Δεν έχω κατι συγκεκριμένο που μου αρέσει να ζωγραφίζω.Μ’αρεσει να αφήνομαι και να εκφράζομαι στο χαρτί και ότι βγει. ‘Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στις γυναικείες φιγούρες όπως και στο να περνάω φεμινιστικά, αντί-ρατσιστικά και αγαθά/γαλήνια/ειρηνικά υπονοούμενα και μηνύματα μέσα απο την τέχνη μου!

Σε γενικές γραμμές, τις περισσότερες ώρες της ημέρας θα με βρείτε κρατώντας ένα μολύβι και ένα χαρτί, ή το ταμπλέτ μου, ή το σημειωματάριο όπου σημειώνω τις ιδέες μου για ιστορίες και σενάρια,ή να περιπλανιέμαι ονειροπολώντας κάπου στην φύση. Κάποιες φορές και όλα αυτά μαζί.

Προς το παρόν έχω δημιουργήσει μόνο ένα κόμικ (αλλά αυτό επρόκειτο να αλλάξει σύντομα), «Η Χρυσή Πέρλα», το οποίο έχει πολλή περιπέτεια, φαντασία, φεμινιστικά μηνύματα και στοιχεία μυθολογίας. Ετοιμάζω επίσης την εικονογράφηση για ένα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Για να δούμε...», σε συνεργασία με την Αλεξάνδρα Ασαριώτη για την σωστή ατομική φροντίδα και καθαριότητα των δοντιών μας. Έχω συμμετάσχει  σε εκθέσεις με traditional και digita Art, και ανυπομονώ περισσότερο απ’ οτιδήποτε να πραγματοποιηθεί το Comic-Con σε όλη την Ελλάδα και να σας γνωρίσω όλους εκεί. Θα σας περιμένω με το μεγαλύτερο χαμόγελο που έχετε δει ποτέ!

That’s all folks, είμαι γεννημένη το 1997, Ταύρος στο ζώδιο με ωροσκόπο Παρθένο και Σελήνη στον Σκορπιό . Έξτρα πληροφορία για τους “εκλεκτούς”!!!

Lil

Yan

Skits@kia Friend's Edition # 27 - Πηνελόπη Καραμάνου (Kuroisekai)

 Μετά από πολύ καιρό η στήλη επιστρέφει με νέα ταλέντα.Σήμερα καλεσμένη μου η ταλαντούχα δεσποινίδα Πηνελόπη Καραμάνου ή πιο γνωστή ως Kuroisekai.Μας συστήνεται με δικά της λόγια παρακάτω:

 Mέσα από έναν σκοτεινό κόσμο που μόνο τα όνειρα μας μπορούν να φωτίσουν την σκοτεινή του όψη. Γεια σας, ονομάζομαι Kuroisekai ( Μαύρος Κόσμος από την ιαπωνική γλώσσα) δηλαδή Πηνελόπη Καραμάνου στην πραγματική ζωή. Είμαι μια γραφίστρια και ερασιτέχνης εικονογράφος εδώ και αρκετά χρόνια. Πρόσφατα ξεκίνησα να δουλεύω και σαν συγγραφέας/εικονογράφος παιδικών βιβλίων στον εκδοτικό οίκο Rbooks.

Για όποιον ενδιαφέρετε να δει τα έργα μου μπορεί να επισκεφθεί την σελίδα μου στο Deviantart - https://www.deviantart.com/kuroisekaisart

Εκεί μπορείτε να βρείτε αρκετά από τα έργα μου καθώς και τα νέα μου βιβλία. - Η βροχή και το σεντόνι και το κόμικ "lullies" - https://rbooks.gr/book/lullies .

Ζω στην Αθήνα και είμαι 28 ετών. Ο δρόμος προς την τέχνη άνοιξε σε αρκετά μικρή ηλικία, αλλά όχι και τόσο. Στα 16 μου είχα τις πρώτες εκλάμψεις αγάπης για την τέχνη ως προς το κομμάτι του σκίτσου - κόμικ. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να φοιτήσω εκεί. Γι'αυτο αργότερα σπούδασα γραφιστική και παράλληλα μέσω μαθημάτων τέχνης προσπαθούσα να βοηθήσω τον εαυτό μου να μάθει σχέδιο, έτσι ώστε να μπορέσω, αυτοδίδακτα πια, να βελτιωθώ σε αυτό που αγαπούσα πραγματικά να κάνω. Μετά από πολύ εξάσκηση και πείσμα κατόρθωσα να κάνω το χόμπυ μου επάγγελμα! Και τώρα ύστερα από 10 χρόνια δουλεύω εικονογράφος παιδικών βιβλίων και κόμικ. Με τα μάτια ψηλά, να κοιτάτε πάντα μόνο το αστέρι σας αυτό που εσείς αγαπάτε να βλέπετε μην σας φοβίζει που είναι νύχτα ακόμα, κάποτε θα ξημερώσει.

Με αγάπη Πηνελόπη Καραμάνου...