Daytripper των Fábio Moon & Gabriel Bá

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

‘’Μόνο όταν αποδεχθείς ότι μία μέρα θα πεθάνεις μπορείς να αφεθείς…και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς με τη ζωή σου’’

Οι εκδόσεις ΟΞΥ πιστοί για μία ακόμα φορά στο ραντεβού τους με την ποιότητα κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες το υπέροχο και συνάμα βαθιά ανθρώπινο Daytripper των Βραζιλιάνων δημιουργών Fábio Moon&Gabriel Bá(που τυγχάνει να είναι και δίδυμα αδέρφια)και μας έχουν δώσει σπουδαίες δουλειές σε τίτλους όπως τα the Unbrella Academy Casanova, και B.P.R.D:1947.

Ένα έργο-σταθμός στην καλλιτεχνική πορεία των δύο δημιουργών και μία ακόμα υπέροχη προσθήκη στο ποιοτικό κατάλογο της πάλαι ποτέ Vertigo,που τώρα πλέον κυκλοφορεί το υπέροχο αυτό κόμικ κάτω από το DC Black Label imprint της.

Ο Μπρας Ντε Όλιβα Ντομίνγκος, γιός ενός μεγάλου Βραζιλιάνου συγγραφέα, γράφει όμορφες(όσο μπορούν να παρουσιαστούν)νεκρολογίες σε εφημερίδα, ενώ ονειρεύεται μία μέρα να βρει και τη δική του συγγραφική φωνή, ξεφεύγοντας όμως κάτω από τη σκιά του πατέρα του. Θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως ακριβώς την ονειρεύεται, όμως τίποτα δε πρέπει να θεωρείται δεδομένο και όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα…

Κάθε τεύχος είναι και ένα κεφάλαιο στη ζωή του Μπρας. Πότε όμως η ζωή του ξεκινά;;Όταν θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του;;Όταν αποκτήσει και εκείνος γιό ή όταν βρει επιτέλους το δρόμο προς την αναγνώριση ως συγγραφέας και εκείνος;;Και σε όλα αυτά τα διαφορετικά κεφάλαια της ζωής του, ο θάνατος θα έρθει να υπενθυμίσει ότι και αυτός είναι μέρος της ζωής που ζήσαμε ή και ίσως δεν ζήσαμε όπως θα θέλαμε…

Οι δημιουργοί δεν καταφεύγουν σε κλισέ ηθικά διδάγματα και μελοδραματικές καταστάσεις. Μέσα σε 10 τεύχη παρουσιάζουν με σαφήνεια και συγκινητική αμεσότητα εκείνα τα απλά, καθημερινά πράγματα που θεωρούμε τόσο δεδομένα αλλά υπάρχουν για να δίνουν νόημα και να ομορφαίνουν τη ζωή τόσο του Μπρας, όσο και τις ίδιες των αναγνωστών αυτού του πονήματος. Η οικογένεια μας, οι φίλοι μας, ο έρωτας της ζωής μας, η αγάπη και η πίστη όσων νοιάζονται για εμάς. Πράγματα τόσο απλά αλλά συνάμα τόσο σημαντικά για όλους μας.

Το κόμικ δεν είναι σπουδή στα παράλληλα σύμπαντα ή διαφορετικές εκδοχές της ζωής του πρωταγωνιστή. Έιναι ένας ύμνος στην ίδια τη ζωή, στην ανιδιοτελή αγάπη και στη βαθιά φιλία.Η ζωή οφείλει να είναι σπουδαία κάθε στιγμή που περνάει και δεν εκτιμάται μόνο με τη παρουσία του θανάτου. Η ζωή όσο και ο θάνατος είναι μέρος ενός κύκλου που όλοι θα τον ζήσουμε αλλά και τα δύο συνωμοτούν για να δώσουν νόημα στους σκοπούς που μπορεί να εφεύρουμε για τον εαυτό μας.

‘’..Η ζωή είναι σαν ένα βιβλίο, γιε μου

και κάθε βιβλίο έχει ένα τέλος.

Ανεξάρτητα από το πόσο σου αρέσει αυτό το βιβλίο ...

... θα φτάσεις στην τελευταία σελίδα ...

Και θα τελειώσει.

Κανένα βιβλίο δεν είναι πλήρες χωρίς το τέλος του….’’

Ένα κόμικ που όταν το διαβάσετε σίγουρα θα δείτε τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Και σίγουρα θα αναρωτηθείτε και εσείς για το πιά κληρονομιά μπορείτε να αφήσετε πίσω σας, καθώς και για το ότι ποτέ δεν είναι αργά να τη ζήσετε όπως εσείς το επιθυμείτε. Ένας διαλογισμός για τη ζωή και το θάνατο, την αγάπη και την τέχνη, την επιτυχία και την αποτυχία, την απώλεια, τη πατρότητα και τη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα. Όλα πανέμορφα, ποιητικά και λυρικά δοσμένα από δύο δημιουργούς που κατόρθωσαν σε τόσο νεαρή ηλικία να δημιουργήσουν το δικό τους έργο ζωής.

Υπέροχα σχεδιασμένο από τον Μοοn αλλά και με εκπληκτική δουλειά στα χρώματα από τον Dave Stewart, σίγουρα θα ξεφυλλίσετε τις σελίδες του και αφού τελειώσετε την ανάγνωση της υπέροχης αυτής ιστορίας και θα αφεθείτε στην χρωματική πανδαισία που μοιάζει να δίνει ζωή σε οτιδήποτε απεικονίζει το κάθε panel πάνω στο οποίο θα πέσει η ματιά σας.

Οι εκδόσεις ΟΞΥ σε έναν καλαίσθητο και περιποιημένο τόμο που περιλαμβάνει και τα 10 τεύχη της σειράς, δίνουν την ευκαιρία στον Έλληνα αναγνώστη να γνωρίσει το σπουδαίο αυτό έργο δύο μεγάλων δημιουργών. Σε εξαιρετική τιμή και με άψογη βιβλιοδεσία, με την προσεγμένη πάντα μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, σίγουρα θα αποτελέσει ακόμα μία πολύ καλή προσθήκη στη βιβλιοθήκη σας, και μία ακόμα σημαντική επιτυχία της εκδοτικής που δε πρέπει να χάσετε.

Τhe Umbrella Academy : Apocalypse Suit από Gerard Way και Gabriel Bá

Τhe Umbrella Academy

"All we ever wanted  was for him to love us and he fed us to the wolves...He never cared  if we lived or died,as long as it fit in with his plans.."- The Kraken

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στη βιομηχανία των κόμικ,και ειδικά(αν μπορούμε να το κατατάσσουμε και εκεί) στη κατηγορία του υπερηρωικού για το 2007 ήταν και το the Umbrella Academy.Το οποίο κυκλοφόρησε η Dark Horse αρχικά σε ένα limited series 6 τευχών από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2008.Μία αναπάντεχη συνεργασία ανάμεσα στον μουσικό και συγγραφέα Gerard Way(ιδρυτικό μέλος και φωνή του rock συγκροτήματος My Chemical Romance)και του βραζιλιάνο σχεδιαστή Gabriel Bá(Casanova,PIXU).Έχοντας σαν κύρια επιρροή του τον Grant Morrison και ειδικά τη δουλειά του στον τίτλο της DC Doom Patrol(με ένα κλασικό και αξεπέραστο run που ανανέωσε ριζικά τον τίτλο),ο Way κάνει ένα από τα όνειρα του πραγματικότητα δηλαδή το να γράψει δικούς του χαρακτήρες σε κόμικ,κάτι που επιχείρησε για πρώτη φορά το 1993 σε ηλικία μόλις 16 ετών!!Και αυτό επιτέλους το πραγματοποιεί μέσα από τις σελίδες του the Umbrella Academy.

Σε ένα ανεξήγητο παγκόσμιο γεγονός, σαράντα τρία εξαιρετικά παιδιά γεννήθηκαν ξαφνικά από γυναίκες που προηγουμένως δεν είχαν δείξει σημάδια εγκυμοσύνης. Ο εκατομμυριούχος εφευρέτης  Reginald Hargreeves ή όπως αλλιώς ήταν γνωστός ως monocle(στη πραγματικότητα ένας εξωγήινος μεταμφιεσμένος σε άνθρωπο) υιοθέτησε επτά από τα παιδιά,για να τα μεγαλώσει στη σχολή του με το όνομα the Umbrella Academy.Όταν ρωτήθηκε γιατί, η μόνη εξήγησή του ήταν, "Για να σώσει τον κόσμο."Από τι όμως ο ίδιος δεν έδωσε ποτέ την απάντηση....Kάθε ένα από αυτά τα παιδιά έχει και τις δικές του ξεχωριστές δυνάμεις,και μεγαλώνουν με σκοπό να γίνουν υπερήρωες.Στην αρχή δεν έχουν ονόματα και σε κάθε παιδί δίνεται και ένας αριθμός με το οποίο το αποκαλούν.Το πρώτο παιδί αναφέρεται στα αρχεία του Hargreeves ως 00.01,το δεύτερο 00.02 μέχρι και το τελευταίο το 00.07 ένα κορίτσι(Υanya) που όμως δεν καταφέρνει να αναπτύξει υπερδυνάμεις,αλλά δείχνει ταλέντο στο βιολί....Τα παιδιά έκαναν το ντεμπούτο τους δέκα χρόνια αργότερα, όταν ο Πύργος του Άιφελ, υπό τον έλεγχο του ρομπότ ζόμπι Γουστάβου Άιφελ,απειλεί να σπείρει τον όλεθρο στο Παρίσι.Τα παιδιά θα αποτρέψουν τα σχέδια του και θα γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό σαν υπερήρωες...

Έικοσι χρόνια αργότερα και ενώ τα παιδιά έχουν γίνει ενήλικες,η umbrella academy δεν υπάρχει πλέον,και ο καθένας έχει αποκοπεί από τον άλλο και έχει ακολουθήσει το δικό του δρόμο,τα μέλη της ομάδας θα συναντηθούν ξανά.Και αυτό γιατί ο μέντοράς τους Hargreeves πεθαίνει και θα βρεθούν όλοι μαζί στη κηδεία του...Ο 00.01 ονομάζεται πια Space Boy,ο 02  Κraken, η 03 Rumor,o 03 Seance κ.τ.λ.Μαζί όμως με τη παρουσία τους,βγαίνουν ξανά στη επιφάνεια και οι "παλιές" αντιπαλότητες ανάμεσα στα μέλη της ομάδας...Τις οποίες όμως πρέπει να βάλουν στην άκρη όταν ένας παλαιός εχθρός(Dr.Terminal)στέλνει τις καταστροφικές του μηχανές,τις Termininauts, να σπείρουν τον όλεθρο.Kαι σαν να μην φτάνει αυτό, ο εδώ και χρόνια χαμένος(στο μέλλον) 00.05,o οποίος έχει παραμένει στο παρουσιαστικό του ένα 10χρονο παιδί,τους ειδοποιεί ότι είδε το μέλλον,και ότι η καταστροφή του κόσμου θα έλθει 3 μέρες μετά το θάνατο του Hargreeves....Μέσα σε όλα αυτά ο μαέστρος μιας μυστηριώδης ορχήστρας( Orchestra Verdammten)που πιστεύει ότι παίζοντας το Apocalypse Suite θα καταστρέψει το κόσμο, μετατρέπει τη Yanya(00.07)σε ένα καταστροφικό όπλο που θα σπείρει μόνο το θάνατο στο πέρασμά της...

Το πρώτο πράγμα που σε "τραβάει" στο κόμικ είναι οι γρήγοροι ρυθμοί του,εκτός της πρωτοτυπίας του σεναρίου που όμως πραγματεύεται ένα θέμα που έχει ήδη κουράσει με την εδώ και δεκαετίες παρουσία του.Και όμως αν και έχουμε να κάνουμε με υπερήρωες,ο Way κατορθώνει να το παρουσιάσει με τέτοιο άμεσο και φίνο τρόπο,που όχι μόνο δεν κουράζει αλλά δίνει και μία αίσθηση φρεσκάδας σε ένα όπως ανέφερα κουρασμένο θέμα.Όλοι οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι,άμεσοι,αληθινοί(παρά την παράξενη παρουσία τους) και ο συγγραφέας καταφέρνει να τους κάνει συμπαθητικούς στον αναγνώστη.Είτε κάποιοι από αυτούς είναι,είτε όχι...

Ο Space boy φυλακισμένος σε ένα παραμορφωμένο σώμα με τα αισθήματα που τρέφει για την Rumor η οποία παγιδευμένη στα ψέμματα και τη διαλυμένη προσωπική της ζωή,ψάχνει την αγάπη και αποδοχή που δεν της έδωσε ο "πατέρας" της.Ο Kraken που ήταν ο πρώτος που επαναστάτησε τραβάει το δικό του δρόμο,ο οποίος όμως θα έχει πολλά εμπόδια κυρίως σε προσωπικό επίπεδο,ψάχνοντας να βρει τη ταυτότητά του,θα χαθεί από όλους μα κυρίως από τον ίδιο του τον εαυτό...ο Seance χωρίς ίχνος συναισθηματισμού,παραδομένος στις ουσίες,ο 00.05 που σαν άλλος Ιωάννης είδε τη δική του αποκάλυψη,και παγιδεύτηκε για πάντα στη παιδική του ηλικία,προσπαθεί να ειδοποιήσει για τη καταστροφή που αναπόφευκτα θα έρθει,η Υannya που μία ζωή νιώθει "αποκομμένη" από τους άλλους,χωρίς δυνάμεις,χωρίς αγάπη απο κανέναν,μία παρίας,που θα έχει μία τραγική κατάληξη..Και ο Dr.Pogo,ένας ανθρωπόμορφος χιμπατζής που στάθηκε στα παιδιά καλύτερα και από πατέρας και ο ίδιος προϊόν άγριων πειραμάτων....

Ο Way χτίζει σιγά σιγά όλους τους χαρακτήρες του και τους αναπτύσσει τεύχος με τεύχος,ακόμα και αν κρατάει πολλά κρυφά χαρτιά για καθέναν από αυτούς...Έξυπνοι διάλογοι,σωστά χρησιμοποιημένα flashbacks,γρήγοροι ρυθμοί,χιούμορ,μυστήριο και αγωνία όλα βρίσκονται μέσα σε αυτό το κόμικ στις σωστές δώσεις,σε μία άκρως πετυχημένη συνταγή!!Ένα εκπληκτικό μείγμα από διαφορετικά genres (sci-fi,superhero,drama,mystery,fantasy)τόσο αρμονικά δεμένα μαζί τους που νομίζεις ότι ο συγγραφέας γράφει κόμικς εδώ και πολλά χρόνια..Σίγουρα πολλά στοιχεία του κόμικ έχει δανειστεί και ο Jeff Lemire για το δικό του δημιούργημα Black Hammer(που σας παρουσίασα εδώ)και ουσιαστικά και τα δύο αποτελούν ένα γράμμα αγάπης στα υπερηρωικά κόμικ με τα οποία μεγάλωσαν,ειδικά στις δουλειές του Claremont στους Χ-ΜΕΝ και του Morrison στους Doom Patrol...Μέσα από τη δυσλειτουργία τους σαν "οικογένεια" υπερηρώων δεν ξεχνάνε να σώσουν και την ανθρωπότητα που ποτέ δεν θα τους δεχτεί σαν δικούς τους...

Σχεδιαστικά ο Gabriel Bá αποτελεί άξιο παιδί του Mike Mignola και του Michael Avon Oeming.Μοναδικός και με ιδιαίτερο σχεδιαστικό στυλ δίνει μία από τις καλύτερες δουλειές του με τα δυναμικά και γεμάτα ενέργεια panels του,και τις ζωντανές εκφράσεις- μαζί με την πλαστικότητα των κινήσεων- των χαρακτήρων του.Ίσως αυτό το στυλ ξενίσει λίγο στους fans του πιο παραδοσιακού υπερηρωικού κόμικ(ειδικά σε όσους έχουν μεγαλώσει με Jargens,Perez,Buscema ακόμα και με Deodato jr. και Lee)αλλά νομίζω για το ύφος του συγκεκριμένου κόμικ που ουσιαστικά δεν αποτελεί το your dad's supehero comic,ταιριάζει απόλυτα.Νομίζω ότι ο μόνος που θα μπορούσε εξ'ίσου να παρουσιάσει το ίδιο επίπεδο δουλειάς που παρουσιάζει ο Bá,θα ήταν ο ίδιος ο Way o οποίος εκτός από συγγραφέας ήταν και ο πρώτος σχεδιαστής του κόμικ(δουλειά του υπάρχει μέσα στην trade edition της σειράς),πριν τελικά το δώσει στον συνεργάτη του.

Η επιτυχία του κόμικ ήταν άμεση και μεγάλη όπως και η αγάπη των αναγνωστών,που του χάρισε το 2008 το βραβείο Eisner καλύτερης limited series σειράς.

Φυσικά ακολούθησαν και άλλες δύο συνέχειες το Dallas(2008)και η πιο πρόσφατη Hotel Oblivion(2018)και πολλά one shots.Το κόμικ μεταφέρθηκε και στη τηλεόραση(η αρχική σκέψη ήταν να γίνει ταινία από τη Universal)το 2019 στο Netflix,και ήδη έχει δοθεί το πράσινο φως για δεύτερη season.Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει η πρώτη σειρά(Μεταφρασμένο σαν The Umbrella Academy:Η Σουίτα της Αποκάλυψης)από τις εκδόσεις Helm το 2009 σε μετάφραση Ν.Καμπουρόπουλου.Ένα κόμικ που σίγουρα αξίζει της προσοχής σας,αλλά όσοι αναζητάτε την εικονογραφημένη έκδοση της τηλεοπτικής σειράς,μάλλον δεν θα είναι αυτό που περιμένετε.

Σπύρος Ανδριανός