ROM Spaceknight από Bill Mantlo,Sal Buscema&Steve Ditko

ROM

Κανείς ίσως δεν φαντάζονταν στη Marvel όταν έπαιρναν τα δικαιώματα ενός παιχνιδιού για παιδιά,ότι στη πορεία θα δημιουργούσαν μία από τις πιο αγαπημένες σειρές των αναγνωστών και έναν από τους αξιομνημόνευτους χαρακτήρες τους.Μιλάμε φυσικά για τον χαρακτήρα του ROM του ιππότη του διαστήματος που μας κρατούσε επίσης συντροφιά μέσα από τις σελίδες του (μικρού τότε σε μέγεθος και μονόχρωμου)Σπάιντερ Μαν των εκδόσεων Καμπανά.

Όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου,ο ROM ξεκίνησε την καριέρα του σαν παιχνίδι και όχι σαν χαρακτήρας των κόμικ.Δημιουργημένος από τους Scott Dankman, Richard C. Levy, και Bryan L. McCoy οι οποίοι πούλησαν την ιδέα τους στην εταιρεία Parker Brothers(σήμερα έχουν συγχωνευτεί με τη Hasbro)o ROM(που τα αρχικά του ονόματος του προέρχονται από τη λέξη Read Only Memory)ήταν ένα ρομπότ σαν όλα τα άλλα παιχνιδάκια της εποχής,που θα προσέφερε ώρες ατελείωτης χαράς στα τυχερά παιδάκια που θα το έπαιρναν ως δώρο ειδικά στις γιορτές των Χριστουγέννων...

Ο ROM σαν παιχνίδι από τη Parker Brothers

Επειδή ήταν η πρώτη φορά που η εταιρεία επένδυε στην παραγωγή ηλεκτρονικού παιχνιδιού(μέχρι τότε σχεδίαζε και κυκλοφορούσε επιτραπέζια παιχνίδια για τα οποία ήταν γνωστή)οι υπεύθυνοι της εταιρείας αποφάσισαν να μην ξοδέψουν πολλά χρήματα για την κατασκευή του παιχνιδιού,και το κυκλοφόρησαν σαν φτηνή έκδοση,χωρίς "σπασίματα"των αρθρώσεων και τη δυνατότητα να το τοποθετείς σε διάφορες κινήσεις(όπως συνέβη λίγο καιρό αργότερα με τα Transformers)οπότε και οι πωλήσεις του δεν ήταν οι αναμενόμενες....Μολονότι ο ROM θεωρείται ένα από τα πρώτα παιχνίδια/φιγούρες με ηλεκτρονικά μέρη.

Διαφήμιση για το παιχνίδι ROM 

Και κάπου εδώ μπαίνει και ο παράγοντας Marvel Comics.Για να εξάψουν περισσότερο το ενδιαφέρων του κοινού για το παιχνίδι,οι υπεύθυνοι της Parker Bros,έδωσαν τα δικαιώματα του χαρακτήρα στην εταιρεία για να δημιουργήσει ένα κόμικ με τις περιπέτειες του.Ήταν η εποχή που και η Marvel αναζητούσε νέους χαρακτήρες για να μεγαλώσει το σύμπαν της,ακόμα και αν οι χαρακτήρες αυτοί προέρχονταν από σειρά παιχνιδιών(G.I.Joe) ή την τηλεόραση(Doctor Who) ή τη λογοτεχνία(Tarzan),θα τους ενσωμάτωνε στο δικό της..Η αρχή είχε ήδη γίνει από το κόσμο των παιχνιδιών με τους Micronauts της Mecco,και τους Shogun Warriors της Mattel οπότε τον Δεκέμβριο του 1979 η Marvel καλωσόρισε στην οικογένεια της το θρυλικό ιππότη του διαστήματος με την κυκλοφορία του Rom Spaceknight #1.

Το πρώτο τεύχος του ROM Δεκέμβριος 1979

Φυσικά έπρεπε ο νέος χαρακτήρας να έχει ένα origin και ένα back up story.Η Μarvel ανέθεσε τη δημιουργία όλων αυτών στον συγγραφέα Βill Mantlo(Amazing Spider Man,Ιncredible Hulk,Deadly Hands of Kung Fu,Fantastic Four)του ανθρώπου που αναλάμβανε να δώσει ζωή σε όποιο χαρακτήρα του έδιναν.Eιδικά εκείνους που προέρχονταν από δικαιώματα παιχνιδιών όπως είχε κάνει και με τους Micronauts άλλωστε λίγο καιρό πριν...Ο Mantlo δημιούργησε όχι μόνο ένα origin για τον χαρακτήρα αλλά και ένα ολόκληρο σύμπαν πίσω του με χαρακτήρες αληθινούς και βαθιά ανθρώπινους,χαρακτήρες που μπορούσες να ταυτιστείς μαζί τους.Με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον κεντρικό πρωταγωνιστή της σειράς τον ROM.

Σύμφωνα με το origin του o ROM ήταν άνθρωπος,που κατοικούσε στον τεχνολογικά εξελιγμένο πλανήτη Galador μέχρι που ο πλανήτης του δέχτηκε επίθεση από τη μοχθηρή φυλή των Dire Wraiths(Φαντάσματα στην ελληνική μετάφραση) που μπορούσαν να αλλάζουν μορφή,χρησιμοποιούσαν τόσο τη τεχνολογία όσο και τη μαγεία και προέρχονταν από τα βάθη του σκοτεινού νεφελώματος...

Ο ROM αποφασίζει να θυσιάσει την ανθρώπινη υπόστασή του

Όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Norrin Radd(Silver Surfer) έτσι και ο Rom θυσίασε την ανθρώπινη υπόστασή του για να σώσει την αγαπημένη του και τον πλανήτη του από την καταστροφή.Ήταν ο πρώτος από τους εθελοντές, που δέχτηκε να μετατραπεί σε cyborg πολεμιστή(με τα ανθρώπινα μέρη του να φυλάσσονται για να ξαναγίνει άνθρωπος όταν θα τελείωνε ο πόλεμος)για να πολεμήσει την απειλή.Tου δόθηκε μία ασημένια αρματωσιά και ένα παντοδύναμο όπλο το Neutralizer(Oυδετεροποιητής)με το οποίο μπορούσε να εξορίζει τους Dire Wraiths στην ανυπαρξία φυλακίζοντας τους για πάντα..Το προσωπικό του παράδειγμα ακολούθησαν και άλλοι Γκαλαντοριανοί που μετατράπηκαν και εκείνοι σε ιππότες του διαστήματος,καθένας τους με τις δικές του δυνάμεις και όπλα...

Πρώτο ad για το κόμικ του ROM στα περιοδικά της Marvel

Ο ROM με τους συντρόφους του μπόρεσε να νικήσει τους Dire Wraiths και να τους διώξει από το πλανήτη του,τρέποντας τους σε φυγή.Αποφάσισε όμως να τους κυνηγήσει μέχρι το δικό τους πλανήτη που βρίσκονταν σε τροχιά γύρω από μαύρο ήλιο.Εκείνοι εγκατέλειψαν και τον πλανήτη τους και σκορπίστηκαν στο διάστημα...Νιώθοντας υπεύθυνος για το διασκορπισμό τους,ο ROM ορκίστηκε να κυνηγήσει και να εξαλείψει όλους τους Darth Wraiths από όποιο σημείο και αν βρίσκονται...Μόνο τότε θα ξαναγίνει άνθρωπος και πάλι...

Μετά από 200 χρόνια αναζήτησης ο δρόμος του τον φέρνει στο δικό μας πλανήτη τη Γη...Όπου θα προσγειωθεί στη φανταστική πόλη του Clairton κάπου στη δυτική Βιρτζίνια των ηνωμένων πολιτειών...Εκεί θα τον υποδεχτούν σαν εξωγήινο ρομπότ-εισβολέα,τη στιγμή που θα εξαφανίσει δύο κατοίκους της περιοχής,αφού ήταν Dire Wraiths που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή και ζούσαν χρόνια ανάμεσα μας...Μονάχα μια κοπέλα η Brandy Clark θα τον πιστέψει αρχικά και θα τον στηρίξει στη δύσκολη αποστολή του,μάλιστα θα τον ερωτευτεί παράφορα αν και οποιαδήποτε σχέση μαζί τους είναι ανώφελη...Εκείνη είναι αρραβωνιασμένη,και εκείνος δεν μπορεί να γίνει άνθρωπος προτού τελειώσει την αποστολή του....

O ROM φτάνει στη Γη και εξοντώνει τους πρώτους Dire Wraiths(ROM#1)

Ο ROM θα ζήσει πολλές περιπέτειες στη Γη,θα συναντήσει και άλλους υπερήρωες από το σύμπαν της Marvel και θα αγωνιστούν μαζί εναντίων της απειλής,καθώς και θανάσιμους εχθρούς όπως τον Hybrid που αποτελεί την εφιαλτική ένωση ανθρώπινης γυναίκας με Dire Wraith...

O πιο τρομακτικός αντίπαλος του Rom o Hybrid

Θα αντιμετωπίσει επίσης και ένα νέο είδος Dire Wraith,και μάλιστα θηλυκού γένους δυνατότερου από το αρχικό ανδρικό,που χρησιμοποιεί περισσότερο τη σκοτεινή μαγεία έναντι της επιστήμης που είχαν οι προηγούμενοι...Μέσα σε όλες όμως τις αντιξοότητες και τους κινδύνους,μέσα στη φρίκη και την απώλεια,καθώς και μέσα από τις προσωπικές τραγωδίες των ηρώων της σειράς,η πραγματική αγάπη και ο έρωτας ανάμεσα στον Rom και στη Brandy,θα δοκιμαστεί σκληρά αλλά θα βγει ακόμα πιο δυνατός και θα είναι αυτός που θα τους δώσει δύναμη να αντεπεξέλθουν σε όλες τις δοκιμασίες που τους περιμένουν...

Σπουδαίοι σχεδιαστές όπως ο Sal Buscema(που δήλωνε ότι αγάπησε από τη πρώτη στιγμή τον χαρακτήρα)και ο βετεράνος Steve Ditko ανέλαβαν με τα μολύβια τους να δώσουν ζωή στους χαρακτήρες που γέννησε η αστείρευτη φαντασία του Bill Mantlo,που δυστυχώς από το 1992 και μετά και εκείνος περνάει το προσωπικό του Γολγοθά και καθημερινά δίνει τη δική του μάχη,όπως ακριβώς και οι δημιουργίες του που περισσότερο από ήρωες είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για κάτι το καλύτερο και όπως και εκείνος δεν το βάζουν κάτω σε οποιαδήποτε δυσκολία...

Δυστυχώς με την ολοκλήρωση της σειράς στο τεύχος #75(Φεβρουάριος 1986)η Marvel έχασε αργότερα τα δικαιώματα του χαρακτήρα...Με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα για λόγους copyright τα τεύχη του ROM,το έργο ζωής του Bill Mantlo να μην έχει επανεκδοθεί ποτέ μέχρι τώρα,σε συγκεντρωτικές εκδόσεις(Essentials,Epic collections) και trades ενώ δεν υπάρχουν ούτε οι εμφανίσεις του Rom σε τίτλους άλλων ηρώων(crossovers)που και αυτές έχουν αφαιρεθεί από τις εκάστοτε συλλογές...

Original τεύχη του ROM που ποτέ δεν έχουν επανεκδοθεί σε trades

Ο μόνος τρόπος να διαβάσει και να έχει κανείς αυτά τα τεύχη είναι να βρει τα original..H IDW πριν λίγα χρόνια αγόρασε και τα δικαιώματα του ROM(αφού ήδη έχει και εκδίδει σε κόμικ τα περισσότερα από τα Hasbro toys)και έβγαλε τη δική της σειρά ROM χωρίς φυσικά(όπως και στη περίπτωση των Micronauts)να χρησιμοποιήσει το concept και τους χαρακτήρες που δημιούργησε ο Mantlo στη σειρά της Marvel...Αλλά δεν μπόρεσαν να πιάσουν το παλμό,την ευαισθησία και την ανθρωπιά που χαρακτήριζε το έργο του Mantlo στον Rom ούτε κατά το ήμισυ...Δεν ήταν κακή σειρά,απλά της έλειπε η ψυχή ενός μεγάλου δημιουργού όπως του Bill Mantlo....

O ROM από την IDW

H πιο όμορφη και προσωπική δουλειά που έγραψε ο Bill Mantlo.Καθαρό sci-fi με πολλά στοιχεία horror,dark fantasy και adventure και συνάμα ευαίσθητο,τρυφερό και πολύ ανθρώπινο ακόμα και αν ο πρωταγωνιστής έκρυβε την ανθρώπινη υπόσταση του πίσω από το κρύο μέταλλο....Κάτω από αυτό πάντοτε υπήρχε μία ζεστή,ανθρώπινη καρδιά που χτυπούσε στο ρυθμό της αγάπης για μία γήινη γυναίκα που αγωνίστηκε στο πλευρό του...Μιας μεγάλης καρδιάς όπως και αυτής του δημιουργού της σειράς,που αξίζει πραγματικά να βρείτε τα τεύχη και να έχετε στις συλλογές 
σας.

Σπύρος Ανδριανός

Ο Jean Tabary εκτός του Iznogoud

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός
Επιμέλεια Elodie Kohler Ανδριανού

Ο μεγάλος Γάλλος σχεδιαστής Jean Tabary(γεννημένος το 1930 στη Στοκχόλμη)είναι φυσικά γνωστός στη χώρα μας,από τη συνεργασία του με τον Rene Goscinny για τη δημιουργία του κακού βεζίρη Iznogoud(που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 15 Ιανουαρίου 1962 στο περιοδικό Record).

O Tabary εκτός όμως από τον κακό βεζίρη που μια ζωή θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη,είχε δημιουργήσει και άλλους χαρακτήρες γνωστούς στη Γαλλία,αλλά σχετικά(ή και ολοκληρωτικά)άγνωστους στη χώρα μας.Ας δούμε λοιπόν και τα άλλα "σχεδιαστικά" παιδιά του ταλαντούχου αυτού δημιουργού,που μας άφησε το  Αύγουστο του 2011 σε ηλικία 81 ετών.

Richard et Charlie: Oι Richard και Charlie είναι 2 αχώριστοι φίλοι,και αποτελούν το ντεμπούτο του Tabary στο χώρο της 9ης τέχνης. Πρωτοπαρουσιάστηκαν στις 5 Νοεμβρίου του 1956 στο περιοδικό "Vaillant"(1 σελίδα την εβδομάδα)το οποίο από το 1965 μετονομάστηκε σε Pif(Για το ίδιο έντυπο όπως θα δούμε παρακάτω δημιούργησε και άλλους χαρακτήρες).

Οι Richard και Charlie αν και αχώριστοι όπως αναφέραμε,είναι εκ δια μέτρου αντίθετοι χαρακτήρες.Ο Richard είναι (πολύ) σοβαρός και ομορφούλης,με το γοητευτικό μουστάκι του ενώ ο Charlie είναι πολύ αστείος με μαλλιά που πετάνε.Η χημεία μεταξύ τους άκρως απολαυστική ενώ μαζί θα πρωταγωνιστήσουν σε πολλές περιπέτειες αψηφώντας τους κινδύνους.Η σειρά εκδόθηκε αργότερα σε 8 αλμπουμάκια.Ένα από αυτά εκδόθηκε το 1977 από τη Glenat Editions.

Grabadu et Gabaliouchtou: To 1959 δύο ηλίθιοι γεννήθηκαν μέσα από το πενάκι και την φαντασία του Tabary oι Grabadu και Gabaliouchthou.Εδώ ο ταλαντούχος δημιουργός χρησιμοποίησε ένα διαφορετικό στυλ σχεδιασμού,διαφορετικό από το "κλασική γραμμή" που επικρατούσε μέχρι τότε,δίνοντας μερικά θεότρελα gags στην ιστορία της 9ης τέχνης.

O Gotlib είχε δηλώσει για τη σειρά: ''Πρόκειται για τους 2 πιο ηλίθιους χαρακτήρες στην ιστορία των κόμικ".Και η σειρά αυτή πρωτοπαρουσιάστηκε στο περιοδικό Vaillant όπου εκδόθηκε από το 1959 μέχρι το 1962 και από το 1977 φιλοξενήθηκε στο περιοδικό Fluide Glacial.Συγκεντρωμένες όλες οι ιστορίες τους βρίσκονται σε 2 άλμπουμ που κυκλοφόρησαν ένα το 1984 από editions de la Seguiniere και το 2001 από editions Tabary.

Totoche: Ίσως η πιο διάσημη δημιουργία του Tabary μετά τον Iznogud.Δημιουργήθηκε το 1959 και ο δημιουργός του είχε δώσει το όνομα Ribata(Που ουσιαστικά είναι το όνομα Tabary ανάποδα με ένα είδος γαλλικής αργκό).Ο Τοtoche είναι ο συμπαθητικός αρχηγός μία συμμορίας παιδιών που ζούνε στο Παρίσι.Στον ελεύθερο χρόνο τους εκτός από το παιχνίδι λύνουν και αστυνομικά προβλήματα.

Στην αρχή οι περιπέτειες του εκδίδονταν σαν strip στην εφημερίδα "L'Union" και μετά στο περιοδικό Vaillant αρχίζοντας από το # 713 στις 11 Ιανουαρίου του 1959.Οι περιπέτειες του σταμάτησαν στο τεύχος #694(με το περιοδικό να ονομάζεται Pif-Gadget)τον Ιούλιο του 1982.Επίσης υπήρχε και η έκδοση Τοtoche poche(τσέπης)που έβγαλε γύρω στα 40 τεύχη με παλαιότερες και καινούργιες ιστορίες.

Οι βασικοί χαρακτήρες του κόμικ εκτός του Totoche είναι επίσης οι : Christian,Bob και Paulot(ένα τρίο δεύτερων βοηθών στις "βρόμικες δουλειές")ο Bouboule ο χοντρούλης της ομάδας,ο L'ingenieur ο "εγκέφαλος" της συμμορίας,ο Jeannot που αγαπάει την Corinne που είναι και η μοναδική κοπέλα της ομάδας και του κάνει τη ζωή δύσκολη.Αργότερα ο Jeannot και η Corrine όπως θα δούμε παρακάτω θα έχουν τη δική τους σειρά η οποία θα συνεχιστεί μέχρι το 1987.

O Totoche εκδόθηκε από τις Editions Vaillant,Lombard editions,Dargaud,editions Glenat,editions Dupuis,editions de la Seguiniere και Tabary editions.

Corinne et Jeannot: Spin-off σειρά από το Totoche,oι χαρακτήρες δημιουργήθηκαν το 1959(με την έναρξη της σειράς Totoche)και το πρώτο άλμπουμ της δικής τους σειράς κυκλοφόρησε το 1970.Οι ειδική(και ενίοτε τρελαμένη) τους σχέση τους καθιστά μοναδικούς.

O Jeannot είναι ερωτευμένος με την Corrine η οποία συνεχώς τον πειράζει και τον τυραννά.κάθε φορά που ο Jeannot προσπαθεί να την εκδικηθεί αποτυγχάνει.Ένας ακόμα χαρακτήρας της σειράς ο αστυνομικός Bodart παίρνει πάντα το μέρος της Corrine.Έχουν κυκλοφορήσει 8 άλμπουμ με τις ιστορίες τους.

Στα ελληνικά κάποιες ιστορίες τους είχαν δημοσιευτεί και στο περιοδικό Μίστερ ΝΟ του Ανεμοδουρά σαν Μπόμπος ο Απίθανος.

Valentin le Vagabond: O δεύτερος χαρακτήρας(μετά τον Iznogoud) που δημιούργησε ο Tabary το 1962 μαζί με τον σεναριογράφο Rene Goscinny.H σειρά ξεκίνησε από τον Μάρτιο του 1962 και μέχρι τον Αύγουστο του 1973 φιλοξενούνταν στις σελίδες του περιοδικού Pilote(που είχε δημιουργήσει ο Goscinny μαζί με τον Uderzo για τον οποίο άρθρο μου θα βρείτε εδώ)ενώ από τον Μάρτιο του 1974 μέχρι και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στο περιοδικό Lucky Luke.

Aπό το 1964 η σειρά πέρασε αποκλειστικά στα χέρια του Tabary(σχέδιο/σενάριο).O Rene Goscinny περιγράφει με τα δικά του λόγια τον χαρακτήρα: "Ο Valentin ευαίσθητο και καλλιεργημένο άτομο,ένας μικρός ποιητής,αγαπά πολλά πράγματα - Την ελευθερία,τα λουλούδια,τα ζώα,ακόμα και τους ανθρώπους..." Ένα μείγμα "hippie" και "αλητάκου Σαρλό",ένα σύμβολο μιας γενιάς που ονειρεύτηκε για αγάπη και ειρήνη στον κόσμο...

Ο Valentin ένας συμπαθητικός clochard που αγαπά τη φύση,μπλέκεται παρά τη θέληση του σε σπαρταριστές και απίστευτες περιπέτειες...Σε αυτές του τις περιπέτειες συναντά ανθρώπους που είναι περισσότερο ανόητοι παρά κακοί,και αστυνομικούς που εξαιτίας του παρουσιαστικού του τον νομίζουμε για κλεφτάκο....

Μερικές από τις ιστορίες του Valentin επανεκδόθηκαν στα έντυπα Les Recres de Totoche και Les Vacheries de Corrine et Jeannot(1973-1977 από Dargaud και 1991-2001 από Tabary editions)Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 7 άλμπουμ και 2 συγκεντρωτικές συλλογές(editions Dargaud,editions Tabary και IMAV editions).

Επίσης ο Jean Tabary συνεργάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70 με τον δημοσιογράφο Francis Slomka και δημιούργησαν 2 περιοδικά σε μικρό μέγεθος "τσέπης" τα Les Vacheries de Corrine a Jeannot(1979-1980 14 τεύχη) και Le Recres de Totoche(1979-1981 2 τεύχη) με τις δικές τους εκδόσεις Editions de la Seguiniere(που αργότερα ονομάστηκαν Editions Tabary).

Πολυτάλαντος και σχεδιαστικά αστείρευτος ο Tabary συνέχισε την συγγραφή του Iznogoud μετά το θάνατο του Goscinny το 1977 και κυριολεκτικά απογείωσε τη σειρά.Οι δικές του ιστορίες περιλάμβαναν πιο πολύπλοκα και σουρεαλιστικά σενάρια(ο Goscinny έγραφε μικρές ιστορίες με χρησιμοποίηση αρκετών λογοπάιγνιων με τη γαλλική γλώσσα)και μία μεγάλη κεντρική ιστορία με συγκεκριμένο θέμα(concept).Προσωπικά θεωρώ ότι το Iznogoud(σε αντίθεση με τη πτώση σεναριακής ποιότητας περισσότερο στο Asterix και σε λιγότερο βαθμό στο Lucky Luke)έγινε ακόμα καλύτερο μετά την απώλεια του Goscinny.Ο Jean Tabary πέθανε στις 18 Αυγούστου του 2011,οι δημιουργίες του όμως θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας χαρίζουν ατελείωτες στιγμές γέλιου!!

Ευχαριστώ πολύ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για την πολύτιμη βοήθειά της στην συγγραφή αυτού του άρθρου.

Σπύρος Ανδριανός

BAT MAN :DAMNED #1 από Brian Azzarello και Lee Bermejo

Επιτέλους μόλις χθες έφτασε στα χέρια μου(δεν διαβάζω ποτέ online,περιμένω πάντα να κυκλοφορήσει σε τεύχος να το αγοράσω και να το ξεφυλλίσω) και η πρώτη κυκλοφορία για το νέο label της DC Black Label(κάτι σαν μια πιο ενήλικη εκδοχή των All Star titles)το Bat Man :Damned.Ένα κόμικ που πριν καλά καλά ακόμα κυκλοφορήσει δημιούργησε έναν χαμό στο διαδίκτυο εξ' αιτίας ενός panel που ο σκοτεινός ιππότης παρουσιάζεται σε όλο του το...al natural μεγαλείο και βλέπουμε(όσο το επιτρέπει η σκίαση)τα προσόντα του,και δεν εννοώ αυτά της..μαχητικής του ικανότητας..!!

Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι πλέον και της DC έχουν καταφύγει σε διαφορετικά gimmick για να προκαλούν το ενδιαφέρων των αναγνωστών και να διαφημίζουν τα επερχόμενα project τους,από το να ενδιαφερθούν για την ποιότητα των σεναρίων των ιστοριών που εκδίδουν.Νομίζω ότι μία εταιρεία με την βαριά ιστορία και όνομα της DC δεν χρειάζεται πραγματικά να ακολουθεί τέτοιες λύσεις.Σίγουρα σούσουρο και πωλήσεις θα δώσουν αλλά δεν θα σώσουν την υπόληψη της..Όχι ότι το Bat Man : Damned δεν έχει καλό σενάριο.Θα πέσει το ταβάνι να με πλακώσει και δεν θα ολοκληρώσω το κείμενο.Άλλωστε ο Azzarello και καλός συγγραφέας είναι,και δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείται με τον σκοτεινό ιππότη(με τον ίδιο σχεδιαστή τον εκπληκτικό Bermejo είχε κάνει το Joker ή με τον Eduardo Risso το Broken City story arc στα τεύχη #620-625 του Bat Man).Το πρόβλημα το εντόπισα αλλού...

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μία προσπάθεια τα υπερηρωικά κόμικ να γίνουν ακόμα πιο ενήλικα και σκοτεινά.Κάτι που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '80 με το Dark Knight Returns του Miller(άρθρο μου θα βρείτε εδώ)ή το Watchmen του Μoore(επίσης εδώ)κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια με το γεγονός ότι οι indie κυκλοφορίες κόμικ κερδίζουν ολοένα και περισσότερο κοινό στις προτιμήσεις τους.Έτσι λοιπόν (και δεν γνωρίζω αν αυτό γίνει σε κάθε επερχόμενη κυκλοφορία της Black Label)στη συγκεκριμένη δουλειά του Azzarello,γίνεται μία προσπάθεια να συνδυαστεί όλο αυτό μαζί(Miller meets indie creations mash-up)και το αποτέλεσμα τουλάχιστον για το πρώτο τεύχος που διάβασα,μου φαίνεται λίγο παράξενο...Σαν ο συγγραφέας να προσπαθεί να γράψει στο στυλ κάποιου άλλου(θυμηθείτε το παράδειγμα της Sophie Hannah να γράψει σαν Agatha Christie),ή να προσπαθεί με δυσκολονόητες λέξεις(μέσα από το στόμα του αφηγητή που πρόκειται για τον John Constantine κάτι που έξυπνα ο αφηγητής δεν καταλαβαίνει από την αρχή)και άστοχες φιλοσοφίες  και θρησκευτικά ζητήματα, να δείξει ότι και η συγκεκριμένη ιστορία απευθύνεται σε ενήλικο σοβαρό κοινό,που χρόνια τώρα είχε αναζητήσει άλλου είδους εκδόσεις για να διαβάσει κάτι "πραγματικά καλό".Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα παρ' όλα αυτά...

Φυσικά έχουμε να κάνουμε με υπόθεση εκτός κανονικού continuity του DC universe(όπως άλλωστε θα είναι και οι περισσότερες εκδόσεις αυτής της σειράς).Ο Joker είναι νεκρός,το άψυχο σώμα του εντοπίζεται στο ποτάμι,και τελευταία φορά που εθεάθη ήταν να πέφτει από τη γέφυρα του Gotham Gate.O Bat Man που στην αρχή της ιστορίας παρουσιάζεται βαριά πληγωμένος,σώζεται από τον Constantine χωρίς να έχει μνήμη για το τι ακριβώς του συμβαίνει,και οι τελευταίες του αναμνήσεις είναι αυτές από τη γέφυρα του Gotham...Πράγμα που τον καθιστά τον βασικό ύποπτο...Και με τον Constantine θα προσπαθήσουν να βρουν τι στο καλό(ή κακό)συνέβη.Στην αναζήτηση του ο σκοτεινός ιππότης θα συναντήσει επίσης τον Deadman και Zatanna καθώς και περίεργες αναμνήσεις του Bruce από την παιδική του ηλικία με την παρουσία της Enchantress...

Ένα μείγμα υπερφυσικού τρόμου και αστυνομικού μυστηρίου όλα μέσα σε μία σκοτεινή,μουντή και άκρως ρεαλιστική ατμόσφαιρα απόρροια της εκπληκτικής δουλειάς του Lee Bermejo που και μόνο για αυτή αξίζει κανείς να αγοράσει αυτή τη σειρά.Μου άρεσε πολύ ο  διαφορετικός σχεδιασμός τόσο της Zatanna αλλά ειδικά του Deadman(η κόκκινη στολή έχει αντικατασταθεί από τη σάρκα του)και οι διάφορες εκδόσεις της στολής του Bat Man μέσα στη Bat Cave(μία μάλιστα μοιάζει με αρματωσιά πραγματικού ιππότη).

Τέλος οι  λεπτομερείς ανατομικοί σχεδιασμοί των σωμάτων,και οι εκφράσεις των προσώπων των χαρακτήρων(ο Bat Man ολόιδιος Michael Keaton και ο Constantine ο Sting)καθώς και η Gothic παρουσίαση της πόλης του Gotham όλα σε συνδυασμό των υπέροχων χρωμάτων με έμφαση στην αντίθεση του κόκκινου με το γκρίζο,καθιστούν το κόμικ αυτό μια καλή αγορά καθώς και μία υπόσχεση για ίσως καλύτερη συνέχεια.Αρκεί ο Azzarello να γράψει την ιστορία που θέλει να μας διηγηθεί,χωρίς διάθεση για εντυπωσιασμούς,χωρίς να προσπαθήσει να μιμηθεί το στυλ του Miller ή του Moore,χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη με βαρύγδουπες εκφράσεις και μπερδεμένα plot και να χάνεται κάπου στη συνέχεια...Περιμένω το δεύτερο και τρίτο τεύχος για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη και ελπίζω να μην απογοητευθώ στη συνέχεια.

Σπύρος Ανδριανός

Mickey Mouse and Pluto battle the giant Ants(O Μίκυ εναντίων γιγαντιαίων μυρμηγκιών)από Bill Wright

O Mίκυ εναντίων γιγαντιαίων μυρμηγκιών

Σήμερα θα σας παρουσιάσω μία κλασική ιστορία του Μίκυ που όμως έχει και μία σειρά από πρωτιές στο ενεργητικό της.Φυσικά μιλάμε για το ''Ο Μίκυ εναντίων γιγαντιαίων μυρμηγκιών''που ακόμα και σήμερα θα καθηλώσει την αναγνώστη με το πρωτότυπο της σενάριο.

Πετώντας πάνω από τη ζούγκλα του Αμαζονίου με το αεροπλάνο τους οι Μίκυ&Γκούφυ(μαζί με τον Πλούτο)πιάνουν παράξενα σήματα στους ασυρμάτους τους,που σύμφωνα με το Μίκυ είναι σήματα Μορς.Όταν προσγειώνονται ο Μίκυ ακολουθεί τα σήματα πίσω από έναν ψηλό λόφο,ο οποίος όμως έχει παράξενες τρύπες επάνω του....

Ρίχνοντας μία πέτρα σε μία από αυτές,ανακαλύπτει και έναν παράξενο ένοικο μέσα της,που δεν είναι άλλος από ένα γιγάντιο μυρμήγκι...Τα ραδιοκύματα μεγαλώνουν σε ένταση,και πίσω από τον "λόφο"(που τελικά όπως αποδεικνύεται είναι μία τεράστια μυρμηγκοφωλιά)βρίσκονται ολόκληρες στρατιές από μυρμήγκια,σε στρατιωτική παράταξη,έτοιμα να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους.Όμως ο Μίκυ και ο Γκούφυ θα πιαστούν αιχμάλωτοι και θα οδηγηθούν μέσα στη κοινότητα των μυρμηγκιών όπου θα πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά όπως και εκείνα,αν θέλουν να επιβιώσουν...Και η επιβίωση τους θα γίνει ένας αγώνας δρόμου μεταξύ ελευθερίας και σκλαβιάς,με το χρόνο να πιέζει αδυσώπητα...Θα τα καταφέρουν;;;

Σχεδιασμένη το μακρινό 1937 από τον Bill Wright,η ιστορία αυτή έχει το τιμητικό της γνώρισμα της πρώτης Disney-ικής ιστορίας που κυκλοφόρησε σε αυτόνομο ελληνικό περιοδικό τον Φλεβάρη του 1954 στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Γέλιο και Χαρά των εκδόσεων Ατλαντίς του Πεχλιβανίδη(Κλασσικά Εικονογραφημένα).Ο ίδιος ο Χρήστος Τερζόπουλος που την αναδημοσίευσε σχεδόν 40 χρόνια αργότερα στο ΚΟΜΙΞ(Α'περιόδου) #34 τον Απρίλιο του 1991,είχε δηλώσει ότι ήταν η πρώτη ιστορία που διάβασε με τον Μίκυ όταν ήταν μικρός,γι' αυτό και την αναδημοσίευσε στο ΚΟΜΙΞ που μέχρι εκείνη τη στιγμή δημοσίευε σχεδόν αποκλειστικά ιστορίες με τους Duck(κυρίως του Carl Barks)Άρα και το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ που δημοσίευσε σαν κύρια ιστορία του τον Μίκυ...

Το πρώτο τεύχος του Γέλιο και Χαρά(1954)και το τεύχος του ΚΟΜΙΞ με την αναδημοσίευση(1991)

Μέσα από το απλοϊκό της σενάριο(αγνώστου σεναριογράφου,αν και σε άλλες πηγές το σενάριο αποδίδεται στον ίδιο τον Wright)η ιστορία κατορθώνει να κρατήσει σε αγωνία τον αναγνώστη στις λίγες σελίδες της(μόλις 25)καθώς οι δύο φίλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να δραπετεύσουν,τρέχοντας να ξεφύγουν από τις ορδές των μυρμηγκιών που τους κυνηγάνε και ξεπετιούνται από παντού...Ο πραγματικός ήρωας της ιστορίας όμως είναι ο Πλούτο που θα βοηθήσει τους δύο φίλους,θυσιάζοντας ακόμα και ένα λουκούλλειο γεύμα με κόκαλα,από αυτά που είχαν μαζέψει τα μυρμήγκια...Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν και ιστορία με τους Duck γραμμένη από τον Carl Barks στα πρότυπα του "Χώρα στα έγκατα της Γής"(Land beneath the ground) του 1956.

Σχεδιαστικά ο Wright είναι γνήσιο τέκνο του Gottfredson,και χαρίζει μία καλοσχεδιασμένη ιστορία στο κλασσικό στυλ του μέντορά του.Μία ακόμα ιστορία της λεγόμενης "golden age"εποχής των κόμικ,που θα ήθελα να ξαναδιαβάσω σε ανατύπωση κάποια στιγμή(δύσκολο χωρίς να υπάρχει μία έκδοση όπως ήταν τα Κλασικά του Τερζόπουλου,από τις Καθημερινές εκδόσεις)με καλύτερα χρώματα και lettering αυτή τη φορά.

Τα Disney-ικά άρθρα μου τα βρίσκετε και στο https://disneymastersgr.blogspot.com/

Σπύρος Ανδριανός

The Death of Captain Marvel από Jim Starlin

The Death of Captain Marvel 

''I've enjoyed this life.It's had it's bad moments but it's had far more good moments...I'm going to miss it..."

- Captain Marvel

Σε προηγούμενο άρθρο μου είδαμε πώς ο Jim Starlin αναμόρφωσε ριζικά τον Warlock(θα το βρείτε εδώ)Πριν όμως ο Starlin μεταμορφώσει τον Warlock είχε μεγαλουργήσει επίσης σε έναν άλλο ήρωα της Marvel,που είχε και το δικό της όνομα.Φυσικά μιλάμε για τον γαλαξιακό ήρωα με τις κοσμικές δυνάμεις Captain Marvel(Ο Starlin απογείωσε τον τίτλο στα τεύχη #25- #34  από τον Μάρτιο του 1973 μέχρι τον Σεπτέμβριο 1974).

Όπως άλλωστε και με τον Warlock έτσι και με τον Captain Marvel,ο Starlin πήρε έναν όχι και τόσο πετυχημένο ήρωα(που είχε εμφανιστεί από τον Δεκέμβριο του 1967 στο Marvel Super Heroes #12) και κυριολεκτικά τον αναγέννησε και τον έκανε έναν από τους πιο iconic χαρακτήρες στο σύμπαν της Marvel.Μέσα σε μέσα μόλις 10 τεύχη έγραψε το δικό του προσωπικό αριστούργημα,ένα πραγματικό έπος,παρουσιάζοντας τις προσπάθειες του Mar-vell να σταματήσει τον τιτάνα Thanos από το να αποκτήσει το μεγαλύτερο όπλο του σύμπαντος,τον κοσμικό κύβο,και να καταστρέψει όλη την ύπαρξη σαν μία αφιέρωση στην αγαπημένη του Death(Θάνατος).

Στο τελευταίο τεύχος του εκπληκτικού του run στον τίτλο το #34(Σεπτέμβριος 1974)αντιμετωπίζοντας τον villain Nitro που είχε κλέψει ένα μυστικό κυβερνητικό όπλο,το νευρωτικό αέριο compound 13,ο Mar-Vell εκτίθεται στο αέριο στη προσπάθεια του να καλύψει με το χέρι του το για να μην απλωθεί το αέριο στην ατμόσφαιρα...

Χρόνια αργότερα ο Starlin θα χρησιμοποιήσει αυτή την ιστορία για να διηγηθεί το τέλος του διαπλανητικού μας ήρωα στο Death of Captain Marvel #1 τον Απρίλιο του 1982.Ήταν το πρώτο από μία σειρά graphic novels που κυκλοφόρησε η Marvel αρχές της δεκαετίας του '80 σε μεγάλο format,πολυτελές χαρτί και με τα μεγαλύτερα ονόματα της βιομηχανίας να δημιουργούν κλασσικές ιστορίες(όπως το X-MEN:God loves,Man kills που άρθρο μου θα βρείτε εδώ).Σίγουρα ο Starlin δημιούργησε την πιο συγκινητική και αξιομνημόνευτη ιστορία του με τον Captain Marvel ακόμα και αν έμελλε να ήταν η τελευταία του ήρωα...

H αρχή του τέλους...Captain Marvel #34 (Σεπτέμβριος 1974)

Επηρεασμένος βαθιά από την αρρώστια και το θάνατο του ίδιου του του πατέρα ο Starlin δημιουργεί μία ιστορία γεμάτη συγκίνηση,ανθρωπιά,ευαισθησία και μετατρέπει ένα προσωπικό του δράμα,στο κύκνειο άσμα ενός από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπητούς ήρωες στο σύμπαν της Marvel και όχι μόνο.

Η ιστορία μας ξεκινά με τον Mar-Vell που κατοικεί πλέον μόνιμα στον πλανήτη Titan,να ηχογραφεί τη διήγηση της ζωής του,για να το βρουν σαν αρχείο οι μελλοντικές γενιές..Το πώς ήρθε στη Γη σαν κατάσκοπος των Kree,για να ετοιμάσει με τις πληροφορίες του το έδαφος για να έρθει η εξωγήινη φυλή για να την κατακτήσει.Για το πώς τελικά αγάπησε αυτόν τον πλανήτη,και μοιράστηκε αυτή του την αγάπη με τη γυναίκα που αγαπούσε την Una.Για το πώς προδόθηκε από τον ανώτερο του διοικητικά Yon Rogg,την παγίδα που του ετοίμασε,που προκάλεσε το θάνατο της αγαπημένης του,και την απόφαση του να εγκαταλείψει τη φυλή του...Την μεταμόρφωση του σε κοσμικό ήρωα από ένα παντοδύναμο και αρχαίο ον τον Eon,και αργότερα για την ένωση του με τον Rick Jones και τη μονομαχία του με τον Thanos... 

Ο Εros(κάτοικος του Titan) διακόπτει τις διηγήσεις του,και μάλιστα τον ρωτάει γιατί κάνει απολογισμό της ζωής του σαν να τον πήραν τα χρόνια..Ο Μar-Vell όμως γνωρίζει...Σε επίσκεψή τους στο διαστημικό στόλο που ο Thanos χρησιμοποιούσε σαν αρχηγείο/ορμητήριο οι Mar-Vell,Eros και Mentor ελέγχοντας το χώρο και επιβεβαιώνοντας ότι ο Thanos είναι ακόμα πεθαμένος(έχει μετατραπεί σε πέτρα)έρχονται αντιμέτωποι με οπαδούς του που τον λατρεύουν σαν Θεό και περιμένουν την ανάσταση του..Ο Μar-Vell προσπαθεί να μην τους χτυπήσει θανάσιμα...Ακόμα και στη προσπάθεια να αμυνθεί και να σώσει τη ζωή τη δική του και των συντρόφων του σκέφτεται και τις ζωές των αντιπάλων του...

Μετά τη μάχη όμως ο Mar-Vell καταρρέει...Πίσω στον Titan οι εξετάσεις από τον Isaac έναν παντοδύναμο υπολογιστή απλά επιβεβαιώνουν αυτό που ο ίδιος ο Ma-Vell υποπτεύονταν με τη κοσμική του συνείδηση...Μετά τη μάχη του με τον Nitro και την έκθεση του στο καρκινογόνο αέριο,ο Mar-Vell προσβλήθηκε και εκείνος από την αρρώστια και μάλιστα αυτό που τον κράταγε ζωντανό μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν τα Nega bands που φοράει στους καρπούς του,τα οποία καθυστερούσαν την εξάπλωση της αρρώστιας,αλλά εμποδίζουν παράλληλα και κάθε μορφή θεραπείας...Παράλληλα οι δικοί του φυλή οι Kree δεν θα τον βοηθήσουν ακόμα και άν έχουν τα τεχνολογικά μέσα για κάτι τέτοιο,αφού τον θεωρούν προδότη..

Ο Μar-Vell αποφασίζει να αποκαλύψει την αλήθεια στην αγαπημένη του Elysius με την οποία όλα δείχνουν ότι δεν θα προλάβει να χαρεί αυτή την τόσο αγνή αγάπη και στον άνθρωπο που μοιράστηκε τη ζωή(κυριολεκτικά)και τις περιπέτειες τον Rick Jones.Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά με διαφορετικό τρόπο σε μία άσχημη είδηση ειδικά όταν αφορά ένα αγαπημένο του πρόσωπο...Ενώ η Elysius θρηνεί βουβά στην αγκαλιά του αγαπημένου της,ο Rick αντιδρά με οργή,αφού νιώθει ότι ο Mar-Vell απλά καταθέτει τα όπλα έτσι εύκολα,χωρίς μάχη σαν να περιμένει απλά τη μοίρα του...

Ζητά την βοήθεια των Avengers με τους οποίους ο Mar-Vell είχε αγωνιστεί ενάντια σε απειλές πολλές φορές,αλλά και οι ίδιοι μοιάζουν να είναι ανήμποροι μπροστά σε κάτι τέτοιο,προκαλώντας την απογοήτευσή του...Χωρίς όμως να το ξέρει ο Rick,οι Avengers και τα μεγαλύτερα μυαλά(Stark,Pym,Richards κ.τ.λ.)θα δουλέψουν μαζί με τον Mentor στον Titan για να δούνε αν υπάρχει κάποια ελπίδα...

Σε ένα του ξέσπασμα που του προκαλεί ο πόνος που τον σκίζει σαν μαχαίρι,ο Mar-Vell σαν ήρωας αρχαίας τραγωδίας ή Σαιξπηρικού δράματος,μονολογεί και απορεί πώς επέζησε όλα αυτά τα  χρόνια από τέρατα,εξωγήινους,μεταλλαγμένους,τιτάνες και τώρα αυτό που τελικά τον νικάει είναι το ίδιο του το σώμα που τον εγκαταλείπει...Λίγο αργότερα ο Eros ειδοποιεί τους υπόλοιπους που εργάζονταν αδιάκοπα ενάντια στο χρόνο,ότι ο Mar-Vell κατέρρευσε και βρίσκεται κλινήρης...Η ώρα τoυ αποχαιρετισμού έχει φτάσει και φίλοι και αντίπαλοι(εκπρόσωπος των Skrull του δίνει μετάλλιο ανδρείας,σαν σεβαστό αντίπαλο της φυλής του) θα περάσουν από το δωμάτιο να αφήσουν τα σέβη τους στον μεγαλύτερο ίσως ήρωα του Γαλαξία...Κάποιοι στέκονται δυνατοί απέναντί του και τον προετοιμάζουν για την "μετάβαση" σε ένα άλλο ίσως επίπεδο,κάποιοι άλλοι όπως ο Rick Jones και ο Spider Man δεν αντέχουν το θέαμα...O Rick,ορφανός από μικρός,νιώθει ότι χάνει πάλι μια πατρική και αδελφική φιγούρα,το καλό του φίλο,λυγίζει μπροστά στο θέαμα...Ο Spider Man βλέπει μπροστά του για ακόμα μία φορά το θάνατο,από τον οποίο δημιουργήθηκε και εκείνος τη βραδιά που σκοτώθηκε ο θείος του...Ήρωες και χαρακτήρες που έχουν δει τόσα στη ζωή τους,αλλά απέναντι στο τέλος καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ότι απλά είναι άνθρωποι,που λυγίζουν μπροστά στο αναπόφευκτο...

Σε λίγο ο Mar-Vell θα πέσει σε κώμα...Οι προσπάθειες απέτυχαν...Αλλά ίσως τώρα στο κρεβάτι του πόνου ήρθε η στιγμή ο Mar-Vell να δώσει τη μεγαλύτερη και ύστατη μάχη της ζωής του όταν θα εμφανιστεί μπροστά του ο Thanos....

Ποιος μπορεί να πει ότι τα κόμικ με υπερήρωες είναι μονοδιάστατα και έχουν μόνο να προσφέρουν μάχες και ακατάπαυστη κλοτσοπατινάδα;;Ιστορίες σαν το Death of Captain Marvel,το the kid who collects Spider Man(άρθρο μου θα δείτε εδώ) ή η αρκετά χρόνια αργότερα Silver Surfer Requiem(άρθρο μου θα βρείτε εδώ)υπάρχουν για να διαψεύδουν οποιεσδήποτε  Κασσάνδρες..Ότι πιο συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο έχει να επιδείξει το συγκεκριμένο genre(και όχι μόνο θα έλεγα)μέσα στις περιορισμένες σελίδες αυτού του graphic novel.Αποτελεί την αρχετυπική έκφραση που έχει ο αναγνώστης στο μυαλό του,όταν σκέφτεται το ξεκίνημα της "ενηλικίωσης" των υπερηρωικών κόμικ,που ξεκίνησε στα μέσα του '70 με τον θάνατο της Gwen Stacy,συνέχισε το 1982 με ιστορίες όπως το Death of Captain Marvel, για να κορυφωθεί στη μέσα της δεκαετίας του '80,με τα Watchmen και Dark Knight Returns..Και άν σήμερα ο "θάνατος" κάποιου υπερήρωα στις σελίδες των εικονογραφημένων περιοδικών έχει καταντήσει "ανέκδοτο"και το αντιμετωπίζουμε με γέλιο(αφού γνωρίζουμε ότι θα επανέλθει λίγο καιρό αργότερα προφανώς με καινούργιο #1)ο θάνατος του Captain Marvel,35 χρόνια μετά τη δημοσίευσή του,παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στα κόμικς,και ο πιο τραγικός στην ιστορία της 9ης τέχνης.

Γι' αυτό τον λόγο και οι υπεύθυνοι της Marvel δεν έχουν διανοηθεί να τον αναστήσουν,ακόμα και αν ένα τέτοιο γεγονός θα σήμαινε τρελές ίσως πωλήσεις και το hype γεγονός της χρονιάς ή της δεκαετίας αν προτιμάτε...Και καλύτερα και να μην το κάνουν ποτέ γιατί θα αναιρέσουν μία τόσο προσωπική,ευαίσθητη και βαθιά ανθρώπινη ιστορία(δείτε μόνο τα βουβά panels με την Elysius και νιώστε τον πόνο της επερχόμενης απώλειας) για λίγες πωλήσεις παραπάνω...Και αυτό θα με ξενερώσει αφάνταστα όπως και εσάς φαντάζομαι(όσοι τέλος πάντων δεν έχετε ξενερώσει ήδη με όσα γίνονται τα τελευταία χρόνια).Σε αντίθεση δυστυχώς με το "ξεζούμισμα" του Warlock,και τους απανωτούς θανάτους του,που κούρασαν και μπέρδεψαν τον αναγνώστη,ο Mar-Vell ήταν,είναι και θα πρέπει να παραμείνει ένας θρύλος.Έζησε και έφυγε σαν ήρωας,που παρά τις δυνάμεις του, μπροστά στο αναπόφευκτο ήταν τελικά ένας απλός άνθρωπος σαν όλους μας....

Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη έρχεται από τον ίδιο τον Thanos που σε αυτή την ιστορία,και ενώ το τέλος πλησιάζει δεν παρουσιάζεται σαν εχθρός...Αλλά σαν οδηγός του Mar-Vell που μαζί θα περάσουν τη λίμνη της Στυγός...Είναι αυτός που θα γνωρίσει την Death στον ήρωα,γιατί ποιος άλλος την γνωρίζει καλύτερα από τον ίδιο;;Ο Θάνατος είναι αναπόφευκτος,παγκόσμιος,ανίκητος και αναπόδραστος..Και εδώ έχουμε και την άποψη του ίδιου του συγγραφέα για τον θάνατο,ίσως στην προσπάθεια του να απαλύνει και τον δικό του πόνο..Ο θάνατος όμως δεν είναι το οριστικό τέλος,αλλά η μετάβαση σε ένα άλλο επίπεδο,η αρχή για κάτι διαφορετικό....

O πιο αληθινός θάνατος στην ιστορία των κόμικ...Όταν οι πραγματικοί ήρωες με υπεράνθρωπες(ή και κοσμικές) δυνάμεις "έφευγαν" σαν αληθινοί,καθημερινοί άνθρωποι.. όχι στο πεδίο της μάχης,κάπου σε έναν μακρινό γαλαξία,αντιμετωπίζοντας μία συμπαντική απειλή, αλλά στο κρεβάτι τους νικημένοι από έναν εχθρό που κανείς δυστυχώς δεν μπορεί να νικήσει...Ένα μοναδικό αριστούργημα στο χώρο της 9ης τέχνης.

Το άρθρο αφιερώνεται στους πολύ καλούς φίλους Stone Nick&Freddy Dyfre .Συνοδοιπόρους στην κομικσική μας τρέλα.

Σπύρος Ανδριανός