Ghost in the Shell
''Well, I guess cyborgs like myself have a tendency to be paranoid about our origins...''-Major Motoko Kusanagi
To Ghost in the Shell του σπουδαίου mangaka Masamune Shirow(καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Masanori Ota)που είχε παρουσιάσει αξιόλογες δουλειές όπως το Applesed και το Dominion, κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του '80.Συγκεκριμένα στην εικονογραφημένη ανθολογία Weekly Young Magazine,από τον Απρίλιο του 1989 μέχρι και το Νοέμβριο του 1990.Όπως και οι προηγούμενες δουλειές του Shirow,έτσι και στο Ghost in the Shell(που στην Ιαπωνία χρησιμοποιεί και τον τίτλο Mobile Armored Riot Police/Kōkaku Kidōtai)χρησιμοποιεί τα ίδια sci-fi και Cyberpank στοιχεία που έγιναν σήματα κατατεθέν του mangaka.Αργότερα ο εκδοτικός οίκος Kondansha που έβγαζε και το περιοδικό,εξέδωσε όλη τη σειρά σε Tankōbon το 1991.
Βρισκόμαστε στο 2029,η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ανθρώπου και της μηχανής είναι αμείλικτα θολή, καθώς οι άνθρωποι βασίζονται στην ενίσχυση των μηχανικών εμφυτευμάτων και τα ρομπότ αναβαθμίζονται με τον ανθρώπινο ιστό...Το manga ακολουθεί τις περιπέτειες μιας ομάδας ειδικών επιχειρήσεων(Public Security Section 9) που απαρτίζεται από πρώην στρατιωτικούς και αστυνομικούς ντετέκτιβ,με επικεφαλής τον αρχηγό Daisuke Aramaki και τη Μotoko Kusanagi η οποία είναι επιφορτισμένη να εντοπίσει τους πιο έξυπνους και πιο επικίνδυνους τρομοκράτες και κυβερνοεγκληματίες, συμπεριλαμβανομένων των "χάκερ φάντασμα", οι οποίοι είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν την υβριδική ύπαρξη ανθρώπου / μηχανής και να επαναπρογραμματίζουν τους ανθρώπους για να γίνουν μαριονέτες τους ποινικούς σκοπούς των χάκερ.
Η έρευνα επικεντρώνεται σε έναν μυστηριώδη κυβερνο-χάκερ με το όνομα Puppeteer(Kουκλοποιός) ο οποίος διαπράτει κυβερνο-εγκλήματα,με το να "χακάρει" ανθρώπους που διαθέτουν cyber-brains(κυβερνοεγκέφαλους)..Καθώς όμως η έρευνα της Kusanagi συνεχίζεται, η αναζήτηση της την οδηγεί σε έναν κόσμο πέρα από την πληροφορία και την τεχνολογία, όπου η ίδια η φύση της συνείδησης και της ανθρώπινης ψυχής αναποδογυρίζονται....Και οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε άνθρωπο και μηχανή καταργούνται....
Το manga περιέχει όλες τις απόψεις και τα πιστεύω του δημιουργού του,σχετικά με τη κοινωνία,τη θρησκεία,τη μεταφυσική,τη φιλοσοφία,τη ανεξέλεγκτη τεχνολογική εξέλιξη,καθώς και την επίπτωση της στη φύση της συνείδησης και στην απώλεια της ταυτότητας των ανθρώπων.Είναι η πύλη που οδηγεί τον αναγνώστη στο μέλλον μίας φουτουριστικής και υπερτεχνολογικής Ιαπωνίας,έτσι όσα λίγα manga είχαν κάνει μέχρι τότε(θα μπορούσα να αναφέρω και τις δουλειές του Leiji Matsumoto,του Katsuhiro Otomo και της Keiko Takemiya που θα παρουσιάσω σε μελλοντικά μου άρθρα).
Σχεδιαστικά ο Shirow ανήκει μεν στη κλασική σχολή(στο στιλ μιας Takahashi ή ενός Toriyama)αλλά το λεπτομερές του σχέδιο,η δυναμική και ζωηρή γραμμή του,καθώς και η καινοτόμος(για την εποχή της) χρήση γραφικών CGI,δίνουν στο έργο του σπουδαίου αυτού mangaka μία πνοή φρεσκάδας και άκρατου μοντερνισμού,που λίγοι αναγνώστες είχαν δει μέχρι τότε.Θρυλικές επίσης οι σελίδες που περιείχαν γυμνό και ερωτικές σκηνές(σε μια virtual reality εξομοίωση της Motoko)που κοπήκανε στη λογοκρισία στις επόμενες εκδόσεις...Ακόμα και σήμερα,τριάντα χρόνια μετά τη πρώτη κυκλοφορία του,το Ghost in the Shell,παραμένει τόσο μοντέρνο σεναριακά και σχεδιαστικά,τόσο καινοτόμο και πρωτοποριακό.Ένα ασύγκριτο οραματιστικό έργο εικονογραφημένης φαντασίας.
H επιτυχία του Manga οδήγησε και σε δύο ακόμα συνέχειες.Η πρώτη ήταν το Ghost in the Shell 2: Man-Machine Interface στο ίδιο περιοδικό(από Σεπτέμβριο του 1991 μέχρι και Νοέμβριο του 1997)το ποίο κυκλοφόρησε σε Tankōbon το 2001,καθώς και 4 επεισόδια που είχαν μείνει "εκτός" που κυκλοφόρησαν και αυτά σαν Ghost in the Shell 1.5: Human-Error Processor το 2003.Οι αμερικάνικες εκδόσεις τους κυκλοφόρησαν από τη Dark Horse σε trades το 1995,2005 και 2007 αντίστοιχα(και με πρόσφατες επανεκδόσεις).Επίσης έχουν κυκλοφορήσει πολλά βιβλία τέχνης που περιγράφουν λεπτομερώς την ιδέα της τέχνης και του κόσμου του Ghost στη Shell.
Εξίσου μοντέρνες και πρωτοποριακές ήταν και οι μεταφορές του Ghost in the Shell τόσο σε ταινίες anime(το 1995,το 2004,το 2006 και το 2015)όσο και στη τηλεόραση(2002 και το 2013)που σημείωσαν επιτυχία,ειδικά το πρώτο anime του 1995 που θεωρείται πλέον κλασικό όπως εκείνο του Akira.Το 2017 βγήκε στους κινηματογράφους και η αμερικάνικη έκδοση με πρωταγωνίστρια τη Scarlet Johanson που όμως δεν γνώρισε επιτυχία.
Το συγκαταλέγω ανάμεσα στα 10 manga που πρέπει να έχει διαβάσει κάθε φίλος της 9ης τέχνης.Λιγάκι περίπλοκο σε ορισμένα σημεία του,πιστεύω όμως να σας αποζημιώσει τουλάχιστον σχεδιαστικά,αλλά και αν θέλετε να διαβάσετε κάτι το διαφορετικό.
Το άρθρο θα το βρείτε και στο τρίτο τεύχος του δωρεάν ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura στο issuu εδώ
Σπύρος Ανδριανός
DOOM PATROL
Σε προηγούμενο άρθρο μου για τη δεύτερη σεζόν της σειράς Punisher της Μarvel είχα αναφέρει ότι "Το Netflix με σειρές όπως το Punisher & Daredevil ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη,και κάποιες άλλες (τύπου CW) συγκρινόμενες μαζί τους μοιάζουν με παραμυθάκια για μικρά παιδιά...."Και κάπως έτσι ήταν όταν κάποιος προσπαθεί να συγκρίνει π.χ. το Punisher με το Supergirl ή το Legends..Σαν να συγκρίνεις μια καλή ταινία του Woody Allen με βιντεοταινία δεκαετίας του '80 με ήρωα τον Ταμτάκο ένα πράγμα..Βέβαια γνωρίζω ότι πολύ DC fans διαφωνούν με την άποψή μου,αλλά οκ γούστα είναι αυτά(αν και καταβάθος ξέρω ότι και εσείς το βλέπετε αυτό να ισχύει)Χαίρομαι τελικά που διαψεύστηκα τόσο πανηγυρικά όταν εμφανίστηκε η σειρά Doom Patrol στη steaming service πλατφόρμα DC universe στις 15 Φεβρουαρίου του 2019.
Πρόκειται για spin off της άλλης σειράς Titans που είχε αρχίσει να μεταδίδεται από τις 12 Οκτώβρη του 2018,και στην οποία σε ένα της επεισόδιο(συγκεκριμένα στο 4ο με τίτλο Doom Patrol και γραμμένο από τον Geof Johns) είχαν πρωτοεμφανισθεί οι χαρακτήρες του Doom Patrol.H νέα αυτή σειρά με εξέπληξε ιδιαίτερα και με ενθουσίασε συνάμα..
Επιτέλους μία σειρά της DC που με είχε κάνει να περιμένω ανυπόμονα πότε θα βγει το επόμενο επεισόδιο της...Και είχαν μεταφέρει με απόλυτη επιτυχία όλη την τρέλα,τον σουρεαλισμό και Ντανταϊσμό του Morrison που διέπρεψε στον τίτλο (στα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές της επόμενης,άλλωστε θα δείτε και ένα μικρό tribute-αναφορά στα πρώτα επεισόδια)που τόσο αγαπήσαμε,καλογυρισμένη,με χαρακτήρες που μπορεί ο τηλεθεατής να δεθεί μαζί τους και ο καθένας κουβαλά και τη δική του πονεμένη ιστορία,με πολύ καλές ερμηνείες(συγκλονιστική η πολυτάλαντη Diane Guerrero στον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο της Crazy Jane)από ένα cast ταλαντούχων αλλά και βετεράνων ηθοποιών(Timothy Dalton,Βrendan Frazer)με άναρχο χιούμορ και έξυπνα "φευγάτο"σενάριο για εμένα η σειρά αυτή μπορεί επιτέλους να συναγωνιστεί κάποια της Marvel στα ίσια...
Και φυσικά με τον καλύτερο και πιο "απρόσμενο" villain που έχουμε δει ποτέ σε σειρά τον Mr.Nobody(τον υποδύεται υπέροχα ο Αlan Tudyk)κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο είχαμε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή.Κάτι το διαφορετικό από τις σαπουνόπερες που μας σέρβιρε το CW και εύχομαι να συνεχίσει για πολλές season ακόμα(αν και ακόμα δεν έχω ακούσει για δεύτερη σεζόν)...Η σειρά συνδυάζει τόσα διαφορετικά genre μεταξύ τους(Sci-fi,Drama,Action,Mystery)που σίγουρα θα ικανοποιήσουν και το πιο απαιτητικό θεατή.Κάτι το διαφορετικό,το "φρέσκο" που δίνει διαφορετικό χρώμα και πνοή στο ήδη επαναλαμβανόμενο και (ίσως)κουρασμένο genre.Μία διαφορετική και συνάμα άκρως διασκεδαστική πρόταση που είχαμε καιρό να δούμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε είχα περάσει τόσο καλά βλέποντας σειρά με υπερήρωες(προτιμώ πάντα τις κομικσικές τους εκδοχές,έχω μεγαλώσει με αυτές)γεμάτη περιπέτεια,αγωνία και τρελό χιούμορ(η σκηνή με τον ομαδικό οργασμό από τις δυνάμεις του Flex Mentalo ακόμα με κάνει να πέφτω κάτω από τα γέλια)πιστή στη τρελή ατμόσφαιρα που έχουν τα κόμικ με τους "καταραμένους" αυτούς χαρακτήρες.
Σίγουρα θα ανυπομονώ για το πότε και αν θα ξεκινήσει και ο δεύτερος κύκλος,κάτι που είχε να μου συμβεί από την εποχή του Daredevil.Και αυτό τελικά νομίζω ότι είναι και η μεγάλη επιτυχία της σειράς πέρα από το πολύ καλό cast της.Να κάνει τους θεατές της να αδημονούν για τη συνέχεια της.Θέλω να πιστεύω ότι σειρές σαν το Doom Patrol(και το Titans δεν ήταν καθόλου άσχημο μπορώ να πω)θα αποτελέσουν το κομβικό σημείο εκείνο,που οι σειρές της DC θα περάσουν στην "ενηλικίωση" τους...
Το άρθρο αυτό μπορείτε να το βρείτε και στο τρίτο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura δωρεάν στο Issuu εδώ
Σπύρος Ανδριανός
Ένα ψηφιακό περιοδικό που ξεκίνησε δειλά με όνειρα και ελπίδες στην αρχή του χρόνου,σήμερα φτάνει αισίως στο τρίτο τεύχος του πιο δυνατό,ενημερωμένο,άρτιο και κομικσικό από ποτέ!!
Στις 5 Ιουνίου "κυκλοφόρησε" στο issuu ελεύθερο(free)και ωραίο όπως πάντα το τρίτο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού για κόμικς(και όσους τα αγαπάνε) Comic Cultura.Mε τη γνωστή ομάδα συντακτών και άξιων συνεργατών,το περιοδικό έχει ως κεντρικό του θέμα το Diversity,και δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο,αφού γιορτάζοντας αυτή την περίοδο, 50 χρόνια ΛΟΑΤΚΙ ιστορίας και αγώνων,δίνει "βήμα" να εκφράσουν την άποψη τους επί του θέματος σε γνωστούς καλλιτέχνες και δημιουργούς του χώρου της 9ης τέχνης.Το εξώφυλλο επιμελήθηκε η ταλαντούχα Φωτεινή Τυροβούζη.
Στο τεύχος εκτός από τις καθιερωμένες στήλες με αρθρογραφία και νέα γύρω από την 9η τέχνη(Από το 7 στο 9,9η τέχνη,Disney Corner)περιλαμβάνει συνέντευξη με τον σχεδιαστή του Lucky Luke,Achde,καθώς και πολύ ωραία κείμενα-οδοιπορικά για φεστιβάλ των κόμικ(Comicdom και 3 ιταλικά cons από Αγγελή και Ιατρού)και πολλά πολλά κόμικς από ταλαντούχους ανθρώπους που αγαπάνε το αντικείμενο,ακόμα και αν σε αυτή η χώρα δεν...ανταμείβει(ηθικά και οικονομικά) τους δημιουργούς όσο θα έπρεπε...Έτσι δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες(Soloup,Σκλαβενίτης,Τσαούσης,Μητσομπόνος)θα γνωρίσουμε και νέα ταλέντα,νέο αίμα καλλιτεχνών όπως Βενιζέλος,Λουπασάκης,Σόλου,Μακρυγιάννης,Θωμάς κ.α.
Μία προσπάθεια που έχει αγκαλιάσει το αναγνωστικό κοινό από τη πρώτη στιγμή κυκλοφορίας του,και όλοι εμείς που δουλεύουμε για να βγάλουμε αυτό το αποτέλεσμα(που ελπίζουμε να σας ικανοποιεί)σας λέμε μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μας.Και σας υποσχόμαστε να γινόμαστε καλύτεροι,πάντα υπηρετώντας πιστά την 9η τέχνη,που δεν είναι απλά έρωτας,αλλά τρόπος ζωής.Ανανεώνουμε το ραντεβού μας μέχρι το τεύχος #4 λοιπόν!!
Το τρίτο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού Comic Cultura μπορείτε να το διαβάσετε στο issuu εντελώς δωρεάν εδώ
Σπύρος Ανδριανός
Spider Man : Life Story the 80's
''I'm trapped in a war of my own making and it never ends...." - Peter Parker
Σε προηγούμενο άρθρο μου είχαμε δει το δεύτερο τεύχος αυτού του Limited series που όπως έχουμε πει ακολουθεί τις περιπέτειες του Peter Parker/Spider Man σε αληθινό όμως χρόνο.Στο τρίτο τεύχος της σειράς αρχίζουμε 6 χρόνια μετά τα γεγονότα του δεύτερου τεύχους.Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '80 (γύρο στο '84).Ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων έχει φτάσει στο αποκορύφωμα του...
Ο Peter Parker έχει αφήσει πίσω την έγκυο γυναίκα του τη Mary Jane,για να πολεμήσει μαζί με τους άλλους υπερήρωες σε έναν μακρινό πλανήτη έναν μυστικό πόλεμο...Όταν γυρίζει πίσω συνειδητοποιεί ότι έλειψε περισσότερο ίσως από ότι νόμιζε..Η γυναίκα του έχει κάνει δίδυμα(ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι)φροντίζοντας τη Θεία Μέι που πάσχει από άνοια,και οι Ρώσοι επωφελούμενοι από την απουσία των ηρώων στην Αμερική,εκτόξευσαν πυρηνικό πύραυλο καταστρέφοντας ολοσκερώς την περιοχή της Πενσυλβανια...O Vision δεν μπόρεσε δυστυχώς να σταματήσει τον πύραυλο,απλά του άλλαξε πορεία(δεν χτύπησε το Μανχάταν)..Βλέποντας από πρώτο χέρι το μέγεθος και τη φρίκη της καταστροφής,παραμένει άυλος και χαμένος....
Ο Peter νιώθει και αυτός το ίδιο χαμένος.Έχοντας γυρίσει φέρνοντας μαζί του και ένα εξωγήινο συμβιοτικό που αποτελεί τη νέα του στολή(κάτι το οποίο ο ίδιος το γνωρίζει αλλά συνεχίζει να το φορά για να του δίνει περισσότερη δύναμη να συνεχίζει το έργο του σαν ήρωας)δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο σαν πατέρας και υπερήρωας,ενώ η κατάσταση της Θείας του για το αν πρέπει να κλειστεί σε κάποιο οίκο ευγηρίας ή όχι,θα τον φέρει σε διένεξη με τη γυναίκα του που τη θεωρεί πλέον επικίνδυνη για τα μωρά...Μέσα σε όλα αυτά η εμφάνιση ενός "άλλου" ανθρώπου αράχνη που κυνηγά βίαια τα θύματα του,θα μπερδέψει περισσότερο την είδη μπερδεμένη κατάσταση,και ο Peter θα ζήσει ίσως το μεγαλύτερο εφιάλτη της ζωής του,μέχρι εκείνη τη στιγμή....
Ένα δυνατό τεύχος τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά.Ο Zdarsky μας παρουσιάζει έναν Peter κουρασμένο τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά,που πλέον δεν μπορεί να αναλάβει δύο ρόλους αυτόν του ήρωα που πρέπει να σώζει τους πάντες,και αυτόν του οικογενειάρχη που πρέπει να βρίσκεται κοντά σε αυτήν.Ο ήρωας μας θα νιώσει αβοήθητος και απελπιστικά μόνος όταν καταλάβει ότι προσπαθώντας να σώσει τους πάντες,τελικά καταφέρνει να παγιδευτεί μέσα στον ίδιο του τον ιστό που υφαίνει σαν άνθρωπος αράχνη..Αποξενώνεται από την οικογένεια του και από τον ίδιο του τον εαυτό...
Η Μary Jane από την άλλη νιώθει ότι στις πιο κρίσιμες και δύσκολες στιγμές παλεύει μόνη της χωρίς την παρουσία(αν όχι τη στήριξη)του άντρα της,στον οποίο πρέπει να δώσει να καταλάβει ότι τώρα η υπευθυνότητα δεν έχει να κάνει με τη μεγάλη δύναμη,αλλά με το να βρίσκεται κοντά στους δικούς του ανθρώπους που τον χρειάζονται...
Όταν όμως ο Peter χάσει τον έλεγχο με το να φοράει το συμβιοτικό που τρέφεται από εκείνον υλικά και πνευματικά,η ίδια θα καταλάβει ότι ο άντρας της αποτελεί τον πιο επικίνδυνο εχθρό τόσο για τον εαυτό του,όσο και για τους ανθρώπους που αγαπά και θα πάρει μία σημαντική απόφαση,που θα διαλύσει τον Peter περισσότερο και από το χαμό της Gwen...
O Ζdarsky γνώστης της ιστορίας του Spidey,σε αυτό το τεύχος αναμυγνύει δύο διαφορετικά story arcs το Secret Wars και το Kraven's Last Hunt σε συνδυασμό με την αληθινή κρίση στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων και ποια κατάληξη ίσως να είχαν αν είχαν ξεπεραστεί τα όρια...Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε με συγκινητικό τρόπο πώς ο χρόνος είναι αμείλικτος απέναντι στους ανθρώπους,με τη θεία Μέι χαμένη μέσα στο δικό της πλέον κόσμο,και τον Peter που αντιμετώπιζε εχθρούς σε έναν πλανήτη χαμένο στο διάστημα,τώρα να είναι αβοήθητος απέναντι σε αυτή τη κατάσταση..Εξαιρετική απεικόνιση των χαρακτήρων με τους οποίους ο αναγνώστης συμπάσχει σε καταστάσεις που είναι γνώριμες για τον καθένα....
Ο Bagley συνεχίζει να παραδίδει αξιοσέβαστη ποιότητα δουλειάς,με εντυπωσιακές σκηνές δράσης και spread pages,γεμάτα δύναμη,νεύρο και ζωντάνια.Ο Peter μεγαλώνει εμφανισιακά και αυτό αποτυπώνεται πολύ εκφραστικά μέσα από το σχέδιο του Bagley,που είναι βετεράνος στο σχεδιασμό του χαρακτήρα αυτού.Πολύ καλή δουλειά και στα χρώματα από τον D'Armata που διατηρεί μία 80's αισθητική,αλλά παράλληλα ειδικά σε αυτό το τεύχος είναι ακόμα πιο σκοτεινά και μουντά,όπως χρειάζεται να είναι...
Και το τρίτο τεύχος μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και περιμένω να δω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο τέταρτο που χρονιά θα αναφέρεται στα 90's(και φυσικά θα έχουμε clone saga θέλω να πιστεύω)με έναν Peter....λιγάκι υπέρβαρο ή μου φαίνεται;;;
Σπύρος Ανδριανός
THE END OF EVERYTHING STARTS HERE!!!!
Προσοχή ακολουθούν κάποια spoilers για αυτό ΜΗ ΤΡΩΤΕ ΤΟΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ!!!
Επιτέλους από χθες έχω στα χέρια μου το πρώτο τεύχος της πολλά υποσχόμενης,αλλά και άκρως τρομαχτικής νέας σειράς της DC comics,του DCeased.Αυτό είναι τo νέο event της εταιρείας με το που τελειώνει το Heroes in Crisis του Tom King,και λίγο πριν αρχίσουν ακόμα δύο το Leviathan του Brian Michael Bendis και το Year of the Villain που ακολουθεί σύντομα...Φυσικά ακόμα δεν έχει τελειώσει ούτε το Doomsday Clock που τελικά θα πάει μακριά η βαλίτσα μέχρι να ολοκληρωθεί...Βλέπουμε λοιπόν ότι η DC "ζήλεψε" τα παλιά κολπάκια της Marvel και βγάζει τo ένα event μετά το άλλο χωρίς σταματημό...Σε αυτά φυσικά δεν υπολογίζουμε και τις black label εκδόσεις της που θα συζητηθούν(Last Knight of Earth των Snyder/Capullo και Superman Year One των Miller/Romita JR.).
To σενάριο της ιστορίας φαίνεται απλοϊκό στη σύλληψη του,αλλά είναι άκρως τρομακτικό αφού πραγματεύεται ένα θέμα το οποίο αν το σκεφτεί κανείς σε βάθος,δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ή δεν είναι αδύνατο να μην συμβεί στο μακρινό μέλλον....
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή...Η ιστορία ξεκινά με τη Justice League να εμποδίζει με επιτυχία άλλη μία έφοδο του Darkseid στη Γη...Τον υποχρεώνουν σε μία βαριά και εξευτελιστική ήττα,αλλά τα λόγια του πριν αποχωρήσει με σκυφτό το κεφάλι,είναι ότι "πήρε αυτό που ήθελε...".Στο μεταξύ ο Bat Man δεν μπορεί να εντοπίσει τον Cyborg,τον οποίο όμως θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός Γης,σύμφωνα με τον ανιχνευτικό μηχανισμό που διαθέτει,προκαλώντας έτσι την αντίδραση του Green Arrow,της Black Canary και άλλων συντρόφων του....Στο μεταξύ εμείς μαθαίνουμε ότι ο Cyborg βρίσκεται αιχμάλωτος(και βασανίζεται από τον Desaad)στα χέρια του Darkseid στην Apokolips,αφού έχοντας στα χέρια του το μισό anti life Equation,μέσω του Cybrog προσπαθεί να αποκτήσει το άλλο μισό(ναι ο Victor το διαθέτει μέσα του!!).Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα...Αναμιγνύοντας το τεχνολογικό με το φυσικό στοιχείο θα φέρεις μπελάδες,ειδικά όταν στην εξίσωση της anti life(αντί Ζωής)προσθέσεις και το θάνατο....
Τότε είναι που η εξίσωση θα αποτύχει....Ή μάλλον θα δημιουργήσει έναν techno virus μέσα στον Cyborg...Με καταστροφικές συνέπειες για όλους...Ο Darkseid επηρεασμένος από τον ιό επιδίδεται σε ένα καταστροφικό αμόκ και καταστρέφει ολόκληρη την Apokolips...Ενώ ο Desaad λίγο νωρίτερα είχε στείλει τον Cybοrg πίσω στη Γη....Μαζί όμως με τον Cyborg γύρισε και ο ιός μέσα του...Σαν zero patient o Cyborg θα μεταδώσει τον techno virus σε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές(κινητά,tablets,υπολογιστές)που χρησιμοποιούμε καθημερινά,με αποτέλεσμα 600 εκατομμύρια άνθρωποι μέσα σε μία μέρα να προσβληθούν από τον ιό και να μετατραπούν σε βίαια ζωντανά νεκρά πλάσματα....Και σε λίγες μέρες σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Bat Man ο αριθμός θα φτάσει σε δισεκατομμύρια....
Για πρώτη φορά οι ήρωες είναι τόσο ανήμποροι να αντιδράσουν σε μία ανεξέλεγκτη απειλή που ούτε οι δυνάμεις τους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν...Οτιδήποτε ηλεκτρονικό χρησιμοποιούν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι πάνω στο πλανήτη μεταδίδει αυτόματα τον ιό...Κανένας δεν είναι απρόσβλητος από αυτόν...Κανείς υπερήρωας δεν μπορεί να το νικήσει με γροθιές ή έξυπνα τεχνάσματα...Και το μόνο που μπορούν οι ήρωες να κάνουν όταν συνέλθουν από το πρώτο σοκ,είναι να προστατεύσουν αγαπημένα τους πρόσωπα...Αν φυσικά δεν έχουν περάσει ήδη στην άλλη πλευρά....
Όπως ανέφερα και προηγουμένως,το σενάριο αν και απλό,έχει τέτοιο εφιαλτικό υπόβαθρο που καταφέρνει όχι μόνο να προκαλέσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών,αλλά και να τους παγώσει το αίμα,αφού μία τέτοια πιθανότητα δεν απέχει και πολύ από το να γίνει κάποια στιγμή πραγματικότητα και να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον αφανισμό της....Ο Tom Taylor(Ιnjustice)με μεγάλη μαεστρία θέτει τις βάσεις για ένα μετα-αποκαλυπτικό θρίλερ που υπόσχεται να κόψει την ανάσα των αναγνωστών σε κάθε τεύχος που θα ακολουθήσει.Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο συγγραφέας παρουσιάζει με τρόπο άμεσο και τελείως ωμό,την καταστροφή του πολιτισμού τουλάχιστον έτσι όπως τον γνωρίζαμε έως τώρα,και το γεγονός ότι κανένας πλέον,απλός άνθρωπος ή υπερήρωας δεν θα είναι ασφαλής.Το Walking Dead συναντά τα Marvel Zombies(ή το 28 days Later του Danny Boyle συναντούν το Cell του Stephen King) σε ένα κρεσέντο αίματος και τρελής αγωνίας για το τι μέλλει γενέσθαι για τους αγαπημένους μας ήρωες και την ανθρωπότητα από εδώ και στο εξής....Και φυσικά η ιστορία λογικά ΔΕΝ πρέπει να ανήκει στο κανονικό continuity της DC ή είναι κάτι σαν Elseworlds,γιατί ειλικρινά δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρχει επιστροφή από κάτι τέτοιο....
Για το σχέδιο του Trevor Hairsine(Legends of the Dark Knight)δεν τρελαινόμουν ποτέ ιδιαίτερα,και εδώ παρουσιάζει κάποια θεματάκια.Μερικά ανατομικά,και άλλα όσο ν'αφορά τις εκφράσεις των προσώπων των χαρακτήρων,ειδικά του Superman...Kαλύτεροι σχεδιασμένοι είναι οι ζωντανοί νεκροί του,αφού η κτηνώδης κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για εκφραστικότητα στα πρόσωπα τους....Στις τρομακτικές σκηνές(όπως στο μέγαρο Wayne με τον zombie Nightwing)είναι καλύτερος σχεδιαστικά πρέπει να παραδεχτώ..Ο James Harren κάνει και αυτός μία αξιοσέβαστη δουλειά στις δικές του 7 σελίδες και μας παρουσιάζει μία εντυπωσιακή καταστροφή του πλανήτη Apokolips.Τέλος να πούμε ότι στα μελάνια κάνει πολύ καλή δουλειά ο Stefano Gaudiano που έχει θητεία και στο Walking Dead τίτλο της Image.Στα χρώματα επίσης γίνεται προσεγμένη δουλειά από τον Rain Beredo.Η εναλλαγή μεταξύ φωτεινών και σκοτεινών χρωμάτων γίνεται εκεί που χρειάζεται και συμβαδίζουν με το εκάστοτε mood της κάθε σκηνής.
Με δυνατές(και πολλές φορές βίαιες και αποκρουστικές)σκηνές,ακατάπαυστη δράση,ζωντανούς διαλόγους,την αγωνία,το φόβο,και τα τρομακτικά συναισθήματα να φτάνουν στο κατακόρυφο,νομίζω ότι η DC μας δίνει μία καθαρόαιμη σειρά τρόμου που αγγίζει σε βάθος τα πιο εφιαλτικά μας όνειρα...Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια στα επόμενα τεύχη...
Σπύρος Ανδριανός
Καλό μήνα με το comic strip που σας καταλαβαίνει!!Σε σχέδιο,σενάριο και ψηφιακό χρώμα δικό μου.
Bat Man -The Dark Prince Charming
''Your enemies define you princess..The greater they are,the better it feels when you beat them.." - Joker
Tα τελευταία χρόνια παρατηρείτε μία "αποστροφή" του αναγνωστικού κοινού στα υπερηρωικά κόμικ,μολονότι οι ταινίες ίδιας θεματολογίας σπάνε ταμεία στις κινηματογραφικές αίθουσες,ή σημειώνουν καλές τηλεθεάσεις στις τηλεοπτικές τους μεταφορές...
Ίσως γιατί θεματολογικά τα υπερηρωικά κόμικ για κάποιους αναλώνονται στα ίδια και τα ίδια storylines,ή ακόμα χειρότερα μοιάζουν να μην έχουν συνοχή αφού τα creative teams συχνά αλλάζουν,και ο επόμενος που αναλαμβάνει έναν τίτλο,μοιάζει να μην γνωρίζει τι έκανε ο προηγούμενος,ή απλά το αγνοεί,ανάλογα με το τι βολεύει τον ίδιο ή τους editors του..Το αποτέλεσμα είναι μία στροφή στα ανεξάρτητα indie που και μεγάλη δημιουργική ελευθερία προσφέρουν στους δημιουργούς(σαν copyright owned τα περισσότερα)και μπορούν να προσφέρουν κάτι το διαφορετικό και νέο στον αναγνώστη...Όσο φυσικά για την εμπορευματοποίηση που μπορεί κάποιοι να κατηγορήσουν και για αυτό τα κόμικ μεγάλων εταιρειών με υπερήρωες,η γραμμή είναι αρκετά λεπτή και για τα ανεξάρτητα κόμικ,αφού οτιδήποτε πουλάει μπορεί άνετα να περάσει στην απέναντι "όχθη" της εμπορευματοποίησης είτε είναι υπερηρωικό είτε ξεκινά ως indie(με το Walking Dead να αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα).
Τον τελευταίο καιρό λοιπόν έχουν γίνει προσπάθειες τουλάχιστον από τη DC με το Black Label της,να παρουσιαστούν δουλειές στις ποίες ο δημιουργός θα έχει μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία κινήσεων να διηγηθεί την ιστορία που θέλει να εξιστορηθεί.Παράλληλα έχουν γίνει "ανοίγματα" και στην ευρωπαϊκή αγορά,με τη συμμετοχή Ευρωπαίων δημιουργών,στη δημιουργία ιστοριών με κλασικούς χαρακτήρες της αμερικάνικης σχολής των κόμικ.Το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό τις περισσότερες φορές,και αποπνέει ένα αίσθημα "φρεσκάδας" και ανανέωσης σε χαρακτήρες που υπάρχουν εκδοτικά εδώ και δεκαετίες.Έναν τέτοιο "ευρωπαϊκό" πειραματισμό βλέπουμε και με το Bat Man The Prince Charming που κυκλοφόρησε σε συνεργασία της DC με τη Dargaud σε δύο graphic novels τον Νοέμβριο του 2017 και τον Ιούλιο του 2018.Το κόμικ έγραψε,σχεδίασε και χρωμάτισε ο Ιταλός δημιουργός Enrico Marini που τον έχουμε γνωρίσει και στην Ελλάδα μέσα από δουλειές του όπως το Τζίπσυ/Gipsy με Thierry Smolderen(Μαμούθ Κόμιξ)και Τα Αρπακτικά/Rapaces με Jean Dufaux(Ελευθεροτυπία/9).Eδω φυσικά ο Marini υπογράφει και το σενάριο της σειράς,και επίσης πρόκειται για τη πρώτη μεγάλη δουλειά του που εκδίδεται στην Αμερική.Το κόμικ είναι out of continuity δηλαδή οι εξελίξεις του δεν έχουν σχέση ούτε επηρεάζουν τους τρέχοντες τίτλους του Bat Man που κυκλοφορούν(Detective comics,Bat Man κ.α.),ή την ιστορία του χαρακτήρα.
Η υπόθεση του Dark Prince Charming απλή στη σύλληψη της,ενδιαφέρουσα στην εκτέλεση της.Μία γυναίκα με την οποία ο Bruce Wayne σε μία δύσκολη στιγμή για εκείνον,φαίνεται να πέρασε το βράδυ μαζί της,εννέα χρόνια μετά εμφανίζεται και τον κατηγορεί ως τον πατέρα της κόρης της Αlina.Και ενώ ο Bruce Wayne γίνεται βορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και λαϊκής κατανάλωσης,το κοριτσάκι θα πέσει απαγωγής από τον Joker,αφού τραυματίζει σoβαρά σε τροχαίο τη μητέρα της Alina(ο οποίος Joker σε αυτό την ιστορία δείχνει να γνωρίζει την μυστική ταυτότητα του Wayne)για να ζητήσει από εκείνον λύτρα.Στη προκειμένη περίπτωση τα λύτρα δεν είναι άλλο από ένα πανάκριβο κόσμημα που ο Joker θέλει να κάνει δώρο για τα γενέθλια της Harley.Το ίδιο κόσμημα διεκδικεί φυσικά και η Cat Woman για λογαριασμό της.Έτσι πλέον ο Bruce Wayne καλείται να ανακαλύψει το κρησφύγετο του Joker,και να σώσει το κοριτσάκι,παίζοντας ένα διπλό ρόλο.Αυτό του ήρωα αλλά και του ενδεχόμενου πατέρα του κοριτσιού,και τα συναισθηματικά όρια ανάμεσα στους δύο ρόλους δεν φαίνεται να είναι καθαρά πλέον...
Ο Μarini καταφέρνει κάτι πολύ δύσκολο.Να δώσει έναν ευρωπαϊκό αέρα φρεσκάδας στον ήρωα,χωρίς από την άλλη να τον απομακρύνει από τις ρίζες του.Έχουμε ένα αμερικάνικο κόμικ που αποφάσισε να ντυθεί με το ευρωπαϊκής κατασκευής του κοστούμι,και το αποτέλεσμα νομίζω ότι είναι ικανοποιητικό.Σεναριακά ο Marini δεν μας παρουσιάζει κάτι το τρομερά συναρπαστικό,αλλά καταφέρνει να προκαλέσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να μας παρουσιάσει τόσο έναν πιο ανθρώπινο Bruce Wayne(που ενεργεί περισσότερο σαν πατέρας,παρά σαν μασκοφόρος εκδικητής)και έναν λιγότερο κουμπωμένο και άκρως ετοιμόλογο και απολαυστικό Alfred.Και αν ο Bruce παρουσιάζεται πιο ανθρώπινος,ο Marini αυτό το πετυχαίνει ακόμα περισσότερο με τον Joker.
Που παραμένει μεν παρανοϊκός και επικίνδυνος(όχι όμως στα όρια του μανιακού παράφρονα όπως στα σενάρια του Scott Snyder)αλλά δείχνει και αυτός τη "συναισθηματική" του πλευρά ως προς το κοριτσάκι,και αυτό θα αποκαλυφθεί στο φινάλε γιατί...Ίσως από τις λίγες φορές που ο Joker μπορεί να κερδίσει τη συμπάθεια των αναγνωστών(ίσως και στο υποτιθέμενο origin του όπως το έγραψε ο Moore στο The Killing Joke που θα παρουσιάσω μελλοντικά)και γιατί όχι να κλέψει σε κάποιες σκηνές και τη παράσταση από τον Bat Man(όπως και στο White Knight που σας παρουσίασα εδώ)χωρίς να είναι και ο βασικός πρωταγωνιστής του κόμικ.Στους γυναικείους χαρακτήρες εντόπισα το μεγαλύτερο πρόβλημα στο πώς παρουσιάζονται οι χαρακτήρες τους...Η Harley βέβαια εδώ παρουσιάζεται πιο "ρηχή" σαν χαρακτήρας(ειδικά αν κάνεις σύγκριση με εμφανίσεις της σε ιστορίες όπως το White Knight και Mad Love),σαν 15χρονο κοριτσάκι που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι αν θα αρέσει στον Joker ή τι δώρο θα της κάνει για τα γενέθλια της...
Η Cat Woman από την άλλη πάντα ερωτική και σέξυ,σε μία Michelle Pfeiffer εκδοχή της,δείχνει να μην προσφέρει και πολλά με τη παρουσία της στην ιστορία,πέρα από κάποιες σκηνές ζηλοτυπίας και ερωτικά παιχνιδάκια στις ταράτσες με τον Bat Man,ενώ γνωρίζει ότι ο χρόνος για να ανακαλύψει το κοριτσάκι δεν είναι με το μέρος του..Υπάρχουν και κανά δυό καλές στιγμές της,αλλά περίμενα περισσότερα από τον ρόλο της στην εξέλιξη της υπόθεσης.Σίγουρα ο κάθε δημιουργός έχει βέβαια τη δική του άποψη για το πώς θα παρουσιάσει συγκεκριμένους χαρακτήρες στην ιστορία που δημιουργεί.
Εκεί που ο Marini μεγαλουργεί περισσότερο φυσικά δεν είναι σεναριακά,αλλά σχεδιαστικά.Καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τη εξπρεσιονιστική,noir/γοτθική ατμόσφαιρα του Gotham,με τα σκοτεινά,μουντά χρώματα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα ζωηρά χρώματα στο κρησφύγετο του Joker.Εξαιρετικά αστικά τοπία και αληθοφανείς απεικονίσεις τους.
Επίσης μας χαρίζει μερικές από τις πιο ζωντανές και εντυπωσιακές,κινηματογραφικού στυλ,σκηνές μάχης που έχουμε δει σε κόμικ του σκοτεινού ιππότη.Μεγάλος μάστορας της σωματικής ανατομίας,οι χαρακτήρες του παρουσιάζονται στιβαροί,δυνατοί και όμορφοι ειδικά οι γυναικείοι, που όσο και αν σεναριακά ίσως "αδικήθηκαν", στο σχεδιασμό τους ο Marini ήταν ιδιαίτερα "γαλαντονόμος" θα μπορούσα να πω!Τέλος οι μεγάλες splash pages ήταν από μόνες τους και μικροί πίνακες ζωγραφικής,έργα τέχνης που θα μπορούσαν να στολίζουν τους τοίχους μιας gallery(αν όχι να αποτελέσουν τα τέλεια wallpaper στον υπολογιστή μας).
Γενικά ένα πείραμα που έδειξε ότι πέτυχε,το πάντρεμα δηλαδή δύο - ίσως όχι τελικά και τόσο διαφορετικών όπως κάποιοι νομίζουν- σχολών κόμικ μεταξύ τους,νομίζω ότι ο Marini παρέδωσε μία αξιοσέβαστη δουλειά,που και ανανέωσε δίνοντας τελικά τον απαιτούμενο αέρα φρεσκάδας,και που δίνει και μία ελπίδα ότι ανάλογες τέτοιες δουλειές θα επαναληφθούν και στο μέλλον,ειδικά και με τη σειρά Black Label.
Το κόμικ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis με τον τίτλο ο σκοτεινός Πρίγκηπας του Γκόθαμ σε πολύ καλή μετάφραση του κ.Χρήστου Τσέλιου.Η καλύτερη απόδειξη ότι τα υπερηρωικά κόμικ,με το να προσφέρουν οι εταιρείες τους περισσότερη δημιουργική ελευθερία στους καλλιτέχνες,αλλά και με τα κατάλληλα γεωγραφικά "ανοίγματα" πέρα από τα όρια της Αμερικής,μπορούν να προσφέρουν πάρα πολλά ακόμα.
Νωρίτερα από το αναμενόμενο(και δεν μας πείραξε καθόλου!!)το 4ο τεύχος του Μπλεκ μας ήρθε μέσα στο Μάιο.Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο φετινό Comic con της Θεσσαλονίκης και στις 21 Μαΐου κυκλοφόρησε και στα περίπτερα&κομιξάδικα της Αθήνας.Το περιοδικό-κόσμημα των έντυπων εκδόσεων στη χώρα μας,συνεχίζει τη δυναμική του πορεία πιο ανανεωμένο από ποτέ!!
Τόσο στις ιστορίες του,αφού στο τέταρτο τεύχος του έχουμε την εμφάνιση ενός νέου κόμικ μεν,αλλά γνώριμου από παλιά στο ελληνικό κοινό ήρωα τον Μισέλ Βαγιάν(Michel Vaillant).Όσο όμως και στους συνεργάτες αφού στο τέταρτο τεύχος αναλαμβάνει και "επίσημα"το χρίσμα του συνεργάτη ο Γαβριήλ Τομπαλίδης(τον είχα φιλοξενήσει και στο Skits@kia Friend's edition εδώ)πασίγνωστη φυσιογνωμία στο χώρο της 9ης τέχνης στη χώρα μας(είτε σαν εικαστικός,δημιουργός κόμικ,αρθρογράφος και διοργανωτής φεστιβάλ κόμικ).
Με μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του,για τη πορεία τη δική του και της ελληνικής σκηνής των κόμικ γενικότερα.Επίσης το τεύχος δημοσιεύει και μία δική του δισέλιδη ιστορία με τον Dylan Dog την οποία λάτρεψα!!Καλή αρχή φίλε Γαβριήλ!!Έχεις να γεμίσεις "μεγάλα παπούτσια"(αυτά του Λευτέρη Ταρλαντέζου)αλλά ειδικά εσύ ξέρω ότι θα τα καταφέρεις περίφημα!!Ας δούμε όμως τις ιστορίες που φιλοξενούνται σε αυτό το τεύχος:
1.Mα τα Χίλια: Σε σενάριο και σχέδιο του Βαγγέλη Σαίτη.Κλασική αξία στο χώρο του γελοιογραφικού comic strip ο Σαίτης,συνεχίζει να προσφέρει άφθονο γέλιο με τις δημιουργίες του!
2.Mπλέκ - Στα Ίχνη των Γουανάγκι: Marcel Navarro/σενάριο & Jean-Yves Mitton/σχέδιο.Α'δημοσίευση KIWI #307 1980.Ο Μπλέκ και οι φίλοι του βρίσκουν μία άμαξα με έναν πληγωμένο που υποστηρίζει ότι οι Ινδιάνοι Γουανάγκι του επιτέθηκαν και απήγαγαν τη γυναίκα του.Ο Μπλέκ αφήνει τους φίλους του για να ψάξει να βρει του Γουανάγκι,που πίστευε ότι ήταν ειρηνική φυλή...Φυσικά ο "τραυματίας" είναι στη πραγματικότητα Άγγλος που απλά εκτελούσε το σχέδιο των ανωτέρων του.Να απομακρύνει το Μπλέκ από τους φίλους του,και να τον παγιδεύσουν μέσα σε μία σπηλιά από την οποία φαίνεται να μην υπάρχει διαφυγή....Μία ακόμα ιστορία του Navarro σε σχέδιο του Mitton που μένουν πάντα πιστοί στο ύφος των Essegesse τόσο σεναριακά,όσο και σχεδιαστικά.Σε αυτό το τεύχος η επιλογή της ιστορίας αυτής έγινε και για να ικανοποιηθούν και οι παλαιότεροι αναγνώστες που προτιμούν το συγκεκριμένο ύφος,και γιατί οι ιστορίες των Mitton&Navarro θεωρούνται καλύτερες σε σχέση με αυτές της Γιουγκοσλάβικης παραγωγής.Περιμένω τη συνέχεια με αγωνία!
3.Μισέλ Βαγιάν - Στο όνομα του Υιού(μέρος Α'): Phillipe Graton&Denis Lapiere/σενάριο & Marc Bourgne-Benjamin Beneteau/Σχέδιο.Πρώτη έκδοση το 2012.Η νέα και άκρως ενδιαφέρουσα προσθήκη στους ήρωες του Μπλέκ!Ένα από τα πιο διάσημα κόμικ της γαλλοβελγικής σχολής και δημιούργημα του Jean Graton ήδη από το 1957,τώρα συνεχίζεται ανανεωμένος και προσαρμοσμένος στην εποχή του.Με τον γιο του Graton,τον Phillipe στο σενάριο(που συγγράφει μαζί με τον Denis Lapiere)και τους Marc Bourgne&Benjamin Benetau στο σχέδιο,παρακολουθούμε με μεγάλη ρεαλιστικότητα,τις επαγγελματικές και προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο βασικός πρωταγωνιστής Μισέλ Βαγιάν.Από τη μία να βοηθήσει να αναπτυχθεί σωστά η οικογενειακή του επιχείρηση,η αυτοκινητοβιομηχανία Vaillant,,και να προσαρμοστεί με τα δεδομένα της εποχής της,και από την άλλη σαν πατέρας,με έναν γιο που περνάει την επανάσταση της εφηβείας...και όχι μόνο...Όπως έγραψα το σενάριο είναι ρεαλιστικό με ζωντανούς διαλόγους,κρατώντας σωστές ισορροπίες τόσο στις προσωπικές,όσο και στις "αγωνιστικές" συνθήκες που καλούνται να βιώσουν οι πρωταγωνιστές του.
Το κόμικ το πρωτογνώρισαν οι Έλληνες αναγνώστες στα τέλη της δεκαετίας του '60 στο πολυθεματικό (τότε)περιοδικό Τεν Τεν των εκδόσεων Χάρη Πάτση,ενώ στη δεκαετία του '80 δημοσιεύτηκε και στα περιοδικά Super Boy(καμία σχέση με το χαρακτήρα της DC)και στον εβδομαδιαίο Μπλέκ.Τώρα έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε και τη νέα εποχή του εμβληματικού χαρακτήρα των BD κόμικ,που άρχισε το 2012 και είδη απαριθμεί 7 άλμπουμ με το τελευταίο να κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 2018.Ο σχεδιαστής Marc Bourgne(με τη βοήθεια στα μελάνια από τον Benetau)έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στην απεικόνιση τόσο των αγωνιστικών αυτοκινήτων,όσο και στην εκφραστικότητα των προσώπων των χαρακτήρων.Επίσης ο ίδιος σχεδιαστής έχει σχεδιάσει και μερικά άκρως ερωτικά(έως πορνό)με το ψευδώνυμο(αναγραμματισμός του ονόματος του)Bruce Morgan,μερικά από τα οποία έχουμε διαβάσει(Valerie,Sylvie) και στη χώρα μας στη σειρά Μικρά Ερωτικά Κόμικς.Πολύ καλή η επιλογή της συγκεκριμένης σειράς στο περιοδικό,δίνει έναν μεγαλύτερου Ευρωπαϊκού τύπου αέρα στην έκδοση,αποτελώντας μία ακόμα προσωπική επιτυχία του εκδότη Λεωκράτη Ανεμοδουρά.
4.Μάντυ Ρίλλευ - Δόξα και Εξουσία : Ray Collins/Σενάριο & Gracia Seijas/Σχέδιο.Α' δημοσίευση Scoprio #99, 1984.Ακόμα μία υπέροχη ιστορία του Ρίλλευ,που αποτελεί το πιο αγαπημένο μου χαρακτήρα,σε παρουσία στο περιοδικό.Μία ιστορία επίκαιρη επίσης,(μιας και είχαμε και εμείς τις εκλογές της 26ης Μαίου και ήμασταν σε εκλογικό πυρετό εδώ και εβδομάδες...)μιας που πραγματεύεται και αυτή τις εκλογές και το που μπορεί να φτάσει η ματαιοδοξία του ανθρώπου για να κερδίσει την εξουσία με κάθε τρόπο...Ο υποψήφιος δήμαρχος Κέριγκαν προσπαθεί να βγάλει από τη μέση τον αντίπαλο του Στέισυ,χρησιμοποιώντας για εκφοβισμό τα τσιράκια του,ειδικά τον Ντεσπεράντο Ρόθ.Τα πράγματα όμως θα μπλεχτούν ακόμα περισσότερο όταν οι κάτοικοι του χωριού,μετά την αποχώρηση του υποψήφιου Στέισυ,θα προτείνουν για δήμαρχο τον πατέρα του Μάντυ!!Σενάριο που θα πρέπει να διδάσκεται σε σχολές,γρήγορη πλοκή και υπέροχη αφήγηση από τον "ενήλικα" πλέον Μάντυ που εκφράζει και δυνατές αλήθειες σχετικά με τη ψυχή του λαού,που στα δύσκολα θα βγει στην επιφάνεια,μέσα από το βολεμένο της λήθαργο..Μαθήματα σχεδίου από τον Seijas που ποτέ δεν απογοητεύει!!
5.Δικαστής Ντρέντ - Χιονοθύελλα: Garth Ennis/σενάριο & Colin McNeil/σχέδιο.Α'δημοσίευση 2000AD #819 Γενάρης 1993.Δεν σταματούν οι ατυχίες για τον υποψήφιο μεγαλέμπορο ναρκωτικών Βίν Τουρέτο.Όχι μόνο του πούλησαν νοθευμένη σκόνη,αλλά θα βρεθεί και στο δρόμο του ο Ντρέντ!!Κλασικός Ennis(βία,αίμα,χωρίς σπέρμα)αν και η ιστορία μου άρεσε περισσότερο από αυτή του προηγούμενου τεύχους του Μπλεκ,και το σχέδιο του Collin McNeil(Strontium Dog,Mechanismo)να μου θυμίζει έντονα εκείνο του συμπατριώτη του,του Simon Bisley.Tίποτα το συνταρακτικό αλλά Ντρέντ είναι αυτός!!
6.Φάντομ - 5 Μέρες του Δράκου μέρος Δ' : Rafael Nieves/Σενάριο & Τony Akins-Ken Wolak/Σχέδιο.Πρώτη δημοσίευση Phantom(5th series) Annual #1 Γενάρης 2007.
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '30 και ο 19ος Φάντομ ψάχνει το 3ο κομμάτι του Δράκου.Η αναζήτηση του θα τον οδηγήσει μέχρι ένα αεροδρόμιο του Νεπάλ,όπου καταδιώκοντας τα μέλη της αδελφότητας του Σίνγκ,θα βρεθεί μέχρι τα Ιμαλάια και ένα μοναστήρι Βουδιστών..Γρήγορη πλοκή και εδώ,δράση και περιπέτεια στο κλασικό στυλ του Φάντομ,το σχέδιο των Akins&Wolak δεν με εντυπωσίασε και ιδιαίτερα και μου φάνηκε περισσότερο "καρτουνίστικο" από όσο θα ταίριαζε στην ιστορία.Ελπίζω όταν ολοκληρωθούν οι ιστορίες του annual,να συνεχίσει ο εκδότης με κάτι ίσως πιο κλασσικό σε Φάντομ.
7.Ταρζάν-Το Παιχνίδι:Joe Kubert Σενάριο&Σχέδιο.Α'δημοσίευση Tarzan #229 Μάρτιος 1974.Ο Ταρζάν φτάνει πληγωμένος σε ένα απομακρυσμένο βασίλειο και άθελα του θα μπλεχτεί στο σατανικό σχέδιο της βασίλισσας Ζορίνα...Μία από τις πιο ίσως "παράξενες" ιστορίες που έγραψε ο Kubert για τον Tarzan,αφού σε αυτή παρουσιάζεται λίγο περισσότερο αιμοδιψής από ότι τον έχουμε συνηθίσει,και ίσως πιο σκληρός στα αισθήματά του.Επίσης μου φάνηκε τραβηγμένο το φινάλε της.Γενικά έχοντας όλα τα τεύχη της σειράς στην original έκδοσή τους,το συγκεκριμένο δεν είναι και το πιο αγαπημένο μου...Ίσως να ήταν το ύφος της ιστορίας που επιβάλλει αυτή την αλλαγή,ίσως ο Kubert να "πειραματίζονταν" σεναριακά,για να δικαιολογηθεί αυτή η μικρή παρέκκλιση στο χαρακτήρα του Βασιλιά της Ζούγκλας.Σχεδιαστικά ο Kubert για άλλη μία φορά παραδίδει μαθήματα σωματικής ανατομίας,δείχνοντας πόσο μεγάλος μάστορας της εικονογράφησης ήταν.
8.Στόρμ-Βάνταλ ο Καταστροφέας:Martin Lodewijk/Σενάριο & Don Lawrence/Σχέδιο.'A δημοσίευση EPPO 1987.Το έβδομο άλμπουμ των χρονικών της Παντάρβε(Chronicles of Pantarve)και το 16ο ολόκληρης της σειράς.Ο Στόρμ και οι σύντροφοί του αντιμετωπίζουν έναν εγκληματία από άλλη διάσταση,που μέσα από την ανίκητη αρματωσιά/φυλακή του,απειλεί να καταστρέψει όλο τον κόσμο της Παντάρβε...Κλασικός συνδυασμός Fantasy&Sci-fi στα καλύτερα τους,περιπέτεια,δράση και κάθε panel και ένας μικρός πίνακας ζωγραφικής από τον πανμέγιστο καλλιτέχνη Don Lawrence.Το έγραψα και στο προηγούμενο review μου για το Μπλέκ #2 η δημοσίευση του Στόρμ,ήταν μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές επιτυχίες του Λεωκράτη Ανεμοδουρά.Και μόνο για το Στόρμ το περιοδικό θα έπρεπε να πωλείται 5.90 ευρώ..Φανταστείτε με 164 σελίδες τι δώρο μας κάνει ο εκδότης...
Το τεύχος κλείνει με το καθιερωμένο τετρασέλιδο με το Παιδί Πάνθηρας.Η Βρετανική απάντηση στον SpiderMan της Marvel,κυκλοφόρησε για μια δεκαετία περίπου(1976-1985)στο περιοδικό Buster της Fleetway,και αργότερα της Egmont.Νομίζω όμως πώς απλά ο εκδότης με τη δημοσίευση της θέλει να ευχαριστήσει μία μερίδα παλαιών αναγνωστών του περιοδικού.Δεν νιώθω όμως ότι η συγκεκριμένη σειρά πλέον έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο και νέο στο περιοδικό.Δεν φέρνει έναν αέρα φρεσκάδας όπως η δημοσίευση του Μισέλ Βαγιάν ας πούμε,και διαβάζουμε χιλιοειπωμένες ιστορίες πολλών χρόνων...
Θα προτιμούσα περισσότερες σελίδες σε Βαγιάν ή στις πολύ καλά ενημερωμένες στήλες Pop Corner του Μάνου Νομικού ή τα Νέα των Κόμικ του Γαβριήλ Τομπαλίδη.Επίσης η στήλη Retro του κ.Νικολαίδη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και θα μπορoύσε να είναι 2 σελίδες άρθρα.Aλλά φυσικά δεν τίθεται θέμα "γκρίνιας" μου,απλά μία άποψη/πρόταση διατυπώνω.Το περιοδικό είναι τόσο διαβολεμένα υπέροχο,και κάθε δίμηνο έχουμε ένα άριστο αποτέλεσμα,που μόνο γκρίνιες δεν χωράνε σε μία τόσο καλή έκδοση.Προσωπικά το θεωρώ ότι καλύτερο σε εικονογραφημένη έκδοση κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή.Ένα ακόμα σπουδαίο τεύχος που απλά ΔΕΝ γίνεται να το χάσει κανείς και για κανέναν λόγο!!Ο Μπλεκ θα συνεχίσει να γαλουχεύει γενιές και γενιές αναγνωστών για πολλά χρόνια ακόμα!!
Φωτογραφίες για το άρθρο πάρθηκαν και από τη σελίδα του περιοδικού Mπλεκ στο Facebook.
Περισσότερες πληροφορίες https://www.mikrosiros.gr/
Σπύρος Ανδριανός
