Gideon Falls των Jeff Lemire, Andrea Sorrentino&Dave Stewart

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Υπάρχουν δημιουργοί που συνεργάζονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν κάποια ιστορία κόμικ απλά και μόνο γιατί έτσι τους ζητήθηκε από την εταιρεία τους,και υπάρχουν και οι δημιουργοί που ουσιαστικά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και δουλεύουν σαν μία αυτόνομη δύναμη.Παραδείγματα στο παρελθόν πολλά.Stan Lee-Jack Kirby,Chris Claremont-John Byrne,Dough Moench-Paul Gulacy,Wendy&Richard Pini και το πιο πρόσφατο δημιουργικό ντουέτο των Jeff Lemire και Andrea Sorrentino,που μας έδωσαν εκπληκτικές δουλειές στα Old Man Logan,Green Arrow και το Joker:Killer Smile για το νέο Black Label imprint της DC.

Η πρώτη τους κοινή δουλειά για την Image,είναι το μη υπερηρωικό,εκπληκτικό κόμικ μυστηρίου και τρόμου το Gideon Falls.Ίσως ένα από τα καλύτερα indie που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Image αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.Η ιστορία ακολουθεί δύο ξεχωριστά άτομα σε δύο διαφορετικά περιβάλλοντα.Έναν ιερέα τον Wilfred Quinn,με ένοχο παρελθόν που καταλήγει στη μυστήρια πόλη του Gideon Falls μετά το θάνατο του προηγούμενου ιερέα κάτω από μυστηριώδης συνθήκες ,και του Norton Sinclair,έναν τύπο με μυστήριο παρελθόν και με εμμονή στο να ψάχνει στα σκουπίδια,τα κομμάτια αυτού που θεωρεί έναν μαύρο αχυρώνα..

Τον οποίο όμως μαύρο αχυρώνα βλέπουν και οι δύο σε οράματα,καθώς φαίνεται,ότι αυτό το μυστηριώδες και σατανικό κτίριο εμφανίζεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και πολλές δεκαετίες στη πόλη του Gideon Falls... Οι εξαφανίσεις, οι δολοφονίες, το κακό, όλα φαίνεται να συνδέονται με αυτόν, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 1700. Ο Μαύρος αχυρώνας όμως είναι κάτι παραπάνω από οράματα και θα στοιχειώσει(αλλά και συνδέσει)τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών μας και όχι μόνο.

Ο αναγνώστης έχει την εντύπωση από την αρχή της ιστορίας ότι τόσο ο Wilfred όσο και ο Norton ζούνε σε διαφορετικά περιβάλλοντα(ο ένας σε πόλη αγροτικής περιοχής,ο άλλος σε μεγαλούπολη)που ωστόσο μοιράζονται το ίδιο όμως όνομα Gideon Falls...Δύο ιστορίες που φαινομενικά μοιάζουν να είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ τους,και όμως κεντρίζουν αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη,ο οποίος γνωρίζει ότι τελικά συνδέονται μεταξύ τους,αλλά αδημονεί τεύχος με τεύχος να ανακαλύψει πώς στην ευχή γίνεται αυτό...Τελικά πόσες πόλεις υπάρχουν με αυτό το όνομα και πώς όλες μαζί συνδέονται με την εμφάνιση του Μαύρου αχυρώνα;;

Ο Jeff Lemire δεν είναι πρωτάρης φυσικά στις παράξενες ιστορίες,αλλά το Gideon Falls θεωρώ ότι είναι η πιο μυστήρια και πιο προσωπική/εσωτερική από όλες όσες δικές του έχω διαβάσει.Μπορεί να επαναλαμβάνει στοιχεία από τη παλαιότερη δουλειά του για τη Vertigo,το Trillium( με τους παράλληλους κόσμους / ιστορίες)αλλά αυτό είναι κάτι το φυσικό αφού το σενάριο και ο κόσμος του Gideon Falls,υπήρχαν στο μυαλό του από πολύ παλιά.Από τότε που ήταν 20 χρόνων και σπούδαζε σε σχολή κινηματογράφου στο Toronto το 1996.

Tότε ήταν που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστή τον Norton Sinclair,έναν εμμονικό ρακοσυλλέκτη που έψαχνε στα σκουπίδια για τις ενδείξεις μίας συνωμοσίας που μόνο εκείνος φαίνεται να είχε αντιληφθεί...Αργότερα όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1999,δημιούργησε και το πρώτο του κόμικ πάλι με πρωταγωνιστή τον Norton.με τίτλο Ashtray που έβγαλε δύο τεύχη.Θεωρώντας τότε ότι δεν ήταν έτοιμος να αφηγηθεί την ιστορία του,το άφησε στην άκρη.Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα,έχοντας βρει το κατάλληλο συνεργάτη στο πρόσωπο του Andrea Sorentino,και έχοντας κάποιες καινούργιες ιδέες(Μαύρος Αχυρώνας,η εμφάνιση ενός ιερέα)αποφάσισε,και ενώ είχε συμφωνήσει με το συνεργάτη του να δημιουργήσουν ένα copyright owned κόμικ,να δώσει στην ιστορία άλλη μία ευκαιρία.Συνδύασε λοιπόν τα παλιά στοιχεία(Norton,συνωμοσία)με τις νέες του ιδέες(ο ιερέας,ο Μαύρος αχυρώνας)μεταξύ τους και εκεί η ιστορία άρχισε να παίρνει ξανά σάρκα και οστά...Το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από μαγευτικό...

Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ γεμάτο σκοτεινό,ψυχολογικό μυστήριο και ανατριχιαστικό,εσωτερικό τρόμο.Όχι όμως τον εύκολο,σοκαριστικό gore τρόμο,τη "σπλατεριά" να το πω έτσι...Έιναι ένα ψυχολογικό,υπαρξιακό και σκοτεινό υπερφυσικό θρίλερ όπου η ατμόσφαιρα του εσωτερικού τρόμου διακατέχει την ατμόσφαιρα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του....Ο τρόμος δεν παρουσιάζεται πάντα φόρα παρτίδα μπροστά σου,ώστε να ουρλιάξεις ή να σου κόψει την ανάσα...Αλλά υποβόσκει "Λαβκραφτικά" γύρω στην ατμόσφαιρα,κάθε στιγμή,σε κάθε panel...

Παράλληλα o Lemire δημιουργεί μέσα σε όλο αυτό το μυστηριώδες περιβάλλον,το οποίο στοιχειώνεται από ένα υπερφυσικό κακό,πιστευτούς χαρακτήρες για τους οποίους ο αναγνώστης νοιάζεται για τη τύχη τους και αισθάνεται και πολύ οικείους σε αυτόν.Χτίζει τόσο τον τρόμο και το μυστήριο,όσο και τον κόσμο του Gideon Falls που τα περιβάλλει,σιγά σιγά,σταθερά,σαν να τοποθετεί τα κομμάτια ενός πάζλ,με τις ανατροπές και τις διαφορετικές εξηγήσεις να αυξάνουν όσο περισσότερο γίνεται την αγωνία και το ενδιαφέρον του αναγνώστη που τεύχος με τεύχος κορυφώνονται όλο και περισσότερο....

Το Gideon Falls είναι ένα ερωτικό γράμμα του Lemire,πάνω σε ότι έχει αγαπήσει ο δημιουργός σε όλη του τη ζωή..Στη σειρά Twin Peaks του David Lynch,στη ταινία Pi(π) του  Darren Aronofsky,το τραγούδι του Tom Waits “What’s He Building in There?” (από το δίσκο του 1999 Mule Variations),στο κόμικ Bat Man : Gothic των Morrison&Janson,και το βιβλίο Τhe Bishop's Man  Linden MacIntyre...Περιέχει όμως και στοιχεία από σειρές όπως το Stranger Things και Channel Zero,και τα βιβλία του Stephen King, Black Tower(Μαύρος Πύργος).

Η ιστορία του Lemire είναι γλυκιά και μυστηριώδης και προσθέτει μια ανατριχιαστική φωνή στο πειραματικό και εξαιρετικό σχέδιο του Andrea Sorrentino,που στο συγκεκριμένο κόμικ κάνει τη καλύτερη δουλειά του μέχρι στιγμής...Αριστουργηματικό εικαστικό στήσιμο και παιχνίδι με τα panels και τα layouts που σφίζουν από φρενίτιδα,που μου θύμισε τις εποχές του Jin Steranko ειδικά στο Nick Fury,γεμάτα σουρεαλισμό και σχεδιαστική δύναμη που μαγνητίζει τα μάτια του αναγνώστη,και τον κάνει να παρατηρεί τις εικόνες(ειδικά τα splash page)αρκετή ώρα και μάλιστα να ανακαλύπτει καινούργια πράγματα κάθε φορά που τα ξανακοιτάει.Ο Sorrentino εκμεταλεύεται κάθε δυνατότητα του μέσου όχι μόνο για να ξεδιπλώσει το μεγάλο ταλέντο του,αλλά και για να αποδώσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο τη σκοτεινή,απειλητική και επιβλητική ατμόσφαιρα που περιγράφει στα κείμενα του ο Lemire.Υπέροχη δουλειά στα χρώματα και από τον Dave Stewart με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο,τονίζει αρμονικά τα σχέδια του Sorrentino.

Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν κυκλοφορήσει 21 τεύχη της σειράς(μέχρι το #16 τα 3 trades) η οποία το 2019 κέρδισε και το βραβείο Eisner καλύτερης νέας σειράς και σίγουρα έχει ακόμα πολλά να μας πει και να μας καταπλήξει.Αν συνεχίσει να είναι τόσο διαολεμένα καλό(και δεν μας τα χαλάσει στο τέλος),το Gideon Falls θα μπει μέσα στη λίστα με τα αριστουργήματα της 9ης τέχνης και θα αποτελέσει κόμικ-σταθμό στην ιστορία της.

Plunge #1 από Joe Hill,Stuart Immonen&Dave Stewart

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"Ιt's like a zombie.It's dead,but it doesn't know it...It got it's eyes wide open and it's making sounds but there's nothing really alive in there..." - Clark Carpenter

Kαι (με μικρή καθυστέρηση είναι η αλήθεια μέχρι να μου έρθει το τεύχος)φτάνουμε αισίως στον 5ο τίτλο Hill House comics(με την επιμέλεια φυσικά του Joe Hill) που ανήκει στο Black Label Imprint της DC.Το Plunge είναι ο δεύτερος τίτλος που το σενάριο γράφει ο ίδιος ο Joe Hill(με πρώτο το Basketful of Heads που το review του πρώτου τεύχους βρίσκετε εδώ)και για μια ακόμα φορά ο συγγραφέας κατορθώνει μέσα σε λίγες σελίδες να βυθίσει τους αναγνώστες μέσα στους αλλόκοτους αλλά τόσο εθιστικούς(με τη καλή έννοια)κόσμους του!!

Μετά από ένα καταστροφικό παλιρροϊκό κύμα,αποκαλύπτεται η ύπαρξη ενός ξεχασμένου πλοίου,του Derleth(πρώτο eater egg και οι λάτρεις κλασσικού τρόμου καταλαβαίνουν αμέσως)που είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς σχεδόν 40 χρόνια πριν και αρχίζει να εκπέμπει σήμα κάπου στα χωρικά ύδατα της Ρωσίας,ενώ υπάρχουν παράξενες ενδείξεις ότι κάτι δε πάει καλά με τη θαλάσσια ζωή που αρχίζει να συμπεριφέρεται παράξενα(γιγαντιαία καλαμάρια ξεβράζονται στις ακτές της Ρωσίας ενώ θαλάσσια σκουλήκια τρώνε το ένα το άλλο...).

Ο αντιπρόεδρος της εταιρείας που ανήκε το σκάφος(David Lacome),μία θαλάσσια βιολόγος(Moriah Lamb) και το πλήρωμα ενός μεταφορικού πλοίου οι Carpenter(που στα αμπάρια του έχει ένα περίεργο φορτίο-δονητές!)αναλαμβάνουν τη "βρώμικη" δουλειά να εντοπίσουν το ναυάγιο,αφού καμία άλλη εταιρεία δε θα αναλάμβανε να ταξιδέψει μέχρι εκεί και να δημιουργήσει ίσως και διπλωματικό επεισόδιο...Μονάχα που όταν θα φτάσουν ως εκεί τα πράγματα θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικά παράξενα....

Όλο το τεύχος είναι ένα ερωτικό γράμμα του Hill στα έργα των Lovecraft(τoυ οποίου ο Hill όσο και ο μπαμπάς King είναι μεγάλοι fan)και August Derleth(το αναφέραμε πριν το υπονοούμενο)καθώς και σε ταινίες θαλασσινού-και μη τρόμου όπως τα Jaws,The Abyss,Event Horizon και γιατί όχι the Thing του Carpenter-δώστε βάση και σε αυτό το Easter egg-( δηλαδή το ξένο και απομονωμένο περιβάλλον που γνωρίζεις ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και κανείς δε θα σε σώσει όταν σου συμβεί το κακό).Όπως και με το Basketful,έτσι και με το Plunge ο Hill μας συστήνει τους χαρακτήρες του,και μέσα σε λίγες σελίδες έχουμε μία πλήρη εικόνα του τι αντιπροσωπεύει ο καθένας,το ρόλο τους στην ιστορία και τα συναισθήματα τους.

Χαρακτήρες ολοζώντανοι με προσωπικότητα και βάθος.Ο Lacome ένας μεσήλικας άνδρας που ποτέ δεν έχει επισκεφτεί αποστολή προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εταιρείας του αλλά δε παύει να είναι σαν ψάρι έξω από το νερό.Σε αντίθεση με τη Moriah ή τα αδέλφια Carpenter που έχουν μεγαλώσει μέσα σε αυτό...

Τα δύο μικρότερα αδέλφια ο Clark και ο Russell Carpenter μοιάζουν σαν να έχουν βγει από sitcom σειρά(σε αντίθεση με τον σοβαρό και "βαρύ" καπετάνιο αδερφό τους τον Cage),και προσθέτουν το απαιτούμενο χιούμορ στο ίσως βαρύ και-στη συνέχεια--κλειστοφοβικό κλίμα που θα ακολουθήσει.Και αυτό είναι ένα στοιχείο που διακρίνουμε στις δουλειές του Hill(τόσο στα βιβλία όσο και στα κόμικ όπως και στο Basketful)ότι ο συγγραφέας μπορεί να αποφορτίζει το κλίμα με τη χρήση χιούμορ χωρίς όμως να μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση τρόμου που έχει δημιουργήσει στους αναγνώστες,ούτε φυσικά να γίνεται γελοίο το όλο πράγμα...Φανταστείτε το σαν στιγμή χαλάρωσης πριν τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται παράξενα...Πραγματικά παράξενα όπως το τελευταίο panel-ορισμός cliffhanger - του τεύχους που τελειώνει κάνοντας τον αναγνώστη να επιθυμεί σαν τρελός να διαβάσει τη συνέχεια της ιστορίας(πράγμα εντελώς επαναλαμβανόμενο σε όλους τους πολύ καλούς τίτλους της σειράς και ειδικά σε αυτούς που γράφει ο Hill-ο μπαγάσας είναι άξιος γιος του μπαμπά του!!)

Απλά φανταστείτε ότι μέσα σε λίγες σελίδες ο Hill έχει θέσει τα γρανάζια του μηχανισμού τρόμου σε κίνηση:Το πλοίο φάντασμα που εκπέμπει μετά από 40 χρόνια σήμα,το εχθρικό απομονωμένο περιβάλλον στο οποίο βρίσκετε,ένα πλήρωμα που κάτω από αντίξοες συνθήκες θα προσπαθήσει να το πλησιάσει,σε έναν ωκεανό που αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα...και όχι μόνο εκεί...Και όλα αυτά μέσα στις 23 σελίδες της ιστορίας και στο πρώτο τεύχος της!!Καταφέρνει να χωρέσει αυτούς τους αλλόκοτους και εθιστικούς του κόσμους που σας ανέφερα προηγουμένως κάθε μήνα σε τεύχη των 25 σελίδων(το πολύ)...Αν αυτό δεν είναι η στόφα μεγάλου συγγραφέα και πρώτης ποιότητας τρόμος,μυστήριο και σασπένς τότε δε ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι...

Φυσικά δε θα μπορούσα να μην κάνω ιδιαίτερη αναφορά και στα σχέδια του Stuart Immonen.Θα τη πω την αμαρτία μου,δεν ήμουνα μεγάλος fan του στα υπερηρωικά του για τη Marvel και τη DC που διαβάζω,χωρίς ακριβώς να μπορώ να προσδιορίσω το λόγο...Μετά τον Amazing Spider Man,o Immonen αποφάσισε να μη δουλέψει άλλο για υπερηρωικά κόμικ...Και ίσως αυτή του η απόφαση τελικά να του βγήκε και σε καλό γιατί ποτέ άλλοτε δεν έχω ξαναδεί τόσο ανανεωμένη και φρέσκια τη σχεδιαστική του ικανότητα!!Σαν να έβλεπα τη δουλειά άλλου καλλιτέχνη ειλικρινά...Ειδικά οι εκφράσεις των προσώπων του ολοζώντανες,καθόλου επαναλαμβανόμενες(τα ακούς Land;;)δίνει στο κάθε χαρακτήρα το δικό του ύφος και προσωπικότητα.Σωστές ανατομίες,χωρίς σωματικές υπερβολές που χαρακτήριζαν ορισμένες φορές τις υπερηρωικές του δουλειές,τα σχέδια του δένουν απόλυτα με τα πολύ καλή χρωματική παλέτα του Dave Stewart(με έμφαση στο μπλε,πράσινο και καφέ)που  αντικατροπτίζουν το ύφος της ιστορίας.

Τα Hill House Comics τα θεωρώ την εκδοτική έκπληξη του 2019 και μαζί με τα υπόλοιπα Black Label μία προσωπική νίκη της DC στο χώρο εκτός των mainstream κόμικ.Αν σας αρέσανε οι υπόλοιποι τίτλοι του Hill Imprint,σίγουρα θα λατρέψετε και αυτόν εδώ.Απολαύστε υπέθυνα!

Basketful of Heads #1 από Joe Hill και Leomacs

Basketful of Heads

Με μεγάλη μου χαρά διάβασα πριν λίγους μήνες ότι η DC ετοιμάζει νέες horror σειρές κάτω από την επωνυμία(στο Black Label imprint) Hill House,και φυσικά με την επίβλεψη του Joe Hill(NOS4A2,Locke and Key)που θα έγραφε και δύο από τις πέντε που ανακοινώθηκαν(Basketful of Heads και Plunge).Οι υπόλοιπες που περιλαμβάνουν αξιόλογα creative teams θα είναι οι The Dollhouse Family(Mike Carey σενάριο,Peter Gross σχέδιο)The Low Low Woods(Carmen Maria Machado σενάριο και στο σχέδιο η δικιά μας DaNi)και το Daphne Byrne(Laura Marks σενάριο και Kelley Jones σχέδιο).Η χαρά μου ήταν διπλή γιατί από τη μία έχουμε επιστροφή της DC στους Horror τίτλους,δηλαδή αναβιώνει η εποχή του House of Mystery και House of Secrets της δεκαετίας του '70,καθώς και της Vertigo με τίτλους όπως Sandman και Swamp Thing,από την άλλη το όλο project έχει την υπογραφή του σταθερά ανερχόμενου υιού του Stephen King,Joe Hill,που μετά το αριστουργηματικό Locke and Key(σας το είχα παρουσιάσει εδώ) σηματοδοτεί την επιστροφή του στα κόμικς,έναν χώρο που όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος σε συνεντεύξεις του απολαμβάνει να δουλεύει περισσότερο.

Το πρώτο τεύχος της πρώτης σειράς αυτού του Hillικού horror line κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και πρόκειται για το Basketful of heads το οποίο και θα σας παρουσιάσω σήμερα.Την πρώτη σειρά υπογράφει ο ίδιος ο Hill μαζί με τον Leomacs στο σχέδιο και τον Dave Stewart στα χρώματα.Το τεύχος ξεκινάει με έναν ανατριχιαστικό πρόλογο,αρπάζοντας κατευθείαν τον αναγνώστη από τα μούτρα,παρουσιάζοντας ένα άγνωστο άτομο να περπατάει τυλιγμένο μέσα σε ένα αδιάβροχο,κρατώντας ένα καλάθι που περιέχει κάτι που φαίνεται να είναι ανθρώπινα κεφάλια(τουλάχιστον διακρίνουμε το μάτι του ενός)..Μονάχα που αυτά τα κεφάλια μπορούν και..μιλούν μεταξύ τους!!

Η ιστορία μεταφέρεται το Σεπτέμβριο του 1983 στη μικρή κοινότητα του Brody Island του Maine(στο οποίο αναφέρεται σχεδόν στα περισσότερα βιβλία του και ο πατέρας του).Εκεί ένα ζευγάρι ο Liam Ellsworth(εκπαιδευόμενος αστυνομικός)και η June Branch(φοιτήτρια ψυχολογίας)ετοιμάζονται να αποχαιρετίσουν το μέρος λίγο πριν το καλοκαίρι τελειώσει.Και ενώ ετοιμάζονται να μεταβούν στο σπίτι του αρχηγού της αστυνομίας Wade Clausen για δείπνο,μαθαίνουν ότι έχουν δραπετεύσει από τη μεταφορά κρατουμένων,τέσσερις επικίνδυνοι εγκληματίες,κάτι που φυσικά θα κάνει τον αρχηγό να μην πάει μαζί τους,για να χειριστεί την υπόθεση.

Τα  Easter Eggs από το σύμπαν του King είναι διάσπαρτα...

Επιμένει να πάει ο Liam στο σπίτι για το δείπνο,για να μπορεί και να προσέχει τα μέλη της οικογένειας του,τα οποία ίσως και να μην χρειάζονται και τόση επίβλεψη αφού στο σπίτι του αρχηγού υπάρχει μεγάλη οικογενειακή συλλογή Νορβηγικών όπλων μεταξύ των οποίων και ένα μεγάλο τσεκούρι...Το οποίο ίσως η June το χρειαστεί σύντομα όταν αργότερα,αφού θα έχει μείνει μόνη στο σπίτι με τον Liam,θα ανακαλύψει με τρόμο ότι οι δραπέτες επισκέφτηκαν την οικία Clausen...

Όπως ανέφερα και στη προηγούμενη παράγραφο ο Hill αρπάζει από την πρώτη κιόλας σελίδα τον αναγνώστη,αν και το υπόλοιπο τεύχος είναι απλά μία γνωριμία με τους χαρακτήρες,και όχι φυσικά αποκεφαλισμοί όπως θα περίμενε κανείς κρίνοντας από τη πρώτη αυτή σελίδα ή το εξώφυλλο του τεύχους.Και αυτό βέβαια είναι που κάνει τον αναγνώστη να "κολλήσει" στις σελίδες του πρώτου αυτού τεύχους.Οι ολοζώντανοι διάλογοι και η μίξη μυστηρίου,αγωνίας και χιούμορ(ειδικά οι ατάκες της κυρίας Clausen)καθώς και τα εντυπωσιακά σχεδιασμένα και μεγάλα λεπτομερή panel στις σκηνές που χρειάζονται,δημιουργούν εκείνη την αίσθηση στον αναγνώστη,ότι παρακολουθεί μία ταινία με σασπένς που θα τον κρατήσει στη θέση του μέχρι το τέλος της.

Όπως και ο πατέρας του,έτσι και ο Hill,είναι μανούλα στο να γράφει και να παρουσιάζει ολοζώντανους χαρακτήρες,με τους οποίους ο αναγνώστης θα δεθεί μαζί τους από την αρχή και σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας.Έτσι και σε λίγες μόνο σελίδες από το πρώτο τεύχος του Basketful of Heads,χωρίς καν να έχουμε κάποια κλιμάκωση,ο Hill κατορθώνει και να μας δέσει με τους χαρακτήρες και να μας κρατήσει σε αγωνία παράλληλα χωρίς να βαρεθούμε ούτε μία στιγμή ανάγνωσης του τεύχους.Από τη μία δηλαδή ο Hill χτίζει τους χαρακτήρες του έναν προς έναν,από την άλλη υπάρχει μία αγωνία που υποβόσκει και η οποία κλιμακώνεται μόλις στην τελευταία σελίδα του τεύχους,και σε κάνει να αναζητείς το χρόνο κυκλοφορίας του επόμενου τεύχους.Με όποιο δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις λένε και ο Hill ήταν ο καλύτερος μαθητής του πατέρα του,αλλά παρόλα αυτά έχει τη δική του φωνή και το ιδιαίτερο συγγραφικό του στυλ που στο Basketful of Heads ξετυλίγεται ικανοποιητικά για μία ακόμα φορά.

Το εκπληκτικό σχέδιο του Leomacs με τη retro αισθητική,τα λεπτομερειακά lay out,την κινηματογραφική χρήση κάμερας στα panel, και τα ενίοτε μουντά χρώματα του Dave Stewart αποδίδουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα στο κόμικ και μεταφέρουν στο χαρτί με το καλύτερο δυνατό τρόπο το σενάριο του Hill.Ένα τεύχος που με ικανοποίησε και μου έδωσε στο έπακρο αυτό που περίμενα να διαβάσω.Η αρχή έγινε και είναι πολύ καλή.Και αν κρίνω και από τα creative team των υπόλοιπων σειρών,πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ δυνατό imprint που θα μας δώσει αξιόλογες και πολύ ποιοτικές δουλειές(απαλλαγμένες από το..τσεκούρι του κώδικα δεοντολογίας).

Σπύρος Ανδριανός

Silver Surfer : Black από Donny Cates και Tradd Moore

Silver Surfer : Black

"I make myself ashining,guiding star for those who feel abandonded in the abyss...For no matter how long my shadow grows,I will not devoured by the black..." - Norrin Radd/Silver Surfer


To Silver Surfer : Black είναι το νέο κεφάλαιο των περιπετειών του ατρόμητου φρουρού του διαστήματος.Μετά το πολύ αγαπημένο και πετυχημένο run των Slott&Alred(σας το παρουσίασα εδώ) στην ιστορία του Norrin Radd,τη σκυτάλη την αναλαμβάνουν οι Donny Cates(Venom,Guardians of the Galaxy) και Tradd Moore(Ghost Rider,Secret Warriors,Luther Strode)με αυτό το καινούργιο limited series που θα ολοκληρωθεί σε 5 τεύχη,και θα μας ταξιδέψει μαζί με τον Norrin Radd σε καινούργιους(αλλά και επικίνδυνους) κόσμους στα βάθη του γαλαξία...

Η ιστορία συνεχίζεται από εκεί που είχαμε αφήσει τον Norrin Radd στις σελίδες των Guardians of the Galaxy.Μετά το θάνατο(ναι πάλι)του Thanos,οι σύντροφοι του(Black Order)φυλάκισαν τους Guardians(που μέλος τους ήταν και ο Surfer)μέσα σε μία μαύρη τρύπα.Ο Νorrin Radd κατορθώνει να ελευθερώσει τους συντρόφους του,αλλά ο ίδιος παγιδεύεται περισσότερο μέσα σε αυτήν.Χρησιμοποιώντας όσες λιγοστές δυνάμεις του έχουν απομείνει,ο Surfer θα κατορθώσει και αυτός να ξεφύγει από τη μαύρη τρύπα,και να βρεθεί σε έναν άγνωστο για εκείνον πλανήτη,όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με μία καινούργια απειλή που όμοια της δεν έχει αντιμετωπίσει...

Όπως και ο Stan Lee ή ο Dan Slott έτσι και ο Cates δηλώνει fan του χαρακτήρα τoυ surfer,και όταν γράφεις έτσι έναν ήρωα,το αποτέλεσμα πάντα θα είναι ικανοποιητικό και άκρως συναρπαστικό.Γιατί γνωρίζεις και αγαπάς τον χαρακτήρα,προσθέτεις σε αυτόν όλα αυτά τα στοιχεία που αγάπησες από άλλους συγγραφείς μαζί με αυτά που εσύ έχεις δημιουργήσει για εκείνον.Δεν γράφεις επειδή σου έδωσαν έναν τίτλο να γράψεις.Δεν θα γράψεις σαν μισθοφόρος επαγγελματίας μόνο.Δεν θα γράψεις χωρίς να γνωρίζεις την "βαριά" ιστορία του χαρακτήρα.Δεν θα αγνοήσει τη δουλειά που έκαναν σε εκείνον οι προηγούμενοι δημιουργοί πριν από εσένα.Αυτό ακριβώς κάνει και στο Silver Surfer Black ο Cates.

Ξαναγυρίζοντας στο στυλ εκείνο αφήγησης που είχε καθιερώσει ο Stan Lee στον χαρακτήρα,σε πρώτο πρόσωπο,με έντονες φιλοσοφικές και προσωπικές αναζητήσεις ο Cates μας μεταφέρει απόλυτα τη ψυχοσύνθεση του Norrin Radd,που φυλακισμένος,μόνος,μέσα στη μαύρη τρύπα,κάνει έναν αναλογισμό της ζωής του...Σε όλα τα χρόνια της ύπαρξής του για κάποιους είναι φίλος,σύντροφος,ακόμα και σωτήρας...Για κάποιους άλλους όμως που δεν γλύτωσαν από τη πείνα του Galactus,το όνομα του συνδέθηκε με αυτό του θανάτου.Και αυτό είναι κάτι που θα τον κυνηγάει σε όλη του τη ζωή...Είναι κάτι που καθημερινά θα φέρνει δάκρυα στα μάτια του και πόνο στη ψυχή του,που γνωρίζει ότι δεν θα την εξιλεώσει ποτέ...

Πραγματικά ο Cates γράφει ένα ερωτικό γράμμα αγάπης και θαυμασμού στον Stan Lee,με τις δημιουργίες του οποίου(ειδικά τον Surfer)o συγγραφέας μεγάλωσε,και καθώς είναι και η πρώτη ιστορία του Surfer μετά το θάνατο του the man,νομίζω ότι έκανε τα πάντα για να τον κάνει περήφανο για το legacy του..Όταν τον είχε συναντήσει μικρός στο San Diego Con του είχε πει ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα είχε κάνει για τα κόμικς.Ο Stan με την απλότητα που τον χαρακτήριζε,του είχε πει ότι και εκείνος μπορεί να το κάνει αυτό...Και αυτό τώρα με το Silver Surfer Black ο Coates προσπαθεί να κάνει.Πάνω από όλα με σεβασμό στο δάσκαλο και στην ιστορία του ήρωα.Με δημιουργούς σαν τον Cates,που τελευταία σε οποιοδήποτε τίτλο γράφει ποτέ δεν απογοητεύει,ο Stan ξέρει ότι τα "παιδιά" του βρίσκονται σε καλά χέρια.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην γίνει ειδική μνεία και στην εκπληκτική εικονογράφηση από τον καλό φίλο του Cates,τον Tradd Moore,που πραγματικά απογειώνει τα πολύ καλά κείμενα του φίλου του.Το πολύ ιδιαίτερο και σήμα κατατεθέν στυλ σχεδιασμού του(που θυμίζει έντονα εκείνο του Tim Sale τουλάχιστον σε αυτή την ιστορία),ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του κόμικ και προσαρμόζεται στα κείμενα του Cates,τόσο τέλεια που ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο σε απόλυτη αρμονία.Ο Μoore σε αυτό το κόμικ δίνει μία από τις καλύτερες σχεδιαστικά δουλειές του,βάζοντας τον αναγνώστη σε ένα απίστευτο σουρεαλιστικό/ψυχεδελικό και συναρπαστικά οπτικό ταξίδι,χαρίζοντας μοναδικές στιγμές αναγνωστικής εμπειρίας..Ο Dave Stewart με τα μοναδικά του χρώματα(πάντα με vintage αναφορές βλέπε DC: the New Frontier),συμπληρώνει μοναδικά το εκπληκτικό αυτό σχεδιαστικό αποτέλεσμα,και μπορεί να θυμίζει έντονα τις δουλειές του βασιλιά Kirby,σε καμία περίπτωση όμως δεν τον αντιγράφει.Περισσότερο σαν homage στη κλασική σχολή το θεωρώ,και ιδιαίτερα στον Surfer που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες του δίδυμου Lee-Kirby στην ιστορία του αμερικάνικου υπερηρωικού κόμικ και όχι μόνο.

Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το πρώτο τεύχος και γνωρίζω ότι θα μείνω το ίδιο και στα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν.Γιατί το Silver Surfer:Black είναι το κόμικ εκείνο γραμμένο από έναν fan πρωτίστως,για όλους τους fan.Γιατί όλο το creative team προπαντός "γουστάρει" αυτό που κάνει(και το κάνει καλά) και αυτό φαίνεται σε κάθε σελίδα και σε κάθε panel ή layout του κόμικ.Αξίζει λοιπόν και με το παραπάνω την αγορά του γιατί είναι ένα κόμικ που θα σας ικανοποιήσει σε όλα τα επίπεδα.

Σπύρος Ανδριανός