BatMan:The Smile Killer από Jeff Lemire & Andrea Sorrentino

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"I Know the truth..I can never waver from my mission..." - Bruce Wayne

Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου(με λίγη καθυστέρηση λόγο των γνωστών προβλημάτων με τον Covid 19)και το τεύχος-επίλογος στο εκπληκτικό Joker:The Killer Smile του εκπληκτικού διδύμου Lemire-Sorrentino,που αποτελούν εγγύηση για να διαβάσεις ένα πραγματικά καλό κόμικ στις μέρες μας.Τίτλος του Bat Man:The Smile Killer,και πραγματικά εκεί που ακόμα προσπαθείς να συνέλθεις από το Killer Smile,οι δημιουργοί κρατούν και ένα τελευταίο χαρτί που πετάνε στο τραπέζι και εκπλήσσουν όλους...Γιατί για ποια καλή ιστορία του Joker θα μιλάγαμε αν αυτή δεν σε εκπλήσσει εκτός από το να σε τρομάξει μόνο...Kαι φαίνεται ότι τόσο ο Joker,όσο και οι δύο δημιουργοί δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη...

Η ιστορία μας αρχίζει με τον νεαρό Bruce Wayne,που όπως όλα τα μικρά παιδάκια της ηλικίας του,βλέπει στην τηλεόραση το αγαπημένο του πρόγραμμα...Στο οποίο παρουσιαστής είναι ο mr.Smiles(o πρωταγωνιστής του παραμυθιού που διάβαζε ο γιος του Ben Arnell,του ανθρώπου που είχε αναλάβει να...γιατρέψει τον Joker από την παράνοια του...)ο οποίος φαίνεται να παρακολουθεί τον Bruce όπως και αυτός εκείνον...Και να του λέει περίεργα πράγματα...Ότι όλα θα πάνε καλά,η μοναξιά και η στεναχώρια του μικρού θα περάσουν,αρκεί το παιδί να ακούει τι έχει να του πει...

Variant cover από Kaare Andrews

Χρόνια αργότερα ο Bat Man θα απαντήσει σε ένα κάλεσμα του Gordon,για να έρθει αντιμέτωπος για άλλη μία φορά με τον Joker.Kαι ενώ τον καταδιώκει σε μία εγκαταλειμμένη αποθήκη,ο Bat Man θα βρει μία χάρτινη μάσκα/ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος σαν παιδί για τον Mr.Smiles...Kαι εκεί είναι που θα αρχίσει ο πραγματικός εφιάλτης για τον άνθρωπο νυχτερίδα,αφού όπως ακριβώς και ο Dr.Arnell πριν από εκείνον,έτσι και αυτός πλέον δεν μπορεί να ξέρει τι είναι η πραγματικότητα και τι όχι...Υπήρξε ποτέ ο Bat Man;;Έιναι ο Gordon αστυνομικός επιθεωρητής ή ο ψυχολόγος που έχει από παιδί;;Και γιατί ο Dr.Arnell είναι ακριβώς δίπλα του σε ένα κελί όπως και ο ίδιος;;

Με αριστουργηματικό τρόπο ο Lemire παίζει με τη ψυχολογία τόσο του χαρακτήρα,όσο και των αναγνωστών,και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό μέσα στη παράνοια,τη ψύχωση,και τη τρέλα που φωλιάζει καλά κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.Έχουμε να κάνουμε με πρώτης τάξεως ψυχολογικό τρόμο,που σε διακατέχει από τη πρώτη στιγμή.Γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά από την έναρξη της ιστορίας,αλλά και πάλι δε μπορείς να διανοηθείς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται..Δεν έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ιστορία Bat Man εναντίων Joker..Που θα πέσει κυνηγητό άντε και μερικές σφαλιάρες και το καλό θα θριαμβεύσει για μία ακόμα φορά έναντι του κακού...Εδώ ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός του Bruce...Που προσπαθεί να καταλάβει τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι...Έιναι κανείς με το μέρος του ή όλοι θέλουν το κακό του...Αυτό που ζει πλέον το αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος;;Και αν ναι πώς μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση;;

Ο Lemire μαζί με τον ήρωα του βάζει τους σπόρους της αμφισβήτησης και στους ίδιους τους αναγνώστες οδηγώντας τους σε μία πορεία με το τρενάκι του τρόμου όχι σε σπηλιά με τέρατα και σκελετούς,αλλά σε μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη μοιάζουν να μην είναι πλέον ορατά...Ποια περίοδος του Bruce Wayne είναι η αληθινή;;Η παιδική του;Η ηρωική του;Ή εκείνη που τον θέλει έγκλειστο στο Arkham;Ποτέ δεν είναι απολύτως σαφές από τον συγγραφέα για το ποια από αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες είναι πραγματικά αληθινή...Στα παιδικά χρόνια του Bruce το χέρι που κινεί τη μαριονέτα στο παιδικό πρόγραμμα που βλέπει ο Bruce μοιάζει με αυτό του Joker...Πώς μπορεί να είναι αυτό δυνατόν αφού τότε δεν υπήρχε καν ο Bat Man,άρα ούτε και ο πρίγκηπας του εγκλήματος...Και αν οι γονείς του Bat Man δεν πεθάναν με το τρόπο που γνωρίζουμε,τότε πώς μπορεί να υπάρχει έπειτα και ο Bat Man;;Μαθήματα ψυχολογικού θρίλερ από το μάστορα του είδους Jeff Lemire,ο οποίος καταφέρνει να προκαλεί ρίγη και τρόμο στους αναγνώστες που υποβόσκει  καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας...Και αυτό δείχνει τη συγγραφική του δεινότητα στο ότι ακριβώς δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση της βίας,του αίματος και του gore για να σοκάρει ή να τρομάξει τον αναγνώστη...

Σχεδιαστικά για άλλη μία φορά ο Sorrentino παραδίδει μία δουλειά πρώτης σχεδιαστικής ποιότητος,μένοντας σταθερός στο πειραματικό αλλά και ρεαλιστικό του στυλ,και κάνοντας το γνωστό παιχνίδι με τα panels(όπως άλλωστε και στο αριστουργηματικό Gideon Falls) που θα κάνει τα μάτια των αναγνωστών να ασχοληθούν μαζί τους για πολύ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα.Εκμεταλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει το μέσο για να αποδώσει με το πιο αριστουργηματικό σχεδιαστικά τρόπο τα κείμενα του συνεργάτη του.Η Jordie Bellaire για ακόμα μία φορά μας ενθουσιάζει με την εναλλαγή στη χρωματική της παλέτα από τα φωτεινά(παιδική ηλικία του Bruce)στα σκοτεινά(Bat Man,Arkham)τονίζοντας έτσι την αντίθεση στις 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους στη ζωή του Bruce Wayne.Δε θα μπορούσε ο Lemire να είχε διαλέξει πιο ικανούς συνεργάτες για να διηγηθεί την ιστορία του από τους Sorrentino&Bellaire και ελπίζω να συνεχίσει να δημιουργεί μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμα.

Το τέλος της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει τι ακριβώς νομίζει ότι μπορεί να συμβαίνει...Ίσως όμως να είναι και η αρχή μίας άλλης ιστορίας που οι δημιουργεί να θελήσουν να μας εξιστορήσουν στο μέλλον..Το Bat Man : The Killer Smile αγκαλιάζει θέματα όπως η ψύχωση,ο υπαρξιακός τρόμος,οι παραισθήσεις,οι παιδικοί εφιάλτες και το διφορούμενο μυστήριο χωρίς όμως να δίνει έτοιμες απαντήσεις στον αναγνώστη,ο οποίος θα αναρωτιέται για καιρό τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει...Ο καλύτερος επίλογος ( ; ) σε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο που το θεωρώ ήδη κλασικό να σταθεί δίπλα σε άλλες μεγάλες ιστορίες του Joker όπως το Killing Joke και το the Man who Laughs,και που σίγουρα θα δώσει στον αναγνώστη τροφή για σκέψη για μεγάλο διάστημα αφότου ολοκληρώσει την ανάγνωση του.Το Black Label δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα ούτε μία φορά και περιμένω με αγωνία και το Three Jokers(αυτό και αν δεν άργησε!!)για να συνεχίσει τη καλή παράδοση του imprint της DC που αποτελεί άξιο παιδί της πάλαι ποτέ Vertigo.

Gideon Falls των Jeff Lemire, Andrea Sorrentino&Dave Stewart

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Υπάρχουν δημιουργοί που συνεργάζονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν κάποια ιστορία κόμικ απλά και μόνο γιατί έτσι τους ζητήθηκε από την εταιρεία τους,και υπάρχουν και οι δημιουργοί που ουσιαστικά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και δουλεύουν σαν μία αυτόνομη δύναμη.Παραδείγματα στο παρελθόν πολλά.Stan Lee-Jack Kirby,Chris Claremont-John Byrne,Dough Moench-Paul Gulacy,Wendy&Richard Pini και το πιο πρόσφατο δημιουργικό ντουέτο των Jeff Lemire και Andrea Sorrentino,που μας έδωσαν εκπληκτικές δουλειές στα Old Man Logan,Green Arrow και το Joker:Killer Smile για το νέο Black Label imprint της DC.

Η πρώτη τους κοινή δουλειά για την Image,είναι το μη υπερηρωικό,εκπληκτικό κόμικ μυστηρίου και τρόμου το Gideon Falls.Ίσως ένα από τα καλύτερα indie που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Image αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.Η ιστορία ακολουθεί δύο ξεχωριστά άτομα σε δύο διαφορετικά περιβάλλοντα.Έναν ιερέα τον Wilfred Quinn,με ένοχο παρελθόν που καταλήγει στη μυστήρια πόλη του Gideon Falls μετά το θάνατο του προηγούμενου ιερέα κάτω από μυστηριώδης συνθήκες ,και του Norton Sinclair,έναν τύπο με μυστήριο παρελθόν και με εμμονή στο να ψάχνει στα σκουπίδια,τα κομμάτια αυτού που θεωρεί έναν μαύρο αχυρώνα..

Τον οποίο όμως μαύρο αχυρώνα βλέπουν και οι δύο σε οράματα,καθώς φαίνεται,ότι αυτό το μυστηριώδες και σατανικό κτίριο εμφανίζεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και πολλές δεκαετίες στη πόλη του Gideon Falls... Οι εξαφανίσεις, οι δολοφονίες, το κακό, όλα φαίνεται να συνδέονται με αυτόν, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 1700. Ο Μαύρος αχυρώνας όμως είναι κάτι παραπάνω από οράματα και θα στοιχειώσει(αλλά και συνδέσει)τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών μας και όχι μόνο.

Ο αναγνώστης έχει την εντύπωση από την αρχή της ιστορίας ότι τόσο ο Wilfred όσο και ο Norton ζούνε σε διαφορετικά περιβάλλοντα(ο ένας σε πόλη αγροτικής περιοχής,ο άλλος σε μεγαλούπολη)που ωστόσο μοιράζονται το ίδιο όμως όνομα Gideon Falls...Δύο ιστορίες που φαινομενικά μοιάζουν να είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ τους,και όμως κεντρίζουν αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη,ο οποίος γνωρίζει ότι τελικά συνδέονται μεταξύ τους,αλλά αδημονεί τεύχος με τεύχος να ανακαλύψει πώς στην ευχή γίνεται αυτό...Τελικά πόσες πόλεις υπάρχουν με αυτό το όνομα και πώς όλες μαζί συνδέονται με την εμφάνιση του Μαύρου αχυρώνα;;

Ο Jeff Lemire δεν είναι πρωτάρης φυσικά στις παράξενες ιστορίες,αλλά το Gideon Falls θεωρώ ότι είναι η πιο μυστήρια και πιο προσωπική/εσωτερική από όλες όσες δικές του έχω διαβάσει.Μπορεί να επαναλαμβάνει στοιχεία από τη παλαιότερη δουλειά του για τη Vertigo,το Trillium( με τους παράλληλους κόσμους / ιστορίες)αλλά αυτό είναι κάτι το φυσικό αφού το σενάριο και ο κόσμος του Gideon Falls,υπήρχαν στο μυαλό του από πολύ παλιά.Από τότε που ήταν 20 χρόνων και σπούδαζε σε σχολή κινηματογράφου στο Toronto το 1996.

Tότε ήταν που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστή τον Norton Sinclair,έναν εμμονικό ρακοσυλλέκτη που έψαχνε στα σκουπίδια για τις ενδείξεις μίας συνωμοσίας που μόνο εκείνος φαίνεται να είχε αντιληφθεί...Αργότερα όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1999,δημιούργησε και το πρώτο του κόμικ πάλι με πρωταγωνιστή τον Norton.με τίτλο Ashtray που έβγαλε δύο τεύχη.Θεωρώντας τότε ότι δεν ήταν έτοιμος να αφηγηθεί την ιστορία του,το άφησε στην άκρη.Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα,έχοντας βρει το κατάλληλο συνεργάτη στο πρόσωπο του Andrea Sorentino,και έχοντας κάποιες καινούργιες ιδέες(Μαύρος Αχυρώνας,η εμφάνιση ενός ιερέα)αποφάσισε,και ενώ είχε συμφωνήσει με το συνεργάτη του να δημιουργήσουν ένα copyright owned κόμικ,να δώσει στην ιστορία άλλη μία ευκαιρία.Συνδύασε λοιπόν τα παλιά στοιχεία(Norton,συνωμοσία)με τις νέες του ιδέες(ο ιερέας,ο Μαύρος αχυρώνας)μεταξύ τους και εκεί η ιστορία άρχισε να παίρνει ξανά σάρκα και οστά...Το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από μαγευτικό...

Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ γεμάτο σκοτεινό,ψυχολογικό μυστήριο και ανατριχιαστικό,εσωτερικό τρόμο.Όχι όμως τον εύκολο,σοκαριστικό gore τρόμο,τη "σπλατεριά" να το πω έτσι...Έιναι ένα ψυχολογικό,υπαρξιακό και σκοτεινό υπερφυσικό θρίλερ όπου η ατμόσφαιρα του εσωτερικού τρόμου διακατέχει την ατμόσφαιρα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του....Ο τρόμος δεν παρουσιάζεται πάντα φόρα παρτίδα μπροστά σου,ώστε να ουρλιάξεις ή να σου κόψει την ανάσα...Αλλά υποβόσκει "Λαβκραφτικά" γύρω στην ατμόσφαιρα,κάθε στιγμή,σε κάθε panel...

Παράλληλα o Lemire δημιουργεί μέσα σε όλο αυτό το μυστηριώδες περιβάλλον,το οποίο στοιχειώνεται από ένα υπερφυσικό κακό,πιστευτούς χαρακτήρες για τους οποίους ο αναγνώστης νοιάζεται για τη τύχη τους και αισθάνεται και πολύ οικείους σε αυτόν.Χτίζει τόσο τον τρόμο και το μυστήριο,όσο και τον κόσμο του Gideon Falls που τα περιβάλλει,σιγά σιγά,σταθερά,σαν να τοποθετεί τα κομμάτια ενός πάζλ,με τις ανατροπές και τις διαφορετικές εξηγήσεις να αυξάνουν όσο περισσότερο γίνεται την αγωνία και το ενδιαφέρον του αναγνώστη που τεύχος με τεύχος κορυφώνονται όλο και περισσότερο....

Το Gideon Falls είναι ένα ερωτικό γράμμα του Lemire,πάνω σε ότι έχει αγαπήσει ο δημιουργός σε όλη του τη ζωή..Στη σειρά Twin Peaks του David Lynch,στη ταινία Pi(π) του  Darren Aronofsky,το τραγούδι του Tom Waits “What’s He Building in There?” (από το δίσκο του 1999 Mule Variations),στο κόμικ Bat Man : Gothic των Morrison&Janson,και το βιβλίο Τhe Bishop's Man  Linden MacIntyre...Περιέχει όμως και στοιχεία από σειρές όπως το Stranger Things και Channel Zero,και τα βιβλία του Stephen King, Black Tower(Μαύρος Πύργος).

Η ιστορία του Lemire είναι γλυκιά και μυστηριώδης και προσθέτει μια ανατριχιαστική φωνή στο πειραματικό και εξαιρετικό σχέδιο του Andrea Sorrentino,που στο συγκεκριμένο κόμικ κάνει τη καλύτερη δουλειά του μέχρι στιγμής...Αριστουργηματικό εικαστικό στήσιμο και παιχνίδι με τα panels και τα layouts που σφίζουν από φρενίτιδα,που μου θύμισε τις εποχές του Jin Steranko ειδικά στο Nick Fury,γεμάτα σουρεαλισμό και σχεδιαστική δύναμη που μαγνητίζει τα μάτια του αναγνώστη,και τον κάνει να παρατηρεί τις εικόνες(ειδικά τα splash page)αρκετή ώρα και μάλιστα να ανακαλύπτει καινούργια πράγματα κάθε φορά που τα ξανακοιτάει.Ο Sorrentino εκμεταλεύεται κάθε δυνατότητα του μέσου όχι μόνο για να ξεδιπλώσει το μεγάλο ταλέντο του,αλλά και για να αποδώσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο τη σκοτεινή,απειλητική και επιβλητική ατμόσφαιρα που περιγράφει στα κείμενα του ο Lemire.Υπέροχη δουλειά στα χρώματα και από τον Dave Stewart με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο,τονίζει αρμονικά τα σχέδια του Sorrentino.

Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν κυκλοφορήσει 21 τεύχη της σειράς(μέχρι το #16 τα 3 trades) η οποία το 2019 κέρδισε και το βραβείο Eisner καλύτερης νέας σειράς και σίγουρα έχει ακόμα πολλά να μας πει και να μας καταπλήξει.Αν συνεχίσει να είναι τόσο διαολεμένα καλό(και δεν μας τα χαλάσει στο τέλος),το Gideon Falls θα μπει μέσα στη λίστα με τα αριστουργήματα της 9ης τέχνης και θα αποτελέσει κόμικ-σταθμό στην ιστορία της.

Joker : Killer Smile #1 από Jeff Lemire & Andrea Sorrentino

Joker:Killer Smile

"Some people will always want to ruin what is beautiful..." - Joker

Επιτέλους με λίγη καθυστέρηση είναι η αλήθεια έφτασε στα χέρια μου και το πολυαναμενόμενο Joker : Killer Smile ακόμα μία κυκλοφορία του "ενήλικου" και out of continuity Black Label της DC.H αλήθεια είναι ότι με εξαίρεση το Superman Year One του Frank Miller&John Romita jr. και το πρόσφατο The Question(πάλι του Lemire με σχεδιαστές τους Denys Cowan και Bill Sienkiewicz)οι υπόλοιπες κυκλοφορίες του imprint(υπάρχουν και οι monthly σειρές τόσο του Sandman universe όσο και του Hill House) αφορούν κυρίως τον Bat Man και το universe του(White Knight,Damned,Last Knight on Earth,Harleen κ.α.).Από τη μία ο Bat Man είναι πάντα το καλό χαρτί της εταιρείας,από την άλλη η επιτυχία της ταινίας του Joker με πρωταγωνιστή τον Joaquin Phoenix,που έσπασε ταμεία όπου και αν προβλήθηκε,οδηγούν τη DC στο να βγάζει ακόμα περισσότερες ιστορίες με τον πρίγκηπα του εγκλήματος,που μοιάζει να ζει τη χρυσή εποχή του(μετά τα 40's)τόσο στη μεγάλη οθόνη,όσο και στα κόμικς.

Και ενώ περιμένουμε ακόμα μία πολυαναμενόμενη κυκλοφορία στο ίδιο imprint,το The Three Jokers(των Geof Johns,Jason Fabok&Brad Anderson)το οποίο μοιάζει να έχει χάσει λίγο το δρόμο για τα stands και κομιξάδικα,και προηγήθηκε το Joker:Year of the Villain one shot(των Carpenter,Burch&Tan που σας παρουσίασα εδώ)το dynamic duo των Lemire&Sorrentino που μας έχει χαρίσει υπέροχες δουλειές(Gideon Falls,Green Arrow,Old Man Logan)μας καλούν σε ένα ταξίδι στα εσώψυχα του παρανοϊκού κλόουν,το οποίο δεν έχει εισιτήριο μετ'επιστροφής...

O πρωταγωνιστής της σειράς δεν είναι ακριβώς ο Joker,από όπου εκείνη παίρνει το όνομα της,αλλά ο doctor Ben Arnell,ο οποίος έχει αναλάβει όχι μόνο τη ψυχανάλυση του πρίγκηπα του εγκλήματος,αλλά το φιλόδοξο σχέδιο του να τον γιατρέψει τελείως από τη τρέλα του όσο αυτό είναι εφικτό...Αρκετά μεγαλεπήβολο σχέδιο αν σκεφτεί κανείς ότι και άλλοι πριν από εκείνον είχαν σκεφτεί το ίδιο με πολύ οδυνηρές συνέπειες για αυτούς(λέγε με Harley Quinn).

Kαι ίσως αυτή η τραγική ιστορία της Harley,είναι που δίνει την έμπνευση στους δύο δημιουργούς να αρχίσουν τη δική τους,και να τονίσουν ότι ο πραγματικός τρόμος που προκαλεί ο Joker δεν είναι όταν σκοτώνει μόνο(ακόμα και σαδιστικά όπως στη περίπτωση του Jason Todd)αλλά στο πόσο επηρεάζει τους ανθρώπους εκείνους που έρχονται σε κοντινή επαφή μαζί του...Στο τρόπο με τον οποίο μπαίνει ο ίδιος μέσα στο μυαλό τους,πώς το διαφθείρει ολοκληρωτικά και σαν καρκινικό παράσιτο αρχίζει να το κατατρώει σιγά σιγά...Αν στο Joker:Year of the Villain είχαμε την εικόνα του Joker μέσα από τα μάτια του εξ' ίσου ψυχοπαθή συνεργάτη του(Jeremy)στο Killer Smile,o ίδιος ο ψυχίατρος του δεν είναι σίγουρος πια είναι ακριβώς αυτή η εικόνα,και μοιάζει να χάνεται και ο ίδιος μέσα στη παράνοια που χαρακτηρίζει τον ασθενή του...

Ο Ben Arnell φαινομενικά φαίνεται να τα έχει όλα.Ένα όμορφο σπίτι στα προάστια της Gotham,μία ζεστή οικογένεια που τον λατρεύει,μία υποσχόμενη καριέρα.Και όμως μέσα στο πλαίσιο των 2 εβδομάδων που έχει διορία να "γιατρέψει" τον Joker,θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση,και ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει μέσα και στον ίδιο...Και ότι ίσως η ψύχωση που βρίσκεται μέσα στον κλόουν,είναι μεταδοτική σε όλους όσους τον πλησιάζουν...

Όταν ο γιος του θα του ζητήσει να του διαβάσει το αγαπημένο του παραμύθι(το οποίο του έχει αγοράσει ο μπαμπάς),ο Arnell θα ανακαλύψει με έκπληξη ότι πρόκειται για μία σαδιστική ιστορία φόνων και μακελειού που διαπράττει ο mr.Smiles στο ευτυχισμένο χωριό(Happyville).H έκπληξη θα μετατραπεί σε τρόμο όμως όταν ακριβώς την ίδια ιστορία θα του διηγηθεί την άλλη μέρα ο ίδιος ο Joker...Kαι ο Ben θα αρχίσει σιγά σιγά να χάνει και την επαφή του με τη πραγματικότητα και να αμφισβητεί και ο ίδιος τι είναι αληθινό και τι όχι...

Αναφορές στον Rorschach των Watchmen και στο IT του King.

Ο Lemire πιστός στη γνωστή θεματολογία του(οικογένεια)μας χαρίζει αριστουργηματικά ένα τρομακτικό και άκρως ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ,που καταφέρνει να προκαλέσει ρίγη στον αναγνώστη όχι τόσο για αυτά που βλέπει,αλλά για εκείνα που ξέρει ότι θα ακολουθήσουν.Και η επιτυχία ενός θρίλερ αυτή είναι δηλαδή στο να μη σου δίνει έτοιμο τον τρόμο ή το φόβο(θα ήταν εύκολο ο συγγραφέας να εμμείνει στις δολοφονίες που έχει διαπράξει ο Joker)αλλά να υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης...Μία ατμόσφαιρα αγωνίας και τρόμου που "ποτίζει" τον αναγνώστη μέχρι τέλους και τον προετοιμάζει για αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν στα επόμενα 2 τεύχη...Επίσης ο Lemire βοηθά τον αναγνώστη να δει μέσα από τα διεστραμμένα μάτια του Joker(κάτι που μάλλον ο Arnell δε κατάφερε να κάνει για τον εαυτό του)...Θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη και όχι ψυχοπαθή δολοφόνο.Δημιουργεί όμορφους κόσμους,προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους αυτό που χρειάζονται,όχι αυτό που θέλουν.Και αυτό που χρειάζονται είναι το γέλιο.Αλλά δυστυχώς όπως παρατηρεί με κάποια πικρία ο Joker,"Μερικοί άνθρωποι πάντοτε θέλουν να καταστρέφουν ότι είναι όμορφο..."

Με εκπληκτική συγγραφική μαεστρία ο Lemire παρουσιάζει ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού,ανάμεσα στο γιατρό και τον "ασθενή" που μου θύμισε προσωπικά εκείνο που γίνονταν ανάμεσα στον δόκτωρα Lector και τη Clarice μέσα από τις σελίδες της Σιωπής των αμνών...Παράλληλα κάποιοι συσχετισμοί μέσα στην ιστορία σχετικά με παλαιότερα εγκλήματα του Joker(laughing fish από το Detective Comics #475 του 1978)δείχνουν ότι ο Lemire δεν ξεχνάει και τις "κωμικές" καταβολές του χαρακτήρα που τον χαρακτήριζαν τις προηγούμενες δεκαετίες και λόγο κώδικα δεοντολογίας είχαν "ευνουχίσει" κατά κάποιον τρόπο σε σχέση με τις πρώτες του εμφανίσεις στη δεκαετία του '40 και μέχρι την "ενηλικίωση" του στα μέσα της δεκαετίας του '80 τόσο με τα Killing Joke(Moore-Bolland)όσο και το Death in the family(Starlin-Aparo).Εaster eggs έχουμε αναφορές (πέρα από τον Pennywise του IT και το μπαλόνι)και για το Watchmen τόσο με τη ψυχανάλυση του Joker από τον Arnell(που θυμίζει εκείνη του Rorschach από τον dr.Malcom Long)και με εμφάνιση Rorschach(στον πίνακα του τοίχου στο σπίτι του Arnell όσο και στο όνειρο του)που δείχνουν τη βαθιά γνώση του συγγραφέα για το σύμπαν της εταιρείας.

Laughing Fish αναφορές.Όταν ο Joker είχε επιχειρηματικά σχέδια...

Σχεδιαστικά ο Sorrentino διατηρεί το πειραματικό του στυλ σχεδιάζοντας όμως με έναν ρεαλισμό που νομίζεις ότι βλέπεις φωτογραφία και όχι σκίτσο(κάτι παρόμοιο με το στυλ του Mazzucchelli την εποχή του Daredevil:Born Again).Δίνει μία πιο "ανθρώπινη" μορφή στο Joker(ακόμα και στα flashbacks),από εκείνη τη καρικατουρίστική που τον χαρακτήριζε από την εποχή του Jerry Robinson θα έλεγα με το μακρόστενο σαγόνι και τα μεγάλα δόντια(μέχρι τουλάχιστον εκείνης του Joker του Αzarello που επηρέασε και εκείνη του Ledger στην δική του perfomace)δίνοντας τροφή στον αναγνώστη να σκεφτεί ότι ο Joker μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς,ακόμα και ο ίδιος ο dr.Arnell.Αν και σε ορισμένα panel(στα κοντινά του προσώπου)ο σχεδιαστής μοιάζει να επαναλαμβάνεται παρ' όλα αυτά ο Sorrentino είναι ο κατάλληλος σχεδιαστής για να μεταφέρει στα panel όλη εκείνη τη τρομακτική ατμόσφαιρα που διακατέχει την ιστορία και χαρακτηρίζει τα κείμενα του Lemire.Όπως και στο Gideon Falls έτσι και εδώ οι δυο τους διαπρέπουν στο horror genre.Θα ήθελα να τους δω και σε δουλειά για Hill House στο μέλλον(όσο το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις τους).

Η πραγματική όμως έκπληξη σε όλο το κόμικ είναι τα χρώματα της Jordie Bellaire,που πραγματικά εδώ κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές της.Από τη μία τα "παγωμένα" χρώματα στο Arkham Asalym που συνδυάζονται απόλυτα με το λευκό στο πρόσωπο του Joker,έρχονται σε αντίθεση με τα ζεστές αποχρώσεις των χρωμάτων στη οικογενειακή θαλπωρή του σπιτιού του Arnell.Τα οποία γίνονται σκοτεινά,όταν ο δόκτορας αρχίζει να περνάει σιγά σιγά στο κόσμο της παράνοιας.Τα χρώματα της Bellaire συμπληρώνουν απόλυτα τα εξαίσια σχέδια του Sorrentino και όλα μαζί συμβάλλουν στο να αποδώσουν το κλίμα της ιστορίας όσο το δυνατόν με το καλύτερο τρόπο.

Variant cover από τον Andrew Kaare

Γενικά το Joker:Killer Smile δεν απογοητεύει ούτε στιγμή στις σελίδες του,και μας κάνει να διψάμε για τη συνέχεια της ιστορίας.Η επιστροφή των Lemire-Sorrentino στη DC μας δίνει ίσως το καλύτερο Black Label που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής(τουλάχιστον από αυτά σε μεγάλο format)και είμαι σίγουρος ότι θα αποτελέσει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ιστορίες που γράφτηκαν για τον Joker από την εποχή του Killing Jοke ή του Man who laughs.

Σπύρος Ανδριανός