Bat Man : Three Jokers #1 από Geoff Johns & Jason Fabok

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"We do what we always do...We try to make a better Joker..." - Joker(one of three?)

Επιτέλους μετά από αρκετή καθυστέρηση(τόσο των δημιουργών όσο και εξ'αιτίας του covid 19)έφτασε στα χέρια μου και η πολυαναμενώμενη νέα κυκλοφορία του Black Label imprint της DC το Βat Man :Τhree Jokers.Του οποίου οι σπόροι της ιδέας του είχαν φυτευτεί ήδη από το 2015 και το Darkseid War event,στο οποίο ο Bat Man(στο τεύχος #42 της Justice League)καθήμενος πάνω στη καρέκλα του Μobius(New Gods)και ρωτώντας για την αποκάλυψη του αληθινού ονόματος του Joker,έπαιρνε την απάντηση ότι υπάρχουν τρεις!!Από τότε με αυτό το cliffhanger να μας έχει "στοιχειώσει" περιμέναμε τον Johns να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις για αυτή του την αποκάλυψη...

..Και ήρθε λοιπόν η ώρα να δωθούν πέντε χρόνια αργότερα μέσα από τις σελίδες του Three Jokers το οποίο θα ολοκληρωθεί στα 3 άλμπουμς,με το πρώτο ήδη να δημιουργεί τη κατάλληλη ατμόσφαιρα και να περιπλέκει ακόμα περισσότερο το μυστήριο κάνοντας εμάς τους αναγνώστες να περιμένουμε σαν τρελοί τη συνέχεια.Μετά την ολοκλήρωση του Doomsday Clock(ένα γράμμα αγάπης του συγγραφέα στο Watchmen) λοιπόν ο Johns πιστός στο λόγο του,εδώ γράφει ακόμα ένα για το Killing Joke του Alan Moore,ή τις golden age ιστορίες του Jerry Robinson,δημιουργώντας ένα ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου και αγωνίας,που θα συνταράξει συνθέμελα ολόκληρη την νυχτεριδοοικογένεια!

Στο πρώτο τεύχος βλέπουμε τους Bat Man,Bat Girl(Barbara Gordon) και Red Hood(Jason Todd)τρεις ανθρώπους που έχουν υποφέρει στα χέρια του πρίγκηπα του εγκλήματος(ειδικά οι δύο τελευταίοι με τις πληγές στη ψυχή και το σώμα τους να είναι ακόμα ορατές))άθελα τους να συνεργάζονται μετά από μια αινιγματική σειρά συμβάντων όπου ο Τζόκερ φαίνεται να βρίσκεται και να ενεργεί σε τρεις ξεχωριστές τοποθεσίες ταυτόχρονα...Τρεις Joker που όπως φαίνεται ο καθένας αντιπροσωπεύει και μία διαφορετική περίοδο της πολύχρονης καριέρας του πρίγκηπα του εγκλήματος: Ο εγκληματίας,ο κωμικός και ο κλόουν.Ποιός είναι ο αληθινός;;Ή μήπως πάντα ήταν τρεις;;Και ποιός ο σκοπός των εγκλημάτων τους και γιατί αυτή ακριβώς τη στιγμή;;Η αναζήτηση των απαντήσεων θα φέρει τους ήρωες μας στα όρια τους και ειδικά τον Jason Tood που κάποτε έπεσε νεκρός από το χέρι ενός από αυτών...

Η μαεστρία της γραφής του Johns,η βαθιά του γνώση για την ιστορία των χαρακτήρων που γράφει και ο σεβασμός του σε αυτούς,και το γεγονός ότι δημιουργεί μία μυστηριώδη ατμόσφαιρα που γεννάει περισσότερα ερωτήματα από όσες απαντήσεις θα έδινε,κάνουν αυτή τη σειρά ακόμα μία σπουδαία προσθήκη τόσο στην εργογραφία του συγγραφέα όσο και στο Black Label imprint της εταιρείας που μόνο σπουδαίες ποιοτικές εκδόσεις έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα.

Φυσικά ένα καλό σενάριο χρειάζεται και τον σπουδαίο σχεδιαστή του.Και εδώ για μία ακόμα φορά ο Johns θα συνεργαστεί και πάλι με τον Jason Fabok,που τον θεωρώ τον definitive Bat Man artist για τη δεκαετία του 2010.Φιγούρες που αποπνέουν δύναμη και ζωντάνια,ρεαλιστικές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά,και panels τα οποία αποτελούν φόρο τιμής στην τραγική ιστορία του ανθρώπου νυχτερίδα και των συντρόφων του,στον αγώνα τους ενάντια του παρανοικού κλόουν.Αποτίει και αυτός το δικό του homage σε τραγικές και ιστορικές στιγμές της ιστορίας του σκοτεινού ιππότη,όπως τις σχεδίασαν μεγάλοι δημιουργοί πριν από εκείνον.Η δουλειά του είναι ένα μείγμα από τους Bat Man του Jim Aparo,του Νeal Adams,του Jim Lee με λίγη essance από Bat Man του Tim Burton όλα σε ένα!!Τα  χρώματα του Brad Anderson βοηθάνε στο να ενισχύουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που εξελίσσεται η ιστορία.

Αν και νομίζω ότι προς το παρών η ιστορία δείχνει να μην ανήκει στο κανονικό continuity της DC.Μολονότι φυσικά γίνεται αναφορά σε ιστορίες που ανήκουν στο main continuity(θάνατος Jason Todd/Death in the family και τραυματισμός Barbara Gordon/Killing joke)το γεγονός ότι στα πρώτα panels βλέπουμε τις ουλές στο σώμα του Bruce Wayne από τις χρόνιες μάχες που έχει δώσει(στο new 52 είχαν σβήσει όλες από την έκθεση του στο Lazarus Pit)το ότι ο Alfred φυσικά είναι ζωντανός,καθώς και στο ότι ο Bat Man έχει κίτρινο έμβλημα στη νυχτερίδα στο στήθος του(κάτι που έχει να σχεδιαστεί από τα mid 90's)με βάζει σε σκέψεις για το αν η ιστορία αποτελεί μέρος του canon continuity.

Φυσικά μη ξεχνάμε ότι και το Killing Joke στο οποίο κάνει πολλές αναφορές,όταν γράφτηκε και εκείνο δεν θεωρούταν μέρος του κανονικού continuity αλλά ενσωματώθηκε αργότερα σε αυτό.Ίσως γίνει έτσι και εδώ,ίσως ο Johns όταν ξεκίνησε να το γράφει δεν είχαμε τις εξελίξεις με το θάνατο του Alfred και τα λοιπά...Το σίγουρο είναι ότι από τις πρώτες του σελίδες βάζει τον αναγνώστη στο tripάκι του,δημιουργεί την αγωνία εκείνη ώστε να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τεύχος και τη λύση του μυστηρίου και γενικά τον οδηγεί στο να προσπαθήσει να δώσει τις απαντήσεις,κάνοντας συνειρμούς στο κεφάλι του δίνοντας έτσι την απαραίτητη τροφή για σκέψεις.Ότι δηλαδή ήθελε να πετύχει ο Johns,το πέτυχε ήδη με το παραπάνω.Και είμαστε μόνο στο πρώτο τεύχος!!

Πραγματικά είναι μία ωραία εποχή για να είσαι Bat Man fan...Τόσο με το Three Jokers,το Bat Man-The Αdventures Continue(που αναβιώνει τη κλασική σειρά Bat Man Adventures και ενώνει ξανά τους  Paul Dini, Alan Burnett & Ty Templeton) όσο και με το Joker War στους μηνιαίους τίτλους(ειδικά στο Bat Man αλλά και το Detective comics)έχουμε να διαβάσουμε καλό υλικό από τον σκοτεινό ιππότη.Περιμένω το δεύτερο τεύχος του Three Jokers με την ίδια ανυπομονησία με το πρώτο και είμαι σίγουρος ότι ο Johns δεν θα με(και μας)απογοητεύσει.

BatMan:The Smile Killer από Jeff Lemire & Andrea Sorrentino

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"I Know the truth..I can never waver from my mission..." - Bruce Wayne

Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου(με λίγη καθυστέρηση λόγο των γνωστών προβλημάτων με τον Covid 19)και το τεύχος-επίλογος στο εκπληκτικό Joker:The Killer Smile του εκπληκτικού διδύμου Lemire-Sorrentino,που αποτελούν εγγύηση για να διαβάσεις ένα πραγματικά καλό κόμικ στις μέρες μας.Τίτλος του Bat Man:The Smile Killer,και πραγματικά εκεί που ακόμα προσπαθείς να συνέλθεις από το Killer Smile,οι δημιουργοί κρατούν και ένα τελευταίο χαρτί που πετάνε στο τραπέζι και εκπλήσσουν όλους...Γιατί για ποια καλή ιστορία του Joker θα μιλάγαμε αν αυτή δεν σε εκπλήσσει εκτός από το να σε τρομάξει μόνο...Kαι φαίνεται ότι τόσο ο Joker,όσο και οι δύο δημιουργοί δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη...

Η ιστορία μας αρχίζει με τον νεαρό Bruce Wayne,που όπως όλα τα μικρά παιδάκια της ηλικίας του,βλέπει στην τηλεόραση το αγαπημένο του πρόγραμμα...Στο οποίο παρουσιαστής είναι ο mr.Smiles(o πρωταγωνιστής του παραμυθιού που διάβαζε ο γιος του Ben Arnell,του ανθρώπου που είχε αναλάβει να...γιατρέψει τον Joker από την παράνοια του...)ο οποίος φαίνεται να παρακολουθεί τον Bruce όπως και αυτός εκείνον...Και να του λέει περίεργα πράγματα...Ότι όλα θα πάνε καλά,η μοναξιά και η στεναχώρια του μικρού θα περάσουν,αρκεί το παιδί να ακούει τι έχει να του πει...

Variant cover από Kaare Andrews

Χρόνια αργότερα ο Bat Man θα απαντήσει σε ένα κάλεσμα του Gordon,για να έρθει αντιμέτωπος για άλλη μία φορά με τον Joker.Kαι ενώ τον καταδιώκει σε μία εγκαταλειμμένη αποθήκη,ο Bat Man θα βρει μία χάρτινη μάσκα/ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος σαν παιδί για τον Mr.Smiles...Kαι εκεί είναι που θα αρχίσει ο πραγματικός εφιάλτης για τον άνθρωπο νυχτερίδα,αφού όπως ακριβώς και ο Dr.Arnell πριν από εκείνον,έτσι και αυτός πλέον δεν μπορεί να ξέρει τι είναι η πραγματικότητα και τι όχι...Υπήρξε ποτέ ο Bat Man;;Έιναι ο Gordon αστυνομικός επιθεωρητής ή ο ψυχολόγος που έχει από παιδί;;Και γιατί ο Dr.Arnell είναι ακριβώς δίπλα του σε ένα κελί όπως και ο ίδιος;;

Με αριστουργηματικό τρόπο ο Lemire παίζει με τη ψυχολογία τόσο του χαρακτήρα,όσο και των αναγνωστών,και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό μέσα στη παράνοια,τη ψύχωση,και τη τρέλα που φωλιάζει καλά κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.Έχουμε να κάνουμε με πρώτης τάξεως ψυχολογικό τρόμο,που σε διακατέχει από τη πρώτη στιγμή.Γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά από την έναρξη της ιστορίας,αλλά και πάλι δε μπορείς να διανοηθείς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται..Δεν έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ιστορία Bat Man εναντίων Joker..Που θα πέσει κυνηγητό άντε και μερικές σφαλιάρες και το καλό θα θριαμβεύσει για μία ακόμα φορά έναντι του κακού...Εδώ ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός του Bruce...Που προσπαθεί να καταλάβει τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι...Έιναι κανείς με το μέρος του ή όλοι θέλουν το κακό του...Αυτό που ζει πλέον το αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος;;Και αν ναι πώς μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση;;

Ο Lemire μαζί με τον ήρωα του βάζει τους σπόρους της αμφισβήτησης και στους ίδιους τους αναγνώστες οδηγώντας τους σε μία πορεία με το τρενάκι του τρόμου όχι σε σπηλιά με τέρατα και σκελετούς,αλλά σε μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη μοιάζουν να μην είναι πλέον ορατά...Ποια περίοδος του Bruce Wayne είναι η αληθινή;;Η παιδική του;Η ηρωική του;Ή εκείνη που τον θέλει έγκλειστο στο Arkham;Ποτέ δεν είναι απολύτως σαφές από τον συγγραφέα για το ποια από αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες είναι πραγματικά αληθινή...Στα παιδικά χρόνια του Bruce το χέρι που κινεί τη μαριονέτα στο παιδικό πρόγραμμα που βλέπει ο Bruce μοιάζει με αυτό του Joker...Πώς μπορεί να είναι αυτό δυνατόν αφού τότε δεν υπήρχε καν ο Bat Man,άρα ούτε και ο πρίγκηπας του εγκλήματος...Και αν οι γονείς του Bat Man δεν πεθάναν με το τρόπο που γνωρίζουμε,τότε πώς μπορεί να υπάρχει έπειτα και ο Bat Man;;Μαθήματα ψυχολογικού θρίλερ από το μάστορα του είδους Jeff Lemire,ο οποίος καταφέρνει να προκαλεί ρίγη και τρόμο στους αναγνώστες που υποβόσκει  καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας...Και αυτό δείχνει τη συγγραφική του δεινότητα στο ότι ακριβώς δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση της βίας,του αίματος και του gore για να σοκάρει ή να τρομάξει τον αναγνώστη...

Σχεδιαστικά για άλλη μία φορά ο Sorrentino παραδίδει μία δουλειά πρώτης σχεδιαστικής ποιότητος,μένοντας σταθερός στο πειραματικό αλλά και ρεαλιστικό του στυλ,και κάνοντας το γνωστό παιχνίδι με τα panels(όπως άλλωστε και στο αριστουργηματικό Gideon Falls) που θα κάνει τα μάτια των αναγνωστών να ασχοληθούν μαζί τους για πολύ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα.Εκμεταλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει το μέσο για να αποδώσει με το πιο αριστουργηματικό σχεδιαστικά τρόπο τα κείμενα του συνεργάτη του.Η Jordie Bellaire για ακόμα μία φορά μας ενθουσιάζει με την εναλλαγή στη χρωματική της παλέτα από τα φωτεινά(παιδική ηλικία του Bruce)στα σκοτεινά(Bat Man,Arkham)τονίζοντας έτσι την αντίθεση στις 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους στη ζωή του Bruce Wayne.Δε θα μπορούσε ο Lemire να είχε διαλέξει πιο ικανούς συνεργάτες για να διηγηθεί την ιστορία του από τους Sorrentino&Bellaire και ελπίζω να συνεχίσει να δημιουργεί μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμα.

Το τέλος της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει τι ακριβώς νομίζει ότι μπορεί να συμβαίνει...Ίσως όμως να είναι και η αρχή μίας άλλης ιστορίας που οι δημιουργεί να θελήσουν να μας εξιστορήσουν στο μέλλον..Το Bat Man : The Killer Smile αγκαλιάζει θέματα όπως η ψύχωση,ο υπαρξιακός τρόμος,οι παραισθήσεις,οι παιδικοί εφιάλτες και το διφορούμενο μυστήριο χωρίς όμως να δίνει έτοιμες απαντήσεις στον αναγνώστη,ο οποίος θα αναρωτιέται για καιρό τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει...Ο καλύτερος επίλογος ( ; ) σε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο που το θεωρώ ήδη κλασικό να σταθεί δίπλα σε άλλες μεγάλες ιστορίες του Joker όπως το Killing Joke και το the Man who Laughs,και που σίγουρα θα δώσει στον αναγνώστη τροφή για σκέψη για μεγάλο διάστημα αφότου ολοκληρώσει την ανάγνωση του.Το Black Label δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα ούτε μία φορά και περιμένω με αγωνία και το Three Jokers(αυτό και αν δεν άργησε!!)για να συνεχίσει τη καλή παράδοση του imprint της DC που αποτελεί άξιο παιδί της πάλαι ποτέ Vertigo.

JOKER 80th Anniversary

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"He is the cacling devil..The monster under the bed.The one who brings your greatest terror to life and laughs at you..." - Dr.Reedler for Joker


Φέτος η DC γιορτάζει πρώτες εμφανίσεις πολλών χαρακτήρων της,που συμπληρώνουν πολλές δεκαετίες στις πλάτες τους,αλλά δεν έχουν δείξει ούτε για μία στιγμή γερασμένοι.Η αρχή έγινε με τον Robin(Detective Comics # 38 τον Απρίλιο του 1940)και συνεχίζουμε με Joker,CatWoman και Green Lantern.Σήμερα θα σας παρουσιάσω το επετειακό και πολυσέλιδο τεύχος του Joker(ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940/τον ίδιο μήνα με τον Robin),δημιουργημένο από μία πλειάδα παλαιών και νέων δημιουργών,όπου ο καθένας έχει να δώσει και κάτι δικό του στον πρίγκηπα του εγκλήματος!!

Επίσης reprints από τα κλασικότερα εξώφυλλα που έχει εμφανιστεί ο Joker καθώς και pin up galleries από ταλαντούχους καλλιτέχνες όπως John Romita jr.,Fiona Staples,Kelley Jones,Stjepan Sejic κ.α.O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Ας δούμε τις ιστορίες του τεύχους μία προς μία λοιπόν!

1.Scars(Scott Snyder/συγγραφέας&Jock/σχεδιαστής): Ένας ψυχολόγος(Dr.Reedler) που ειδικεύεται στη θεραπεία των θυμάτων του Joker,προσπαθεί να τους πείσει με όλες του τις δυνάμεις και τη στήριξη του,ότι ο κλόουν είναι απλά ένας άνθρωπος,ειδικός στο να ψυχολογεί και να παίζει με τους φόβους των θυμάτων του...Έιναι όμως τα πράγματα έτσι;;Νομίζω ότι ο Snyder άξια πρέπει να συμπεριληφθεί στους definitive Joker writers.Γράφει αν όχι τον καλύτερο,σίγουρα το πιο τρομακτικό Joker που έχετε ποτέ διαβάσει.Το Death of the family και αυτή εδώ η ιστορία αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση σε αυτό.Η καλύτερη ιστορία του τεύχους με διαφορά...

Θέλω να γίνω Harley στη θέση της Harley!

2.What comes at the end of a Joke(James Tynion IV/συγγραφέας&Μikel Janin/σχεδιαστής): Πρελούδιο του επερχόμενου Joker War(που θα αρχίσει από το Bat Man #95 που γράφει ο Tynion)και ουσιαστικά το ντεμπούτο της - θέλω να γίνω η νέα Harley - Punchline,που πρέπει να αποδείξει σκληρά ότι δεν είναι ακόμα ένα Joker fan girl..Ίδωμεν λοιπόν!!Μας τα είχε πει και η Joker's Daughter αυτά και τώρα she's just another day....

3.Kill the Bat Man(Garry Whitta,Greg Miller/συγγραφείς & Dan Mora/σχεδιαστής): Όταν ο Bat Man πεθαίνει στο καθήκον,τι θα απογίνει άραγε ο μεγαλύτερος εχθρός του;;Ο ένας ουσιαστικά δημιούργησε τον άλλο,οπότε αν δεν υπάρχει ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει και ο άλλος...Ή μπορεί να υπάρξει με πιο...σαδιστικό ρόλο;;Η πρώτη αστεία ιστορία της συλλογής(το τέλος με έκανε να ξεσπάσω στα γέλια)όμορφα σχεδιασμένη από τον Mora(Klaus,Flash,Terrifics)δίνει μία άλλη προοπτική στην εξέλιξη του Joker!!

4.Introducing the Dove Corps(Denny O'Neil/συγγραφέας&Jose Luis Garcia Lopez/σχεδιαστής): Οι βετεράνοι O'Neil & Garcia Lopez δίνουν και αυτοί μία νέα προοπτική εξέλιξης για τον Joker.Ο πρίγκηπας του εγκλήματος βαριέται..και αποφασίζει να αλλάξει παραστάσεις!!Κατατάσσεται στους Dove Corps που αναλαμβάνουν αποστολές διάσωσης χωρίς απώλεια της ανθρώπινης ζωής..Πόσο ακριβώς θα αντέξει μαζί τους;;;Μία από τις τελευταίες ιστορίες του πρόσφατα χαμένου O'Neil σε σχεδιασμό του Lopez που ακόμα παραδίδει ποιοτική δουλειά,δίνοντας μας έναν Joker μέσα από τα 70's!!

5.The War Within(Peter J.Tomasi/συγγραφέας&Simone Bianchi/σχεδιαστής): Ένα ταξίδι μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του Joker και σχεδόν όλες τα incarnation του..Φανταστικό σχέδιο από Bianchi το μόνο ουσιαστικά αξίζει από αυτή την ιστορία.

6.Τhe Last Smile(Paul Dini/συγγραφέας&Riley Rossmo/σχεδιαστής): Λένε ότι τα όνειρα είναι ο καθρέπτης της ψυχής,το ίδιο όμως και οι εφιάλτες που συχνά τα αποτελούν...Ποιος όμως είναι ο εφιάλτης του Joker;Μία ιστορία βγαλμένη από το The Animated Series με το σχέδιο του Rossmo(Martian Manhunter) που μου θύμισε έντονα Sean Murphy στο White Knight.

7.Birthday Bags(Tom Taylor/συγγραφέας&Eduardo Risso/σχεδιαστής): O Joker βοηθάει το μικρό Sergio(γιος του συνεργάτη του,που όλοι αποφεύγουν γιατί τον θεωρούν φρικιό)να κάνει το πάρτυ της ζωής του!!Και του χρόνου Sergio!!Τaylor σε μεγάλα συγγραφικά κέφια και φυσικά το κλασικό και ιδιαίτερα προσωπικό σχέδιο του Risso μας δίνουν κατά τη γνώμη μου τη δεύτερη καλύτερη ιστορία του τεύχους.

8.No Heroes(Eduardo Medeiros&Rafael Albequerque/συγγραφείς και σχέδιο από Alberqueque): Ο Joker έχει την αδυναμία του στους ήρωες..Και το αποδεικνύει σε έναν υπάλληλο τράπεζας που πηγαίνει να ληστέψει,με τον καλύτερο τρόπο...Μία από εκείνες τις ιστορίες που τονίζουν τον τόσο αντιφατικό χαρακτήρα του Joker..

9.Penance(Tony S.Daniel/συγγραφέας&σχεδιαστής): Ένας μαφιόζος εξομολογείται σε έναν ιερέα το φόβο του για τον Joker που έγινε εχθρός του...Θα βρει όμως τη πραγματική λύτρωση από την εξομολόγηση;Δυστυχώς ο Daniel όσο υπέροχος σχεδιαστής είναι,σεναριακά δεν κατορθώνει να δώσει κάτι το ιδιαίτερο..Εδώ σε αυτή την ιστορία δεν κατορθώνει να αποτελέσει πάλι την εξαίρεση... 

10.Two Fell into the hornet's nest(Brian Azzarello/συγγραφέας&Lee Bermejo/σχεδιαστής):H φωλιά του Κούκου αλά Joker style!Μπορεί να ξεφύγει από το στόμα της τρέλας ή είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στη ψυχή του;Σίγουρα η πιο παράξενη ιστορία του τεύχους.Μου άρεσαν οι Golden age/Dick Sprung αναφορές στο σχέδιο του Bermejo που φαίνεται διαφορετικό από εκείνο που τον έχει καθιερώσει.

Αυτές ήταν οι ιστορίες του επετειακού τεύχους για τα γενέθλια του πρίγκηπα του εγκλήματος!Εμείς να ευχηθούμε χρόνια πολλά(και τρελά)να συνεχίζει να μας χαρίζει ιστορίες απόλυτης τρέλας και φρενίτιδας,και σίγουρα θα έχει πάντα ένα τελευταίο αστείο να μας πει ή έναν μπαλαντέρ(Joker)στο μανίκι του..

BAT MAN: The Killing Joke των Alan Moore,Brian Bolland&John Higgins

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

“All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy. That's how far the world is from where I am. Just one bad day.” - Joker

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ

O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Δημιούργημα των Bob Kane,James Robinson και Bill Finger(Ο Finger εμπνεύστηκε από τον ηθοποιό Conrad Veidt και τον παραμορφωμένο χαρακτήρα του Gwynplaine στην ταινία του 1928 The Man Who Laughs),ο πρίγκηπας του εγκλήματος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940,και αρχικός σχεδιασμός των δημιουργών,ήταν να αποτελέσει έναν αντίπαλο του νυχτερίδα για μία μόνο ιστορία,μέχρι να βρουν κάποιον άλλο αντίπαλο στην επόμενη...Μάλιστα σε εκείνη τη πρώτη εμφάνιση ο Joker βρίσκει το τέλος του...Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες,ο χαρακτήρας του Joker αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής που σε λίγα τεύχη ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε...αρκετές φορές στα επόμενα,χαρίζοντας αξέχαστες αναμετρήσεις με τον Bat Man τις επόμενες δεκαετίες..

Το origin του χαρακτήρα παρέμενε αρκετά ασαφές μέσα στις δεκαετίες.Κάποιες σκόρπιες πληροφορίες εδώ και εκεί,οι περισσότερες λεπτομέρειες άλλαζαν ανάλογα με το δημιουργικό Team,και γενικά ο Joker παρέμενε πάντα εκτός από ιδιαίτερα επικίνδυνος και ένα μεγάλο μυστήριο στα μάτια των αναγνωστών.Το 1989 δύο μεγάλοι δημιουργοί οι Alan Moore και Brian Bolland συνεργάστηκαν για να ρίξουν λίγο περισσότερο φως τόσο στο origin του χαρακτήρα,αλλά ακόμα περισσότερο στη παρανοική και μπερδεμένη ψυχοσύνθεση του Joker.Το άρτιο σεναριακά και σχεδιαστικά αποτέλεσμα ήταν το The Killing Joke,που θεωρείται μία από τις πιο (αν όχι η πιο) αριστουργηματικές ιστορίες τόσο του Joker όσο και του Bat Man.Και ανήκει στο κανονικό continuity της DC μέχρι και σήμερα,μετά τα απανωτά reboots(new52,Rebirth)της εταιρείας.

To Detective #168 που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης 

Οι δύο δημιουργοί άντλησαν την έμπνευση τους από διάφορες πηγές.Ο Moore χρησιμοποίησε στοιχεία από το Detective Comics # 168(Φεβρουάριος 1951) και την ιστορία "The Man Behind The Red Hood" των Finger,Schwartz&Mortimer στην οποία μαθαίναμε ότι πριν ο Joker γίνει αυτός που γνωρίζουμε,ήταν ένας μικροκακοποιός με την ονομασία Red Hood.Ο δε Bolland(που στη συγκεκριμένη ιστορία κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του) εμπνεύστηκε και αυτός από τη ταινία The Man Who Laughs(από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Victor Hugo)και την εμφάνιση του Veidt,καθώς και τη ψιλόλιγνη εμφάνιση και το χαμόγελο ενός άλλου villain,αυτού του Judge Death στη σειρά Judge Dredd.Ο Μoore όμως σκέφτηκε να προσδώσει και μια τραγικότητα στο origin του Joker,η οποία δεν υπήρχε στη κλασική εκείνη ιστορία του Finger.

Σύμφωνα λοιπόν με το "νέο" origin ο Joker ήταν κάποτε ένας οικογενειάρχης,παντρεμένος με μία γυναίκα που λάτρευε,και η οποία περίμενε το παιδί τους.Ο ίδιος προσπαθούσε να πετύχει σαν κωμικός(αφήνοντας τη δουλειά χημικού που είχε) χωρίς όμως αποτέλεσμα..Χωρίς χρήματα,με έγκυο γυναίκα,και τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν,αποφάσισε με βαριά καρδιά να συμμετάσχει σε μία ληστεία στο χημικό εργαστήριο όπου δούλευε,παίρνοντας τη ψεύτικη περσόνα του Red Hood.Λίγο πριν τη ληστεία,μαθαίνει ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.Πρώτο χτύπημα...Επεμβαίνει ο Bat Man για να εμποδίσει τη ληστεία,ο Red Hood στη προσπάθεια του να ξεφύγει πέφτει μέσα στα χημικά.Δεύτερο χτύπημα..Όταν αργότερα βλέπει πως κατάντησε το πρόσωπο του(ολόασπρο,με πράσινα μαλλιά και κατακόκκινα-σαν βαμμένου κλόουν-χείλια)εκεί είναι που κάτι θα σπάσει ανεπανόρθωτα μέσα του..Welcome to the other side...Joker!!

Η ιστορία θα μεταφερθεί στο σήμερα όπου ο Bat Man θα επισκεφτεί το άσυλο του Arkham,για να συναντήσει τον Joker και να του πει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στη διαμάχη τους,γιατί κάποτε θα οδηγήσει στο απρόσμενο τέλος και των δυό τους....Μονάχα που ο Joker έχει γίνει ήδη..Λούης!!Και όχι μόνο αυτό...Σχεδιάζει και τη μεγάλη του εκδίκηση στον επιθεωρητή Gordon,τον οποίο απαγάγει και τον υποβάλλει σε κάθε λογής σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια....Ένα από αυτά είναι να βλέπει σε μεγένθυση τις φωτογραφίες της κόρης του,Barbara(Bat Girl τότε)την οποία ο Joker πυροβόλησε εξ'επαφής,αφήνοντάς την παράλυτη,να σφαδάζει από τους πόνους...Ο Βat Man δε μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του,μέχρι που θα του στείλει πρόσκληση ο ίδιος ο Joker να συναντηθούν...Εκεί στο Λούνα Πάρκ που κρατάει όμηρο τον Gordon...

Ο Μπάτμαν μπαίνει στο λούνα παρκ και αποφεύγει τις παγίδες του Τζόκερ, ενώ ο Τζόκερ προσπαθεί να πείσει τον εχθρό του ότι η ζωή και ο κόσμος είναι "ένα μαύρο, απαίσιο αστείο" που δεν αξίζει να παλέυουμε για αυτόν,και ότι χρειάζεται μόνο μια "κακή μέρα" για να οδηγήσει έναν απλό άνθρωπο στη τρέλα....

Τόσο ο Bat Man όσο και ο Joker είναι τα δημιουργήματα μιας τέτοιας κακιά μέρας,μιας τραγωδίας που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα,αλλά τους οδήγησε σε διαφορετικούς-φαινομενικά-δρόμους.Ο ένας έγινε εκδικητής της νύχτας,πολέμιος του εγκλήματος,ο άλλος απλά ένας παρανοικός δολοφόνος..Ουσιαστικά ο Moore προσπαθεί να δείξει ότι ο Bat Man και ο Joker είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος..Ή μήπως οι καθρεφτισμένες εικόνες ο ένας του άλλου;;

Μήπως η "κακιά" εκείνη μέρα ήταν η αιτία και όχι η αφορμή για να βγάλουν και οι δυο τους από μέσα τους τη παράνοια που κρυβόταν μέσα τους;;Το εκπληκτικό διφορούμενο τέλος του κόμικ ακόμα και σήμερα παραμένει κλασικό,και αποτελεί θέμα για debate μεταξύ των αναγνωστών και fan σε ολόκληρο τον κόσμο..O Bat Man γελάει με το αστείο του Joker(εξ'ου και ο τίτλος The Killing Joke αναφερόμενο τόσο στο αστείο,όσο και στην κατάληξη),μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνοντας ότι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος,σπάει το λαιμό του Joker,τερματίζοντας την ύπαρξή του τη στιγμή που πλησιάζουν τα περιπολικά...Ή μήπως ο Bat Man και ο Joker που αγωνίζονται εδώ και χρόνια, τερματίζουν όλες τις διαμάχες τους κάνοντας ένα καλό γέλιο για όλα αυτά....Mήπως και ο Bat Man είναι εξ'ίσου παρανοικός με τον Joker,απλά βλέπει το κόσμο με διαφορετική αντίληψη;;

"Sometimes I remember it one way, sometimes another ... If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!" - Joker


Άτυπος αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Joker,που μέσα από τις αναμνήσεις του βλέπουμε το παρελθόν του αν όμως είναι ακριβώς αυτό..Άλλωστε ο ίδιος παραδέχεται κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία ότι "Μερικές φορές το θυμάμαι με έναν τρόπο, μερικές φορές άλλο...." τονίζοντας έτσι τη πλήρη σύγχυση που κυριαρχεί μέσα στην παρανοική ψυχοσύνθεση του...Μαθήματα σεναρίου από τον Alan Moore που όσο περίεργος είναι σαν άνθρωπος,άλλο τόσο σπουδαίος σεναριογράφος είναι,πολλές φορές με έμφαση στο φανταστικό αλλά σίγουρα,με έναν σκληρό ρεαλισμό που ίσως σε κάποιους να θεωρηθεί ιδιαίτερα ωμός...Το κόμικ επικρίθηκε και από φεμινιστικές οργανώσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα του(ειδικά στη περίπτωση της Barbara Gordon και τον τρόπο που τη πλήγωσε ο Joker-κάποιοι φτάνουν στο σημείο να υπονοούν ίσως και βιασμό)από δημιουργούς και συγγραφείς όπως Gail Simone,Sharon Packer,ακόμα και από τον ίδιο τον Alan Moore κάποια χρόνια αργότερα που δήλωσε ότι δεν τη θεωρεί καλή ιστορία(αλλά έτσι και αλλιώς το ίδιο λέει για σχεδόν όλες του τις δημιουργίες αργότερα)και ότι δεν βγήκε όπως εκείνος ίσως ήθελε...

Το ίδιο όμως παράπονο έχει και ο ίδιος ο Bolland τόσο για το τέλος της ιστορίας,όσο και για το γεγονός ότι δεν έκανε εκείνος το χρώμα(το έκανε ο John Higgins)και δεν του άρεσε το αποτέλεσμα,ειδικά στις past sequences/παρελθόν του Joker..Ίσως το Killing Joke να είναι βίαιο,σκληρό και ενίοτε σαδιστικό(ειδικά στη περίπτωση των Gordon)αλλά για εμένα αυτό είναι που το κάνει και τόσο αληθινό,μέσα στη βιαιότητα και σκληράδα του. Έιναι σαν να μη βλέπεις ταινίες σαν το Platoon γιατί δείχνουν με ωμό τρόπο τη σφαγή στο Βιετνάμ και για τις δύο πλευρές...

Δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό ή τίποτε άλλο,και στην ελεύθερη δημιουργία,καλύτερα να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος...Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή,αλλά την εποχή εκείνη τα κόμικ-αν και ακόμα δεν είχαν ξεφύγει απόλυτα από τον κώδικα δεοντολογίας-έκαναν σταθερά βήματα προς την ενηλικίωση.Ο Bat Man ήδη έχοντας περάσει στη σκοτεινή εποχή του από τα μέσα της δεκαετίας του '70,με ιστορίες όπως το Dark Knight Returns,Yaer One και Killing Joke έδειχνε πλέον ότι δεν είναι κόμικ για παιδιά στο στυλ του show με τον Adam West στα ψυχεδελικά sixties...Τo Killing Joke του Moore μαζί με το a Death in the Family των Starlin&Aparo(με τον Joker να σκοτώνει το δεύτερο Robin/Jason Todd ύστερα από δημοψήφισμα στους αναγνώστες)ήταν επίσης και τα κόμικ εκείνα που ενηλικίωσαν τον Joker,που από την εποχή του κώδικα τη δεκαετία του '50,είχε καταντήσει απλά ένας γελοτοποιός όπως ήταν και το παρουσιαστικό του...

Η εμφάνιση του Conrad Veidt που ενέπνευσε τη δημιουργία του Joker

Το graphic novel(που αρχικά προοριζόταν για annual)έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές μέσα στα χρόνια,τόσο το 2006 στην έκδοση  DC Universe: The Stories of Alan Moore,όσο και σε Deluxe edition(ξαναχρωματισμένη από τον Bolland αυτή τη φορά)το 2008.Το 2018 κυκλοφόρησε και η επετειακή έκδοση για τα 30 χρόνια του.Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Anubis(Το φονικό αστείο-σε μετάφραση Ηλία Τσιάρα)το 2009.

To αμφιλεγόμενο τέλος της ιστορίας...

Έχοντας κερδίσει το Eisner Award για το καλύτερο Graphic Novel Album το 1989,και έχοντας εμφανιστεί στη λίστα των New York Times Best seller το Killing Joke αποτελεί τo καλύτερο origin του Joker(αν είναι το αληθινό φυσικά τον προδίδει η...μνήμη του).Και αναμφισβήτητα τη καλύτερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον πρίγκηπα του εγκλήματος.Aν για εμένα προσωπικά το Dark Knight Returns αποτελεί τη definitive ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον Bat Man,το The Killing Joke είναι η αντίστοιχη για τον Joker...Και ας μιλάνε κάποιοι για άκρατη βία που κυριαρχεί εξ'ίσου και στις δύο...

Κλασικό και αθάνατο δε γίνεται να λείπει από τη συλλογή σας.Αν έπρεπε να διαβάσετε μόνο μία ιστορία του Joker,το Killing Joke θα είναι η πρώτη επιλογή σας.

Joker : Killer Smile #1 από Jeff Lemire & Andrea Sorrentino

Joker:Killer Smile

"Some people will always want to ruin what is beautiful..." - Joker

Επιτέλους με λίγη καθυστέρηση είναι η αλήθεια έφτασε στα χέρια μου και το πολυαναμενόμενο Joker : Killer Smile ακόμα μία κυκλοφορία του "ενήλικου" και out of continuity Black Label της DC.H αλήθεια είναι ότι με εξαίρεση το Superman Year One του Frank Miller&John Romita jr. και το πρόσφατο The Question(πάλι του Lemire με σχεδιαστές τους Denys Cowan και Bill Sienkiewicz)οι υπόλοιπες κυκλοφορίες του imprint(υπάρχουν και οι monthly σειρές τόσο του Sandman universe όσο και του Hill House) αφορούν κυρίως τον Bat Man και το universe του(White Knight,Damned,Last Knight on Earth,Harleen κ.α.).Από τη μία ο Bat Man είναι πάντα το καλό χαρτί της εταιρείας,από την άλλη η επιτυχία της ταινίας του Joker με πρωταγωνιστή τον Joaquin Phoenix,που έσπασε ταμεία όπου και αν προβλήθηκε,οδηγούν τη DC στο να βγάζει ακόμα περισσότερες ιστορίες με τον πρίγκηπα του εγκλήματος,που μοιάζει να ζει τη χρυσή εποχή του(μετά τα 40's)τόσο στη μεγάλη οθόνη,όσο και στα κόμικς.

Και ενώ περιμένουμε ακόμα μία πολυαναμενόμενη κυκλοφορία στο ίδιο imprint,το The Three Jokers(των Geof Johns,Jason Fabok&Brad Anderson)το οποίο μοιάζει να έχει χάσει λίγο το δρόμο για τα stands και κομιξάδικα,και προηγήθηκε το Joker:Year of the Villain one shot(των Carpenter,Burch&Tan που σας παρουσίασα εδώ)το dynamic duo των Lemire&Sorrentino που μας έχει χαρίσει υπέροχες δουλειές(Gideon Falls,Green Arrow,Old Man Logan)μας καλούν σε ένα ταξίδι στα εσώψυχα του παρανοϊκού κλόουν,το οποίο δεν έχει εισιτήριο μετ'επιστροφής...

O πρωταγωνιστής της σειράς δεν είναι ακριβώς ο Joker,από όπου εκείνη παίρνει το όνομα της,αλλά ο doctor Ben Arnell,ο οποίος έχει αναλάβει όχι μόνο τη ψυχανάλυση του πρίγκηπα του εγκλήματος,αλλά το φιλόδοξο σχέδιο του να τον γιατρέψει τελείως από τη τρέλα του όσο αυτό είναι εφικτό...Αρκετά μεγαλεπήβολο σχέδιο αν σκεφτεί κανείς ότι και άλλοι πριν από εκείνον είχαν σκεφτεί το ίδιο με πολύ οδυνηρές συνέπειες για αυτούς(λέγε με Harley Quinn).

Kαι ίσως αυτή η τραγική ιστορία της Harley,είναι που δίνει την έμπνευση στους δύο δημιουργούς να αρχίσουν τη δική τους,και να τονίσουν ότι ο πραγματικός τρόμος που προκαλεί ο Joker δεν είναι όταν σκοτώνει μόνο(ακόμα και σαδιστικά όπως στη περίπτωση του Jason Todd)αλλά στο πόσο επηρεάζει τους ανθρώπους εκείνους που έρχονται σε κοντινή επαφή μαζί του...Στο τρόπο με τον οποίο μπαίνει ο ίδιος μέσα στο μυαλό τους,πώς το διαφθείρει ολοκληρωτικά και σαν καρκινικό παράσιτο αρχίζει να το κατατρώει σιγά σιγά...Αν στο Joker:Year of the Villain είχαμε την εικόνα του Joker μέσα από τα μάτια του εξ' ίσου ψυχοπαθή συνεργάτη του(Jeremy)στο Killer Smile,o ίδιος ο ψυχίατρος του δεν είναι σίγουρος πια είναι ακριβώς αυτή η εικόνα,και μοιάζει να χάνεται και ο ίδιος μέσα στη παράνοια που χαρακτηρίζει τον ασθενή του...

Ο Ben Arnell φαινομενικά φαίνεται να τα έχει όλα.Ένα όμορφο σπίτι στα προάστια της Gotham,μία ζεστή οικογένεια που τον λατρεύει,μία υποσχόμενη καριέρα.Και όμως μέσα στο πλαίσιο των 2 εβδομάδων που έχει διορία να "γιατρέψει" τον Joker,θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση,και ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει μέσα και στον ίδιο...Και ότι ίσως η ψύχωση που βρίσκεται μέσα στον κλόουν,είναι μεταδοτική σε όλους όσους τον πλησιάζουν...

Όταν ο γιος του θα του ζητήσει να του διαβάσει το αγαπημένο του παραμύθι(το οποίο του έχει αγοράσει ο μπαμπάς),ο Arnell θα ανακαλύψει με έκπληξη ότι πρόκειται για μία σαδιστική ιστορία φόνων και μακελειού που διαπράττει ο mr.Smiles στο ευτυχισμένο χωριό(Happyville).H έκπληξη θα μετατραπεί σε τρόμο όμως όταν ακριβώς την ίδια ιστορία θα του διηγηθεί την άλλη μέρα ο ίδιος ο Joker...Kαι ο Ben θα αρχίσει σιγά σιγά να χάνει και την επαφή του με τη πραγματικότητα και να αμφισβητεί και ο ίδιος τι είναι αληθινό και τι όχι...

Αναφορές στον Rorschach των Watchmen και στο IT του King.

Ο Lemire πιστός στη γνωστή θεματολογία του(οικογένεια)μας χαρίζει αριστουργηματικά ένα τρομακτικό και άκρως ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ,που καταφέρνει να προκαλέσει ρίγη στον αναγνώστη όχι τόσο για αυτά που βλέπει,αλλά για εκείνα που ξέρει ότι θα ακολουθήσουν.Και η επιτυχία ενός θρίλερ αυτή είναι δηλαδή στο να μη σου δίνει έτοιμο τον τρόμο ή το φόβο(θα ήταν εύκολο ο συγγραφέας να εμμείνει στις δολοφονίες που έχει διαπράξει ο Joker)αλλά να υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης...Μία ατμόσφαιρα αγωνίας και τρόμου που "ποτίζει" τον αναγνώστη μέχρι τέλους και τον προετοιμάζει για αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν στα επόμενα 2 τεύχη...Επίσης ο Lemire βοηθά τον αναγνώστη να δει μέσα από τα διεστραμμένα μάτια του Joker(κάτι που μάλλον ο Arnell δε κατάφερε να κάνει για τον εαυτό του)...Θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη και όχι ψυχοπαθή δολοφόνο.Δημιουργεί όμορφους κόσμους,προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους αυτό που χρειάζονται,όχι αυτό που θέλουν.Και αυτό που χρειάζονται είναι το γέλιο.Αλλά δυστυχώς όπως παρατηρεί με κάποια πικρία ο Joker,"Μερικοί άνθρωποι πάντοτε θέλουν να καταστρέφουν ότι είναι όμορφο..."

Με εκπληκτική συγγραφική μαεστρία ο Lemire παρουσιάζει ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού,ανάμεσα στο γιατρό και τον "ασθενή" που μου θύμισε προσωπικά εκείνο που γίνονταν ανάμεσα στον δόκτωρα Lector και τη Clarice μέσα από τις σελίδες της Σιωπής των αμνών...Παράλληλα κάποιοι συσχετισμοί μέσα στην ιστορία σχετικά με παλαιότερα εγκλήματα του Joker(laughing fish από το Detective Comics #475 του 1978)δείχνουν ότι ο Lemire δεν ξεχνάει και τις "κωμικές" καταβολές του χαρακτήρα που τον χαρακτήριζαν τις προηγούμενες δεκαετίες και λόγο κώδικα δεοντολογίας είχαν "ευνουχίσει" κατά κάποιον τρόπο σε σχέση με τις πρώτες του εμφανίσεις στη δεκαετία του '40 και μέχρι την "ενηλικίωση" του στα μέσα της δεκαετίας του '80 τόσο με τα Killing Joke(Moore-Bolland)όσο και το Death in the family(Starlin-Aparo).Εaster eggs έχουμε αναφορές (πέρα από τον Pennywise του IT και το μπαλόνι)και για το Watchmen τόσο με τη ψυχανάλυση του Joker από τον Arnell(που θυμίζει εκείνη του Rorschach από τον dr.Malcom Long)και με εμφάνιση Rorschach(στον πίνακα του τοίχου στο σπίτι του Arnell όσο και στο όνειρο του)που δείχνουν τη βαθιά γνώση του συγγραφέα για το σύμπαν της εταιρείας.

Laughing Fish αναφορές.Όταν ο Joker είχε επιχειρηματικά σχέδια...

Σχεδιαστικά ο Sorrentino διατηρεί το πειραματικό του στυλ σχεδιάζοντας όμως με έναν ρεαλισμό που νομίζεις ότι βλέπεις φωτογραφία και όχι σκίτσο(κάτι παρόμοιο με το στυλ του Mazzucchelli την εποχή του Daredevil:Born Again).Δίνει μία πιο "ανθρώπινη" μορφή στο Joker(ακόμα και στα flashbacks),από εκείνη τη καρικατουρίστική που τον χαρακτήριζε από την εποχή του Jerry Robinson θα έλεγα με το μακρόστενο σαγόνι και τα μεγάλα δόντια(μέχρι τουλάχιστον εκείνης του Joker του Αzarello που επηρέασε και εκείνη του Ledger στην δική του perfomace)δίνοντας τροφή στον αναγνώστη να σκεφτεί ότι ο Joker μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς,ακόμα και ο ίδιος ο dr.Arnell.Αν και σε ορισμένα panel(στα κοντινά του προσώπου)ο σχεδιαστής μοιάζει να επαναλαμβάνεται παρ' όλα αυτά ο Sorrentino είναι ο κατάλληλος σχεδιαστής για να μεταφέρει στα panel όλη εκείνη τη τρομακτική ατμόσφαιρα που διακατέχει την ιστορία και χαρακτηρίζει τα κείμενα του Lemire.Όπως και στο Gideon Falls έτσι και εδώ οι δυο τους διαπρέπουν στο horror genre.Θα ήθελα να τους δω και σε δουλειά για Hill House στο μέλλον(όσο το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις τους).

Η πραγματική όμως έκπληξη σε όλο το κόμικ είναι τα χρώματα της Jordie Bellaire,που πραγματικά εδώ κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές της.Από τη μία τα "παγωμένα" χρώματα στο Arkham Asalym που συνδυάζονται απόλυτα με το λευκό στο πρόσωπο του Joker,έρχονται σε αντίθεση με τα ζεστές αποχρώσεις των χρωμάτων στη οικογενειακή θαλπωρή του σπιτιού του Arnell.Τα οποία γίνονται σκοτεινά,όταν ο δόκτορας αρχίζει να περνάει σιγά σιγά στο κόσμο της παράνοιας.Τα χρώματα της Bellaire συμπληρώνουν απόλυτα τα εξαίσια σχέδια του Sorrentino και όλα μαζί συμβάλλουν στο να αποδώσουν το κλίμα της ιστορίας όσο το δυνατόν με το καλύτερο τρόπο.

Variant cover από τον Andrew Kaare

Γενικά το Joker:Killer Smile δεν απογοητεύει ούτε στιγμή στις σελίδες του,και μας κάνει να διψάμε για τη συνέχεια της ιστορίας.Η επιστροφή των Lemire-Sorrentino στη DC μας δίνει ίσως το καλύτερο Black Label που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής(τουλάχιστον από αυτά σε μεγάλο format)και είμαι σίγουρος ότι θα αποτελέσει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ιστορίες που γράφτηκαν για τον Joker από την εποχή του Killing Jοke ή του Man who laughs.

Σπύρος Ανδριανός

Joker:Year of the Villain από John Carpenter,Anthony Burch&Philip Tan

Joker:Year of the Villain

"When your brain doesn't work,everything is harder.Thinking,talking,figuring out what's real..." 

- Jeremy(six of hearts)

Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι το 2019 είναι η χρονιά του Joker.Η απρόσμενη επιτυχία της ταινίας με πρωταγωνιστή τον Joaquin Phoenix που σπάει ταμεία σε όλο τον κόσμο,οδηγεί την DC στο να βγάλει μερικά πολύ καλά κόμικ που έχουν ως θέμα τους τι άλλο; Τον κλόουν πρίγκηπα του εγκλήματος.Και έναν από τους μεγαλύτερους villain όχι μόνο στη gallery of rogues της DC,αλλά και στην ιστορία της 9ης τέχνης γενικότερα.Έτσι μαζί με το επερχόμενο Joker:Killer Smile των Lemire&Sorrentino,και σε συνδυασμό με ένα από τα τελευταία events της εταιρείας το Year of the Villain(που σας είχα παρουσιάσει εδώ)η DC βγάζει ένα one shot και για τον Joker(έχουν προηγηθεί παρόμοια σχεδόν για όλους τους πρωτοκλασάτους villain της)με μία ιστορία γραμμένη από τον μαιτρ του τρόμου και του suspense John Carpenter(Halloween,The Thing,Christine)που εδώ δοκιμάζει για πρώτη φορά το ρόλο σεναριογράφου σε κόμικ,με βοήθεια από τον Anthony Burch(Bordelands video games).Στο σχέδιο έχουμε τον Philip Tan(Spawn,Uncanny X-MEN).

Το κόμικ ανήκει στο year of the villain event,αλλά αναφέρεται επίσης και σε ένα άλλο story arc,που αυτή τη στιγμή "τρέχει" στον τίτλο Bat Man του Tom King και ονομάζεται City of Bane.Σύμφωνα με το οποίο ο Bane έχοντας βγάλει από τη μέση τον Bat Man,έχει πάρει την εξουσία της Gotham City στα χέρια του,έχοντας δώσει το δικαίωμα για την τήρηση του νόμου σε γνωστούς villains του σκοτεινού ιππότη,οδηγώντας έτσι τη πόλη στο χάος και την αναρχία.Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα ο Joker για μία ακόμα φορά δραπετεύει από το Arkham,αυτή τη φορά όμως έχοντας μαζί του σαν σύντροφο-ακόλουθο και έναν νεαρό ψυχοπαθή τον Jeremy,ο οποίος είναι γνωστός στη συμμορία του κλόουν σαν six of hearts(ή όπως τον αποκαλεί ο Joker "of").

Θα περίμενε κανείς ότι ο οδηγός μας σε αυτή την αφήγηση θα ήταν ο Joker(άλλωστε το δικό του όνομα υπάρχει στον τίτλο έτσι δεν είναι;;)Ξεναγός μας όμως σε αυτό το οδοιπορικό της τρέλας και της παράνοιας είναι ο ίδιος ο Jeremy.Έχοντας ζήσει από πολύ μικρή ηλικία τη βία στο πετσί του,και αργότερα την απόρριψη της ίδιας της κοινωνίας επειδή ήταν πνευματικά "άρρωστος"νιώθει από την αρχή που γνωρίζει τον Jοker και εντάσσεται στη συμμορία του,ότι έχει βρει τη πατρική φιγούρα που δεν είχε.Ότι έχει βρει μία "αδελφή ψυχή",κάποιον που είναι το ίδιο τρελός με εκείνον και τον καταλαβαίνει και τον δέχεται όπως είναι.Κάποιον που μπορεί να τον προστατεύει από μία κοινωνία που τον θεωρούσε παρία...

Ο Joker πατώντας πάνω σε αυτή την εξάρτηση του Jeremy,αρχίζει να παρουσιάζει απειλές από εκεί που δεν υπάρχουν...Από το να σκοτώσει εν ψυχρό έναν αθώο πολίτη με το σκύλο του(με τη δικαιολογία ότι κρατούσαν-που φυσικά δεν υφίστατο-όπλα)μέχρι να "ανοίξει" πόλεμο με την Enchantress(Suicide Squad)που θα οδηγήσει στο θάνατο άλλων μελών της συμμορίας του,ανθρώπων τους οποίους ο Jeremy γνώριζε και συμπαθούσε...Και φυσικά η μοναδική απειλή στη ζωή του Jeremy είναι ο ίδιος ο Joker,του οποίου τις πράξεις και τα μοτίβα πλέον αρχίζει και αμφιβάλλει...

Ο Jeremy με τρόμο συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος είναι τρελός αλλά όχι κακός άνθρωπος,ενώ αντίθετα ο Joker δεν είναι καθόλου τρελός,απλά κακός!!Και αποφασίζει να ξεφύγει από εκείνον,προσπαθώντας να ξαναβρεί το μοναδικό άνθρωπο που πραγματικά προσπαθούσε να τον προστατέψει από τους εσωτερικούς του δαίμονες..Τη μητέρα του!!Μονάχα που ο Joker την έχει επισκεφτεί πριν από εκείνον...Και περιμένει τον "άσωτο υιό" να επιστρέψει...

Σε συνέντευξη του ο Anthony Burch που συνυπογράφει το σενάριο της ιστορίας,αποκάλυψε ότι ήθελε να παρουσιάσει τον Joker όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Grant Morrison στο κλασικό πλέον Arkham Aylum.Δηλαδή στο να δείξει ότι ο Joker στη πραγματικότητα δεν είναι τρελός,αλλά ένας κακός και βίαιος άνθρωπος που του αρέσει να κάνει τους άλλους να υποφέρουν.Καμία σχέση με ανθρώπους όπως ο Jeremy,που εξαιτίας της πνευματικής τους κατάστασης γίνονται απόβλητοι μιας κατά τα άλλα "τέλειας" κοινωνίας όπως θα θέλαμε να την αποκαλούμε...

Homage στο Death in the Family.Το ίδιο βίαιο και σοκαριστικό.

Και το κόμικ αυτό καταφέρνει να δείξει αυτή τη διαφορά μεταξύ κάποιου πραγματικά πνευματικά άρρωστου,και ενός βίαιου ανθρώπου που εξαιτίας της βιαιότητας του χαρακτήρα του και της κακής συμπεριφοράς του βαπτίζεται και εκείνος "τρελός" ή έστω πιο ευγενικά πνευματικά ασταθής...Δε γίνεται να βάζουμε τους πάντες στο ίδιο σακί,να τους τοποθετούμε στην ίδια κατηγορία...Ο Jeremy είναι ένας πνευματικά άρρωστος άνθρωπος που όμως δεν έβλαψε ποτέ κανέναν παρά τον ίδιο του τον εαυτό.Ο Joker είναι από μόνος του μια κατηγορία,αλλά σίγουρα δεν είναι τρελός.Έχει πλήρη γνώση των πράξεων του,απλά με έναν δικό του "σαδιστικό" τρόπο απλά προσπαθεί να σπάσει λίγη πλάκα,κάνοντας κακό στους άλλους...Το πιο τρομακτικό στην ιστορία στοιχείο δεν είναι η βιαιότητα του Joker(ειδικά στο τέλος που κοπανά τον Jeremy με έναν λοστό/homage στη σκηνή θανάτου του Jason Todd από το Death in the Family των Starlin-Aparo)αλλά το γεγονός ότι μπορεί να εκμεταλλεύεται για δική του τέρψη έναν πνευματικά άρρωστο άνθρωπο,και να παρουσιάζει τον εαυτό του σαν σωτήρα του,σαν κάποιον που μόνο αυτός τον καταλαβαίνει...Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο τρομακτικό στοιχείο σε όλη την ιστορία,περισσότερο από τη βία και τους φόνους,περισσότερο και από το βλέμμα του Joker που με τόση πειστικότητα και αληθοφάνεια αποδίδει το σχεδιαστικό ταλέντο του Φιλιππινέζου penciler Philip Tan.

O οποίος εδώ κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του.Αποδίδοντας περισσότερο τη "κτηνώδη" και βίαιη πλευρά του,καθώς και το χάος μαζί με την αναρχία που αυτές φέρνουν, έτσι όπως την βλέπουν τα μάτια του Jeremy.Με μεγάλα εντυπωσιακά panels που το περίγραμμα τους σχηματίζει τις λέξεις hahaha(το σατανικό γέλιο του πρίγκηπα του εγκλήματος).Κατορθώνει να συντηρεί καθ'ολη τη διάρκεια της ανάγνωσης μία άβολη και χαοτική  ατμόσφαιρα φόβου και ανησυχίας στον αναγνώστη.Νομίζω ότι πρόκειται για μία πολύ καλή επιλογή artist για να αποδώσει όλη αυτή την παράνοια που επικρατεί στον ψυχικό κόσμο του Jeremy,έτσι όπως τον έχει όμως κτίσει η συναναστροφή του με τον Joker...

Το Joker:Year of the Villain είναι ένα πολύ καλό one shot.Μία καλογραμμένη,καταθλιπτική ιστορία που θίγει θέματα όπως η βία,ο κοινωνικός αποκλεισμός,η εξάρτηση και ο εσφαλμένος ψυχολογικός χειρισμός .Σίγουρα δεν μπορείς να την τοποθετήσεις δίπλα από αριστουργήματα όπως το Killing Joke των Moore-Bolland ή το the Man Who Laughs των Brubaker-Mahnke,αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα πολύ καλό κόμικ το οποίο παράλληλα θα προβληματίσει τον αναγνώστη και θα δώσει άφθονη τροφή για σκέψη.Επίσης θα ήθελα σύντομα να ξαναδιαβάσω και άλλη ιστορία του πολυπράγμονα Carpenter που δείχνει ότι εκτός από τις ταινίες και τη μουσική μπορεί να διαπρέψει επίσης και στο χώρο της 9ης τέχνης(και άργησε θα έλεγα αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ).Δεν ανήκει ακριβώς στο Year of the Villain(αφού ο Joker δεν δέχεται κανένα "upgrade gift" από τον Luthor)αλλά αυτό φυσικά δεν το εμποδίζει από το να είναι ένα αξιόλογο και αξιοπρεπέστατο one shot.

Σπύρος Ανδριανός