Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Gideon Falls των Jeff Lemire, Andrea Sorrentino&Dave Stewart

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός


Υπάρχουν δημιουργοί που συνεργάζονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν κάποια ιστορία κόμικ απλά και μόνο γιατί έτσι τους ζητήθηκε από την εταιρεία τους,και υπάρχουν και οι δημιουργοί που ουσιαστικά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και δουλεύουν σαν μία αυτόνομη δύναμη.Παραδείγματα στο παρελθόν πολλά.Stan Lee-Jack Kirby,Chris Claremont-John Byrne,Dough Moench-Paul Gulacy,Wendy&Richard Pini και το πιο πρόσφατο δημιουργικό ντουέτο των Jeff Lemire και Andrea Sorrentino,που μας έδωσαν εκπληκτικές δουλειές στα Old Man Logan,Green Arrow και το Joker:Killer Smile για το νέο Black Label imprint της DC.




Η πρώτη τους κοινή δουλειά για την Image,είναι το μη υπερηρωικό,εκπληκτικό κόμικ μυστηρίου και τρόμου το Gideon Falls.Ίσως ένα από τα καλύτερα indie που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Image αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.Η ιστορία ακολουθεί δύο ξεχωριστά άτομα σε δύο διαφορετικά περιβάλλοντα.Έναν ιερέα τον Wilfred Quinn,με ένοχο παρελθόν που καταλήγει στη μυστήρια πόλη του Gideon Falls μετά το θάνατο του προηγούμενου ιερέα κάτω από μυστηριώδης συνθήκες ,και του Norton Sinclair,έναν τύπο με μυστήριο παρελθόν και με εμμονή στο να ψάχνει στα σκουπίδια,τα κομμάτια αυτού που θεωρεί έναν μαύρο αχυρώνα..




Τον οποίο όμως μαύρο αχυρώνα βλέπουν και οι δύο σε οράματα,καθώς φαίνεται,ότι αυτό το μυστηριώδες και σατανικό κτίριο εμφανίζεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και πολλές δεκαετίες στη πόλη του Gideon Falls... Οι εξαφανίσεις, οι δολοφονίες, το κακό, όλα φαίνεται να συνδέονται με αυτόν, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 1700. Ο Μαύρος αχυρώνας όμως είναι κάτι παραπάνω από οράματα και θα στοιχειώσει(αλλά και συνδέσει)τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών μας και όχι μόνο.





Ο αναγνώστης έχει την εντύπωση από την αρχή της ιστορίας ότι τόσο ο Wilfred όσο και ο Norton ζούνε σε διαφορετικά περιβάλλοντα(ο ένας σε πόλη αγροτικής περιοχής,ο άλλος σε μεγαλούπολη)που ωστόσο μοιράζονται το ίδιο όμως όνομα Gideon Falls...Δύο ιστορίες που φαινομενικά μοιάζουν να είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ τους,και όμως κεντρίζουν αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη,ο οποίος γνωρίζει ότι τελικά συνδέονται μεταξύ τους,αλλά αδημονεί τεύχος με τεύχος να ανακαλύψει πώς στην ευχή γίνεται αυτό...Τελικά πόσες πόλεις υπάρχουν με αυτό το όνομα και πώς όλες μαζί συνδέονται με την εμφάνιση του Μαύρου αχυρώνα;;




Ο Jeff Lemire δεν είναι πρωτάρης φυσικά στις παράξενες ιστορίες,αλλά το Gideon Falls θεωρώ ότι είναι η πιο μυστήρια και πιο προσωπική/εσωτερική από όλες όσες δικές του έχω διαβάσει.Μπορεί να επαναλαμβάνει στοιχεία από τη παλαιότερη δουλειά του για τη Vertigo,το Trillium( με τους παράλληλους κόσμους / ιστορίες)αλλά αυτό είναι κάτι το φυσικό αφού το σενάριο και ο κόσμος του Gideon Falls,υπήρχαν στο μυαλό του από πολύ παλιά.Από τότε που ήταν 20 χρόνων και σπούδαζε σε σχολή κινηματογράφου στο Toronto το 1996.




Tότε ήταν που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστή τον Norton Sinclair,έναν εμμονικό ρακοσυλλέκτη που έψαχνε στα σκουπίδια για τις ενδείξεις μίας συνωμοσίας που μόνο εκείνος φαίνεται να είχε αντιληφθεί...Αργότερα όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1999,δημιούργησε και το πρώτο του κόμικ πάλι με πρωταγωνιστή τον Norton.με τίτλο Ashtray που έβγαλε δύο τεύχη.Θεωρώντας τότε ότι δεν ήταν έτοιμος να αφηγηθεί την ιστορία του,το άφησε στην άκρη.Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα,έχοντας βρει το κατάλληλο συνεργάτη στο πρόσωπο του Andrea Sorentino,και έχοντας κάποιες καινούργιες ιδέες(Μαύρος Αχυρώνας,η εμφάνιση ενός ιερέα)αποφάσισε,και ενώ είχε συμφωνήσει με το συνεργάτη του να δημιουργήσουν ένα copyright owned κόμικ,να δώσει στην ιστορία άλλη μία ευκαιρία.Συνδύασε λοιπόν τα παλιά στοιχεία(Norton,συνωμοσία)με τις νέες του ιδέες(ο ιερέας,ο Μαύρος αχυρώνας)μεταξύ τους και εκεί η ιστορία άρχισε να παίρνει ξανά σάρκα και οστά...Το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από μαγευτικό...




Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ γεμάτο σκοτεινό,ψυχολογικό μυστήριο και ανατριχιαστικό,εσωτερικό τρόμο.Όχι όμως τον εύκολο,σοκαριστικό gore τρόμο,τη "σπλατεριά" να το πω έτσι...Έιναι ένα ψυχολογικό,υπαρξιακό και σκοτεινό υπερφυσικό θρίλερ όπου η ατμόσφαιρα του εσωτερικού τρόμου διακατέχει την ατμόσφαιρα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του....Ο τρόμος δεν παρουσιάζεται πάντα φόρα παρτίδα μπροστά σου,ώστε να ουρλιάξεις ή να σου κόψει την ανάσα...Αλλά υποβόσκει "Λαβκραφτικά" γύρω στην ατμόσφαιρα,κάθε στιγμή,σε κάθε panel...




Παράλληλα o Lemire δημιουργεί μέσα σε όλο αυτό το μυστηριώδες περιβάλλον,το οποίο στοιχειώνεται από ένα υπερφυσικό κακό,πιστευτούς χαρακτήρες για τους οποίους ο αναγνώστης νοιάζεται για τη τύχη τους και αισθάνεται και πολύ οικείους σε αυτόν.Χτίζει τόσο τον τρόμο και το μυστήριο,όσο και τον κόσμο του Gideon Falls που τα περιβάλλει,σιγά σιγά,σταθερά,σαν να τοποθετεί τα κομμάτια ενός πάζλ,με τις ανατροπές και τις διαφορετικές εξηγήσεις να αυξάνουν όσο περισσότερο γίνεται την αγωνία και το ενδιαφέρον του αναγνώστη που τεύχος με τεύχος κορυφώνονται όλο και περισσότερο....




Το Gideon Falls είναι ένα ερωτικό γράμμα του Lemire,πάνω σε ότι έχει αγαπήσει ο δημιουργός σε όλη του τη ζωή..Στη σειρά Twin Peaks του David Lynch,στη ταινία Pi(π) του  Darren Aronofsky,το τραγούδι του Tom Waits “What’s He Building in There?” (από το δίσκο του 1999 Mule Variations),στο κόμικ Bat Man : Gothic των Morrison&Janson,και το βιβλίο Τhe Bishop's Man  Linden MacIntyre...Περιέχει όμως και στοιχεία από σειρές όπως το Stranger Things και Channel Zero,και τα βιβλία του Stephen King, Black Tower(Μαύρος Πύργος).





Η ιστορία του Lemire είναι γλυκιά και μυστηριώδης και προσθέτει μια ανατριχιαστική φωνή στο πειραματικό και εξαιρετικό σχέδιο του Andrea Sorrentino,που στο συγκεκριμένο κόμικ κάνει τη καλύτερη δουλειά του μέχρι στιγμής...Αριστουργηματικό εικαστικό στήσιμο και παιχνίδι με τα panels και τα layouts που σφίζουν από φρενίτιδα,που μου θύμισε τις εποχές του Jin Steranko ειδικά στο Nick Fury,γεμάτα σουρεαλισμό και σχεδιαστική δύναμη που μαγνητίζει τα μάτια του αναγνώστη,και τον κάνει να παρατηρεί τις εικόνες(ειδικά τα splash page)αρκετή ώρα και μάλιστα να ανακαλύπτει καινούργια πράγματα κάθε φορά που τα ξανακοιτάει.Ο Sorrentino εκμεταλεύεται κάθε δυνατότητα του μέσου όχι μόνο για να ξεδιπλώσει το μεγάλο ταλέντο του,αλλά και για να αποδώσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο τη σκοτεινή,απειλητική και επιβλητική ατμόσφαιρα που περιγράφει στα κείμενα του ο Lemire.Υπέροχη δουλειά στα χρώματα και από τον Dave Stewart με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο,τονίζει αρμονικά τα σχέδια του Sorrentino.




Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν κυκλοφορήσει 21 τεύχη της σειράς(μέχρι το #16 τα 3 trades) η οποία το 2019 κέρδισε και το βραβείο Eisner καλύτερης νέας σειράς και σίγουρα έχει ακόμα πολλά να μας πει και να μας καταπλήξει.Αν συνεχίσει να είναι τόσο διαολεμένα καλό(και δεν μας τα χαλάσει στο τέλος),το Gideon Falls θα μπει μέσα στη λίστα με τα αριστουργήματα της 9ης τέχνης και θα αποτελέσει κόμικ-σταθμό στην ιστορία της.

Τρίτη 14 Απριλίου 2020

BAT MAN: The Killing Joke των Alan Moore,Brian Bolland&John Higgins

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

“All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy. That's how far the world is from where I am. Just one bad day.” - Joker



ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ

O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Δημιούργημα των Bob Kane,James Robinson και Bill Finger(Ο Finger εμπνεύστηκε από τον ηθοποιό Conrad Veidt και τον παραμορφωμένο χαρακτήρα του Gwynplaine στην ταινία του 1928 The Man Who Laughs),ο πρίγκηπας του εγκλήματος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940,και αρχικός σχεδιασμός των δημιουργών,ήταν να αποτελέσει έναν αντίπαλο του νυχτερίδα για μία μόνο ιστορία,μέχρι να βρουν κάποιον άλλο αντίπαλο στην επόμενη...Μάλιστα σε εκείνη τη πρώτη εμφάνιση ο Joker βρίσκει το τέλος του...Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες,ο χαρακτήρας του Joker αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής που σε λίγα τεύχη ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε...αρκετές φορές στα επόμενα,χαρίζοντας αξέχαστες αναμετρήσεις με τον Bat Man τις επόμενες δεκαετίες..




Το origin του χαρακτήρα παρέμενε αρκετά ασαφές μέσα στις δεκαετίες.Κάποιες σκόρπιες πληροφορίες εδώ και εκεί,οι περισσότερες λεπτομέρειες άλλαζαν ανάλογα με το δημιουργικό Team,και γενικά ο Joker παρέμενε πάντα εκτός από ιδιαίτερα επικίνδυνος και ένα μεγάλο μυστήριο στα μάτια των αναγνωστών.Το 1989 δύο μεγάλοι δημιουργοί οι Alan Moore και Brian Bolland συνεργάστηκαν για να ρίξουν λίγο περισσότερο φως τόσο στο origin του χαρακτήρα,αλλά ακόμα περισσότερο στη παρανοική και μπερδεμένη ψυχοσύνθεση του Joker.Το άρτιο σεναριακά και σχεδιαστικά αποτέλεσμα ήταν το The Killing Joke,που θεωρείται μία από τις πιο (αν όχι η πιο) αριστουργηματικές ιστορίες τόσο του Joker όσο και του Bat Man.Και ανήκει στο κανονικό continuity της DC μέχρι και σήμερα,μετά τα απανωτά reboots(new52,Rebirth)της εταιρείας.



To Detective #168 που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης 


Οι δύο δημιουργοί άντλησαν την έμπνευση τους από διάφορες πηγές.Ο Moore χρησιμοποίησε στοιχεία από το Detective Comics # 168(Φεβρουάριος 1951) και την ιστορία "The Man Behind The Red Hood" των Finger,Schwartz&Mortimer στην οποία μαθαίναμε ότι πριν ο Joker γίνει αυτός που γνωρίζουμε,ήταν ένας μικροκακοποιός με την ονομασία Red Hood.Ο δε Bolland(που στη συγκεκριμένη ιστορία κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του) εμπνεύστηκε και αυτός από τη ταινία The Man Who Laughs(από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Victor Hugo)και την εμφάνιση του Veidt,καθώς και τη ψιλόλιγνη εμφάνιση και το χαμόγελο ενός άλλου villain,αυτού του Judge Death στη σειρά Judge Dredd.Ο Μoore όμως σκέφτηκε να προσδώσει και μια τραγικότητα στο origin του Joker,η οποία δεν υπήρχε στη κλασική εκείνη ιστορία του Finger.



Σύμφωνα λοιπόν με το "νέο" origin ο Joker ήταν κάποτε ένας οικογενειάρχης,παντρεμένος με μία γυναίκα που λάτρευε,και η οποία περίμενε το παιδί τους.Ο ίδιος προσπαθούσε να πετύχει σαν κωμικός(αφήνοντας τη δουλειά χημικού που είχε) χωρίς όμως αποτέλεσμα..Χωρίς χρήματα,με έγκυο γυναίκα,και τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν,αποφάσισε με βαριά καρδιά να συμμετάσχει σε μία ληστεία στο χημικό εργαστήριο όπου δούλευε,παίρνοντας τη ψεύτικη περσόνα του Red Hood.Λίγο πριν τη ληστεία,μαθαίνει ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.Πρώτο χτύπημα...Επεμβαίνει ο Bat Man για να εμποδίσει τη ληστεία,ο Red Hood στη προσπάθεια του να ξεφύγει πέφτει μέσα στα χημικά.Δεύτερο χτύπημα..Όταν αργότερα βλέπει πως κατάντησε το πρόσωπο του(ολόασπρο,με πράσινα μαλλιά και κατακόκκινα-σαν βαμμένου κλόουν-χείλια)εκεί είναι που κάτι θα σπάσει ανεπανόρθωτα μέσα του..Welcome to the other side...Joker!!




Η ιστορία θα μεταφερθεί στο σήμερα όπου ο Bat Man θα επισκεφτεί το άσυλο του Arkham,για να συναντήσει τον Joker και να του πει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στη διαμάχη τους,γιατί κάποτε θα οδηγήσει στο απρόσμενο τέλος και των δυό τους....Μονάχα που ο Joker έχει γίνει ήδη..Λούης!!Και όχι μόνο αυτό...Σχεδιάζει και τη μεγάλη του εκδίκηση στον επιθεωρητή Gordon,τον οποίο απαγάγει και τον υποβάλλει σε κάθε λογής σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια....Ένα από αυτά είναι να βλέπει σε μεγένθυση τις φωτογραφίες της κόρης του,Barbara(Bat Girl τότε)την οποία ο Joker πυροβόλησε εξ'επαφής,αφήνοντάς την παράλυτη,να σφαδάζει από τους πόνους...Ο Βat Man δε μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του,μέχρι που θα του στείλει πρόσκληση ο ίδιος ο Joker να συναντηθούν...Εκεί στο Λούνα Πάρκ που κρατάει όμηρο τον Gordon...


Ο Μπάτμαν μπαίνει στο λούνα παρκ και αποφεύγει τις παγίδες του Τζόκερ, ενώ ο Τζόκερ προσπαθεί να πείσει τον εχθρό του ότι η ζωή και ο κόσμος είναι "ένα μαύρο, απαίσιο αστείο" που δεν αξίζει να παλέυουμε για αυτόν,και ότι χρειάζεται μόνο μια "κακή μέρα" για να οδηγήσει έναν απλό άνθρωπο στη τρέλα....

Τόσο ο Bat Man όσο και ο Joker είναι τα δημιουργήματα μιας τέτοιας κακιά μέρας,μιας τραγωδίας που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα,αλλά τους οδήγησε σε διαφορετικούς-φαινομενικά-δρόμους.Ο ένας έγινε εκδικητής της νύχτας,πολέμιος του εγκλήματος,ο άλλος απλά ένας παρανοικός δολοφόνος..Ουσιαστικά ο Moore προσπαθεί να δείξει ότι ο Bat Man και ο Joker είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος..Ή μήπως οι καθρεφτισμένες εικόνες ο ένας του άλλου;;





Μήπως η "κακιά" εκείνη μέρα ήταν η αιτία και όχι η αφορμή για να βγάλουν και οι δυο τους από μέσα τους τη παράνοια που κρυβόταν μέσα τους;;Το εκπληκτικό διφορούμενο τέλος του κόμικ ακόμα και σήμερα παραμένει κλασικό,και αποτελεί θέμα για debate μεταξύ των αναγνωστών και fan σε ολόκληρο τον κόσμο..O Bat Man γελάει με το αστείο του Joker(εξ'ου και ο τίτλος The Killing Joke αναφερόμενο τόσο στο αστείο,όσο και στην κατάληξη),μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνοντας ότι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος,σπάει το λαιμό του Joker,τερματίζοντας την ύπαρξή του τη στιγμή που πλησιάζουν τα περιπολικά...Ή μήπως ο Bat Man και ο Joker που αγωνίζονται εδώ και χρόνια, τερματίζουν όλες τις διαμάχες τους κάνοντας ένα καλό γέλιο για όλα αυτά....Mήπως και ο Bat Man είναι εξ'ίσου παρανοικός με τον Joker,απλά βλέπει το κόσμο με διαφορετική αντίληψη;;




"Sometimes I remember it one way, sometimes another ... If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!" - Joker


Άτυπος αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Joker,που μέσα από τις αναμνήσεις του βλέπουμε το παρελθόν του αν όμως είναι ακριβώς αυτό..Άλλωστε ο ίδιος παραδέχεται κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία ότι "Μερικές φορές το θυμάμαι με έναν τρόπο, μερικές φορές άλλο...." τονίζοντας έτσι τη πλήρη σύγχυση που κυριαρχεί μέσα στην παρανοική ψυχοσύνθεση του...Μαθήματα σεναρίου από τον Alan Moore που όσο περίεργος είναι σαν άνθρωπος,άλλο τόσο σπουδαίος σεναριογράφος είναι,πολλές φορές με έμφαση στο φανταστικό αλλά σίγουρα,με έναν σκληρό ρεαλισμό που ίσως σε κάποιους να θεωρηθεί ιδιαίτερα ωμός...Το κόμικ επικρίθηκε και από φεμινιστικές οργανώσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα του(ειδικά στη περίπτωση της Barbara Gordon και τον τρόπο που τη πλήγωσε ο Joker-κάποιοι φτάνουν στο σημείο να υπονοούν ίσως και βιασμό)από δημιουργούς και συγγραφείς όπως Gail Simone,Sharon Packer,ακόμα και από τον ίδιο τον Alan Moore κάποια χρόνια αργότερα που δήλωσε ότι δεν τη θεωρεί καλή ιστορία(αλλά έτσι και αλλιώς το ίδιο λέει για σχεδόν όλες του τις δημιουργίες αργότερα)και ότι δεν βγήκε όπως εκείνος ίσως ήθελε...




Το ίδιο όμως παράπονο έχει και ο ίδιος ο Bolland τόσο για το τέλος της ιστορίας,όσο και για το γεγονός ότι δεν έκανε εκείνος το χρώμα(το έκανε ο John Higgins)και δεν του άρεσε το αποτέλεσμα,ειδικά στις past sequences/παρελθόν του Joker..Ίσως το Killing Joke να είναι βίαιο,σκληρό και ενίοτε σαδιστικό(ειδικά στη περίπτωση των Gordon)αλλά για εμένα αυτό είναι που το κάνει και τόσο αληθινό,μέσα στη βιαιότητα και σκληράδα του. Έιναι σαν να μη βλέπεις ταινίες σαν το Platoon γιατί δείχνουν με ωμό τρόπο τη σφαγή στο Βιετνάμ και για τις δύο πλευρές...


Δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό ή τίποτε άλλο,και στην ελεύθερη δημιουργία,καλύτερα να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος...Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή,αλλά την εποχή εκείνη τα κόμικ-αν και ακόμα δεν είχαν ξεφύγει απόλυτα από τον κώδικα δεοντολογίας-έκαναν σταθερά βήματα προς την ενηλικίωση.Ο Bat Man ήδη έχοντας περάσει στη σκοτεινή εποχή του από τα μέσα της δεκαετίας του '70,με ιστορίες όπως το Dark Knight Returns,Yaer One και Killing Joke έδειχνε πλέον ότι δεν είναι κόμικ για παιδιά στο στυλ του show με τον Adam West στα ψυχεδελικά sixties...Τo Killing Joke του Moore μαζί με το a Death in the Family των Starlin&Aparo(με τον Joker να σκοτώνει το δεύτερο Robin/Jason Todd ύστερα από δημοψήφισμα στους αναγνώστες)ήταν επίσης και τα κόμικ εκείνα που ενηλικίωσαν τον Joker,που από την εποχή του κώδικα τη δεκαετία του '50,είχε καταντήσει απλά ένας γελοτοποιός όπως ήταν και το παρουσιαστικό του...


Η εμφάνιση του Conrad Veidt που ενέπνευσε τη δημιουργία του Joker


Το graphic novel(που αρχικά προοριζόταν για annual)έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές μέσα στα χρόνια,τόσο το 2006 στην έκδοση  DC Universe: The Stories of Alan Moore,όσο και σε Deluxe edition(ξαναχρωματισμένη από τον Bolland αυτή τη φορά)το 2008.Το 2018 κυκλοφόρησε και η επετειακή έκδοση για τα 30 χρόνια του.Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Anubis(Το φονικό αστείο-σε μετάφραση Ηλία Τσιάρα)το 2009.


To αμφιλεγόμενο τέλος της ιστορίας...

Έχοντας κερδίσει το Eisner Award για το καλύτερο Graphic Novel Album το 1989,και έχοντας εμφανιστεί στη λίστα των New York Times Best seller το Killing Joke αποτελεί τo καλύτερο origin του Joker(αν είναι το αληθινό φυσικά τον προδίδει η...μνήμη του).Και αναμφισβήτητα τη καλύτερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον πρίγκηπα του εγκλήματος.Aν για εμένα προσωπικά το Dark Knight Returns αποτελεί τη definitive ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον Bat Man,το The Killing Joke είναι η αντίστοιχη για τον Joker...Και ας μιλάνε κάποιοι για άκρατη βία που κυριαρχεί εξ'ίσου και στις δύο...

Κλασικό και αθάνατο δε γίνεται να λείπει από τη συλλογή σας.Αν έπρεπε να διαβάσετε μόνο μία ιστορία του Joker,το Killing Joke θα είναι η πρώτη επιλογή σας.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2020

Tales of Suspense(1995) από James Robinson και Colin McNeil

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

"But I am Tony Stark..And if I can't outfight something..I can always outthink it!! " - Iron Man



To Tales of Suspense ήταν μία κόμικ σειρά ανθολογίας κυρίως ιστοριών επιστημονικής φαντασίας,που κυκλοφόρησε το Γενάρη του 1959.
Το πρώτο τεύχος του ToS με cover από Don Heck
Σαν ένας από τους τελευταίους τίτλους της Atlas όπως ονομαζόταν τη δεκαετία του '50 η σημερινή Marvel comics(ήδη από το τεύχος #19 πέρασε στη νέα ονομασία της εταιρείας),γρήγορα στις αρχές τις δεκαετίας του '60 μετατράπηκε και αυτός(όπως και προηγούμενοι τίτλοι της εταιρείας σαν τους Tales to Astonish και Strange Tales που όμως είχαν λίγο πιο horror ή supernatural στοιχείο)σε υπερηρωικός τίτλος με την εμφάνιση του Iron Man στο τεύχος #39 τον Μάρτιο του 1963(μία δημιουργία των Stan Lee του αδερφού του Larry Lieber,και των σχεδιαστών Don Heck & Jack Kirby).Καθώς και αργότερα με την επανεμφάνιση του Captain America στη silver age εποχή των κόμικ(η οποία έγινε στο Avengers #4)άρχισε να δημοσιεύει τις νέες του ιστορίες από το τεύχος #59 το Νοέμβριο του 1964.


O Iron Man μοιράζεται τον τίτλο με τον Cap(1964)


Ο τίτλος έφτασε στα 99 του τεύχη ενώ από το επόμενο(που θα ήταν το #100)ονομάστηκε Captain America(vol.1)τον Απρίλιο του 1968,και έμεινε έτσι μέχρι και τον Αύγουστο του 1996 όπου και το τίτλος τερματίστηκε για να ξεκινήσει ξανά από το #1 σαν heroes Reborn(αυτό όμως θα είναι ένα άλλο μελλοντικό μου άρθρο...).Στο Tales of Suspense σε όλα τα χρόνια της έκδοσης του δούλεψαν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της Marvel όπως Jack Kirby,Steve Ditko,Don Heck,Roy Thomas,Robert Bernstein,Florence Steinberg,George Tuska κ.α.

Στα τέλη του 1994 η Μarvel αποφάσισε να "αναστήσει" έστω και για one shots κάποιους από εκείνους τους παλιούς τίτλους της όπως τα Strange Tales(ο οποίος είχε ξανα κυκλοφορήσει κάποια τεύχη δεκαετία του '80)το Tales to Astonish(που τον αρχικό τίτλο τον μοιράζονταν ο Giant Man με τον Hulk,και αργότερα ο Hulk με τον Sub Mariner)και φυσικά το Tales of Suspense,με νέες ιστορίες στις οποίες φυσικά θα πρωταγωνιστούσαν οι ήρωες που άνηκαν στους αναφερόμενους τίτλους.

Tales of Suspense Ιανουάριος 1995
Έτσι λοιπόν στο Tales of Suspense θα πρωταγωνιστούσαν ο Iron Man μαζί με τον Captain America(σε σενάριο James Robinson(Starman,JSA,Cable) και σχέδιο Colin McNeil(Judge Dredd,Chopper)στο Tales to Astonish οι Hulk&Giant Man μαζί με Wasp(είχαν προηγηθεί στον τίτλο του Sub Mariner)σε σενάριο Peter David(Hulk,X-Factor,Supergirl)και σχέδιο John Estes(Bat Man/Deadman)και τέλος το Strange Tales οι Doctor Strange μαζί με Thing&Human Torch(που είχαν προηγηθεί του Nick Fury στον τίτλο)σε σενάριο Kurt Busiek(Marvels,Astro City)και σχέδιο Ricardo Villagran(Tarzan/John Carter).




Στο Tales of Suspense θα δούμε τη μάχη που θα δώσουν από κοινού οι Iron Man και Captain America ενάντια στην απειλή μίας νέας οργάνωσης με το όνομα D.A.N.T.E. η οποία φαίνεται να χρησιμοποιεί τεχνολογία βασισμένη τόσ του Tony Stark(με βάση τις πρώτες του σημειώσεις για τη κατασκευή της αρματοσιάς του)όσο και των Ναζί που είχαν δημιουργήσει τους Sleepers στον Β'Παγκόσμιο πόλεμο...Ο Νιck Fury(ο κλασικός και ορθόδοξος όχι η κομικσική μεταφορά του Samuel Jackson που πάνε να μας πλασάρουν)θα ζητήσει τη βοήθεια των δύο ηρώων ξεχωριστά.Ο Captain μάλιστα δείχνει να γνωρίζει τον αρχηγό της οργάνωσης Emil Stein από το μακρινό παρελθόν...

Η εντόπιση πληροφοριών για τα ίχνη των τρομοκρατών αποδυκνύεται όχι και τόσο εύκολη υπόθεση για τους 2 ήρωες,και όταν βρίσκουν το μέρος όπου πρόκειται να χτυπήσουν(Τέξας για να αποκτήσουν πρόσβαση σε άκρως απόρρητα data))θα ανακαλύψουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου αλλά αυτό που προέχει είναι ο εχθρός και όχι οι όποιες προσωπικές τους διαφορές(ναι είχαν τα προβληματάκια στη σχέση τους και πριν το Civil War)...Tι ήθελε τα Data η οργάνωση;;Για να βελτιώσει τη τεχνολογία της;Για να δολοφονήσει κάποιο σημαντικό πρόσωπο;;;

Μέσα από έναν δικό τους κατάσκοπο που έχει εισχωρήσει στη τρομοκρατική οργάνωση,ο Fury πληροφορεί τους ήρωες μας ότι η οργάνωση ετοιμάζει χτύπημα στην Wasington,σε μία συνάντηση της Αμερικάνικης κυβέρνησης με αντιπροσωπεία Ιαπώνων επιχειρηματιών,στην οποία θα βρίσκεται και ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος..Τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα όταν ο Cap μυστηριωδώς απαγάγεται,αλλά και τα σχέδια της D.A.N.T.E. ίσως να μην ήταν αυτά που νόμιζε ο Fury...



Πάντα με σεβασμό στους χαρακτήρες και την ιστορία τους,ο Robinson μας παραδίδει ένα πολιτικο-κατασκοπικό θρίλερ γεμάτο καταιγιστική δράση,αγωνία και άκρατη περιπέτεια όλα αρμονικά συνδυασμένα για ένα απολαυστικό αναγνωστικό αποτέλεσμα.Κυρίως όμως εμμένει στα συναισθήματα των χαρακτήρων και τις μεταξύ τους σχέσεις.Ειδικά στους δύο ήρωες ο Robinson(όπως ακριβώς έκανε και ο Jeff Loeb στο Superman/Batman:Public Enemies που σας παρουσίασα εδώ) τονίζει ξεκάθαρα,το πόσο διαφορετικοί σαν χαρακτήρες είναι,αλλά και πόσο σέβονται ο ένας τον άλλο χωρίς κανένας από τους δύο να το πει ξεκάθαρα στον άλλον.

Aλλά και το πως ο καθένας από τους δύο από τη σκοπιά του,νιώθει ένα αίσθημα κατωτερότητας έναντι του άλλου.Ο Tony Stark κρυμμένος πίσω από το "κέλυφος" του δίπλα σε έναν πολεμιστή/ήρωα του Β'Παγκοσμίου πολέμου,ο Steve Rogers νιώθοντας "ξεπερασμένος"μπροστά στη τεχνολογική εξέλιξη και το δημιουργικό μυαλό του Stark.Ο Cap βλέπει έναν άνθρωπο του σήμερα με τεχνολογία του αύριο,όταν ο ίδιος νιώθει σαν άνθρωπος του χθες....

Στο τέλος όμως οι όροι θα αντιστραφούν όταν ο Cap θα προσπαθήσει με την τεχνολογία να νικήσει τον(τεχνολογικά ανεπτυγμένο)εχθρό,ενώ ο Stark εγκαταλείπει τη τεχνολογία για να επέμβει με τις δικές του,ανθρώπινες δυνάμεις....Όλα αυτά δοσμένα με μεγάλη μαεστρία από τη συγγραφική πένα του Robinson που για μια ακόμα φορά παραδίδει μαθήματα γραφής και δείχνει πόσο προικισμένος συγγραφέας είναι.Υπέροχο το σχέδιο του McNeil(με ωραία ακρυλικά χρώματα που κάθε panel μοιάζει με μικρό πίνακα ζωγραφικής)που μου θυμίζει αρκετά και εκείνο του Joe Jusko,και που προσδίδει έναν άλλο "ευρωπαικό" αέρα σε mainstream αμερικάνικη έκδοση υπερηρωικού κόμικ.

Iron..Cap!!Εvolve or die!!


Μία ιστορία που αν μη τι άλλο θα ικανοποιήσει τους fan των δύο ηρώων και θα δώσει μία νέα οπτική στις σχέσεις μεταξύ τους,χρόνια πριν τις εξελίξεις του πρώτου Civil War που συγκλόνισε το σύμπαν της Marvel.Αλλά αυτά είναι μία άλλη ιστορία που θα δούμε μαζί σύντομα και πάντα στο Comicmaniacs 😉

Δευτέρα 6 Απριλίου 2020

ABSURDIA Στον μαγικό κόσμο του Βασίλη Γκογκτζιλά

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Τον καλό φίλο και εξαίρετο συνάδελφο,τον ταλαντούχο Βασίλη Γκογκτζιλά είχα τη χαρά και τη τιμή να σας παρουσιάσω και εδώ στο blog πριν δύο περίπου χρόνια.Τότε στα πρώτα βήματα του Comicmaniacs μου έκανε τη τιμή να φιλοξενηθεί στη στήλη Skits@kia Friend's edition.

Τον εκτιμώ και τον θαυμάζω ιδιαίτερα,και τον θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα σχεδιαστικά ταλέντα που έχει βγάλει η χώρα μας,και οι δουλειές του έχουν ξεπεράσει τα όρια της χώρας μας και θαυμάζονται και στο εξωτερικό.Με δουλειές για την Image,IDW και Taschen,και με συνεργασίες με ονόματα όπως ο J.M.DeMatteis και D.J. Kirkbride,ο Βασίλης παραμένει πάντα απλός και συνετός,επικεντρωμένος μόνο στη δουλειά του,και πάντα έτοιμος να δώσει κάτι καινούργιο.



Το τελευταίο πόνημα του Βασίλη είναι το site ABSURDIA που φιλοξενεί τις σειρές κόμικ του Βασίλη,δουλειές που ο Βασίλης έχει δημιουργήσει μόνος ή σε σενάρια του Κ.Ι.Ζαχαρόπουλου.Και πραγματικά το εύρος των δημιουργιών αυτών εντυπωσιάζει όχι μόνο σχεδιαστικά,αφού ο Βασίλης Γκογκτζιλάς δίνει το καλύτερο εαυτό του και δείχνει το απίστευτο ταλέντο του,αλλά και σε σεναριακή πρωτοτυπία αλλά και θεματολογία...

Τι να πρώτο γράψει κανείς..Για τη noir αισθητική του Misery City,και του ντετέκτιβ Max Murray που μοιάζει να βγήκε μέσα από τις δουλειές των Chadler,Miller και Kieth;;Την BD αισθητική του Astro βουτηγμένο μέσα στους αρχαίους μύθους και στα φολκλορικά στοιχεία;;

Metamorph με έντονα Λαβκραφτικά στοιχεία!


Την indie αισθητική του Mister Universe(σε σενάριο του Ζαχαρόπουλου)σε συνδυασμό με τα υπερηρωικά κόμικ της δεκαετίας του '70 - '80 και το πως φαίνεται ο κόσμος στα μάτια ενός φανατικού αναγνώστη;Την τελείως Gaimanική Lucy Bloom και τους μυστήριους κόσμους της;;Το Λαβκραφτικό Metamorph που θα σας κόψει την ανάσα;;Ή για την sci-fi πανδαισία του Johnny Rocket που μοιάζει να βγήκε μέσα από τις σελίδες του 2000AD στις καλύτερες εποχές της(έντονη η επιρροή από Dan Dare να υποθέσω ότι η σειρά είναι ένα είδος homage) και πολλά άλλα βέβαια που ο Βασίλης θα συνεχίσει να μας παρουσιάζει...

Sci-fi πανδαισία στο Johnny Rocket

Το εκπληκτικό σε όλες αυτές τις δουλειές(είτε στις main σειρές είτε στα short stories) είναι το πόσα σχεδιαστικά στυλ αλλάζει ο Βασίλης σε κάθε μία από αυτές.Και εδώ φαίνεται το μεγάλο και απίστευτο ταλέντο του δημιουργού...Κάθε μία από αυτές μοιάζει να έχει γίνει και από διαφορετικό καλλιτέχνη και αυτό είναι κάτι το αξιοθαύμαστο..Δείχνει τη δημιουργική ικανότητα και το απίστευτο ταλέντο του Γκογκτζιλά,που του επιτρέπει να παρουσιάζει μια μεγάλη σχεδιαστική γκάμα,διαφορετικών τεχνοτροπιών και στυλ.Πραγματικά μπορείς να χαθείς για ώρες μέσα στο μαγικό κόσμο της ABSURDIA και των σειρών της...


Ανακαλύψτε και εσείς τη μαγεία ενός μεγάλου δημιουργού στο https://absurdiapublishing.com/ και αφεθείτε στο υπέροχο κόσμο του.

Σάββατο 4 Απριλίου 2020

Μερικές προτάσεις για καλό διάβασμα σε BD στη καραντίνα...

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Τώρα που όλοι μένουμε σπίτι,διαβάζουμε φυσικά τα αγαπημένα μας κόμικς,και σήμερα θα σας παρουσιάσω μερικά(κρυφά ή και όχι)διαμαντάκια  Γαλλοβελγικής σχολής που αξίζει να ρίξετε μία ματιά.Θα δούμε 6 από αυτά και θα επανέλθω και με άλλες προτάσεις.




1.Jazz Maynard(Raul/συγγραφέας - Roger/σχεδιαστής,Dargaud): Ο Jazz πίστευε ότι είχε ξεφύγει από τη φτωχική συνοικία της Barcelona όπου είχε γεννηθεί.Το ταλέντο του στη τρομπέτα τον οδήγησε στη Νέα Υόρκη,το παρελθόν του όμως δεν τον αφήνει να ξεχνά...Οι ταινίες του Tarantino συναντούν τον Duke Ellington.Γρήγορη πλοκή,νουάρ ατμόσφαιρα που τσακίζει κόκαλα,αρκετή δράση και βία σε ρυθμούς Jazz μουσικής.Ωραίο σχέδιο από Roger(While the King of Prussia was waging war who do you think was daming his socks!!)μείξη καρτουνίστικου και ρεαλιστικού μαζί χωρίς το ένα να "καπελώνει" το άλλο..Ο κεντρικός χαρακτήρας μου θύμισε επίσης και Dylan Dog μόνο που αντιμετωπίζει διαφορετικού είδους τέρατα....Το κόμικ κυκλοφορεί στα αγγλικά από τη Europe comics.




2.White Tigress(Yann/συγγραφέας - Conrad Didieur/σχεδιαστής,Dargaud) : Alix Yin Fu.H λευκή τίγρης.Θα μπορούσε να είναι η κόρη του Bruce Lee και του James Bond.Καταιγιστική δράση,περιπέτεια,πολεμικές τέχνες,κατασκοπία,χιούμορ αλλά και ερωτισμός που χτυπάει κόκκινο...Όλα δοσμένα στις σωστές αναλογίες από τη συγγραφική πένα του Yann(Angel Wings,Pin-Up).Ο Conrad(Cotton Kid,Asterix) τουλάχιστον εδώ σχεδιάζει στο δικό του γνώριμο στυλ.Στην αγγλική γλώσσα μεταφρασμένο από Schreiber&Leser.



3.Soda(Philippe Vandevelde"Tome"/συγγραφέας - Bruno Gazzotti/σχεδιαστής,Dupuis) : Kυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Dupuis το μακρινό 1996,και μόλις το 2017 μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe comics.Η ζωή ενός αστυνομικού πάντα είναι επικίνδυνη...Ειδικά όταν μέσα στα χρόνια έχεις κάνει εχθρούς μέσα από τη μαφία...Τι γίνεται όμως όταν μένεις μαζί με τη γριά μητέρα σου στην οποία για λόγους υγείας(έχει αδύναμη καρδιά)δεν της έχεις πει το πραγματικό σου επάγγελμα,αλλά εκείνη νομίζει ότι είσαι..ιερέας;;Και το βασικότερο τι γίνεται όταν οι εχθροί σου βάζουν στο μάτι την ανύποπτη μητέρα σου;;Η απάντηση σε αυτή τη ξεκαρδιστική περιπετειώδη σειρά που γράφει ο πρόσφατα χαμένος Tome(Spirou et Fantasio,Lethal Lullaby)και σχεδιάζει μοναδικά ο Bruno Gazzotti(Seuls)και έχει μεταφραστεί σε 2 τόμους από την Europe comics.



4.Green Manor(Fabien Vehlmann/συγγραφέας - Denis Bodart/σχεδιαστής,Dupuis) : Βικτωριανή Αγγλία.Στο Λονδίνο της εποχής εκείνης υπάρχει και μία λέσχη Βρετανών κύριων η λεγόμενη λέσχη του Πράσινου Μεγάρου(Green Manor)τα μέλη του συλλόγου ασχολούνταν με την επίλυση συναρπαστικών αστυνομικών υποθέσεων,γρίφων και ανεξήγητων εγκλημάτων...Ο πρώην μπάτλερ της λέσχης,τώρα τρόφιμος σε άσυλο φρενοβλαβών,αρχίζει να λέει στο γιατρό που τον παρακολουθεί τις ιστορίες και υποθέσεις που κατά καιρούς άκουσε όσο δούλευε στη λέσχη...Άλλες φορές κάποιο μέλος της λέσχης ανά τα χρόνια ύπαρξης της λέει μία ιστορία στους υπόλοιπους θαμώνες και όλοι προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο..



Η σειρά αριστουργηματικά γραμμένη από τον Fabien Velhmann(Satania,Beautiful Darkness,The Marquis of Anaon)με έντονο το μαύρο χιούμορ και γεμάτη κυνισμό,συνδυάζει τη γεύση της Βικτωριανής εποχής με τη πολυπλοκότητα των μυθιστορημάτων τόσο της Agatha Christie όσο και του Arhtur Conan Doyle,ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται και σε μία ιστορία της σειράς.Μοναδικά σχεδιασμένη από τον Denis Bodart( Les Aberrants,Nicotine Goudron)σε μεταφέρει αυτόματα στην ατμόσφαιρα τόσο της εποχής που διαδραματίζεται,όσο και στο σκοτάδι που κρύβεται μέσα στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής..Υπέροχη σειρά πραγματικά που μακάρι να είχε βγάλει περισσότερα albums. 3 τόμοι(όσοι κυκλοφόρησαν από τον Dupuis στη Γαλλία) μεταφράστηκαν στα Αγγλικά από την Cinebooks.



5.Lethal Lullaby(Philippe Vandevelde" Tome"/συγγραφέας - Ralph Meyer/σχεδιαστής,Dupuis) : Ο Telenko, ένας ταξιτζής της Νέας Υόρκης, ξοδεύει τις μέρες του μέσα σε μία επαναλαμβανόμενη ρουτίνα,σε μια από τις πιο σκληρές γειτονιές της πόλης. Έχει έναν ιδεώδη φόβο να πεθάνει σαν ένας άντρας που είδε σε μια ταινία που θα ακούει την καρδιά του να σταματά κάθε 15 χτύπους ...Επίσης μισεί τη παράλυτη γυναίκα του Martha(για την οποία κατάσταση της ευθύνεται ο ίδιος με ένα ατύχημα που είχαν)και επιθυμεί να τη βγάλει από τη μέση...Ένας γιατρός φίλος του που τον εξετάζει( και που υπάρχουν υποψίες ότι και εκείνος έκανε το ίδιο στη δική του γυναίκα)είναι πρόθυμος να τον βοηθήσει,αν και είναι ερωτευμένος με τη Martha...Η ευκαιρία παρουσιάζεται αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα φαντάζονταν ο Telenko,ή όπως επιθυμεί να γίνουν...Και ένα παιχνίδι μεταξύ γάτας και ποντικιού,βγαλμένο μέσα από τις καλύτερες στιγμές του Hitchcock,θα αρχίσει και θα συμπαρασύρει όλους στο δρόμο του...




Εξαιρετικό σενάριο από Ralph Mayer,Tome και εδώ,με αλεπάλληλες ανατροπές,έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο,σασπένς που σε κρατάει κολλημένο μέχρι την τελευταία σελίδα.Ωραίο σχέδιο με έντονο ρεαλισμό από Ralph Meyer(Asgard,Undertaker)καθώς και χρωματισμός όπου επικρατεί η σέπια και η μόνη χρωματική παρέκλιση είναι το κίτρινο χρώμα στο ταξί του Telenko.Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 3 τόμους και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τη Europe comics.



6. Alone(Fabien Vehlmann/συγγραφέας - Bruno Gazzotti/σχεδιαστής,Dupuis) : Το Alone(Seuls στα Γαλλικά) περιγράφει τις περιπέτειες πέντε παιδιών(Dodji , Leïla , Terry , Camille και Yvan) ηλικίας 5, 8, 9, 10 και 12 που ξυπνούν μια μέρα και βρίσκουν την πόλη τους(και ίσως και τον υπόλοιπο κόσμο) απολύτως άδεια από παρουσία κυρίως ενηλίκων.Θα πρέπει να επιβιώσουν μόνοι τους και να μάθουν τι συνέβη σε όλους....Έιναι όμως τα πράγματα έτσι ή κάτι άλλο συμβαίνει που δε μπορεί να το χωρέσει ο νους τους;;;Η αλήθεια θα είναι ποιο τρομακτική από όσο περιμένανε...Τι ακριβώς συμβαίνει;;Την απάντηση θα τη δώσει η εκπληκτική πένα του Fabien Vehlmann όσο προχωράει η ιστορία η οποία καθηλώνει τους αναγνώστες της όλο και περισσότερο σε κάθε καινούργιο άλμπουμ.Περιπέτεια,φαντασία,μυστήριο και θρίλερ με πολλές ανατροπές.Μη περιμένετε φυσικά κανένα Walking Dead με παιδιά αλλιώς θα απογοητευτήτε(όχι από το κόμικ αλλά από το γεγονός ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να εξηγούμαστε)Στη σειρά αυτή απονεμήθηκε δύο φορές το Βραβείο Νεολαίας για παιδιά ηλικίας 9-12 ετών στο Φεστιβάλ Angoulême 2007 και 2010 . Έλαβε επίσης δύο Grand Prix από την Journal de Mickey.Η σειρά στη Γαλλία αποτελείται από 22 τόμους χωρισμένους σε 5 κύκλους, ακολουθούμενους και από μια σειρά spin-off, με τίτλο "Souvenirs des Limbes".Στην αγγλική γλώσσα η Cinebooks μέχρι στιγμής έχει εκδώσει τα 11 πρώτα άλμπουμ.

Μένουμε σπίτι και διαβάζουμε πάντα τα αγαπημένα μας κόμικς!!

Τετάρτη 1 Απριλίου 2020

GYO από Junji Ito

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

O μεγάλος μαιτρ του τρόμου και σπουδαίος horror mangaka Junji Ito(Uzumaki,Tommie) γεννήθηκε το 1963 στη νομαρχία Gifu της περιοχής Chubu της κεντρικής Ιαπωνίας.Έχει επηρεαστεί από μεγάλους horror δημιουργούς(είτε mangaka είτε συγγραφείς) όπως οι Hideshi Hino,Kazuo Umezu,H.P.Lovecraft και άλλους.Πρωταρχική του όμως έμπνευση ήταν τα σχέδια της αδερφής του όταν ήταν παιδί.



Στο Gyo(μεταφράζεται και ως Ψάρι) η έμπνευση για τον Ito προέρχεται από την ταινία του Steven Spielberg “Jaws”.Σύμφωνα με τον Ito o μεγάλος σκηνοθέτης μπόρεσε να αποδώσει με αληθινό τρόπο το φόβο που προκαλεί ένας δολοφόνος καρχαρίας στους ανθρώπους.

Φανταστείτε το ίδιο πράγμα με καρχαρία που κυκλοφορεί και στη ξηρά!!H σειρά κυκλοφόρησε στην εβδομαδιαία ανθολογία με κόμικ Big Comic Spirits από το 2001 μέχρι το 2002 και αργότερα σε δύο tankobon από τις εκδόσεις Shogakukan.Στην Αμερική κυκλοφόρησε σε 2 τόμους το Σεπτέμβριο του 2003 και το Μάρτιο του 2004 και αργότερα επανεκδόθηκε από τη VIZ media.

Η ιστορία του Gyo διαφέρει σε σύλληψη από άλλες δημιουργίες του Ito(Uzumaki,Tommie)καθώς δεν επικεντρώνεται τόσο στον ψυχολογικό τρόμο(φαντάσματα,δαίμονες)όσο περισσότερο στο υπερφυσικό,καθώς επίσης και στις επιπτώσεις του να πηγαίνεις κόντρα στη φύση,καθώς και τι μπορεί να προκαλέσει η ανθρώπινη ασυνέπεια.



Οι διακοπές του Tadashi και της φίλης του Kaori στην Okinawa θα μετατραπούν σε εφιάλτη όταν ορδές νεκρών ψαριών θα αρχίσουν να κυκλοφορούν στη ξηρά,μέσο μεταλλικών ποδιών που ξαφνικά έχουν φυτρώσει στο σώμα τους…Πολύ γρήγορα το φαινόμενο θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ιαπωνία(και στον υπόλοιπο κόσμο)και τα μεταλλικά πόδια καθώς και η δύναμη που τα κινεί,όπως θα ανακαλύψει ο Tadashi είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων πειραμάτων…



Το manga είναι γεμάτο φρικιαστικές σκηνές,υπάρχει μία έντονη αγωνία για την τύχη όχι μόνο των πρωταγωνιστών,αλλά και για το τι θα συμβεί στον υπόλοιπο κόσμο,και σε κάθε του panel ο Ito δεν αφήνει κυριολεκτικά τον αναγνώστη να πάρει ανάσα.Δυναμικά panel έντονης δράσης και εντυπωσιακών σκηνών καταστροφής.




Νιώθεις ότι ειδικά ο μεγάλος καρχαρίας θα πεταχτεί από τις σελίδες του κόμικ για να σε αρπάξει..To δυστοπικό τοπίο σε όλο του το μεγαλείο...Το τέλος του κόσμου έτσι όπως τουλάχιστον τον ξέραμε...Οι χειρότεροι εφιάλτες μας παίρνουν σάρκα και οστά..Ή μάλλον λέπια και μηχανικά μέρη..Έχουμε να κάνουμε με πρώτης ποιότητας τρόμου που μόνο ένας μεγάλος δημιουργός σαν τον Ito θα μπορούσε να προσφέρει στους αναγνώστες του.


Απλοί συνηθισμένοι άνθρωποι παγιδευμένοι σε ασυνήθιστες και αλλόκοτες καταστάσεις για τις οποίες δεν ευθύνονται οι ίδιοι τις περισσότερες φορές..Πέρα από τις δυνάμεις τους αγωνίζονται να επιβιώσουν και να αντεπεξέλθουν με φόντο ένα σκοτεινό και μουντό τοπίο βγαλμένο μέσα από τους χειρότερους εφιάλτες τους... Στα κόμικς του Junji Ito τα πάντα είναι σκοτεινά,τρομακτικά και φρικιαστικά για όσους πρωταγωνιστούν σε αυτά...